Φλογερός πόθος ψυχῆς, πού ἐπιθυμεῖ ν'ἀγαπᾶ τόν Θεό

ΦΛΟΓΕΡΟΣ ΠΟΘΟΣ ΨΥΧΗΣ, ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ Ν᾿ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΘΕΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ΄

Σέ ἀγαπῶ, Κύριε ὁ Θεός μου,

κι ἐπιθυμῶ νά σ᾿ ἀγαπῶ πάντα καί πιό πολύ.

Γιατί ἐσυ ᾿σαι πράγματι

ἀπ᾿ τό καλλίτερο μέλι γλυκύτερος,

ἀπό τό ἐκλεκτότερο γάλα θρεπτικώτερος,

κι ἀπ᾿ ὅλο τό φῶς ἀστραφτερώτερος.

Γι᾿ αὐτό εἶσαι γιά μένα

κι ἀπ᾿ τό χρυσάφι κι ἀπό τ᾿ ἀσῆμι

κι ἀπ᾿ τά πολύτιμα πετράδια πολυτιμότερος.

Ἱκεσία πρός τήν Παναγίαν Τριάδα

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΖ΄

Τά τρία, ὁμότιμα μαζί καί συναιώνια πρόσωπα,

ὁ Θεός μου ὁ ἀληθινός,

ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα,

ὁ μόνος πού ἔχεις ἀθανασία,

καί κατοικεῖς σέ φῶς ἀπρόσιτο,

«Ἐσύ πού θεμελίωσες τή γῆ μέ τή δύναμί σου,

καί διέπεις μέ τή σοφία σου τήν οἰκουμένη»,

ἅγιε, ἅγιε, τρισάγιε Κύριε ὁ Θεός Σαβαώθ,

ὁ φοβερός καί ἰσχυρός,

ὁ δίκαιος καί ἐλεήμων,

ὁ θαυμαστός κι ἐπαινετός κι ἀγαπητός.

Ὁ ἕνας Θεός, ἀλλά σέ τρία πρόσωπα,

μέ μιά οὐσία, μιά δύναμι καί μιά σοφία,

ἡ μία ἀγαθότης, ἡ μία καί ἀδιαίρετη Τριάς.

Ὅτι ἡ ψυχή τοῦ πιστοῦ εἶναι ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Λ΄

Ἡ ψυχή, τήν ὁποία ὄχι ἀπό τόν ἑαυτό σου,

ἀλλά διά τοῦ λόγου σου,

καί ὄχι ἀπό τά στοιχεῖα ὕλης ὁποιασδήποτε,

ἀλλά ἐκ τοῦ μηδενός τήν ἔκτισε, ἔτσι,

ὥστε νά εἵναι φύσις λογική, νοερή, ἀσώματη, ἀθάνατη, ἀεικίνητη,

- αὐτή πού τή σημάδεψες μέ τό φῶς τοῦ προσώπου σου -

εἶναι τόσο ἐπιδεκτική τῆς μεγαλωσύνης σου,

ὥστε νά τῆς εἶναι φυσικό νά χορταίνη μόνον ἀπό σένα,

κι ἀπό κανέναν ἄλλον.

Ὅτι ὁ Θεός τά πάντα ὑπέταξε στόν ἄνθρωπο

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ΄

Τά πάντα ὑπέταξες στά πόδια τοῦ ἀνθρώπου,

γιά νά ὑποταγῆ μόνο ὁ ἄνθρωπος ὁλόκληρος σ᾿ ἐσέ.

Καί γιά νάναι ὄλος ὁ ἄνθρωπος δικός σου,

κυρίαρχο τόν κατέστησες σ᾿ ὅλα τά ἔργα τῶν χειρῶν σου.

Ὅτι ἡ σωτηρίας μας ἐξαρτᾶται ἀπό τόν Θεόν

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΔ

Ἐγώ δέ, τό ἔργο τῶν χειρῶν σου,

θά σοῦ ἐξομολογηθῶ γεμᾶτος φόβο ἐνώπιόν σου:

«Δέν στηρίζω βέβαια τίς ἐλπίδες μου στά ὅπλα μου,

καί τό σπαθί μου δέν πρόκειται νά μέ σώση.

Ἀλλά ἡ δεξιά σου καί τό χέρι σου,

καί τοῦ προσώπου σου ὁ φωτισμός».

Ἐξομολόγησις τῆς προσωπικῆς του ἐξουθενώσεως

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ΄

Ποιός Θεός εἶναι ὅμοιος σου, Κύριε; Ποιός;

Μέγας στήν ἁγιότητα, φοβερός καί ὑμνολογημένος,

πού κάνει τέρατα καί σημεῖα!

Ἀνάτασις τῆς ψυχῆς πρός ἐπίγνωσιν καί ἀγάπην τοῦ Θεοῦ

ΑΝΑΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΠΡΟΣ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Μακάρι νά σέ γνώριζα, Κύριε, πού μέ γνωρίζεις!

Μακάρι νά σέ γνώριζα ἐσέ, Κύριε,

βαθειά – συνειδητά,

ἐσένα, Δύναμι τῆς ψυχῆς μου!

«Δίκασον, Κύριε, τούς ἀδικοῦντας με πολέμησον τούς πολεμοῦντας με.» (Ψαλμ. 34)

1. Δίκασον, Κύριε, τούς ἀδικοῦντας με,

πολέμησον τούς πολεμοῦντάς με.            

2. ἐπιλαβοῦ ὅπλου καί θυρεοῦ καί
ἀνάστηθι εἰς τήν βοήθειάν μου,

3. ἔκχεον ρομφαίαν καί σύγκλεισον ἐξεναντίας τῶν
καταδιωκόντων με· εἶπον τῇ ψυχῇ μου·
σωτηρία σού εἰμι ἐγώ.

4. αἰσχυνθήτωσαν καί ἐντραπήτωσαν οἱ ζητοῦντες τήν
ψυχήν μου, ἀποστραφήτωσαν εἰς τά ὀπίσω καί
καταισχυνθήτωσαν οἱ λογιζόμενοί μοι κακά.

Εὐχή εἰς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν

Δέσποτα Χριστέ ὁ Θεός,
ὁ τοῖς πάθεσί Σου τά πάθη μου θεραπεύσας,
καί τοῖς τραύμασί Σου τά τραύματά μου ἰατρεύσας,
χάρισαί μοι τῷ πολλά Σοι πταίσαντι δάκρυα κατανύξεως·
συγκέρασόν μου τό σῶμα,
ἀπό ὀσμῆς τοῦ ζωοποιοῦ σώματός Σου,
καί γλύκανόν μου τήν ψυχήν τῷ Σῷ τιμίῳ αἵματι,
ἀπό τῆς πικρίας ἥν με ὁ ἀντίδικος ἐπότισεν.

Εὐχή εἰς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστόν

EYXH
ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ
ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΝ
Κύριε ὁ Θεός, χάρισαί μοι ἐξ ὅλης
μου τῆς καρδίας Σέ ποθεῖν·
ποθοῦντι Σέ ζητεῖν·
ζητοῦντι Σέ εὑρεῖν·
εὑρόντι Σέ ἀγαπᾶν·
ἀγαπήσαντι δέ, τῶν ἐν ἐμοί κακῶν ἀπαλλαχθῆναι·
ἀπαλλαχθέντι δέ, μηκέτι πάλιν ἐπί τά αὐτά ἐπιστρέψαι.

«Κεκραγάριον».Τοῦ θείου καί Ἱεροῦ Αὐγουστίνου

«ΚΕΚΡΑΓΑΡΙΟΝ»

Τοῦ θείου καί Ἱεροῦ Αὐγουστίνου

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΓ΄

Ποιός Θεός εἶναι ὅμοιός Σου, Κύριε; Ποιός;

Μέγας στήν Ἁγιότητα, Φοβερός καί Ὑμνολογημένος,

πού κάνει τέρατα καί σημεῖα!

Ἀργά Σέ γνώρισα, Φῶς Ἀληθινό,

ἀργά Σέ γνώρισα ἐγώ.

Μπροστά στά μάτια μου, τοῦ μάταιου,

στεκόταν καί μ᾿ ἐμπόδιζε ἕνα σύγνεφο μεγάλο καί σκοτεινό,

ὥστε νά μήν ἔχω τόν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης,

καί νά μή βλέπω τῆς ἀλήθειας τό φως.