«Ἡ γνωριμία καὶ ἡ σχέσις τοῦ Ἁγίου Ραφαὴλ μὲ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν».

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων.

Εκείνο το στοιχείο το οποίον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό και δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, είναι ότι στους δύσκολους χρόνους πριν την Άλωση της Βασιλεύουσας, όταν η Βυζαντινή Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όδευε προς το εναγώνιο τέλος της και η επικείμενη κατάκτηση από τους Οθωμανούς ήταν προ των θυρών, στις τελευταίες στιγμές της αυτοκρατορίας, όταν απειλητικά σύννεφα από Ανατολή και Δύση πύκνωναν, οι διαδρομές και τα βήματα των δύο Αγίων, Ραφαήλ και Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, διεσταυρώθησαν και συναντήθησαν. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει αυτήν ακριβώς την διάσταση μέσα από τις υπάρχουσες πληροφορίες και με συνεκτίμηση των ιστορικών στοιχείων να καταλήξει στο συναγόμενο ιστορικό συμπέρασμα της γνωριμίας και της διασυνδέσεως των δύο Αγίων.

Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός - Ἡ ἀπολογία καὶ ἡ νίκη του

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

— Η απολογία και η νίκη του — 

Όταν άρχισε να συντάσσεται ο ενωτικός «Όρος» της Συνόδου της Φεράρα (Ιανουάριος 1438–Ιούλιος 1439), ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, επίσκοπος της Εφέσου (1393–1445), ζήτησε από τον βασιλιά Ιωάννη τον Η΄ Παλαιολόγο (1392–1448) όχι μόνο να μην υπογράψει, αλλά να φροντίσει να επιστρέψει πίσω στην Κωνσταντινούπολη με ασφάλεια. Ο αυτοκράτορας τού υποσχέθηκε ότι θα τον επαναφέρει με ασφάλεια στην Πόλη με κάθε επιμέλεια και φροντίδα δική του. Να ήταν άραγε αυτή η υπόσχεση μια εκδήλωση μεγαλοψυχίας από την πλευρά του Ιωάννου του Η΄ του Παλαιολόγου προς τον Μάρκο ή μια κίνηση που απλώς την επέβαλλαν τα πράγματα;

Πάντως, δεν ήταν καθόλου εύκολο πράγμα να καμφθεί ο Μάρκος και να υπογράψει. Σαν χαρακτήρας, δεν ήταν ούτε άστατος ούτε δειλός. Αν πάλι ο αυτοκράτορας πίεζε περισσότερο τον σοφό έξαρχο της Συνόδου, δεν θα κατηγορούνταν από το Γένος ότι εκείνη την κρίσιμη στιγμή μεταχειρίστηκε βία για να προδώσει τα ιερά και τα όσια της φυλής; Όπως και να έχει το πράγμα, η ουσία είναι ότι ο βασιλιάς έδωσε στον επίσκοπο της Εφέσου διαβεβαιώσεις τις οποίες λίγο αργότερα τις τήρησε απολύτως. Και αυτό ιστορικά βρίσκεται στο ενεργητικό του, δεδομένου ότι ο Πάπας είχε, όπως θα δούμε και πιο κάτω, την εμπαθή απαίτηση να χαρακτηριστεί ο ομολογητής Μάρκος ως απειθής και να τιμωρηθεί σαν αιρετικός!

«Ἀπὸ τὴν Πολιορκία τῶν Βέβηλων Ἀβάρων στὴ Σωτήρια Ἐπέμβαση τῆς Ὑπέρμαχου Στρατηγοῦ καὶ τὸ πῶς ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἔγινε ὁ Ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ Γένους».

Τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ» ὡς Ἐθνικὸς Ὕμνος τὴν Παναγία, πρὸς τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, ἀποτείνεται τὸ θαυμάσιο βυζαντινὸ τροπάρι «Τὴ ὑπερμάχω Στρατηγῷ», ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ὁ ἐθνικὸς ὕμνος τοῦ ἀγωνιστικοῦ Βυζαντίου.

Καὶ σὰν ἐθνικό μας ὕμνο ἔπρεπε νὰ τὸ κρατήσει καὶ ἢ ἀπελευθερωμένη Ἑλλάδα τοῦ 21, ἂν οἱ λόγιοι καὶ οἱ πολιτικοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης εἶχαν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ καταλάβουν τὴ σημασία ποὺ παίρνει ἡ Παράδοση στὴ ζωὴ τῶν ἐθνῶν καὶ δὲν ἔβλεπαν τὴν κλασικὴ Ἑλλάδα νὰ ἑνώνεται ἠθικὰ καὶ ἱστορικὰ μὲ τὸ ἀπελευθερωμένο Ἔθνος, δίχως τὴν ἔνδοξη καὶ μεγαλόπρεπη περίοδο τῆς Βυζαντινῆς χιλιετίας ποὺ μεσολάβησε καὶ σφυρηλάτησε τὴ νέα μας Ἑλληνοχριστιανικὴ συνείδηση. Δῆτε ὅμως. Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔκαμε τὸ μεταεπαναστατικὸ κράτος τὸ ἔκαμε μόνος του ὁ Ἑλληνικὸς Λαός.

Ἔτσι κάθε φορὰ ποὺ ἕνα μεγάλο γεγονὸς τρικυμίζει τὴ ψυχή μας, τὸ βυζαντινὸ τροπάρι αὐθόρμητα ἀνεβαίνει στὰ χείλη μας καὶ σμίγει μὲ τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Καὶ πάλι αὐθόρμητα κάθε φορὰ ποὺ ἕνα ὑπόδουλο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἑνώνεται μὲ τὴν ἑνιαία ἐλεύθερη πατρίδα, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἀλληλοχαιρετᾶται μὲ τὴ θρησκευτικὴ φράση «Χριστὸς Ἀνέστη».

~Στρατής Μυριβήλης~

Σαν σήμερα την νύχτα της 6ης προς 7η Αυγούστου, κι ενώ οι Άβαροι ήταν προ των πυλών κι ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε το λαό στην αντίσταση.

Πὼς γεννήθηκε ἡ Οὐνία στὴ σημερινὴ Οὐκρανία.

σ.σ. Πρόκειται για την περίοδο (1458-1686) κατά την οποία η Εκκλησία της Ρωσίας διαιρέθηκε σε δύο Μητροπόλεις, Μόσχας και Κιέβου, καθότι η δεύτερη δεχόταν κατακτητικές πιέσεις από την Πολωνία. «Τὸ 1686 … ἔγινε ἡ ἐπανένωση Κιέβου καὶ Μόσχας καὶ ἀποκαταστάθηκε ἡ ἑνότητα τῶν πέντε πρώτων αἰώνων·» (π. Θεόδωρος Ζήσης ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων)

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Στα τέλη του ΙΣΤ΄ αιώνα άκμαζε στην ανατολική Ευρώπη ένα ισχυρό κράτος με το όνομα «Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία», το οποίο περιελάμβανε τα βασίλεια της Πολωνίας και της Λιθουανίας, καθώς και εδάφη της σημερινής Ουκρανίας, η οποία ήταν γνωστή με το όνομα «Μικρά Ρωσία». Η περιοχή υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Κιέβου, που ανήκε τότε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, και η οποία περιελάμβανε επτά Επισκοπές με έδρες τις πόλεις Οστρόγκ, Πινσκ, Χελμ, Λεόπολη (ή Λεοντόπολη, γνωστή σήμερα ως Λβιβ ή Λβοβ), Βρέστη (Μπρεστ), Πόλοτσκ και Πρζέμισλ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κοινοπολιτείας αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο σοβαρά προβλήματα, αφενός μεν εξαιτίας του γενικού χαμηλού πνευματικού επιπέδου, και ιδίως των Αρχιερέων της, αφετέρου δε λόγω της σφοδρής φιλοπαπικής πολιτικής του Βασιλιά Σιγισμούνδου του Γ΄, ο οποίος από όταν ανέλαβε τον θρόνο το 1587 έβαλε ως σκοπό της ζωής του (υπό την επήρεια των Ιησουϊτών δασκάλων του) να υποτάξει τους Ορθοδόξους και Προτεστάντες του Κράτους του στον Πάπα της Ρώμης. Όταν ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωακείμ ο ΣΤ΄ επισκέφθηκε το 1586 την περιοχή σοκαρίστηκε με την κατάπτωση που συνάντησε: «εὕραμεν ἀρχιερεῖς ὡς ἱερεῖς καὶ ἱερεῖς ὡς λαϊκοὺς καὶ λαϊκοὺς ὡς δαίμονας«[1]. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι ανάξιοι Κληρικοί, καθώς πολλοί από αυτούς είτε υπήρξαν είχαν προγαμιαίες σχέσεις, είτε ήταν δίγαμοι…

Ανάχωμα και μόνη ελπίδα στην παρακμή και τον κίνδυνο αυτό υπήρξαν κάποιοι απλοί Λαϊκοί, οι οποίοι είχαν συστήσει σε διάφορες πόλεις (Λεοντόπολη, Βίλνα κ.α.) Αδελφότητες με κύριο στόχο την οργανωμένη δράση των Ορθοδόξων όχι μόνο σε φιλανθρωπικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε μορφωτικό, με την ίδρυση σχολείων και τυπογραφείων. Οι Αδελφότητες αυτές υποστηρίχθηκαν ιδιαιτέρως από τους Πατριάρχες της Ανατολής και κυρίως τον Αντιοχείας Ιωακείμ, τον Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β΄ τον Τρανό (τις αναγνώρισε ως σταυροπηγιακές, υπαγόμενες απευθείας στον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως), και αργότερα από τον Αλεξανδρείας Άγιο Μελέτιο Πηγά.

Ἡ Ἁγία Ἑλένη στοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἡ ἀνεύρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ

– Κωνσταντίνου Καραστάθη.

Η Αγία Ελένη στους Αγίους Τόπους

Ο μοναχός Αλέξανδρος (13ος αιώνας) μας δίνει την πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία ότι ο Κων/νος, μετά το πέρας των εργασιών της Α’ Οικουμενικής συνόδου και της φιλοξενίας των Μελών της Συνόδου στα ανάκτορα, παρακίνησε τον επίσκοπο Ιεροσολύμων Μακάριο, που συμμετείχε στη σύνοδο, ν’ αναζητήσει το Σταυρό του Κυρίου, τον Τάφο και όλους τους Αγίους Τόπους:

«Φιλοτιμησάμενος δε ο βασιλεύς επισκόπους και ασπασάμενος απέλυσε μετ’ ειρήνης εις τας ιδίας παροικίας, χαίρων επί τη συμφωνία των εκκλησιών. Παρεκελεύσατο δε τω της Αιλίας επισκόπω Μακαρίω παρόντι εν τη συνόδω, και των αποστολικών δογμάτων υπερμαχούντι, αναζητήσαι τον ζωοποιόν Σταυρόν, και το θεόληπτον Μνήμα, και πάντας τους αγίους τόπους, και τους άλλους επισκόπους ομοίως προετρέψατο αιτήσασθαι, ει τι συνορά προς απαρτισμόν έκαστος της ιδίας Εκκησίας˙ ην δε εννέα καιδέκατος της βασιλείας αυτού ενιαυτός, ότε εγένετο η κατά Νίκαιαν σύνοδος. Μετά ταύτα απέστειλεν ο βασιλεύς εαυτού μητέρα Ελένην την αξιέπαινον και θεοφιλή εις Ιεροσόλυμα μετά γραμμάτων και χρημάτων αφθονίας προς τον Μακάριον Ιεροσολύμων, επί αναζητήσει του ζωοποιού ξύλου, και οικοδομή των αγίων τόπων αυτής αιτησαμένης της βασιλίδος, φασκούσης οπτασίαν θείαν εωρακέναι, κελεύουσαν αυτή τα Ιεροσόλυμα καταλαβείν, και τους Αγίους Τόπους εις φως αγαγείν χωσθέντας υπό των ανόμων, και αφανείς γενομένους, επί τοσούτους χρόνους».

Η Ελένη, οδηγημένη από τα όνειρα, πίστευε πως θα έβρισκε αυτό το σεπτότερο όλων των λειψάνων και ότι θα το αποκαθιστούσε ως το ιερότερο σύμβολο της χριστιανικής λατρείας. «Προσκυνήσωμεν εις τον τόπον, ου έστησαν οι πόδες Αυτού», είπε το βιβλικό λόγο στον Κων/νο και τους παλατιανούς. Παρότι η ηλικία της ξεπερνούσε τα εβδομήντα οχτώ χρόνια, χάρη στην ισχυρή θέληση και τ’ ανεξάντλητα αποθέματα των ψυχικών δυνάμεών της, αποφάσισε να κάνει αυτό το κοπιαστικό, αλλά και επικίνδυνο ταξίδι. Ο Κεδρηνός γράφει ότι κατά το εικοστόν έτος της βασιλείας του Κων/νου «Κρίσπος ο υιός Κων/νου χριστιανός εκοιμήθη˙ και Ελένη η μήτηρ του βασιλέως στεφθείσα δι’ οπτασίας εις τα Ιεροσόλυμα απέρχεται».

Διέσχισε τα Βαλκάνια, διαπεραιώθηκε στη Μικρά Ασία, και μέσα από τους δρόμους των δυτικών ακτών και το θαλάσσιο εν συνεχεία ταξίδι της από νησί σε νησί της Δωδεκανήσου, όπως ορίζει η παράδοση, έφτασε στην Κύπρο, όπου ξεχειμώνιασε. Πολλές εκκλησίες έχτισε και πολλά μοναστήρια ίδρυσε στο νησί, μεταξύ των οποίων και το «Βασιλομονάστηρο», όπως ονομάστηκε μεταγενέστερα προς τιμήν της. οι Κύπριοι διατηρούν τη μνήμη της ζωηρά στις παραδόσεις τους.

Ἡ προσφορὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου στὸν ἑλληνισμὸ καὶ στὴν Εὐρώπη

Η προσφορά του Μεγάλου Κωνσταντίνου στον ελληνισμό και στην Ευρώπη

– Κωνσταντίνου Καραστάθη.

Με την ίδρυση μιας χιλιόχρονης και τρισένδοξης αυτοκρατορίας με τον ανώτερο για την εποχή πολιτισμό, ο Μέγας Κων/νος πρόσφερε πολλά στην ανθρωπότητα και ιδιαίτερα στους Έλληνες, τους βόρειους γείτονές τους και τους Ευρωπαίους.

Τα ελληνικά γράμματα, η κλασσική παιδεία, γνώρισαν μεγάλη άνθιση στην Αθήνα στα χρόνια του Μεγάλου Κων/νου. Στις περίφημες σχολές της πόλης φοιτούσαν όχι μονάχα ειδωλολάτρες, αλλά και χριστιανοί, που αναδείχτηκαν ως κορυφαίοι Ιεράρχες της ορθοδοξίας (Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος ο Νύσσης, Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Και είναι αυτοί που προέβησαν στη σύζευξη του αθάνατου ελληνικού πνεύματος με τις αλήθειες του χριστιανισμού.

Ο Κων/νος εκτιμώντας την ιστορική πόλη, είχε αποδεχθεί ιμε μεγάλη ευχαρίστηση, όπως γράφουμε και σ’ άλλο σημείο του βιβλίου, τον τίτλο του «Στρατηγού των Αθηνών», που του προσέδωσαν τιμητικά οι Αθηναίοι.

Αξιοσημείωτο γεγονός για την ιστορία του Ελληνικού έθνους, επισημαίνει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, είναι ότι από το ξεκίνημά της η νέα σημαία που επέβαλε στην αυτοκρατορία ο Κων/νος, κοσμήθηκε με τα ελληνικά και όχι τα λατινικά γράμματα του Ιησού Χριστού (ΧΡ), ωσάν να προαισθανόταν ότι επέπρωτο να γίνει αρχηγέτης γενιάς βασιλέων, οι οποίοι θα χωρίζονταν από τη ρωμαϊκή μητρόπολη και έμελλε να κυβερνήσουν με την ελληνική γλώσσα χώρες ελληνικές!

Κατήγοροι καὶ πλαστογράφοι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κατήγοροι και πλαστογράφοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνου Καραστάθη

Αφότου ο Μέγας Κων/νος μετέφερε τον αυτοκρατορικό του θρόνο στη νέα πρωτεύουσα του κράτους του Κων/πολη (ή Νέα Ρώμη) έχασε σταδιακά τη συμπάθεια των πιστών της Ρώμης. Και παρότι κατά τον 6ο αιώνα αναγνώρισαν και αυτοί την αγιότητά του από την ενωμένη τότε εκκλησία, αργότερα αφαίρεσαν τ’ όνομά του από το αγιολόγιο της εκκλησίας και τον κατέστησαν στόχο της πολεμικής τους. γνώριζαν, ωστόσο, ότι τ’ όνομά του ασκούσε τεράστια γοητεία και επιβολή στο χριστιανικό κόσμο Ανατολής και Δύσης και κάποιος κληρικός της παπικής αυλής, με πρωτοβουλία του ή με την έμπνευση των στελεχών αυτής, συνέταξε (διάβαζε: πλαστογράφησε) έγγραφο ως δήθεν έδικτο του Μ. Κων/νου, με το οποίον γίνονταν μεγάλες παραχωρήσεις προς τον πάπα Σίλβεστρο και στους διαδόχους του. Το έγγραφο αυτό συντάχτηκε στη Ρώμη μεταξύ των ετών 752 και 778 μ. Χ., αλλά οι συντάκτες του αφήνουν να εννοηθεί ότι συντάχτηκε από τον Κων/νο λίγο μετά την κατάληψη της Ρώμης (313 – 315 μ. Χ.) και ονομάστηκε «Δωρεά του Κων/νου», λατινιστί «Donatio Constantini».

Για πρώτη φορά έκανε λόγο για το έγγραφο αυτό ο πάπας Ανδριανός (771 – 795 μ. Χ.) σε γράμμα του προς τον Καρλομάγνο, από το οποίο ζητούσε να του αναγνωρίσει και να του αποδώσει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα που περιλαμβάνονταν στη Δωρεά το Μ. Κων/νου.

Κεραυνός εν αιθρία! Μέχρι τότε κανείς ποτέ δεν είχε κάνει λόγο για την ύπαρξη κάποιας Διαθήκης ή Δωρεάς του Κων/νου. Και κανείς δεν αμφισβήτησε την «αποκαλυφθείσα Δωρεά».

Αλλά ας δούμε που βασίστηκε η χάλκευση εκείνου του περιβόητου εγγράφου και ποιο είναι το περιεχόμενό του.

Οι εμπνευστές του, μελετώντας το γνωστότατο μύθο ίασης του Κων/νου από λέπρα, έκαναν τη σκέψη ότι ο αυτοκράτορας, αφού είχε θεραπευτεί από την ανίατη ασθένειά του χάρη στο Σίλβεστρο, οπωσδήποτε θα του χρωστούσε μεγάλη ευγνωμοσύνη, κατασκεύασαν την πλαστή Δωρεά του Κων/νου προς το Σίλβεστρο και τους διαδόχους του, στην οποία κατέγραψαν ό,τι επιθυμούσε η ψυχή του πάπα! Οι μεγαλοφυείς πλαστογράφοι χάλκευσαν αριστοτεχνικά ένα τέλειο έδικτο, γραμμένο, όπως διέδωσαν, από το ίδιο το χέρι του αυτοκράτορα Μεγάλου Κων/νου και που είχε και την υπογραφή και τη βούλλα του!

Φραγκοπαπισμός - Μάθημα 12 - π. Διονύσιος Κατσούλης

Μαθαίνουμε άγνωστα θέματα της ιστορίας μαςΣταθμοί στην Ιστορία

Τί ἔγινε στίς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1204 καὶ μᾶς τὸ κρύβουν;

Τί ἔγινε στίς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1204 καὶ μᾶς τὸ κρύβουν;

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Διακόσια πενῆντα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης, οἱ λεγόμενοι Σταυροφόροι –οἱ τότε δυτικὲς συμμαχικὲς δυνάμεις- ἀναδεικνύονται με τὴν δράση τους, ὡς οἱ πλέον πολύτιμοι πρώιμοι σύμμαχοι τῶν Τούρκων. Διότι, μὲ τὴν παρότρυνση καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ τότε πάπα καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Ἁγίων Τόπων, καταλύουν την Ρωμανία/Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐγκαθιστοῦν Φράγκους ἡγεμόνες στὰ διάφορα τμήματά της, καταστρέφουν ὁλοσχερῶς τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν λεηλατοῦν καὶ φορτώνουν στὰ καράβια τους ὅλα της τὰ τιμαλφῆ.

Ὁ ἱστορικὸς Νικήτας Χωνιάτης, αὐτόπτης μάρτυρας τῆς λεηλασίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους τὸ 1204, γράφει: «...Ἔβλεπε κανεὶς ὄχι μόνον τὶς ἱερὲς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ νὰ θραύοντα μὲ ἀξῖνες καὶ νὰ ρίπτονται στὸ χῶμα καὶ τὰ στολίδια τους νὰ ἀποσπῶνται χωρὶς φειδὼ καὶ προσοχὴ καὶ νὰ ρίχνονται στὴ φωτιά, ἀλλὰ καὶ τὰ σεπτὰ καὶ πανάγια σκεύη νὰ ἁρπάζονται μὲ θράσος ἀπὸ τοὺς ναούς, νὰ ρίχνονται στὴ φωτιὰ καὶ νὰ παρέχονται στὰ ἐχθρικὰ στρατεύματα ὡς ἁπλὸς ἄργυρος καὶ χρυσός».

Ὁ ἀπολογισμὸς ἀπὸ Φερράρα – Φλωρεντία

Ὁ ἀπολογισμὸς ἀπὸ Φερράρα – Φλωρεντία

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης

…Τὸ Βυζάντιο ἔ­πνε­ε πλέον τὰ λοίσθια. Ἕνα ἀ­πὸ τὰ θηρία τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ Μω­άμεθ, ἔ­φτασε στὸ Βόσπορο. Φόβος – τρό­μος στὴν Πόλι. Πολλοὶ τότε ἀπὸ τὸν πανικὸ εἶχαν στρα­φῆ πρὸς τὸν πάπα. Μόνο αὐτός, ἔ­λεγαν, θὰ μᾶς σώσῃ· καὶ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ, πρέ­πει νὰ ἑνωθοῦμε μαζί του… Αὐτοὶ ἦταν οἱ λεγόμενοι ἑνωτικοί. Οἱ μονα­χοὶ ἀντέδρασαν. Ἀφοῦ ὅμως τὸ θέλησε ὁ αὐ­τοκρά­τορας, ἀποφασίστηκε νὰ ζητήσουν βοήθεια ἀπὸ τὴ Δύσι. Ἀπὸ ᾽δῶ ἀρχίζει ἡ συμφορά.

Τίθεται τὸ ἐρώτημα· ἦταν ὁ τότε πάπας, ὁ Εὐ­γένιος Δ΄ (1383-1447), εἰς θέσιν νὰ βοηθή­σῃ τὸ Βυζάν­τιο; Εἶχαν ἐ­παναστα­τήσει ἐναντίον του πολλοὶ ἐπίσκοποι, ἡ­γούμενοι καὶ μοναχοί, ἔκαναν σύνοδο στὴ Βασιλεία τῆς Ἑλβετίας (1431-37) καὶ τὸν καθαίρεσαν. Οἱ δικοί μας, ἂν ἤ­θελαν βοήθεια, ἔπρεπε νὰ πᾶνε ἐκεῖ, ὄχι στὸν Εὐγένιο. Ἄστοχες πολιτικὲς ἐνέργειες.

Ὁ πάπας ἀπὸ καιρὸ ἤθελε νὰ ὑποτάξῃ τὴν Ἀ­να­τολὴ καὶ ἔστειλε ἀντιπροσωπεία του στὴν Πόλι· ἀν­τιπροσωπεία της ἔστειλε ἐπίσης ἡ σύνοδος τῆς Βασιλείας. Οἱ δύο ἀποστολὲς συναντήθη­καν στὸ Βόσπορο καὶ παρὰ λίγο νὰ χτυπηθοῦν μεταξύ τους· τοὺς χώρισε ὁ αὐτοκράτωρ Ἰωάννης.

Ἡ ἀνάγκη καὶ ἡ πολιτικὴ σκοπιμότητα ὑποχρέωσαν τὸν Παλαιολόγο ν᾽ ἀπορρί­ψῃ τὴν πρότα­σι τῆς Βασιλείας καὶ νὰ δε­χτῇ τὴν πρότασι τῆς ῾Ρώμης. Ἔτσι μιὰ μέρα ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ Βόσ­πορο τὰ ἑλληνικὰ καράβια γιὰ τὴ Δύσι μὲ σκοπὸ τὴν ἕ­νωσι μὲ τὸν πάπα. Σ᾽ αὐ­τὰ ἐπέβαιναν 700 μέ­λη τῆς ἀντιπροσωπίας τῶν ὀρθοδόξων μὲ ἐπὶ κε­φαλῆς τὸν αὐ­το­κρά­τορα Ἰωάννη Η΄ Παλαιολόγο (1425-48) καὶ τὸν πατριάρχη Ἰωσὴφ Β΄ (1416-39), ἡγούμενοι καὶ 25 ἀρχι­ερεῖς· μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ ὁ Ἐ­φέσου Μάρκος μὲ τὴν ἰ­διότη­τα καὶ τοῦ ἀναπληρωτοῦ τῶν τριῶν πατρι­αρχῶν, Ἰ­ε­ροσολύμων Ἀν­τιοχείας Ἀλεξανδρείας.

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Πατρ. Ἀθηναγόρας: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ὀφείλει νὰ κατέλθη»… – ΟΧΙ! τοῦ ἀπαντᾶ μὲ σθένος ὁ μακαριστὸς Κερκύρας Μεθόδιος Κοντοστάνος

Ἡ ἔκπτωση ἐπί θεμάτων ἀκριβείας τῆς Πίστεως- βιβλικῶς καὶ πατερικῶς- ἐκ μέρους μερικῶν κατὰ καιροὺς μονομερῶς δυτικόφιλων μασόνων κληρικῶν, εἶναι τραγική.

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅμως, ὑπάρχουν ἐπίσης πανάξιοι κληρικοὶ- ὄχι τόσο πολλοὶ ἐκ μέρους τῶν Ἐπισκόπων μας – οἱ ὁποῖοι σθεναρῶς ἀντιστέκονται. Ἀντιστέκονται δηλαδὴ στὴν δόλια[1] προσπάθεια γιὰ τὴν «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ τῶν θρησκειῶν, μὲ προετοιμαζομένη παρομοίως τὴν ἔλευση ὡς παγκόσμιου «ποιμένα» καὶ κυβερνήτη, ἑνὸς ἀντίχριστου ἢ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ προφητευμένου Ἀντίχριστου[2]!

Ὅλα ἐτοῦτα τὰ ἔχουμε κατὰ καιροὺς γράψει- ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα – εἰς τὸν Ὀρθόδοξο Τύπο καὶ στὸ σχετικά, μεγάλο βιβλίο μας[3], τὸ διατιθέμενο εἰς τὰ Γραφεῖα τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, Κάνιγγος 10, στὴν ὁμώνυμη πλατεῖα τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸ σημερινὸ θέμα μας εἶναι ἡ σθεναρὴ ἀντίσταση ποὺ προέταξε στὸ ζήτημα τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ὁ ἄλλοτε Μητροπολίτης Κερκύρας, μακαριστὸς Μεθόδιος Κοντοστάνος (1942- 1967).

«Καὶ μᾶς χάλασαν τὰ Μοναστήρια καὶ τὶς Ἐκκλησιές μας»!

Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1833, ἐπὶ βαυαρικῆς ἀντιβασιλείας, ἕνα βασιλικὸ διάταγμα ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν ἀνήλικο Ὄθωνα διέτασσε τὸ κλείσιμο ὅλων τῶν ὀρθόδοξων Μοναστηριῶν μὲ λιγότερους ἀπὸ ἕξι Μοναχούς, ἐπέβαλε τὸν ὑποχρεωτικὸ ἀποσχηματισμὸ τῶν Καλογραιῶν κάτω τῶν σαράντα ἐτῶν καὶ ζητοῦσε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς Μονὲς ὅλων τῶν Δοκίμων.

Kαθόρισε εἰδικὰ μέτρα γιὰ τὶς μετακινήσεις τῶν Μοναχῶν, ἀπαγόρευε τὶς συνηθισμένες δωρεὲς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δέσμευε τὴν Μοναστηριακὴ κτηματικὴ περιουσία, τὰ λατρευτικὰ ἱερὰ σκεύη, τὶς Εἰκόνες, τὰ ἄμφια, τὰ λειτουργικὰ βιβλία, τὰ ἔπιπλα καὶ δέσμευε παράλληλα ὅ,τι ἄλλο χρήσιμο βρίσκονταν στὶς Μονὲς ποὺ θὰ σφραγίζονταν ὡς «λάφυρο». Ὅ,τι πάλι θεωροῦνταν «ἄχρηστο»... ρίχνονταν στὴ φωτιά – «μὲ τοὺς Μοναχοὺς νὰ θρηνοῦν ὁλόγυρα» (τὰ μοναστήρια τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἔμειναν βεβαίως ἄθικτα, ὅπως καὶ οἱ περιουσίες τους).

Τὸ διάταγμα γιὰ τὰ Μοναστήρια

Μὲ τὸ διάταγμα αὐτό, τὸ βαυαρικὸ χτύπημα κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς βυζαντινῆς πνευματικῆς μας παράδοσης ἦταν τεράστιο, ἀμέσως μετὰ τὴν "πραξικοπηματικὴ" ἀνακήρυξη τοῦ Αὐτοκέφαλου τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Γκρέμιζε ναοὺς ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς;

Γκρέμιζε ναούς ο Άγιος Κοσμάς;

Γράφει ο Βασίλης Βακάλης

Το «αληθοφανές» ψέμα ότι ο Εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός γκρέμιζε ναούς για να φτιάξει σχολεία το έχουμε ακούσει πολλές φορές. Γράφτηκε ως... «παράδοση» για πρώτη φορά από τον Ηπειρώτη Λόγιο και Γιατρό Ι. Λαμπρίδη το 1880, έναν αιώνα μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Αγίου. Έκτοτε επαναλαμβάνεται συχνά ακόμα και από ανθρώπους ευλαβείς, Θεολόγους και Κληρικούς, που δεν υποψιάζονται πως αναπαράγουν άθελά τους ή εν αγνοία τους ένα ψέμα θέλοντας ίσως να δείξουν ότι η Εκκλησία είναι... 'προοδευτική' (!), λησμονώντας ότι η Εκκλησία δε συναγωνίζεται «προοδευτικούς» ή μη, αλλά παραμένει θεσμός με παντοτινά επίκαιρο και αφυπνιστικό μήνυμα με το οποίο καλεί τους ανθρώπους «επ' ελευθερία» (Γαλ. Ε΄, 13). Επαναλαμβάνεται και από ανθρώπους που διακατέχονται από εχθρικά, υποτιμητικά, περιφρονητικά και εικονοκλαστικά αισθήματα προς την Εκκλησία. Οι σύγχρονοι αυτοί εικονοκλάστες ρίχνουν στον μύλο της αντιεκκλησιαστικής προπαγάνδας αυτό το ψέμα για να υποστηρίξουν ότι μερικά φωτισμένα - όντως - μυαλά δε δίστασαν να δράσουν κατά τρόπο βέβηλο και ιερόσυλο, προκειμένου να χτυπήσουν τον... σκοταδισμό της Εκκλησίας και των κληρικών, που ιδιοτελώς κρατού(σα)ν τον λαό στην αμάθεια και μακρυά απ' το φως της γνώσης! Διεδόθη το ψέμα και από σοβαρούς συγγραφείς, που σέβονταν την Εκκλησία και ύμνησαν τον Άγιο, αλλά υιοθέτησαν ανεξέταστα και αστόχαστα την «παράδοση» ως γεγονός ιστορικό και αναμφισβήτητο. Ο Νομικός και σπουδαίος Συγγραφέας Φ. Μιχαλόπουλος ισχυρίζεται μάλιστα ότι ο Άγιος Κοσμάς για να χτίσει σχολείο γκρέμισε ναό με... τσεκούρι!

Ο Μεγάλος Δάσκαλος του Γένους Άγιος Κοσμάς ¨εποίησε¨- όπως γράφει ο ίδιος - εκατοντάδες μικρά και μεγάλα σχολεία, ασχολήθηκε δηλαδή και πέτυχε την ίδρυση, τη χρηματοδότηση, τη στελέχωση και τη διεύθυνση / διαχείριση των σχολείων. Δεν ασχολήθηκε ο Άγιος με την εξεύρεση στέγης για τα σχολεία αυτά γιατί τα στέγαζε στους ναούς, που υπήρχαν τότε.

Σάν σήμερα, πρίν 50 χρόνια, στίς 11/7/1974, σφαγιάσθηκαν12 ἀδιάβλητοι καί ἱεραποστολικοί μητροπολίτες. Πῶς ἀντέδρασε ὁ Φλωρίνης Αὐγουστῖνος

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος ἔστειλε τὴν ἴδια μέρα ἐπιστολὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὴν κοινοποίησε σ' ὅλους τοὺς Μητροπολῖτες.

Ἐν Φλωρίνῃ τῇ 13-7-74

Πρός

Τὸν Μακαριώτατον

Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν

κ. Σεραφείμ

ΑΘΗΝΑΣ

Ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος καί δή ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βαθύτατα αἰσθάνομαι τό χρέος ἀδιαφορῶν διά τάς συνεπείας νά ὑψώσω τήν φωνήν μου διά τά τελευταίως ἐν τῇ ἡμετέρα Ἐκκλησία διαδραματιζόμενα θλιβερά γεγονότα. Ἀρχή συμφορῶν ἡ διά τῆς 3ης Συντακτικῆς Πράξεως διάκρισις τῶν Μητροπολιτῶν εἰς κανονικούς καί ἀντικανονικούς. Ἅπαντες οἱ ἀπό συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους μέχρι σήμερον Ἀρχιεπίσκοποι καί Μητροπολῖται ἐξελέγησαν ἐντός τοῦ ἀθλίου συστήματος τῆς νόμῳ κρατούσης Πολιτείας διά ποικίλων σχημάτων Συνόδων, ὀλιγομελῶν, πολυμελῶν, ἀριστίνδην, καί φέρουν ἐν ἑαυτοῖς τό αὐτό κρῖμα καί οὐδείς δύναται νά καυχηθῆ ὅτι ἐξελέγη κατά τόν ἰδεώδη ἀποστολικόν τρόπον.

Ἀπό τοῡ 1850 καί ἐντεῦθεν ἢ εἴμεθα ἅπαντες συλλήβδην κανονικοί ἥ εἴμεθα ἅπαντες συλλήβδην ἀντικανονικοί. Ἐφ᾿ ὅσον δέ καί εἰς κρίνεται ὡς κανονικός, κατ᾿ ἀδήριτον λογικήν συνέπειαν πρέπει ἅπαντες νά κριθοῦν κανονικοί. Μή παίζωμεν ἐν οὐ παικτοῖς καί ἀντιφάσκωμεν δεινῶς. Ἡ δέ 7η Συντακτική Πρᾶξις κατέλυσε θεμελιώδεις ἀρχές καί θεσμούς, ἐφ᾿ ὧν ἑδράζεται τό φιλελεύθερον πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας. Θέτω τοῦτο ὑπό τήν κρίσιν ὅλων τῶν κανονολόγων κληρικῶν καί λαϊκῶν, τοῦ Οἰκουμενικοῦ καί τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καί ὅλων τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας:

Μητροπολῖται ἄμεμπτου ἤθους, ἀδαμαντίνου χαρακτῆρος, ἱεραποστολικῶν ἰδεῶν, τήν ζωήν των ὡς καλοί ποιμένες κατ᾿ ἐπανάληψιν θέσαντες ἐν χαλεπαῖς ἡμέραις ἀπεριγράπτου φρίκης ὑπέρ τοῦ πάσχοντος καί κινδυνεύοντος λαοῦ καί μυριάδας ψυχῶν σώσαντες, ἤδη διά τῆς εἰρημένης Συντακτικῆς Πράξεως ὡς διά λαιμητόμου στηθείσης ἐν τόπῳ ἁγίῳ καρατομοῦνται καί στεροῦνται ὄχι μόνον τῶν ἀναφαιρέτων κανονικῶν δικαιωμάτων των, ἀλλά καί τῶν στοιχειωδῶν δικαιωμάτων των ὡς Ἑλλήνων πολιτῶν, τῶν ὁποίων οὐδέ οἱ ἔσχατοι τῶν κακούργων στεροῦνται.

Καταδικάζονται ἀναπολόγητοι! Ἐρωτῶμεν: Πότε ὑπό ἐκκλησιαστικῶν, πολιτικῶν καί στρατιωτικῶν δικαστηρίων καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων οὕτω πῶς κατεδικάσθησαν ἄνθρωποι; Ἵνα κατά Χρυσόστομον εἴπωμεν, "οὐδέ Σαυρομάται οὕτω δικάζουσιν": Ἐσκοτίσθη ἐπί τούτῳ ὁ ἥλιος, θρηνοῦν οἱ οὐρανοί, θρηνοῦν καί μυριάδες Ἑλλήνων εὐσεβῶν, οἵτινες ἀποτελοῦν τό εὐγενές λεῖμμα ἐν τοῖς χαλεποῖς τούτοις καιροῖς. Σείονται αἱ συνειδήσεις τῶν πολλῶν, εἰς ἀπιστίαν καί ἀθεΐαν ἐξωθοῦνται καί καταλήγουν. Χαίρουν δέ οἱ δαίμονες, οἱ μασόνοι, οἱ χιλιασταί, οἱ ὑλισταί καί οἱ μέχρι μυελοῦ ὀστέων διεφθαρμένοι τύποι.

Η ΦΡΑΣΗ «ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΣΑΡΙΚΙ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ» & Η ΤΥΧΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΥΛΑΞΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΣΑΡΙΚΙ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ»

Η ΤΥΧΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΥΛΑΞΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ) ΩΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ 1453.

Γράφει ὁ Νῖκος Διάκος

Ἡ ἀκριβὴς διατύπωση τῆς φράσης ποὺ ἀνήκει στὸ Μεγάλο Δούκα Λουκᾶ Νοταρᾶ, ἔχει ὡς ἑξῆς : Κρειττότερον ἰδεῖν ἐν μέσῃ Πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν. Ὅπως εἶναι ἀρκετὰ γνωστό, ἡ παραπάνω φράση ἔχει συγκεντρώσει τὰ πυρὰ τῶν δυτικότροπων «ἑνωτικῶν» διανοουμένων πολλῶν αἰώνων καὶ ἀποκαλεῖται «κληρονομημένος βυζαντινός βαλκανικός αντιδυτικισμός»1! Ἐνδεικτικά, δές καί2. Εἶναι ὅμως ἔτσι; Ποιός εἶχε δίκιο; Εἶναι δυνατὸ νὰ δοθεῖ μιὰ σαφὴς ἀπάντηση ἤ τὸ ἐρώτημα εἶναι καταδικασμένο νὰ βυθίζεται σὲ μιὰ στείρα ἑκατέρωθεν ἰδεολογικοποίηση;

Δυστυχῶς, κάποιες φορὲς καθίσταται ἐπιτακτικὸ ἀπὸ τὶς ἐπικρατοῦσες συνθῆκες, νὰ γίνεται ἐπιλογὴ μεταξὺ δύο κακῶν. Ἐννοεῖται, ὅτι αὐτὸ συμβαίνει ὅταν εἶναι ἀντικειμενικὰ ἀδύνατη ἡ ἀγαθὴ ἐπιλογή. Τότε ἐφαρμόζεται ὁ κανόνας «τὸ μὴ χεῖρον, βέλτιστον» ποὺ εἶναι οἰκεῖος καὶ στὴν ἀπονομὴ τῆς ἀνθρώπινης δικαιοσύνης, ἀλλὰ καὶ θεολογικὰ ὀνομάζεται κατὰ παραχώρηση θέλημα Θεοῦ.

Ἡ φιλονικία περὶ τοῦ ἄν ὑπῆρξε ὀρθὴ κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἡ ἐπιλογὴ τῶν σήμερα, 29 Μαἴου μνημονευομένων προγόνων μας, παρατείνεται ἀενάως λόγω τοῦ ὅτι γίνεται σὲ καθαρὰ θεωρητικὴ βάση, ὅπου φυσικά, εἶναι ἀδύνατη ἡ συμφωνία καὶ ἐπικρατοῦν ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις. Γιὰ αυτό, θὰ θέλαμε νὰ συνεισφέρουμε μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο ὄχι ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ ἕνα χειροπιαστὸ καὶ ἀδιαφιλονίκητο γεγονός, ὑπογραμμίζοντας τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (Κάτω Ἰταλίας)3 μετὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ φανέρωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέσα ἀπό τίς σελίδες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης

Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας

Σταυρός, Βασιλέων το κραταίωμα

Σταυρός, πιστών το στήριγμα

Σταυρός, Αγγέλων η δόξα

και των δαιμόνων το τραύμα»

Εξαποστειλάριο

______________________________________

Κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει με λαμπρότητα ένα κορυφαίο εκκλησιαστικό γεγονός, δηλ. την παγκόσμια ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού για να υπενθυμίζει στους πιστούς ότι ο σταυρός από όργανο ατιμωτικής καταδίκης και επώδυνου θανάτου, κατέστη με την εκούσια θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όργανο αγιασμού, σωτηρίας και χάριτος.

Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι εκείνη η ιστορική φυσιογνωμία που συνέδεσε το όνομά της με την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού στους Αγίους Τόπους. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε πανηγυρικά από τον Επίσκοπο Ιεροσολύμων Μακάριο σε περίοπτη θέση, προκειμένου να είναι ορατός από κάθε σημείο της πόλης, επειδή εξαιτίας της πρωτοφανούς κοσμοσυρροής ήταν αδύνατη η άμεση προσκύνησή του από όλους τους πιστούς.

Η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού θεωρείται ως η μεγαλύτερη προσφορά της Αγίας Ελένης στην Χριστιανοσύνη και, επομένως, δικαίως η Εκκλησία την ανακήρυξε Αγία και Ισαπόστολο και τιμάται με ιδιαίτερη ευλάβεια από όλο τον χριστιανικό κόσμο.

Επίσης η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου ανέλαβε το φιλόδοξο αλλά και θεάρεστο έργο της ανεγέρσεως και του εξωραϊσμού τριών μεγάλων και περικαλλών ναών, όπως του Ιερού Ναού της Αναστάσεως στον Γολγοθά, του Ναού της Γεννήσεως στην Βηθλεέμ και του Ναού της Αναλήψεως στο όρος των Ελαιών.

Σύμφωνα με την διασωθείσα προφορική παράδοση των Αγιοταφιτών Πατέρων, η Αγία Ελένη ανήγειρε συνολικά στους Αγίους Τόπους 365 μικρότερες ή μεγαλύτερες εκκλησίες, ενώ ακόμη μεσουρανούσε η αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία, οδηγώντας τους ανθρώπους στα νάματα της Χριστιανικής Πίστεως και της κατά Θεόν Σοφίας. Η παρουσία της Αγίας Ελένης στα μέρη όπου γεννήθηκε, περπάτησε, θαυματούργησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός, υπήρξε καθοριστικής σημασίας, αφού η κατασκευή πνευματικών ιερών καθιδρυμάτων και εκκλησιαστικών κτηρίων συνετέλεσαν στην ανάδειξη των Αγίων Τόπων, ως προσκυνήματος παγκόσμιας πνευματικής ακτινοβολίας.

Ἱστορικά στοιχεῖα γιά τόν ἅγιο Δημήτριο

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ιστορικά στοιχεία για τον άγιο Δημήτριο

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από τη μελέτη του γράφοντος Αρχαίοι διωγμοί και Μάρτυρες – Ιστορικά στοιχεία για τους αρχαίους διωγμούς κατά των χριστιανών και τους μάρτυρες της Εκκλησίας. Η εικόνα με τον άγιο που ραίνει με το μύρο του τη Θεσσαλονίκη προέρχεται από το άρθρο της Σβετλάνας Ντιμιτρόβα Άγιος Δημήτριος, ο προστάτης των Βαλκανίων.

Στο βιβλίο του The Warrior Saints in Byzantine Artand Tradition, published by Ashgate, England 2003, και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο «Theoriginal Demetrius» (που δημοσιεύεται εδώ), ο συγγραφέας Christopher Walter θέτει τα ιστορικά ζητήματα που αφορούν στην αυθεντική προσωπικότητα και βιογραφία του αγίου Δημητρίου. Σημειώνει ότι στις πρώιμες βυζαντινές πηγές για τη ζωή, το μαρτύριο, αλλά και τα θαύματά του, αναφέρονται ελάχιστες πληροφορίες γι’ αυτόν: ότι ήταν μέλος αριστοκρατικής οικογένειας με υψηλή διοικητική θέση στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος παράλληλα δίδασκε κρυφά το χριστιανισμό, γι’ αυτό και συνελήφθη, φυλακίστηκε στο χώρο των ρωμαϊκών λουτρών και τελικά θανατώθηκε με αφορμή το γνωστό περιστατικό της μονομαχίας του νεαρού Νέστορα με το Λυαίο. Η ιδιότητά του ως ανώτερου αξιωματικού του ρωμαϊκού στρατού δεν αναφέρεται, τουλάχιστον ρητά (ίσως υπονοείται σε κάποια θαύματα σχετικά με την υπεράσπιση της Θεσσαλονίκης από επιδρομείς), παρά σε κείμενα που εντοπίζονται μερικούς αιώνες αργότερα.

Αναφέρει όμως επίσης ότι ο έπαρχος του Ιλλυρικού Λεόντιος (που, κατά τις πηγές, οικοδόμησε τον πρώτο ναό (βασιλική) προς τιμήν του αγίου Δημητρίου, αφού η ασθένεια, από την οποία έπασχε, θεραπεύτηκε από τον άγιο), είναι μια επιβεβαιωμένη ιστορική προσωπικότητα, που πιστοποιείται από μια αναφορά με χρονολογία 412-13 στον Θεοδοσιανό Κώδικα.

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-Εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του,

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ

Δέν µπορεῖ νά σκεφτεῖ κανείς τόν µῆνα Μάϊο, χωρίς νά τοῦ ἔρθει στό νοῦ ἐκεῖνος ὁ βασιλιάς, πού πῆρε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τό βαθύ σκοτάδι τοῦ χειµῶνα τῆς εἰδωλολατρικῆς κακίας καί τήν ὁδήγησε στήν ἄνοιξη τῆς ζωῆς “ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς”.

Μέσα σέ αὐτόν τόν τρίτο µῆνα τῆς ἄνοιξης, συνοψίζεται ἡ περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς ἀπόπειρας τῆς ἀνθρωπότητας νά φέρει γιά πρώτη -καί µᾶλλον καί γιά τελευταία- φορά, τό πρότυπο τῆς ζωῆς τοῦ Οὐρανοῦ στή γῆ. Καί συνοψίζεται µέ τρεῖς ἐπετείους:

α) Μέ τήν ἑορτή τῆς ἐπετείου τοῦ θανάτου αὐτοῦ τοῦ βασιλιά, ὁ ὁποῖος θεµελίωσε τοῦτο τό καινό, τό µηδέποτε, µέχρι τότε, δοκιµασµένο πολίτευµα,

β) Μέ τήν ἐπέτειο τῆς γέννησης τῆς Πόλης του, δηλαδή τά ἐγκαίνιά της καί,

γ) Μέ τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τῆς Πόλης του, δηλαδή, τῆς Ἅλωσής της ἀπό βαρβάρους καί τῆς ὁριστικῆς της ἀλλοτρίωσης ἀπό τόν τρόπο ζωῆς, πού ὁ ἱδρυτής της εἶχε ὁραµατιστεῖ.

Ὁ Μάϊος ἀνήκει στόν Κωνσταντῖνο, στόν πρῶτο καί Μέγα βασιλέα καί αὐτοκράτορα καί στήν Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου, στήν Βασιλεύουσα Πόλη, στό “καύχηµα τῶν ὑπό τήν ἡλίου Ἀνατολήν”, στήν Κωνσταντινούπολη.

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι

Μέγας Κωνσταντῖνος καί οἱ κατά βουλήν Θεοῦ πόλεμοι

Ἰωάννης Λίτινας

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ «περισσότερον ἀπό κάθε ἄλλον ἡμερώτατος, πραότατος καί φιλανθρωπότατος»1 βασιλέας διεξήγαγε πλείστες πολεμικές ἐπιχειρήσεις κατά τή διάρκεια τῆς βασιλείας του.

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ἀνέλαβε τόν πόλεμο κατά τοῦ Μαξεντίου (312), ὅπου καί εἶδε καταμεσήμερο στόν οὐρανό τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, «σταυροῦ τρόπαιον», ἐκ φωτός μετά τῆς ἐπιγραφῆς «τούτῳ νίκα», δηλαδή «μέ τήν δύναμη τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ θά νικήσεις», ἀνέλαβε τήν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστης καί ὁ ἴδιος διήγαγε βίο πνευματικό.

Σταθμός στήν πνευματική του ζωή ὑπῆρξε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ ἐν ὁράματι, ὅπου τοῦ παρήγγειλε νά κατασκευάσει Σταυρό, τόν ὁποῖο θά χρησιμοποιοῦσε ὡς φυλακτήριον κατά τίς πολεμικές συγκρούσεις. Ὁ Μ.Κωνσταντίνος ὄχι μόνο κατασκεύασε τό ἱερό σύμβολο ἀπό χρυσό καί πολύτιμους λίθους, ἀλλά και πολλούς άλλους (σώζεται σταυρός του στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου). Ἐπίσης, ἔβαλε στήν περικεφαλαία του τό μονόγραμμα του Χριστού «ΧΡ» καί ἔδωσε ὁδηγίες γιά τήν κατασκευή σταυροειδοῦς σημαίας - λάβαρου τήν ὁποία ἔφεραν ὑποχρεωτικά ὅλες οἱ στρατιωτικές μονάδες2.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: Δυτικοί «Σταυροφόροι» ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΔΥΤΙΚΟΙ «ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΡΩΣΙΑΣ.

ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Στόχος ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

1. Τὸ παράδειγμα τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας. Κοσσυφοπέδιο καὶ Οὐκρανία.

Ὅσοι, χωρὶς ἱστορικὴ γνώση, παρακολουθοῦν αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὴν σύγκρουση μεταξὺ τῶν δυτικῶν συμμάχων τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς Ρωσίας στὰ σύνορα τῆς Οὐκρανίας, ὅπου ἐπιδιώκουν οἱ νέοι Σταυροφόροι νὰ ἀποσπάσουν τὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτική της σύνδεση μὲ τὴν Ρωσία καὶ νὰ τὴν ἐντάξουν στὴν δυτικὴ συμμαχία, στὴν λατινοφραγκική, παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν δικαιολογημένη ἰσχυρὴ ἀντίδραση τῆς Ρωσίας καὶ πιθανὸν νὰ δικαιώνουν ὄχι τὴν ἀμυνόμενη Ρωσία ἀλλὰ τοὺς ἐπιτιθέμενους νέους Σταυροφόρους τῆς Δύσης.

Οἱ τελευταῖοι ἐπαναλαμβάνουν ὅ,τι ἔπραξαν μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Σερβία στὸν ἐναντίον της πολυχρόνιο πόλεμο μετὰ τὴν διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ἀφοῦ μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ πάπα καὶ τοὺς τοπικοὺς πολέμους ἱδρύθησαν τὰ ἀνεξάρτητα «καθολικά» κράτη τῆς Κροατίας καὶ τῆς Σλοβενίας μὲ ἐδαφικὲς ρυθμίσεις εἰς βάρος τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας, ἐπενέβη τὸ ἴδιο τὸ ΝΑΤΟ τὸ 1999 (Μάρτιος-Ἰούνιος) καὶ μὲ ἀτέλειωτους φονικοὺς βομβαρδισμοὺς ἐναντίον τῆς Σερβίας, ποὺ ἄντεξε ἐπὶ μῆνες, διέλυσαν τὴν στρατιωτική της δύναμη καὶ τὴν ἀνάγκασαν νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν ἱστορική της κοιτίδα, τὸ Κοσσυφοπέδιο, ποὺ τὸ παρέδωσαν στοὺς Μουσουλμάνους Κοσοβάρους Ἀλβανούς, γεμίζοντας τὰ Βαλκάνια μὲ ἀνεξάρτητα νέα λατινοφραγκικὰ προτεκτοράτα, ἀμερικανοευρωπαϊκά, παπικὰ καὶ μουσουλμανικά, ποὺ περικύκλωσαν τὴν Ὀρθόδοξη Σερβία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀμφιταλαντευόμενη μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσης Ἑλλάδα. Ἡ τελευταία ὡς μέλος τῆς δυτικῆς συμμαχίας διευκόλυνε τὶς στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις, μὲ τὴν λαϊκή της πάντως ἀλάνθαστη συνείδηση στάθηκε στὸ πλευρὸ τῶν ἀμυνόμενων Ὀρθοδόξων Σέρβων. Ἔχει καταγραφῆ ἀνεξίτηλα ἡ ἐνθάρρυνση τοῦ Βατικανοῦ πρὸς τοὺς πρέσβεις τῶν δυτικῶν χωρῶν διὰ στόματος τοῦ Πολωνοῦ πάπα Παύλου ΣΤ´, ὅπως τὴν διέσωσε Ἕλληνας Εὐρωβουλευτής: «Ἐξοπλῖστε τοὺς Μουσουλμάνους καὶ ἀφοπλῖστε τοὺς Σέρβους»[1].

Ὅ,τι εἶναι τὸ Κοσσυφοπέδιο γιὰ τοὺς Σέρβους, ὡς ἐθνικὴ καὶ χριστιανική τους κοιτίδα, τὸ ἴδιο εἶναι καὶ ἡ Οὐκρανία, τὸ Κίεβο, γιὰ τοὺς Ρώσους. Στὸ Κίεβο, τὴν πρώτη πρωτεύουσα τῶν Ρώσων, συντελέσθηκε τὸ Βάπτισμα, ὁ ἐκχριστιανισμός τους (988 μ.Χ.), καὶ ἐκεῖ ἐπὶ αἰῶνες ἀναπτύχθηκε ἡ Ρωσικὴ Ὀρθοδοξία, ὁ ρωσικὸς πολιτισμός, μὲ περίλαμπρους ναούς, ξακουστὰ μοναστήρια, καὶ μεγάλους Ἁγίους ἀσκητές. Ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς περιοχῆς ἀπὸ τοὺς Μογγόλους, τὸ 1240, καὶ τὴν μεταφορὰ τῆς πρωτεύουσας, ἀρχικὰ στὸ Βλαδιμὴρ καὶ ὁριστικὰ στὴν Μόσχα, τὸ Κίεβο ἐξακολούθησε νὰ θεωρεῖται ρωσικὴ ἐπικράτεια καὶ νὰ διεκδικεῖται ἀπὸ τοὺς Ρώσους. Μετὰ τοὺς Μογγόλους τὴν περιοχὴ κατέκτησαν οἱ Πολωνοὶ ἐπὶ δύο αἰῶνες μέχρι τὸ 1654, ὁπότε μετὰ τὴν νίκη τῶν Ρώσων ἐπὶ τῶν Πολωνῶν ἔκλεισε ἡ παρένθεση τῆς πολωνικῆς κατάκτησης τῶν περιοχῶν καὶ ἀποκαταστάθηκε ἡ ἑνότητα Μόσχας Κιέβου. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πολωνικῆς κατάκτησης, ἐν μέρει δὲ καὶ τῆς Λιθουανικῆς σὲ κάποιες ρωσικὲς περιοχές, τὸ Κίεβο ἔγινε τὸ Κέντρο τῆς δράσεως τῶν Ἰησουϊτῶν καὶ τῶν Οὐνιτῶν, ὅπου, παράλληλα μὲ τὸν ἐκλατινισμὸ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀπεξάρτησή τους ἀπὸ τὴν Ρωσία μὲ τὴν δημιουργία ξεχωριστῆς Μητρόπολης Κιέβου, ἐπιχειρήθηκε συστηματικὰ καὶ ἡ ἐθνική τους ἀπεξάρτηση μὲ τὴν καλλιέργεια οὐκρανικῆς συνείδησης, τοῦ Οὐκρανισμοῦ, καὶ τὴν συστηματικὴ ἀνάπτυξη τῆς ρωσοφοβίας. Πουθενὰ στὶς ἑλληνικὲς ἱστορικὲς πηγὲς δὲν συναντᾶται ἡ λέξη Οὐκρανία, ἀλλὰ τὸ ρωσικὸ ἔθνος παρουσιάζεται ἑνιαῖο μὲ γεωγραφικοὺς πληθυσμιακοὺς χαρακτηρισμούς, ὅπως Μεγάλη Ρωσία, Μικρὰ Ρωσία, Λευκορωσία. Ὁ σημερινὸς Οὐκρανὸς εἶναι ὁ Μικρορῶσος, ὁ Μοσχοβίτης εἶναι ὁ Μεγαλορῶσος καὶ ὁ τῆς Λευκορωσίας εἶναι ὁ Λευκορῶσος. Ὅσα συμβαίνουν σήμερα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν καλλιεργούμενη ρωσοφοβία καὶ τὴν προσπάθεια ἐκδυτικισμοῦ ἔχουν τὶς ρίζες τους πίσω στὴν ἱστορία, στὶς προσπάθειες ἐκπολωνισμοῦ καὶ ἐκλατινισμοῦ τῶν κατοίκων[2].