Στὶς 6 Μαΐου, ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ μὲ εὐλάβεια τὴν Ἁγία Σοφία τῆς Κλεισούρας.

Στις 6 Μαΐου, η Εκκλησία τιμά με ευλάβεια την Αγία Σοφία της Κλεισούρας, που ονομάζεται και «Χελιδόνα του Πόντου», μια εκλεκτή ψυχή που έζησε με βαθιά ταπεινότητα και ασκητισμό για τον Θεό.

Η Αγία Σοφία δεν είχε εύκολη ζωή. Από τη νεότητά της δοκιμάστηκε από τον πόνο: έμεινε ορφανή, γνώρισε τα βάσανα της χηρείας και της περιπλάνησης ως πρόσφυγας. Έχασε αγαπημένα πρόσωπα και βίωσε στερήσεις, αλλά δεν επαναστάτησε, αλλά εναπόθεσε όλες τις ελπίδες της στον Θεό. Από τα βάσανα, δεν έκανε αφορμή για απελπισία, αλλά μια σκάλα προς τον ουρανό.

Επέλεξε το σκληρό μονοπάτι του ασκητισμού, ζώντας κοντά στη Μονή της Κλεισούρας, σε πολύ δύσκολες συνθήκες, στο κρύο και τις στερήσεις, φορώντας απλά ρούχα και τρώγοντας λίγο. Συχνά κοιμόταν ακριβώς δίπλα στη φωτιά, στις στάχτες, κρύβοντας την αγία της ζωή με το πρόσχημα της τέλειας ταπεινότητας. Στον κόσμο φαινόταν μια ασήμαντη γυναίκα, αλλά ενώπιον του Θεού ήταν ένα ζωντανό φως.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση λέει:ἡ ἐπίγεια ἱστορία συνεχίζεται ὅσο τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία στὴ γῆ.

Η εκκλησιαστική παράδοση λέει:

η επίγεια ιστορία συνεχίζεται όσο τελείται η Θεία Λειτουργία στη γη.

Όσο προσφέρεται η Ευχαριστία, όσο εισακούεται η προσευχή, όσο οι άνθρωποι μετανοούν—η ανθρωπότητα έχει νόημα και σκοπό.

Η Λειτουργία δεν είναι απλώς μια λειτουργία. 

Είναι η πνοή του κόσμου, η πνευματική του καρδιά.