Ψαλμοὶ πρὸς προσευχήν

 α’) Αἵτησις παρὰ τοῦ Θεοῦ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ψαλμ. 6, 24, 34, 50, 129.

β’) Ἐν καταστάσει μετανοίας περὶ πραχθεισῶν ἁμαρτιῶν, ψαλμ. 5, 31, 37, 50, 129, 142.

γ’) Ἐν παραμελήσει θρησκευτικῶν καθηκόντων, ψαλμ. 42, 43, 63, 84.

δ’) Ἐν καταστάσει βαρυθυμίας, θλίψεως, κατηφείας, μελαγχολίας, ψαλμ. 12, 21, 68, 76, 87, 142.

ε’) Αἵτησις βοηθείας παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐν περιστάσεσι, ψαλμ. 7, 16, 25, 34.

ς’) Ἔκφρασις ἐλπίδος πρὸς τὸν Θεὸν ἐν περιπτώσει δεινῶν περιπετειῶν καὶ θλίψεων, ψαλμ. 3, 15, 26, 30, 53, 55, 56, 60, 61, 70, 85.

Ἁγιοπατερικό Προσευχητάριο: Προσευχές πρίν καί μετά τό δεῖπνο

 

Προσευχή προ του δείπνου

Φάγονται πένητες και εμπλησθήσονται και αινέσουσι Κύριον οι εκζητούντες αυτόν. Ζήσονται αι καρδίαι αυτών εις αιώνα αιώνος.

Ευχαριστία μετά το Δείπνο

Εύφρανας ημάς, Κύριε, εν τοις ποιήμασί σου και εν τοις έργοις των χειρών σου ηγαλλιασάμεθα. Εσημειώθη εφ‘ ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε. Έδωκας ευφροσύνην εις τας καρδίας ημών. Από καρπού σίτου, οίνου και ελαίου ενεπλήσθημεν. 

Εν ειρήνη επί το αυτό κοιμηθησόμεθα και υπνώσωμεν, ότι συ, Κύριε, κατά μόνας επ‘ ελπίδι κατώκησας ημάς.

 

Δόξα. Και νυν.

Πρός Κύριος (προσευχητάριον)

ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ (Προσευχητάριον)

«Επτάκις της ημέρας ήνεσάς σε» (ΨΑΛΜΟΣ ΡΙΗ΄)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ Α’ ΕΚΔΟΣΕΩΣ

Από πολλού χρόνου με απησχόλει το ζήτημα της ατομικής τακτής προσευχής των πιστών μελών της Εκκλησίας, των χριστιανών δηλαδή εκείνων, οι οποίοι αισθάνονται ζωηράν εις την καρδίαν των την επιθυμίαν διά περισσοτέραν, και ιδίως τακτήν, κοινωνίαν μετά του Θεού διά της προσευχής, αδυνατούν όμως να μεταβούν εις τους ιερούς ναούς διά τας εκεί τελουμένας καθ’ ημέραν ιεράς ακολουθίας.Αι καθημεριναί συνθήκαι υπό τας οποίας ζουν και εργάζονται οι ευσεβείς χριστιανοί είναι τοιαύται, καθώς όλοι γνωρίζομεν, ώστε μόλις εις την θείαν Λειτουργίαν της Κυριακής να δύνανται να συμμετάσχουν. Ένεκα τούτου ακριβώς στερούνται όλης αυτής της πνευματικής δυνάμεως και του πλουσίου πνευματικού εφοδιασμού, ο οποίος

περιέχεται εις τας κατά το εικοσιτετράωρον τακτάς ιεράς ακολουθίας της Εκκλησίας μας.

Τόσον από την ιεράν εξομολόγησιν όσον και από προσωπικάς συζητήσεις, τας οποίας πολλάκις είχομεν με συνειδητά μέλη της Εκκλησίας μας, διεπιστώσαμεν την ανάγκην της τροφοδοσίας του είδους αυτού, της τακτής δηλαδή προσευχής, εντός των δυνατοτήτων και των συνθηκών της καθημερινής ζωής των. Κατόπιν δε πολλών σκέψεων, κατελήξαμεν εις το συμπέρασμα, ότι μία ιακανοποιητική λύσις του προβλήματος αυτού θα ήτο, να δοθή εις τας χείρας των πιστών μας εν εγκόλπιον προσευχητάριον, μία, ούτως ειπείν, ανθολογία χρησιμοποιουμένων ψαλμών και ευχών, όπου ούτοι θα εύρισκον κατ’ επιλογήν τας κατά την διάρκειαν του εικοσιτετραώρου τακτάς προσευχάς της Εκκλησίας μας. 

Η επιλογή αύτη καθίσταται επιβεβλημένη, διότι το εγκόλπιον τούτο προσευχητάριον προορίζεται να δοθή εις τους πιστούς μας, όχι διά να το τοποθετήσουν κάπου εις την οικίαν των, αλλά διά να το φέρουν μαζί των, εις τον χώρον της εργασίας των, οπουδήποτε και αν ευρίσκωνται, διά να δύνανται ευχερώς να το ανοίγουν και να προσεύχωνται εις την ωρισμένην ώραν (*).

Η ανάγκη της επιλογής γίνεται ακόμη περισσότερον αντιληπτή, όταν σκεφθώμεν, ότι αι ιεραί ακολουθίαι έχον τοιαύτην διάταξιν, ώστε η κανονική τέλεσίς των να είναι κατά κανόντα δυνατή μόνον εις τους ιερούς ναούς, εκεί όπου δίδεται η κατάλληλος άνεσις του χώρου και του χρόνου.

Βραδυνή προσευχή-Τό Μικρό Ἀπόδειπνο

Μικρό Απόδειπνο

Τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο τελεῖται πάντα βράδυ πρὶν τὸν ὕπνο καὶ κλείνει μὲ αὐτὸ ἡ περίοδος τῶν καθ’ ἡμέραν ἀκολουθιῶν.
Στὰ μοναστήρια τελεῖται στὸ ναό.
Ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τελεῖται κατ’ οἶκον πρὶν τὸν ὕπνο.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΥ

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Εὐ­λο­γη­τὸς ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, πάν­το­τε· νῦν, καὶ ἀ­εί, καὶ εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων.

Ὁ Ἀ­να­γνώ­στης· Ἀ­μήν.

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς· Δό­ξα σοι Χρι­στέ, ὁ Θε­ός, ἡ ἐλ­πὶς ἡ­μῶν, δό­ξα σοι.

Βα­σι­λεῦ οὐ­ρά­νι­ε, Πα­ρά­κλη­τε, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­λη­θεί­ας, ὁ παν­τα­χοῦ πα­ρών, καὶ τὰ πάν­τα πλη­ρῶν, ὁ θη­σαυ­ρὸς τῶν ἀ­γα­θῶν, καὶ ζω­ῆς χο­ρη­γός, ἐλ­θὲ καὶ σκή­νω­σον ἐν ἡ­μῖν, καὶ κα­θά­ρι­σον ἡ­μᾶς ἀ­πὸ πά­σης κη­λῖ­δος, καὶ σῶ­σον, Ἀ­γα­θέ, τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν. Ἀ­μήν.