ΚΥΡΙΑΚΗ E΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 16,19-31]Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ«Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς(:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απέξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο και από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι. Και διασκέδαζε σε πλούσια συμπόσια κάθε μέρα με μεγαλοπρέπεια)» [Λουκ. 16,19].Θα ρωτούσε ίσως κάποιος : «Άραγε, σύμφωνα με την ευαγγελική ιστορία, η οποία λέγει ότι ο φτωχός πήγε στον τόπο της ανάπαυσης, ενώ ο πλούσιος στην κόλαση, έχουν ήδη γίνει αυτά, και κληρώθηκε ανταπόδοση αντάξια στον καθένα, ή με αυτά που λέγει ο Κύριος παριστάνει την εικόνα της μελλοντικής κρίσεως; Αλλά βέβαια», θα συνέχιζε τον συλλογισμό του, «επειδή αναφέρει τον Λάζαρο, πραγματικά έγινε και πραγματοποιήθηκε. Και γιατί δεν είπε ‘’κάποιος φτωχός άνθρωπος’’, αλλά είπε ‘’Λάζαρος’’; Μήπως για να δείξει με την ονομασία ότι αυτά έγιναν πραγματικά και αληθινά και δεν είναι παραβολή;».Σε αυτόν όμως που έτσι συλλογίζεται, θα πούμε: Η κρίση, λέγει παντού η Αγία Γραφή, θα γίνει μετά την ανάσταση των νεκρών, και η ανάσταση δε θα γίνει, αν δεν έρθει και πάλι ο Χριστός, σε εμάς από τον ουρανό με τη δόξα του Πατέρα μαζί με τους αγίους αγγέλους. Έτσι και ο πάνσοφος Παύλος λέγει ότι «αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ᾿ οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον(:κι αυτό θα συμβεί, διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό, και οι νεκροί που είχαν πεθάνει πιστοί στο Χριστό θα αναστηθούν πρώτοι)»[Α΄Θεσ.4,16]. Χωρίς λοιπόν να κατεβεί από τους ουρανούς ο Κριτής όλων, ούτε και η ανάσταση των νεκρών θα γίνει. Και πώς τότε δεν είναι απίθανο να σκεφτούμε ότι έγινε ήδη σε κάποιους η ανταπόδοση ή των πονηρών ή των αγαθών έργων; Αυτά λοιπόν που λέγονται από τον Χριστό και για τον πλούσιο και για τον Λάζαρο είναι τρόπος παραβολής διατυπωμένος με ευφυΐα.Η διήγηση, όπως διασώζει η παράδοση των Εβραίων, αναφέρει ότι εκείνο τον καιρό υπήρχε κάποιος Λάζαρος στα Ιεροσόλυμα, που ζούσε σε έσχατη φτώχεια και ασθένεια, τον οποίο και ανάφερε ο Κύριος, παίρνοντάς τον ως παράδειγμα προς φανερότερη απόδειξη των όσων έλεγε. Γιατί, αφού δεν είχε έρθει ακόμα από τους ουρανούς ο Χριστός, ούτε ανάσταση είχε γίνει, ούτε ακολούθησε σε κάποιους ανταπόδοση των πράξεών τους. Αλλά σαν σε εικόνα, περιγράφτηκε με την παραβολή ένας πλούσιος που ζούσε μέσα σε απολαύσεις και χωρίς ευσπλαχνία, και ένας φτωχός και άρρωστος, για να γνωρίσουν ότι, αν αυτοί που έχουν τον πλούτο στη γη δε θελήσουν να γίνουν καλοκάγαθοι και μεταδοτικοί και κοινωνικοί και δε θελήσουν να βοηθήσουν τις ανάγκες των φτωχών, θα υποστούν φοβερή και αναπόφευκτη τιμωρία.
ΕΓΩ; ΠΟΤΕ; AN HTAN ΔΥΝΑΤΟΝ, ΚΥΡΙΕ!- ¨Ημουν γυμνός. Μέ περιγέλασες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!- Ημουν φτωχός. Μέ καταφρόνησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!- Ημουν αδύναμος. Μέ συνέτριψες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε! -- Ημουν στή φυλακή. Μέ ξέγραψες. Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!- Ημουν άρρωστος. Μέ αγνόησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!- Hμουν... καί τί δέν ήμουν; Μά εσύ, ό,τι ήμουν μού φέρθηκες σκαιά, βάρβαρα, απάνθρωπα...Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!- Eσύ! Εσύ!Γιά θυμήσου:
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»(Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30)ΜΕΡΟΣ Α΄Νίκος Σακαλάκης, ΜαθηματικόςΑναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο - κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ[:Α΄ Κορ. 12, 27- 31 και 13,1-8]«Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους(:εσείς λοιπόν οι χριστιανοί είστε σώμα Χριστού και μέλη, που ο καθένας σας ανάλογα με το χάρισμά του έχει κάποια θέση και κάποιο μέλος στη ζωή του συνόλου)»[Α΄Κορ.12,27].Για να μη λέγει λοιπόν κανείς: «και τι μας ενδιαφέρει το παράδειγμα του σώματος; Διότι εκείνο μεν εκ φύσεως υπηρετεί, ενώ τα δικά μας είναι κατορθώματα ελεύθερης προαιρέσεως». Αφού πλησιάζει αυτό στα δικά μας πράγματα ο απόστολος Παύλος και δείχνει ότι τόση ομόνοια οφείλουμε να έχουμε από δική μας προαίρεση, όση εκείνα εκ φύσεως, λέγει: «Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ (:εσείς είστε σώμα του Χριστού)». Εφόσον λοιπόν το δικό μας σώμα δεν πρέπει να στασιάζει, πολύ περισσότερο το σώμα του Χριστού, και τόσο περισσότερο, όσο δυνατότερη από τη φύση είναι η χάρη. «Και ο καθένας σας είναι επί μέρους μέλος, που κατέχει την ταιριαστή θέση γι’ αυτόν και για όλο το σώμα». Δηλαδή λέγει «όχι μόνο σώμα, αλλά και μέλη είμαστε»· διότι και για τα δύο αυτά μίλησε προηγουμένως, όταν συνένωσε τους πολλούς σε ένα και δείχνει ότι όλοι γίνονται ένα σύμφωνα προς την εικόνα του σώματος, και αυτό το ένα συνίσταται από τα πολλά, και ενώ είναι στα πολλά και τα πολλά από αυτό συνέχονται και μπορούν να είναι πολλά.Τι σημαίνει όμως το «ἐκ μέρους»; Αυτό που ανήκει σε εσάς και όσο είναι δυνατόν να οικοδομηθεί από εσάς. Επειδή δηλαδή είπε, «σώμα», αλλά «σώμα» είναι ολόκληρη, όχι μόνο η εκκλησία των Κορινθίων, αλλά αυτή που είναι εξαπλωμένη σε όλη την οικουμένη, γι' αυτό είπε ««ἐκ μέρους»· δηλαδή, ότι η δική σας εκκλησία είναι μέρος της εκκλησίας που βρίσκεται παντού και του σώματος που συνίσταται από όλες τις εκκλησίες, ώστε όχι μόνο μεταξύ σας, αλλά και προς όλη την εκκλησία της οικουμένης θα ειρηνεύετε εάν είστε ενάρετοι, αφού βεβαίως είστε μέλη όλου του σώματος.«Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν(: και άλλους μεν έθεσε ο Θεός στην Εκκλησία Του πρώτα μεν αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον διδασκάλους· έπειτα άλλους τους έθεσε σε ανάλογες θέσεις και τους έδωσε τη δύναμη να κάνουν θαύματα, άλλους όρισε να έχουν χαρίσματα σε θεραπεία ασθενειών, σε άλλους έδωσε χαρίσματα φροντίδας και επιμέλειας για τους φτωχούς και πάσχοντες, χαρίσματα διοικητικά στην Εκκλησία, χαρίσματα διαφόρων γλωσσών[Ο καθένας κατά την ικανότητά του έχει λάβει από τον Θεό το χάρισμά του και τη θέση του]». Αυτό δηλαδή, που ήδη είπα, αυτό κάνει και τώρα· επειδή θεωρούσαν μεγάλο χάρισμα το να ομιλούν ξένες γλώσσες, αυτό θέτει παντού τελευταίο· διότι εδώ το πρώτο και δεύτερο δεν τα ανέφερε τυχαία, αλλά ιεραρχώντας αυτά, για να δείξει το ανώτερο και το κατώτερο. Γι' αυτό και έθεσε πρώτους τους αποστόλους, οι οποίοι είχαν στους εαυτούς τους όλα τα χαρίσματα. Και δεν είπε ότι ο Θεός τοποθέτησε στην εκκλησία αποστόλους, έτσι απλώς, ή προφήτες, αλλά θέτει πρώτο και δεύτερο και τρίτο, για να δείξει αυτό ακριβώς που είπα.
Ἐν ὄψει τῆς τακτικῆς συνελεύσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας (6-8 Ὀκτωβρίου) καί ἐξ ἀφορμῆς σχετικοῦ θέματος πού πρόκειται νά ἐξετασθεῖ, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών ἔδωσε στή δημοσιότητα τό ἀκόλουθο κείμενο.Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἀκροτελευτίου θέματος «Περί βοηθῶν ἐπισκόπων», τό ὁποῖο περιλήφθηκε στήν ἡμερήσια διάταξη τῆς προσεχοῦς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας (6-8 Ὀκτωβρίου), αἰσθάνομαι τό χρέος νά διατυπώσω καί δημόσια τίς ἀπόψεις μου περί τοῦ θέματος. Καί λέγω καί δημόσια (δηλαδή, «ἐνώπιον Ἐκκλησίας»), διότι κατ᾽ ἐπανάληψιν ἐξέφρασα ἐπί τοῦ θέματος τούτου τίς σκέψεις μου τόσο προφορικῶς ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου —τῆς Ἱεραρχίας καί τῆς Διαρκοῦς— ὅσο καί γραπτῶς ἐπί σχετικοῦ ἐρωτήματος, τό ὁποῖο ἀπηύθυνε μέ τήν ὑπ᾽ ἀριθμ. 2865 Ἐγκύκλιό της ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τό 2008 πρός τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας.1. Ἀποτελεῖ πεποίθησή μου ὅτι ὁ θεσμός τῶν βοηθῶν ἤ τιτουλαρίων ἐπισκόπων, πού δέν ἐκλέγονται γιά ὑπαρκτή —ἔστω καί μικρή— ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί δέν τούς ἀνατίθεται ἡ διαποίμανση συγκεκριμένου ποιμνίου, δέν συνάδει μέ τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί τό πνεῦμα τῶν ἱερῶν Κανόνων. Καί εἶναι μέν ἀληθές ὅτι κατά καιρούς ἡ Ἐκκλησία μας προσέφυγε στή χρήση τοῦ ἐν λόγω θεσμοῦ, ἡ ἀνάπτυξη ὅμως τοῦ κλάδου τῆς ἐκκλησιολογίας καί τά πρακτικά προβλήματα τά ὁποῖα ἀνέκυψαν ἀπό τήν ἐφαρμογή τοῦ θεσμοῦ, ὁδήγησαν τελικῶς στήν κατάργηση τῶν νομοθετημένων θέσεων βοηθῶν ἐπισκόπων διά τοῦ ἐν ἰσχύει Καταστατικοῦ Χάρτου (Ν. 590/1977), τοῦ καλυτέρου καί ἐκκλησιολογικῶς ἐγκυροτέρου Καταστατικοῦ Χάρτου ἀπό τήν ἀναγνώριση τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς αὐτοκέφαλης μέχρι σήμερα.
«Τοὺς Μακεδονίους καὶ Νεστορίους, καὶ τοὺς Εὐτυχέας καὶ Διοσκόρους, Ἀπολλιναρίους τε Σαβελλιοσεβήρους, λύκους βαρεῖς ἀποδειχθέντας, ἐν δέρμασι προβάτων, πόρρω τῆς ποίμνης τοῦ Σωτῆρος, ὡς ἀληθεῖς Ποιμένες, ἀπηλάσατε γυμνοὺς κωδίων, τοὺς τρισαθλίους καταστήσαντας ἄριστα· ὅθεν ὑμᾶς μακαρίζομεν».Αγαπώ ιδιαιτέρως την ακολουθία των πατέρων της Ζ οικουμενικής συνόδου, όπως και τα κείμενα, τα πρακτικά της, τον θεϊκό τρόπο με τον οποίο τοποθετήθηκαν οι Πατέρες.Το παραπάνω στιχηρό του εσπερινού, το σκεφτόμουν χθες όλο το βράδυ. Λέω, κοίτα να δεις τι αναφέρει. Αφαιρέσατε την προβιά από τους λύκους, ως αληθείς ποιμένες.Δηλαδή αν δεν ήταν αληθινοί ποιμένες δεν θα ασχολούνταν με τέτοια θέματα, οπως συμβαίνει με τους περισσότερους των κληρικών σήμερα – και δεν θα ξεσκέπαζαν τους λύκους.Σήμερα το να μην ασχολούνται με τους προβατόσχημους λύκους, το θεωρούν πνευματικότητα. Το να έγραφε κάποιος τέτοιο τροπάριο (όπως και πολλά άλλα της ακολουθίας), θα τον έλεγαν ιεροκατήγορο!
❈ Μερικοί κάποιοι κάνουν τήν προσευχή ξαπλωμένοι. Καλύτερα ὅμως εἶναι νά εἶσαι γονατιστός. Οἱ Πατέρες λένε ὅτι "νά τό θεωρεῖς σάν ἔκτρωμα μιά προσευχή πού δέν ἔχει σωματικό κόπο". Εἶναι μισή προσπάθεια.Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου κβ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Κορ. ε´ 1-10).
Β Κορ. 5,1 Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Β Κορ. 5,1 Δια τούτο ούτε καταβαλλόμεθα ούτε αποκάμνομεν από τας θλίψεις, τους κινδύνους και τας ταλαιπωρίας. Διότι γνωρόζομεν καλά ότι, εάν η επίγειος κατοικία της ψυχής μας, σαν προσωρινή σκηνή που είναι, διαλυθή από τον θάνατον, έχωμεν άλλην οικοδομήν ετοιμασμένην από τον Θεόν, οικίαν που δεν την έχουν κάμει ανθρώπινα χέρια, δηλαδή το αθάνατον και ένδοξον σώμα μας, που θα είναι αιώνιον στους ουρανούς.
