Ἡ βεβήλωση τῶν Ἱερῶν μας Ναῶν μὲ τὴν πραγματοποίηση ἐντὸς αὐτῶν κοσμικῶν συναυλιῶν κάθε εἴδους.

σ.σ. Στοχευμένη η αναφορά της κας Φλώρου στον 97ο Κανόνα της Πανθέκτης και στο άρθρο 13 του Συντάγματος που παραβιάζονται με τις κοσμικές εκδηλώσεις μέσα στους Ι. Ναούς..

*Φλώρου Κωνσταντίνα

Όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις παίρνει το πρόβλημα της αποϊεροποίησης, άλλως βεβήλωσης των ιερών μας ναών σε πολλές Μητροπόλεις της πατρίδας μας (πρόσφατα στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας στα Ιωάννινα και στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη), με την άδεια φυσικά και συναίνεση των οικείων Μητροπολιτών. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να έχει κανείς κάποια ιδιαίτερη θεολογική κατάρτιση και ιδιαίτερες θεολογικές γνώσεις για να αντιληφθεί, ότι αυτές οι ενέργειες είναι βλάσφημες και αντικανονικές, απαγορεύονται μάλιστα ρητά από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, πολλοί από τους οποίους προβλέπουν την καθαίρεση για τους Αρχιερείς/ιερείς και τον αφορισμό για τους λαϊκούς. Ενδεικτικά, οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον 97 ο Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζουν, ότι αυτός πού αδιάκριτα μεταβάλλει τούς Ιερούς Ναούς σε κοινούς κοσμικούς τόπους, εάν είναι κληρικός πρέπει να καθαιρεθεί και εάν είναι λαϊκός πρέπει να αφορισθεί.

Τί σημαίνει «κόσμος» γιά τήν Ἁγία Γραφή

❈ Γιά τήν Ἁγία Γραφή "κόσμος" σημαίνει ἡ δουλεία στά τρία πάθη, στά τρία "Φ": στήν φιλαργυρία, στήν φιλοδοξία, στήν φιληδονία.

Αὐτά εἶναι τά τρία κυρίαρχα χαρακτηριστικά τοῦ κόσμου. Ὁ κοσμικός ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού εἶναι ὑποταγμένος στά τρία αὐτά "Φ", ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἀγαπάει τά χρήματα, γενικά τά ὑλικά πράγματα, ἀγαπάει τή μάταιη δόξα, τό τί θά πεῖ ὁ κόσμος, εἶναι δέσμιος σ' αὐτό καί ἀγαπάει καί τίς ἡδονές τῆς σάρκας, τήν ἀνάπαυση.

Ἕνας ἄνθρωπος πού εἶναι δοῦλος σ' αὐτά, εἶναι ἐλεύθερος; Κάθε ἄλλο. Καθόλου ἐλεύθερος. Ἕνας ἄνθρωπος γιά παράδειγμα πού ἔχει ἀναιμική πίστη, περνάει ἀπό μιά Ἐκκλησία καί ντρέπεται νά κάνει τόν Σταυρό του, ἐνῶ ξέρει ὅτι πρέπει νά τόν κάνει

Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται";

❈ Μᾶς λέει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὅτι "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται" (Α' Ἰωάν. 5,17) καί "ὅστις βουληθεῖ εἶναι φίλος τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται" (Ἰακ. 4,4).

Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται"; Σημαίνει ὅτι ἡ βάση τοῦ κόσμου, τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, εἶναι ὁ Πονηρός, ὁ Διάβολος.

Τά ἰδανικά τοῦ κόσμου, οἱ στόχοι καί οἱ ἐπιδιώξεις δηλαδή τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου εἶναι τρεῖς:

Πρῶτον ἡ ὕλη, δηλαδή τά ὑλικά ἀγαθά, τά χρήματα καί γενικά οἱ ὑλικές ἀξίες (φιλαργυρία).

Δεύτερον οἱ σωματικές ἡδονές, δηλαδή ἡ ἀπόλαυση τοῦ σώματος καί τῶν αἰσθήσεων, ἡ ξεκούραση τοῦ σώματος, ἡ ζωή χωρίς κόπο καί ἡ ἀναζήτηση τῆς εὐδαιμονίας καί τῆς καλῆς ζωῆς (φιληδονία).

Τρίτον ἡ δόξα πού ἔρχεται ἀπό τούς ἀνθρώπους, τό νά ἔχουμε ἕνα καλό ὄνομα στήν κοινωνία, νά ἔχουμε τήν ἀγάπη, τήν ἐκτίμηση, τήν ἀναγνώριση, τόν ἔπαινο, τά "μπράβο" ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους, τό νά μή μᾶς κατηγοροῦν, νά μή μᾶς ἀδικοῦν καί γενικῶς νά μή μᾶς δυσκολεύουν (φιλοδοξία).

Αὐτά εἶναι τά τρία συστατικά τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος καί φρονήματος. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει αὐτά τά συστατικά καί δέν τά ἀποδοκιμάζει, δέν τά καταπολεμάει, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός. Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν μισήσει τόν κόσμο, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός.

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ ἱκανοὺς καὶ μορφωμένους κληρικούς, ποὺ δραστηριοποιοῦνται σὲ διάφορες ἐνορίες, ἰδιαίτερα στὶς πόλεις, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὑστεροῦν πνευματικά, δηλαδὴ δὲν ἔχουν σταθερότητα στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ πολλὲς φορὲς εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ ὀλέθριου κοσμικοῦ φρονήματος. Τὸ διαπιστώνει κανεὶς αὐτὸ, ὅταν ἔλθει σὲ ἄμεση ἐπικοινωνία μαζί τους καὶ ἀκούσει τὶς ἀπόψεις τους γιὰ διάφορα προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ χριστιανοὶ καὶ τὶς λύσεις ποὺ προτείνουν οἱ ἴδιοι.

Τὶς προσωπικές τους θεωρίες δὲν τὶς ἐκφράζουν στὰ κηρύγματά τους, γιατί ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνοριτῶν τους. Δὲν θέλουν νὰ μειωθεῖ ἡ καλὴ φήμη ποὺ ἔχουν, τὴν ὁποία προφανῶς ἀπέκτησαν μὲ τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά τους καὶ τὴν ψεύτικη προθυμία νὰ ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἄνθρωπους γιὰ διάφορες ὑποθέσεις ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν. Εὔκολα ἐπίσης ὑπόσχονται, χωρὶς ὅμως νὰ ἐκπληρώνουν. Εἶναι λόγια γιὰ παραπλάνηση, τά ὁποῖα γρήγορα ἀποδεικνύονται λόγια τοῦ ἀέρα.

Εἶναι χρήσιμο νὰ θυμούμαστε πάντα τὰ λόγια τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου: «Τὰ γράμματα εἶναι καλά, ἀλλά χωρὶς ἠθικὴ καὶ ἀρετὴ δὲν σώζουν, ἐνῶ ἀρετὴ χωρὶς γράμματα σώζει. Ὅταν τὰ γράμματα συμβαδίζουν μὲ τὴν εὐσέβεια, τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν ἀρετή, τότε ἀποδίδουν πολλοὺς καὶ μεγάλους καρποὺς»[1]. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἰσχύει πρωτίστως γιὰ τοὺς κληρικούς. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐνθουσιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν λόγιοι κληρικοὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπογοητεύει ἡ ἔλλειψη τίτλων σπουδῶν. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἀπαιτεῖται ἡ ἠθικὴ καὶ οἱ ἀρετές. Στὴ δεύτερη περίπτωση ὑπάρχει πάντα ὁ κίνδυνος νὰ ἀναπτυχθεῖ ἕνας τυφλὸς ζηλωτισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ σὲ ὑπερβολὲς καὶ τὸ ὅποιο ἔργο τους εἶναι ἐπιβλαβὲς γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

«Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει!» (Ἰάκ. 3, 5). (Ἰδοὺ ὀλίγη φωτιά, πῶς φουντώνει καὶ καταστρέφει ἐκτεταμένα καὶ πυκνὰ δάση).

Δὲν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γιὰ νὰ κάψης ἕνα δάσος, ἀλλὰ λίγη φωτιὰ καταστρέφει ὁλόκληρα δάση. Ἰδιαίτερα ὅταν γίνεται μὲ πρόθεση, ὅπου πίσω ἀπὸ τὴν πρόθεση κρύβεται κάποιο πάθος καὶ κάθε πάθος εἶναι καὶ ἕνας διάβολος, λέγει ὁ ὅσιος Ἀγάθων.Οἱ ἐμπρησμοὶ ἀνέκαθεν γινόντουσαν. Ἀκόμη καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Ἰησοῦ Ναυῆ 6, 24) ἀναφέρεται:

«καὶ ἡ πόλις ἐνεπρήσθη ἐν πυρισμῷ σὺν πᾶσι τοῖς ἐν αὐτῇ, πλὴν ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου ἔδωκαν εἰς θησαυρὸν Κυρίου εἰσενεχθῆναι» (Ἔπειτα ἡ πόλη παραδόθηκε στὴ φωτιὰ μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ὑπῆρχαν μέσα σ’ αὐτήν· πυρπολήθηκαν κι ἔγιναν στάκτη τὰ πάντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀσήμι, τὸ χρυσάφι, τὸν χαλκὸ καὶ τὸν σίδηρο, τὰ ὁποῖα εἶχαν συγκεντρώσει καὶ εἶχαν καταθέσει στὸ θησαυροφυλάκιο τοῦ Κυρίου)».Ἀλλὰ καὶ στοὺς Ψαλμοὺς (73, 7) ἀναφέρεται:

«ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου, εἰς τὴν γῆν ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου». (: Κατέκαψαν τὸ θυσιαστήριό σου καὶ βεβήλωσαν τὸν Ναὸ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένος στὸ ὄνομά σου, ἀφοῦ πρῶτα τὸν σώριασαν σὲ ἐρείπια πάνω στὴ γῆ).

Κίνδυνος ἐκκοσμικεύσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἀνάμεσα στὰ πολλὰ διοικητικὰ προβλήματα ποὺ ἔχει ἡ Ἐκκλησία, ὑπάρχουν καὶ μερικὰ ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καὶ στὴ νόθευση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Γι’ αὐτὰ δὲν ὑπάρχει μεγάλη ἀνησυχία ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες καὶ τοὺς κληρικούς. Μερικοὶ μάλιστα τὰ δημιουργοῦν οἱ ἴδιοι ἢ τὰ ἀποδέχονται καὶ τὰ θεωροῦν πτυχὲς τοῦ ποιμαντικοῦ τους ἔργου. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ μερικά.

Ἡ Ἐκκλησία ἐπηρεάζεται ἀπὸ κοσμικούς, ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν πολυμάθειά τους, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμιὰ πνευματικὴ ἐμπειρία. Οἱ ἴδιοι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἱκανοὺς καὶ εἶναι πρόθυμοι νὰ δώσουν πνευματικὲς κατευθύνσεις στὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῶν κληρικῶν. Εὔκολα πείθουν τοὺς ἀνυποψίαστους κληρικούς, γιατί ἔχουν τὴ φήμη τῶν σπουδαίων ἐπιστημόνων. Τελικά, αὐτοὶ οἱ κατὰ κόσμον σοφοὶ δάσκαλοι ἀπομακρύνουν τοὺς ποιμένες ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ πρέπει νὰ καλλιεργοῦν στὸ ποίμνιό τους. Στὶς ὑποδείξεις αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἰδιαίτερα πρόθυμοι μερικοὶ ὄψιμοι κληρικοί, ποὺ ἀφοῦ ὁλοκλήρωσαν τὸ ἐπαγγελματικό τους ἔργο, μετὰ τὴ συνταξιοδότησή τους, ἐπιδιώκουν νὰ φέρουν ἕνα νέο πνεῦμα στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ προσεγγίσει τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους! Ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεωτεριστές, δάσκαλοι καὶ ἐκκοσμικευμένοι ὄψιμοι κληρικοί, δὲν πρέπει νὰ ἐπηρεάζουν τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.

Σεμνοί καί ἀπέριττοι κληρικοί

Σεμνοί καί ἀπέριττοι κληρικοί

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ σύγχρονοι κληρικοὶ εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος καὶ μιλοῦν γιὰ ἐκσυγχρονισμὸ τῆς ἱερατικῆς ἐμφάνισης, προκειμένου νὰ πλησιάζουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ ἄνεση καὶ νὰ ἐπικοινωνοῦν μαζί τους στὰ πλαίσια τοῦ ποιμαντικοῦ τους ἔργου. Ὁ σκοπὸς βέβαια εἶναι ἄλλος. Θέλουν ἐλευθερία, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς κοσμικές τους ἐπιθυμίες καὶ ὄχι γιὰ νὰ προσελκύσουν τοὺς ἀνθρώπους στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς χριστιανός.

Οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ ἔχουν ἱκανότητες στὴν τέχνη τῆς ὑποκρισίας καὶ προσπαθοῦν νὰ διαστρεβλώνουν τὰ γεγονότα καὶ νὰ περιφρονοῦν τοὺς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους, oἱ ὁποῖοι προφανῶς καὶ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὸ ἀντιπαραδοσιακό τους πνεῦμα, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους πτωχεία. Πρέπει ὅμως νὰ δεχθοῦν κάποτε ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότητα στοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι σέβονται καὶ ἀγαποῦν τοὺς παραδοσιακοὺς κληρικούς. Ἀκόμα καὶ οἱ προοδευτικοὶ χριστιανοὶ αὐτοὺς ἐμπιστεύονται, γιατί ἔχουν διαπιστώσει τὴν ἁγνότητα τῶν προθέσεών τους, τὸ ταπεινό τους φρόνημα καὶ τὴν προσεκτική τους ζωή.

Ὅσιος Παΐσιος: "Γιὰ ἕναν ἀναστημένο πνευματικὰ δὲν ὑπάρχει, καθόλου ἀγωνία, φόβος καὶ ἄγχος διότι καὶ τὸν θάνατο τὸν περιμένει μὲ χαρὰ"

Ἀδύνατο εἶναι, νὰ νιώσουμε τὴν θεία παρηγοριὰ (τὴν παραδεισένια γλυκύτητα), ἐὰν δὲν ἀποφύγουμε τὴν κοσμικὴ καὶ ἐὰν δὲν πεθάνει τελείως τὸ κοσμικό μας φρόνημα. Θὰ πρέπει τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἀφοῦ πεθάνει, νὰ γίνει φυτόχωμα, γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ μέσα μας τὸ θεῖο φρόνημα, διότι οἱ θεῖες ἡδονὲς δὲν γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἡδονὲς ἀλλὰ ἀπὸ τὶς σωματικὲς ωδίνες, ποὺ γίνονται στοὺς ἀγῶνες μὲ ἐπίγνωση καὶ διάκριση γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ φιλότιμα παιδιὰ Του, γιὰ νὰ ἀπεκδυθοῦν τὸν παλαιό τους ἄνθρωπο (τὸν κοσμικό).

Ὁ Καλὸς Πατέρας τρέφει μετὰ τὰ παιδιὰ Του, ἀπὸ τὴν γῆ ἀκόμη ποὺ βρίσκονται, μὲ παραδεισένιες τροφές, καὶ σκιρτᾶνε ἀγαλλόμενα -ἀναστάσεως ἡμέρα...,ἡμέρᾳ..., ἀφοῦ φυσικὰ περάσανε τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ μὲ ἀγῶνες, τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ στὸν Σταυρὸ καί, ἀναστηθήκανε πνευματικὰ καὶ ζοῦν...

Ὑποκρισία-Τό σκοτισμένο φρόνημα τοῦ κόσμου , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι νέοι ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὲς γνώσεις, τὶς ὁποῖες ἀπέκτησαν σὲ ἑλληνικὰ καὶ ξένα πανεπιστήμια. Ἔχουν τὴν κατὰ κόσμον σοφία, ἐνῷ τοὺς λείπει ἡ κατὰ Θεὸν σοφία. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖ τὸ ἐντυπωσιακὸ περιτύλιγμα τῆς πνευματικῆς τους πτωχείας καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται πλεονέκτημα καὶ ἰδιαίτερο προσόν. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἡ παρουσία τους δὲν ἐνθουσιάζει, γιατί δὲν ἔχουν φωνὴ, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, οὔτε καὶ δύναμη νὰ ἐλέγξουν ἐκείνους ποὺ διώκουν τὴν Ἐκκλησία μὲ πολλοὺς τρόπους. Μόνο οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες τοὺς ἀναζητοῦν, ὅταν θέλουν νὰ παραστοῦν σὲ κάποια ἐκδήλωση. Ἔτσι γιὰ παραγέμισμα. Καὶ ἐννοεῖται ὅτι πρόθυμα συμμετέχουν, γιατί μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἱκανοποιοῦν τὸ φοβερὸ καὶ ὀλέθριο πάθος τῆς φιλοδοξίας τους...

Τὸ ἀντίθετο συμβαίνει μὲ πολλοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχούς. Εἶναι ἀνοικτοὶ στὸν κόσμο καὶ ἀνταποκρίνονται στὰ αἰτήματα τοῦ θρησκευτικοῦ λαοῦ. Χωρὶς ἰδιαίτερα προσόντα καὶ χωρὶς πτυχία, ἐργάζονται, ἀγρυπνοῦν, διακονοῦν καὶ φυλᾶνε θερμοπύλες. Ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν παρουσία καὶ δράση τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀθέων. Ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ ἀρνοῦνται τὸ συμβιβασμὸ μὲ τὸν κόσμο. Δὲν ἀκολουθοῦν τὴ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ δεχθοῦν τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Καὶ εἶναι θλιβερὴ πραγματικότητα ὅτι οἱ προϊστάμενοί τους, μητροπολίτες καὶ ἡγούμενοι, ὄχι μόνο δὲν τοὺς συμπαρίστανται, ἀλλὰ διαφωνοῦν μαζί τους καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ ἀναθεωρήσουν τὶς «ζηλωτικὲς» τους ἀπόψεις. Καὶ ὅταν αὐτὸ δὲν τὸ πετυχαίνουν, σηκώνουν τὸ ξίφος τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς τρομοκράτησης.

Ὄψιμοι κληρικοὶ μὲ κοσμικὸ φρόνημα

Ὄψιμοι κληρικοὶ μὲ κοσμικὸν φρόνημα

Τοῦ πρωτ. Διονυσίου Τάτση

Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο μερικοὶ συνταξιοῦχοι τοῦ δημοσίου νὰ ἐκδηλώνουν ἐπιθυμία ἱερωσύνης καὶ νὰ ἔχουν τὴ βεβαιότητα ὅτι θὰ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία, μὲ τὴν κοσμικὴ ἐμπειρία ποὺ διαθέτουν καὶ τὴ σοφία ποὺ ἀπέκτησαν στὰ διάφορα πανεπιστήμια. Ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἐπιθυμοῦν καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας περαιτέρω προβολή. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἔχουν πολλὲς γνώσεις γιὰ τὸ πνευματικὸ ὕψος τῆς ἱερωσύνης, ἐντυπωσιάζονται στὴν ἀρχὴ ἀπὸ τοὺς ὄψιμους κληρικούς, ποὺ χειροτονοῦνται στὴν ἕβδομη ἢ ὄγδοη δεκαετία τῆς ζωῆς τους, χωρὶς ὅμως νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ τὶς κοσμοθεωρίες τους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ συμβαδίσουν μὲ τὴν ταπεινὴ καὶ παραδοσιακὴ ὀρθόδοξη πρακτικὴ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ εἶναι νεωτεριστὲς καὶ ἐκσυγχρονιστές. Περιφρονοῦν τοὺς συν­ειδητοὺς χριστιανούς, διατυπώνουν ἀπαράδεκτους χαρακτηρισμοὺς καὶ ἐπιδίδονται μὲ ζῆλο σὲ πρωτοβουλίες παραποιμαντικοῦ ἔργου, ὅπως εἶναι ἐκδηλώσεις ἀλληλεγγύης ζευγαριῶν καὶ δραστηριότητες μὲ θεολογικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ὁμιλίες, καλλιτεχνικὲς δράσεις, ἐκθέσεις βιβλίων, ἐκμάθηση παραδοσιακῆς μουσικῆς, ἐνοριακὲς συνελεύσεις, κοινὰ γεύματα κλπ. (βλ. «Καθημερινή» τῆς 18ης Ἰουνίου 2023).

«Διυλίζομεν τὸν κώνωπα καὶ καταπίνομεν τὴν κάμηλον»

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ παρατηροῦμε νὰ δημιουργοῦνται προβλήματα στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ μὴ διακριτικὲς ἐνέργειες μερικῶν μητροπολιτῶν. Ἐπιμένουν σὲ ἀποφάσεις τους, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν, ἀφοῦ ἐκεῖνοι ὡς «δεσπότες» ἔχουν πάντα δίκαιο! Δυστυχῶς, αὐτὸ παρατηρεῖται ἀπὸ ἀρχιερεῖς ποὺ ἔχουν γνώσεις, ἀλλὰ τοὺς λείπει ἡ ποιμαντικὴ εὐαισθησία.

Θυμᾶμαι τὴν περίπτωση ἑνὸς μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος εἶχε δώσει ἐντολὴ στοὺς ἱερεῖς νὰ μετακινήσουν τὸν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν καθιερωμένη θέση, πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, ὅπου ἦταν ὑψωμένος καὶ ὁρατὸς ἀπὸ τὸν λειτουργό. Τόνιζε ὅτι αὐτὸ ἦταν νεωτερισμὸς τῶν τελευταίων δεκαετιῶν! Γιατί ὅμως... ἦταν ἀσέβεια καὶ βεβήλωση; Δὲν δεχόταν ὅτι ἡ παράδοση ἔχει μία ἀδιάκοπη ἐξέλιξη, ποὺ ἄλλοτε ξεκινάει ἀπὸ τὴν εὐσέβεια καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὶς πρακτικὲς δυσκολίες, ποὺ ἔπρεπε νὰ ξεπερασθοῦν μὲ μικρὲς καὶ ἐπουσιώδεις ἀλλαγές. Παράλληλα ὁ ἴδιος προχωροῦ­σε σὲ χειροτονίες ἱερέων χωρὶς κανένα ἔλεγχο καὶ μέσα σὲ λίγους μῆνες εἶχε «ἐμπλουτίσει» τὴ μεγάλη του μητρόπολη μὲ ἑκατὸν πενῆντα ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ὅπως μπῆκαν στὴν ἱερωσύνη, χωρὶς καμιὰ γνώση καὶ εὐσέβεια, ἔτσι καὶ συναξιοδοτοῦνται!

Ὅσιος Σωφρόνιος: «Προτιμῶ νὰ μὲ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρὰ νὰ πάω µἀζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσω κοσμικὸ φρόνημα»

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ

Ἕνας Ἅγιος δὲν μπορεῖ σήμερα νὰ εἶναι ἐπίσκοπος, διότι οἱ ἄνθρωποι δὲν µποροῦν νὰ ἀντέξουν τὸν λόγο του. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἐπίσκοπος μὲ μετριότερη πείρα καὶ νὰ ἔχει διοικητικὲς ἱκανότητες, διότι σήμερα οἱ πολιτικοὶ προσπαθοῦν νὰ πλησιάσουν τὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς Ἱεραρχίας. Καὶ γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ ἔχει κανεὶς διοικητικὲς ἱκανότητες καὶ πείρα, γιὰ νὰ κρατᾶ τὴν Ἐκκλησία ἔξω ἀπὸ τὴν πολιτική. Τὸ καλύτερο σήμερα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἱερεύς…

Ἐγὼ προτιμῶ νὰ μὲ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρὰ νὰ πάω µἀζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσω κοσμικὸ φρόνημα.

Μὲ τὸν τρόπο ποὺ προσεύχονται οἱ Δυτικοὶ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὶς πολύωρες προσευχὲς τῶν Ὀρθοδόξων Μοναχῶν. Αὐτοὶ μὲ μισῆ ὥρα προσευχὴ κουράζονται, γιατί προσεύχονται μὲ τὸ μυαλό, διανοητικά. Οἱ Ὀρθόδοξοι προσευχόμαστε μὲ τὸν νοῦ (καρδιακά).

Οἱ Ἰουδαῖοι προσεύχονταν μὲ τὴν λογική τους. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς δόθηκε στοὺς Ἀποστόλους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὡς πύρινες γλῶσσες καὶ κατάλαβαν ἕνα ἄλλο εἶδος προσευχῆς, τὴν καρδιακὴ προσευχή. Πρώτη φορὰ προσεύχονταν μὲ τὴν καρδιά τους.

Ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως.

Ὑποκρισία: Τό σκοτεινό φρόνημα τοῦ κόσμου

 - ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑΣ ΚΆΝΕΙΣ ΣΉΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΎΕΤΑΙ ΚΑΝΈΝΑΝ.!

- Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΆΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΈΧΝΗ ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ.! ( Απόσπασμα από ομιλία του Αρχιμανδρίτου Σάββα του Αγιορείτου με τίτλο: "ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ"    • π. Σάββας Αγιορεί... 

Τό κοσμικό φρόνημα δέν συμβαδίζει μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Τό κοσμικό φρόνημα δέν συμβαδίζει μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Ὅσιος Παΐσιος: "Γιὰ ἕναν ἀναστημένο πνευματικὰ δὲν ὑπάρχει, καθόλου ἀγωνία, φόβος καὶ ἄγχος διότι καὶ τὸν θάνατο τὸν περιμένει μὲ χαρὰ"

Ἀδύνατο εἶναι, νὰ νιώσουμε τὴν θεία παρηγοριὰ (τὴν παραδεισένια γλυκύτητα), ἐὰν δὲν ἀποφύγουμε τὴν κοσμικὴ καὶ ἐὰν δὲν πεθάνει τελείως τὸ κοσμικό μας φρόνημα. Θὰ πρέπει τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἀφοῦ πεθάνει, νὰ γίνει φυτόχωμα, γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ μέσα μας τὸ θεῖο φρόνημα, διότι οἱ θεῖες ἡδονὲς δὲν γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἡδονὲς ἀλλὰ ἀπὸ τὶς σωματικὲς ωδίνες, ποὺ γίνονται στοὺς ἀγῶνες μὲ ἐπίγνωση καὶ διάκριση γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ φιλότιμα παιδιὰ Του, γιὰ νὰ ἀπεκδυθοῦν τὸν παλαιό τους ἄνθρωπο (τὸν κοσμικό).

Ὁ Καλὸς Πατέρας τρέφει μετὰ τὰ παιδιὰ Του, ἀπὸ τὴν γῆ ἀκόμη ποὺ βρίσκονται, μὲ παραδεισένιες τροφές, καὶ σκιρτᾶνε ἀγαλλόμενα -ἀναστάσεως ἡμέρα...,ἡμέρᾳ..., ἀφοῦ φυσικὰ περάσανε τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ μὲ ἀγῶνες, τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ στὸν Σταυρὸ καί, ἀναστηθήκανε πνευματικὰ καὶ ζοῦν...

πιὰ τὴν Διακαινήσιμο συνέχεια. Δηλαδὴ δὲν ἑορτάζουν μιὰ φορὰ τὸν χρόνο Ἀνάσταση, ἀλλὰ συνέχεια Πάσχα, Κυρίου Πάσχα...

Ὁ Καλός μας ὁ Θεὸς τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου την ἔκανε πολὺ γλυκιά, μὲ τὴν καλή της ἔννοια, τὴν πνευματική, ἀλλὰ μερικοὶ ἀπό μας τὴν κάνουμε κόλαση μὲ τὶς κακομοιριές μας, ποὺ δὲν πετᾶμε ἀπὸ πάνω μας τὸ κοσμικὸ φρόνημα, γιὰ νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ πράγματα πνευματικά.

Νά ἐξέλθουμε ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ὁ μοναχισμὸς φῶς τοῦ κόσμου

Ὁ μοναχισμὸς φῶς τοῦ κόσμου

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀγαποῦν ἰδιαίτερα τούς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς καὶ θαυμάζουν τὸ μοναχικό τους φρόνημα. Ἀποδέχονται τὰ πνευματικά τους λόγια, χαίρονται τὴν ἔκφραση τοῦ προσώπου τους καὶ ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ τὴ φιλοξενία ποὺ προσφέρουν στοὺς ἐπισκέπτες καὶ προσκυνητές.

Ἐκδηλώνουν ἐπίσης τὴν ἀγάπη τους πρὸς τοὺς μονάζοντες καὶ ἔμπρακτα, ὅταν ἀντιμετωπίζουν προβλήματα ἐπιβίωσης ἢ ἀνάγκες ἀνακαίνισης τῶν μονῶν τους. Συμπαρίστανται μὲ χρηματικὰ ποσά, προσωπικὴ ἐργασία, διάφορες ἐκδουλεύσεις καὶ μὲ προμήθεια διαφόρων προϊόντων.

Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἐντυπωσιάζει μὲ τὸ ἐγκώμιο ποὺ πλέκει στοὺς μοναχοὺς μιᾶς ἁγιορειτικῆς μονῆς, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς παραινέσεις του νὰ εἶναι ζηλωτὲς τῆς ὀρθόδοξης πίστης καὶ νὰ ἔχουν σταθερὴ πεποίθηση ὅτι κανένας δὲν ἐξουσιάζει τὴν πίστη μας. Γράφει στὸν ἡγούμενο: «Ἐγὼ ὅταν ἀποφάσισα νὰ ἔλθω πρὸς ἐσᾶς, εἶχα τὴν αἴσθηση ὅτι ἀνέβαινα στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό, μὲ τὴν προσδοκία νὰ συναντήσω ἀνθρώπους ποὺ τηροῦν μὲ τὸ σῶμα τους ἀγγελικὴ συμπεριφορά, ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν κατεβάσει στὸν κόσμο τὴν ὑπερκόσμιο φιλοσοφία, ἀνθρώπους ποὺ συνεχῶς ἔχουν στὸ στόμα τους τὶς ἀναβάσεις πρὸς τὸν Θεό, καὶ ποὺ κρατοῦν στὰ πρακτικὰ χέρια τους τὶς δίστομες ρομφαῖες, τῆς θεωρίας καὶ πράξης καὶ τὶς καταφέρουν ἐναντίον τῶν παθῶν».

Πῶς μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε στίς κοσμικές ἐπιρροές, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Κοσμικὸς θόρυβος διὰ «λαμπροὺς» ἀνθρώπους

Tοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἀγνοοῦν τὸ Θεὸ καὶ περιφρονοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς κληρικούς της. Γνωρίζουν ὅμως μὲ λεπτομέρεια τοὺς βασιλεῖς, τοὺς πολιτικούς, τοὺς ἀνθρώπους τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, τοὺς ἀθλητές, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους πτωχεία. Ὅταν δὲ φεύγουν ἀπὸ τὴ ζωή τὰ ἰνδάλματά τους, ἀρχίζουν νὰ ἐξιστοροῦν τὸ βίο τους καὶ νὰ ὑπερτονίζουν γεγονότα καὶ περιστατικά, νοσταλγώντας τὰ «λαμπρὰ» ἔργα τους καὶ τὶς μεγάλες ἐπιτυχίες τους. Καὶ πάντα «ὁ κόσμος γίνεται φτωχότερος». Προσπαθοῦν ρηχὰ καὶ ἐπιπόλαια νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν μεγάλους, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν τὰ πρότυπα τῶν νέων ἀνθρώπων, γιὰ νὰ... βελτιωθεῖ ἡ κοινωνία τοῦ μέλλοντος. Ὅλα αὐτὰ εἶναι παραπλανητικὰ καὶ ἂς συνοδεύονται ἀπὸ δάκρυα καὶ ὑπερβολικοὺς χαρακτηρισμούς. Τελικὰ δὲν λένε στὸ λαὸ τὴν πραγματικότητα. Ἀποφεύγουν νὰ ποῦν κάτι ἀπὸ τὴν προσωπική τους ζωή, ἡ ὁποία συνήθως εἶναι ἄθλια. Ἀτέλειωτοι ἔρωτες, γάμοι καὶ διαζύγια, ἀποκρουστικοὶ ἐγωισμοί, εὔκολη κριτικὴ τῶν πάντων, ἀντιχριστιανικὸ μένος, ἀνυπαρξία ἠθικῶν ἀρχῶν, λαμπερὸς βοῦρκος, δυσ­τυχισμένα πλάσματα ποὺ κυνηγοῦν τὴν εὐτυχία, ἀλλὰ δὲν τὴν φτάνουν καὶ γενικὰ ἄνθρωποι δίχως οὐρανὸ καὶ δίχως ἐλπίδα.

Εἶναι νὰ λυπᾶται κανεὶς γιὰ τὴν τακτικὴ αὐτή, ἡ ὁποία θολώνει τὴν εἰκόνα τοῦ προτύπου, γιατί τὰ πρόσωπα ποὺ προβάλλονται εἶναι παραδείγματα πρὸς ἀποφυγὴ καὶ ὄχι πρὸς μίμηση.