Ἅμα δεῖς ἄνθρωπο νὰ πολυλέγει «τὸ καθῆκον μου κάνω» καὶ νὰ μὴν κάνει ποτὲ χάρη, νὰ ξέρεις πὼς δὲν εἶναι καλὸς ἄνθρωπος..

Η ψεύτικη αρετή τούτου του κόσμου (της κοινωνίας)

Δε μας συγκινεί και πολύ αν δούμε στ’ αληθινά έναν σκοτωμένο άνθρωπο στο δρόμο, όσο αν τον δούμε σκοτωμένον ψεύτικα στον κινηματογράφο. Η ψευτιά κατάντησε να είναι για εμάς αλήθεια, πιο αληθινή από την αλήθεια.

Αυτή την αρετή την έχουνε ένα σωρό άνθρωποι, ίδιοι με τους Φαρισαίους που περηφανευόντανε για την αρετή τους και που περιφρονούσανε τον φτωχόν, τον τελώνη

Οι τέτοιο ενάρετοι προσέχουνε πολύ να μην παραβούνε τους νόμους, που τους κρατάνε από φόβο κι όχι από την καλή διάθεση της ψυχής τους, κι έτσι μπορούνε να κάνουνε κάθε παρανομία και παλιανθρωπιά «εκ του ασφαλούς» χωρίς να διακινδυνέψουνε το τομάρι τους.

Μιλάνε όλο για το νόμο, για την τιμιότητά τους, για το καθήκον. Ταμπουρώνονται πίσω από το καθήκον και από το νόμο.

Ἄν σκληρυνθεῖ ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, λόγω τῆς ἁμαρτίας, τότε...

Η αμαρτία είναι εκείνη, που κάνει σκληρή την καρδιά του ανθρώπου. Οι τυφλοί διαβάζουν με τα πέλματα των δακτύλων του χεριού τους, γνωστή και ως μέθοδο Μπράιγ. Και αυτό που φοβούνται είναι, να μην σκληρυνθούν τα πέλματά τους, γιατί τότε δεν θα μπορούν να αναγνωρίζουν τα γράμματα δια της αφής και δεν θα μπορούν να διαβάζουν.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αν σκληρυνθεί η καρδιά του ανθρώπου, λόγω της αμαρτίας, τότε ο άνθρωπος αδιαφορεί και απορρίπτει τον Χριστό και δεν Τον αναγνωρίζει ως δημιουργό και σωτήρα Του.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Ποιός εἶναι τώρα παράλυτος;

Σήμερα πολλά παιδιά υποφέρουνε, εξαιτίας της απιστίας και σκληροκαρδίας των γονέων τους.

Θυμάμαι στην Αθήνα ζούσε ένα αντρόγυνο, που κάλεσε κάποτε έναν γέροντα, ο οποίος είχε Χάρη Θεού (είχε κάνει και κάποιον άλλον καλά) στο σπίτι τους, για να δει το τρίχρονο παράλυτο παιδί τους. 

Φθάνοντας στο σπίτι ο γέροντας, μόνος του τράβηξε προς το δωμάτιο της τραπεζαρίας, αγνοώντας τους γονείς, που τον έλεγαν ότι το παιδί είναι στο υπνοδωμάτιο και όχι στην τραπεζαρία. Καθίσανε στην τραπεζαρία και ρωτάει ο γέροντας τον πατέρα: 

- Από πότε έχεις να πας στην Εκκλησία; 

- Από τότε που με πήγαινε η γιαγιά μου, απάντησε ο πατέρας. 

- Πόσες φορές την ημέρα βλασφημάς την Παναγία; τον ξαναρώτησε ο γέροντας. 

Ψωμοτύρι το είχε αυτό και σιώπησε... 

- Πόσους έχεις αδικήσει και γιατί τον αδελφό σου, τον έκλεισες στο τρελάδικο για να του πάρεις την περιουσία; 

Κόκκαλο ο πατέρας! 

Του έκανε και μια σειρά από άλλες αποκαλύψεις, που ο πατέρας έπρεπε να τρελαθεί... 

Στη συνέχεια ο γέροντας στρέφεται στην μητέρα και της ρωτάει: 

- Ο πρώτος σου άνδρας είναι αυτός; 

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του»

Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του.Ἕνα αὐγό σπάει καί ἀπό ὕψος 30 πόντων.

Ὅμως ἕνας βράχος πρέπει νά ἀνέβει πολύ ὑψηλά καί νά πέσει γιά νά συντριβεῖ.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πολύ σκληρή καρδιά, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πετύχει κάποια πράγματα:

Νά ἀνέβει ψηλά καί κατόπιν νά πέσει βαρύγδουπα γιά νά συντριβεῖ, νά μαλακώσει, νά σπάσει.

Ὅμως ὁ μαλακός ἄνθρωπος, ὁ εὐαίσθητος, ὁ πονόψυχος μπορεῖ νά μήν ἔχει μεγάλες κοσμικές ἐπιτυχίες, νά βρίσκει ὅλο ἐμπόδια, αὐτό ὅμως τόν προστατεύει ἀπό μεγάλες πτώσεις, τίς ὁποῖες ἡ εὐαίσθητη καρδιά του δέν θά ἀντέξει.

Νά λοιπόν, πού τά ἐμπόδια στή ζωή μας εἶναι ἡ προστασία μας καί ὄχι ἡ κατάρα μας καί ἡ δοκιμασία μας.

Ὁ Θεός εἶναι φωτιά

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από που προέρχεται η θερμότητα και η ψυχρότητα της ψυχής και η σκληροκαρδία και ο σωματικός πόλεμος;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ: Για τη θερμότητα και την ψυχρότητα, είναι φανερό ότι ο Κύριος ονομάσθηκε φωτιά, που θερμαίνει και πυρακτώνει καρδιά και νεφρούς. Εάν είναι λοιπόν έτσι, τότε και ο διάβολος είναι ψυχρός και από αυτόν προέρχεται όλη η ψυχρότητα. Διότι εάν δεν ήταν έτσι, τότε πώς λέγει (η Αγία Γραφή) ότι «τότε θα παγώσει η αγάπη των πολλών»; Το δε «τότε» τι σημαίνει, παρά «κατά τον καιρόν του αντιδίκου» (διαβόλου); 

Εάν λοιπόν αισθανόμαστε ψυχρότητα ψυχής, ας επικαλούμεθα τον Θεόν και Εκείνος ερχόμενος θα θερμάνει την καρδιά μας, ώστε να τον αγαπήσουμε τελείως και όχι μόνον Εκείνον, αλλά και τον πλησίον. Και από την θερμότητα Εκείνου απομακρύνεται η ψυχρότητα του μισοκάλου διαβόλου.

«Καρδία σκληρὰ βαρυνθήσεται πόνοις, καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς προσθήσει ἁμαρτίαν ἐφ᾿ ἁμαρτίαις».

 

Ανθρωπος εσκληρυμμένος και εγωπαθής θα καταβαρυνθή με πολλάς ταλαιπωρίας. Και ο αμαρτωλός αυτός θα προσθέτη συνεχώς την μίαν αμαρτίαν επάνω εις τας άλλας αμαρτίας του.

 Σοφ. Σειρ. 3,27

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν

http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20KeimenoMetafrasi/PD/30.%20SofiaSeir.htm

Τ’ ἀποτελέσματα τῆς σκληροκαρδίας (Διδαχές Γέροντος Θεοφύλακτου Νεοσκητιώτου).1)ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΡΩΜΕΘΑ, 2)«ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΟΛΑΣΤΗΚΑ».

Ο άγιος γέροντας Θεοφύλακτος ως “Δικαίος” το 1960

Τα μεγάλα μοναστήρια του Αγίου Όρους παλαιά, είχαν πολλούς εργάτας. Πολλοί έρχονταν δια τον επιούσιον και μόνο και είναι ζήτημα αν περίσσευε να στείλουν και κάτι στην οικογένεια τους. Η φτώχεια έφερνε και την κακομοιριά και συχνά μεταξύ των εργατών υπήρχαν παρεξηγήσεις. Έτσι σε ένα αγιορείτικο κοινόβιο, από πειρασμό; ζήλεια; φθόνο; ποιος ξέρει; Ένας εργάτης έκλεψε από έναν άλλο συνεργάτη του ένα τσουβάλι αλεύρι που θα το είχε προφανώς για να το στείλει στην οικογένεια του. Στενοχωρημένος τότε αυτός που έχασε το αλεύρι, έδωσε κατάρα! Δυστυχώς όταν κοιμήθηκε ο κλέπτης, δεν ξέρουμε πως τον έκρινε ο Θεός, αλλά κατά την ανακομιδή του, μετά τα τρία χρόνια, κατά την τάξιν της εκκλησίας μας ήταν άλειωτος! Η είδησι στενοχώρησε όλους αλλά και τους πατέρες της Μονής. Έφθασε και στα αυτιά του αδικημένου εργάτου που παρόλα τα χρόνια που πέρασαν δεν τον είχε συγχωρέσει. Τον άκουσαν τότε να λέγει: «Καλά έπαθες, γιατί μου έκλεψες το αλεύρι»!

Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου: Ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Ματθ. ιη' 23-35)

- Ποιος είναι ο Βασιλέας της παραβολής και ποιος ο οφειλέτης;
- Μπορεί ο αμαρτωλός να εξιλεώσει τον Θεόν για τις αμαρτίες του;
- Τι σημαίνει η πώλησις του οφειλέτου, της οικογένειάς του και των υπαρχόντων του προς επίδοσιν του χρέους;
- Γιατί ο Θεός επιτρέπει δυστυχίες στους ανθρώπους;
- Ποιο είναι το ήθος του ασυμπαθούς ανθρώπου;
- Μηδαμινό το χρέος των συνανθρώπων μας προς εμάς, έναντι του χρέους μας προς τον Θεόν. Παρόλα αυτά δεν συγχωρούμε τα πταίσματα των αδελφών μας.

Η ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ « Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ θυμώνεις μὲ τοὺς ἄλλους. Δύσκολο εἶναι νὰ θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου». (Ἁγ. Λουκᾶ Ἀρχιεπ. Συμφερουπόλεως)

 Περὶ σκληροκαρδίας

Ἁγ. Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Κριμαίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἁγ. Λουκᾶ ἐπισκόπου Κριμαίας Λόγοι καὶ ὁμιλίες»-Τόμος Γ´, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

.                 Ποιός ἄνθρωπος δὲν θὰ θυμώσει καὶ δὲν θὰ διαμαρτυρηθεῖ ἀκούγοντας τὴν παραβολὴ τοῦ κάκου δούλου, στὸν ὁποῖο ὁ κύριος τοῦ συγχώρεσε ἕνα μεγάλο χρέος, ἐνῶ αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ συγχωρέσει στὸν πλησίον του ἕνα μικρό;
.                 Ταράζεται ἡ καρδιά μας, ὅταν βλέπουμε τὶς χειρότερες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτωλότητας τῶν ἀνθρώπων. Σωστὰ εἶπε ὁ προφήτης Δαβὶδ «Καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ μέσον σκύμνων, ἐκοιμήθην τεταραγμένος υἱοὶ ἀνθρώπων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα καὶ βέλη, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεία» (Ψαλ. Νϛ´, 5). Καὶ δὲν τὸ λέει γιὰ τοὺς φονιάδες καὶ τοὺς κακούργους ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Ἐμᾶς μᾶς ἀποκαλεῖ λιοντάρια καὶ λέει ὅτι τὰ δόντια μας εἶναι ὄπλα καὶ βέλη καὶ ἡ γλῶσσα ἀκονισμένο σπαθί. Καὶ τὸ σπαθὶ εἶναι ὄργανο τοῦ φόνου.

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας

 Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Εἶναι φοβερό τό γεγονός, ἀλλά ἀληθινό. Κάποιοι χριστιανοί φοιτητές τοῦ Πανεπιστημίου τό διηγήθηκαν πολύ ἐντυπωσιασμενοι, ὅταν ἦρθαν στήν Παναγιά γιά νά προσκυνήσουν.  Εἶπαν συμπληρώνοντας ὁ ἕνας τόν ἄλλον:
‟--Εἴχαμε ἕναν καθηγητή, πού φαινόταν πολύ καλός καί μελιστάλακτος. Ἐπειδή μᾶς φερόταν ἥπια, τόν συμπαθούσαμε. Τόν βλέπαμε δέ μερικές φορές νά ἔρχεται καί στήν Ἐκκλησία καί νά κοινωνάει.  Μετά ἀπό αὐτά, πιστεύαμε πώς ἦταν καί καλός χριστιανός. Ὅμως μᾶς περίμενε μεγάλη ἔκπληξη, γιά νά μήν ποῦμε φρίκη!
Κάποια μέρα μάθαμε ὅτι ἀρρώστησε βαριά. Ἀποφασίσαμε νά τόν ἐπισκεφθοῦμε.  Πήγαμε σπίτι του σέ μιά μοναχική βίλλα σέ ἀριστοκαρτικό προάστειο, ἀλλά ἡ γυναῖκα του σχεδόν μᾶς ἔδιωξε, ταραγμένη καί ἐνοχλημένη. Ἐνῶ δέ μᾶς μιλοῦσε ἀπό τήν πόρτα, ἀκούγονταν μέσα στό σπίτι γαυγίσματα καί οὐρλιαχτά. Μερικοί τό σχολίασαν καί εἶπαν:

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Περί σκληροκαρδίας (Ἁγ.Λουκᾶ Κριμαίας)

Ποιος άνθρωπος δεν θα θυμώσει και δεν θα δια­μαρτυρηθεί ακούγοντας την παραβολή του κακού δού­λου στον οποίο ο κύριός του συγχώρεσε ένα μεγάλο χρέος ενώ αυτός δεν ήθελε να συγχωρέσει στον πλη­σίον του ένα μικρό;

Ταράζεται η καρδιά μας όταν βλέπουμε τις χειρό­τερες εκδηλώσεις των παθών και της αμαρτωλότητας των ανθρώπων. Σωστά είπε ο προφήτης Δαβίδ «Καί ἐρρύσατο τήν ψυχήν μου ἐκ μέσον σκύμνων, ἐκοιμήθην τεταραγμένος ὑιοί ἀνθρώπων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα καί βέλη, καί ἡ γλώσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεία» (Ψαλ. 56, 5). Καί δεν το λέει για τους φονιάδες καί τους κακούργους αλλά για μας τους απλούς ανθρώ­πους. Εμάς μας αποκαλεί λιοντάρια καί λέει ότι τα δόντια μας είναι όπλα καί βέλη και η γλώσσα - ακο­νισμένο σπαθί. Καί το σπαθί είναι όργανο του φόνου.