«Ἀνεκδιήγητα!»

Γύρω στο 1940-45, στην Ύδρα, πέθανε μια νέα γυναίκα και άφησε πίσω της μικρά παιδάκια. Στις σαράντα μέρες, ο πατέρας πήρε τα παιδάκια και πήγε σε ένα μοναστήρι, γιά να κάνουν το μνημόσυνο της μάνας. Αφού τελείωσε η λειτουργία και το μνημόσυνο, ο δύστυχος πατέρας, μάζεψε τα παιδιά του να επιστρέψει στο άδειο, από μάννα, σπίτι. Ένα από τα παιδιά, ένα κοριτσάκι δέκα ετών περίπου, στάθηκε μπροστά στήν εικόνα της Παναγίας και κλαίγοντας της έλεγε: «Παναγίτσα μου, εγώ τώρα δεν έχω μανούλα, μα χρειάζομαι μια μάννα. Θά μείνω εδώ κοντά Σου, να σ’ έχω αντί γιά τη μαμά μου, κοντά Σου δεν θά νοιώθω ορφανό, θά κάνω προσευχή και γιά τήν μανούλα μου, να τήν έχεις μαζί Σου να μην στενοχωριέται».

Μιλούσε η παιδική ψυχή στήν Παναγία και τα μάτια της έτρεχαν. Εκεί τήν βρίσκει ο πατέρας και της λέει, ότι πρέπει να φύγουν. Η μικρή τού απαντά, ότι θέλει να μείνει στο μοναστήρι, στήν Παναγία, να ζήση όπως και οι άλλες μοναχές, δεν θέλει να επιστρέψει σπίτι. Ο πατέρας προσπαθεί να τήν πείσει, μα η μικρή επιμένει, τον παρακαλεί κλαίγοντας, να τήν αφήσει εδώ, στήν Μάννα Παναγιά.

Η Γερόντισσα, πού ακόμα είναι στο ναό και βλέπει τη μικρή να κλαίει, τούς πλησιάζει, να μάθη τί συμβαίνει. Ο πατέρας της λέει τήν επιθυμία της κόρης του και η μικρή τήν κοιτάζει ικετευτικά, παρα καλώντας με τα μάτια μόνο, να γίνη δεκτό το αίτημά της.

Η Γερόντισσα, γιά να μη στενοχωρήσει κι άλλο τον ταλαιπωρημένο πατέρα, τού λέει: «Ας μείνει ένα διάστημα, το παιδί να ηρεμήση  και μετά βλέπουμε. Έτσι έμεινε η μικρή και ήταν ένα πολύ εργατικό, υπάκουο και φιλότιμο παιδί. Αν και μικρή στήν ηλικία, όχι μόνο δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα, αλλά ήταν ένα πολύ ξεκούραστο και ευχάριστο παιδί. Έτρεχε να εξυπηρέτηση παντού, δίχως να έχει καμιά απαίτηση. Στις ακολουθίες και στήν προσευχή συμμετείχε με πολλή διάθεση.

Oἱ τρεῖς μαύροι

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΥΡΟΙ.

Το 2001 κάποιος χριστιανός ονόματι Νικόλαος, νοσηλευόταν βαρειά άρρωστος σε νοσοκομείο της Αθήνας. Βλέποντας, ότι πάει πρός το χειρότερο, ειδοποιεί επειγόντως τον πνευματικό του να έλθει στο νοσοκομείο.

Ό πνευματικός, ο οποίος είναι Γέροντας σε μοναστήρι, φθάνει εσπευσμένα στον θάλαμο, τραβάει το παραβάν και ακούει με προσοχή, όσα του λέει ο ασθενής. Κάποια στιγμή ο ασθενής φοβισμένος, πιάνει σφιχτά το χέρι του πνευματικού.

-        Τί συμβαίνει Νικόλαε, τον ρωτάει ο πνευματικός.

-        Πλησίασαν τρεις με μαυριδερή οψι, απαντάει.Έχει άρα και μαύρους γιατρούς το νοσοκομείο;

Οι δικοί μας με τα λευκά ρούχα, στέκουν μακριά.

Ο έμπειρος πνευματικός, καταλαβαίνει τί συμβαίνει και προσπαθεί να τον βοηθήση. Τον ρωτάει μήπως έχει διαπράξει τήν «τάδε αμαρτία. Πράγματι θυμάται ο Νικόλαος και παραδέχεται ότι τήν έχει διαπράξει. Ταυτόχρονα λέει στον πνευματικό, ότι ο ένας από τούς τρεις μελαμψούς βγαίνει έξω, απειλώντας τον με νοήματα.

Σάν ἀστραπή

ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ

Ο Ηγούμενος Αντώνιος, της Λαύρας της Αγίας Τριάδος στήν Ρωσία, διηγήθηκε: Ζούσε στήν μονή μας κάποιος διάκονος, ο οποίος μια μέρα, αφού πολύ κοπίασε να εκτελέση το διακόνημά του, μόλις μπήκε στο κελί του, έπεσε κάτω νεκρός.
Εγώ στενοχωρήθηκα, μήπως από τον υπερβολικό κόπο, απέθανε. Άρχισα λοιπόν, να προσεύχομαι θερμά γι'αύτόν. Τήν παραμονή της τεσσαρακοστής ημέρας από τον θάνατό του, ενώ κοιμόμουν λίγο, ακούω ξαφνικά κάποιον να με πλησιάζει.

Τόν κάρφωσαν μέ τήν τρίαινα

ΣΤΗΝ  Μυτιλήνη, ζούσε ένας άνθρωπος πολύ σκληρός, πεισματάρης και φοβερά φιλάργυρος, ονόματι Σ. Οικονόμου.

Με την εκκλησία δεν είχε ουδεμία επαφή.Η σκληρότητά του, παίδευε πάρα πολύ τήν φιλήσυχη γυναίκα του. Τα χρήματά του, τα είχε σ’ ένα πουγκί, κρεμασμένα στο λαιμό του, μέχρι και τήν τελευταία μέρα της ζωής του .

Το 1971, λίγο πριν πεθάνει, κατά τις τελευταίες ώρες του, παρευρίσκονταν στο δωμάτιο του, τα δύο παιδιά του. Η σύζυγός του. βασανισμένη από τον Ίδιο, είχε πεθάνει προ πολλού.

Κάποια στιγμή η κόρη του, πού ήταν μόνη στο δωμάτιό του, βλέπει τον πατέρα της ν’ αγριεύει, κοιτάζοντας έντρομος πρός το ταβάνι. Γυρίζει κι εκείνη το κεφάλι της πρός το Ίδιο σημείο και τί να δη!