«Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Πατέρας καὶ ἡ Μητέρα μας, ἀγαπημένοι πατέρες καὶ ἀδελφοί!» ἀπάντησε ὁ ἱερέας.

Ένας αυστηρός πνευματικός πατέρας είναι σαν πατέρας, ένας συμπονετικός πνευματικός πατέρας είναι σαν στοργική μητέρα.

«Πάτερ, είσαι σαν πατέρας και μητέρα για εμάς!» είπαν στον γέροντα.

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια.

Πορφυρίτης

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη!

Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα…»[3].

Περί Πνευματικοῦ Πατέρα

❈ Γιά νά διαλέξουμε ἕναν Πνευματικό, θά πρέπει πρῶτα ἀπ’ ὅλα νά κάνουμε θερμή προσευχή και νηστεία καί να κάνουμε και μιά ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία θά εἶναι γιά τό συγκεκριμένο αἴτημα. Βέβαια θά τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

Και ἐφόσον κάνουμε αὐτά μετά νά ψάξουμε, να κάνουμε ἔρευνα για να βρούμε τον Πνευματικό.

Ἕνα πρῶτο βασικό κριτήριο μέ τό ὁποῖο θά ἐπιλέξουμε τόν Πνευματικό μας εἶναι τό ἄν εἶναι ὁ ἴδιος θεραπευμένος κεκαθαρμένος καί φωτισμένος.

Ἕνα δεύτερο βασικό κριτήριο εἶναι τό ἄν κάνει ζωή ἀσκητική, μιμούμενος τήν ζωή τῶν Ὀρθοδόξων Ἁγίων.

Ἕνα τρίτο βασικό κριτήριο εἶναι τό ἄν ἔχει τήν ἔξωθεν καλή μαρτυρία. Ἄν δηλαδή ἄνθρωποι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι μέ ζωντανή πίστη καί ὀρθή ζωή βεβαιώνουν γι’ αὐτόν ὅτι εἶναι Πνευματικός ἀληθινός καί ὅτι ἔχει ἐνεργό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἕνα τέταρτο κριτήριο εἶναι τό ἄν ἡ διδασκαλία του εἶναι Ὀρθόδοξη, σύμφωνη μέ τούς Ἁγίους Πατέρες καί μέ ὅ,τι διαχρονικά διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἕνα πέμπτο κριτήριο μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἡ προσωπική μας πεῖρα: Τό ἄν θεραπευόμαστε ἤ ὄχι, ἀκολουθώντας τίς συμβουλές του.

Θά κοιτάξουμε ἐπίσης ο Πνευματικός νά εἶναι κοντά μας. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ὁ Πνευματικός σου στήν Κρήτη ἄς ποῦμε ἤ νά εἶναι στήν Τῆνο καί ἐσύ ἐδῶ στήν Ἔδεσσα. Λένε:

- Πῆγα καί ἐξομολογήθηκα στήν Τῆνο. Καί τί ἔννοια ἔχει αὐτό δηλαδή;

- Πότε θά τόν ξαναδεῖς αὐτόν τόν Πνευματικό; Ποτέ μᾶλλον...

- Μπορεῖ αὐτός νά εἶναι γιατρός; Νά σέ παρακολουθεῖ;

Πῶς νά σέ παρακολουθήσει; Ὁ γιατρός πρέπει νά εἶναι κοντά σου, νά σέ ξέρει, νά ξέρει καί τό ἱστορικό σου, γιά νά σοῦ δώσει τή σωστή ἀγωγή καί νά σέ βοηθήσει. Νά ἔχει μία συνέχεια.

Λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:

Πῶς γίνεται ἕνας πνευματικὸς πατέρας νὰ ἔχει ἀληθινὴ ἀγάπη γιὰ ὅλα τὰ πνευματικὰ παιδιά του;Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Τό ''μαρτύριο'' τοῦ Πνευματικοῦ Πατέρα

"Πολλές φορές, το μαρτύριο του Πνευματικού Πατέρα είναι, ή να καταστραφεί ο ίδιος ριψοκινδυνεύοντας, ή να καταστραφεί το έργο του, μένοντας σε εξωτερικούς νόμους και κανονισμούς.

Υπάρχουν πνευματικοί πατέρες, οι οποίοι για να είναι “ασφαλείς” οι ίδιοι, τηρούν το γράμμα του Νόμου. Και αυτό οπωσδήποτε τούς δίνει μια “ασφάλεια”!

Όμως, πιο ασφαλείς είναι εκείνοι οι Πνευματικοί που ριψοκινδυνεύουν για την αγάπη του αδελφού και κάνουν οικονομία, βιώνοντας το Πνεύμα του Νόμου.

«Αὐτός, πού δέν ἐξαγορεύει τούς λογισμούς του, μένει ἀθεράπευτος».

Ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν ἔγκειται στήν ἀποκάλυψη τῶν λογισμῶν σέ ἕναν πνευματικό πατέρα. Ἡ ἐξαγόρευση δέν εἶναι ψυχανάλυση. Δέν ἐπιχειρεῖ κάποια ἐπαναφορά τοῦ παρελθόντος. Οἱ λογισμοί, πού πρόκειται νά ἐξαγορευτοῦν, εἶναι οἱ τωρινοί, οἱ παρόντες καί ἐνεργοί λογισμοί· οἱ ἐπαναλαμβανόμενοι ἤ ὅσοι ἐμφανίζουν κάποια μονιμότητα στήν ψυχή.

Ἡ ἐξαγόρευση πρέπει νά γίνεται συχνά καί τακτικά. Ὁ ἐρωτῶν πρέπει νά ἐξαγορεύει τούς λογισμούς του ἐντελῶς ἐλεύθερα, χωρίς καμμία ντροπή ἤ φόβο. Τίποτε δέν κρύβει, τίποτε δέν λησμονεῖ, τίποτε δέν διαστρέφει, τίποτε δέν συγκαλύπτει.

Ὁ πνευματικός πατήρ ἔχει τόν ρόλο τοῦ μεσίτη μεταξύ πνευματικοῦ τέκνου καί Θεοῦ. Λέγει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος: «Τόν λογισμό σου νά τόν πεῖς στόν Ἀββά σου, καί ἐκεῖνος θά σέ θεραπεύσει διά τοῦ Θεοῦ».

Εἶναι ἀναγκαῖο, ἀδελφοί, ὁ καθένας σας νά ἔχει πνευματικό πατέρα...

“Είναι αναγκαίο, αδελφοί, ο καθένας σας να έχει πνευματικό πατέρα και να προσέρχεται σ’ αυτόν με πίστη και να ταπεινώνεται ενώπιόν του και να του εκμυστηρεύεται τα πονηρά πάθη της καρδιάς, και δεχόμενοι την πνευματική θεραπεία να ξερριζώνετε από την ψυχή -πριν ριζώσουν βαθειά- τ’ αγκάθια και τα τριβόλια τής αμαρτίας, τα οποία ο καθένας σας έθρεψε μέσα του με την εμπαθή και φιλήδονη ζωή.”

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

(Άπαντα τα έργα, ΕΠΕ, τομ, 11 σελ. 399 Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 56η Ομιλία Περί Ιερών Μυστηρίων)

https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_816.html

Τότε μέ ποιό κριτήριο πρέπει νά διαλέξουμε τόν πνευματικό μας πατέρα, γέροντα;

- Θα έρθουν οι καιροί που ο Χριστιανός θα δυσκολευτεί να σωθεί. Τότε τί θα κάνει ο άπιστος;

Έπειτα αναφέρθηκε στις έσχατες μέρες, στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε οι Χριστιανοί, αλλά και στους Πνευματικούς Πατέρες, που αντί να σώζουν τις ψυχές θα τις καταστρέφουν.

Νά θυμᾶσαι ὅτι τό τέκνον σου τό πνευματικό, πού γράφεις στό πετραχήλι σου δέν τό γράφεις με μελάνι ἀνθρώπινο ἀλλά μέ τό Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ...

Να θυμάσαι ότι το τέκνον σου το πνευματικό που γράφεις στο πετραχήλι σου δεν το γράφεις με μελάνι ανθρώπινο αλλά με το Αίμα Του Χριστού και τα δάκρυα της προσευχής σου.

Αν τα πνευματικοπαίδια σου πονάνε, θα πρέπει να πονάς το ίδιο, αν χαίρονται να χαίρεσαι, αν απογοητεύονται να τα στηρίζεις, αν πέφτουν να τρέχεις να τα σηκώνεις, αν λυπούνται να διώχνεις την λύπη τους, αν τρέχουν εσύ να τα κρατάς, αν παίρνουν λάθος δρόμο να δείχνεις με το παράδειγμά σου τον σωστό, πάντα να προσεύχεσαι γι' αυτά κάθε βράδυ, κάθε βράδυ να τα ονοματίζεις στην προσευχή σου, 10 είναι;

Ὁ Πνευματικός Πατέρας καί ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ κακοῦ. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. ΑΡΧ.ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 01-10-2011 http://Hristospanagia.gr & http://Hristospanagia3.blogspot.gr

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἡ ἀγάπη τοῦ Πνευματικοῦ πρός τόν ἐξομολογούμενο

Ο χαριτωμένος πνευματικός αγαπάει και πονάει την ψυχή, γιατί γνωρίζει την μεγάλη αξία της. Την βοηθάει στην μετάνοια, την ξαλαφρώνει με την εξομολόγηση, την ελευθερώνει από το άγχος και την οδηγεί στον Παράδεισο. 

Ο πνευματικός ονομάζεται «πατήρ», γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήση να είναι αληθινός πατέρας· να νουθετή με θεϊκή αγάπη και στοργή. Να έρχεται στην θέση του κάθε εξομολογουμένου και να ζη τον πόνο του, ώστε ο εξομολογούμενος να βλέπη στο πρόσωπό του ζωγραφισμένο τον δικό του πόνο. Αυτό χρειάζεται ιδιαίτερα στην εποχή μας, που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από λίγο δροσερό νερό, και όχι από δυνατό ξίδι. 

Οι περισσότεροι, επειδή δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, δύσκολα δέχονται μια πνευματική συμβουλή ή μια παρατήρηση. Γι’ αυτό και το μάλωμα πρέπει να γίνεται με αγάπη· η υπόδειξη του σφάλματος με λεπτό τρόπο, με γέλιο ή με ένα αστείο.

Η αγάπη πληροφορεί, ενώ τα ψυχικά πάθη προδίδουν τον άνθρωπο. Όταν δεν υπάρχη αγάπη, η παρατήρηση μπορεί να γίνεται με όμορφο τρόπο, αλλά ο άλλος κλωτσάει, γιατί αισθάνεται το ανθρώπινο στοιχείο στην συμπεριφορά μας. 

Ὅταν δίνουμε ὀνόματα στήν ἐκκλησία νά τά διαβάσουν οἱ ἱερεῖς...

Όταν δίνουμε ονόματα στην εκκλησία να τα διαβάσουν οι ιερείς, πρωτίστως θα πρέπει να μνημονεύουμε το όνομα του πνευματικού μας.Μακαριστός Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης


http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/09/blog-post_103.html

Οἱ Χριστιανοί σήμερα ἔχουν φθάσει στό σημεῖο δύσκολα νά ξεχωρίζουν τούς πνευματικούς γιατρούς ἀπό τους κομπογιαννίτες

Πατρός Θεολόγου ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ

Τώρα (το 1983), συμβαίνει να βρισκώμαστε σε μία καμπή στην ιστορία της Εκκλησίας, που ο ίδιος ο κομπογιαννίτης γιατρός (δηλαδή ο μη δυνάμενος να θεραπεύση ή να καθοδηγήση σωστά πνευματικός πατήρ) δεν έχει επίγνωσι ότι είναι κομπογιαννίτης.

Ο κομπογιαννίτης όμως είναι σε θέση να αναγνωρίση έναν πραγματικό γιατρό, όταν συναντηθή με αυτόν ή όχι; Η απάντησις είναι, ότι, αν έχη πορρωμένη συνείδησι, δεν θα τον αναγνωρίση.

Αυτό συνέβη με τον Ιούδα, ο οποίος εγνώρισε μεν τον Χριστόν, αλλά όχι όπως οι άλλοι Απόστολοι. Ο Ιούδας δεν κατάλαβε ποιος ήταν ο Χριστός.

Γιατί;

Διότι πνευματικά δεν ήταν εν τάξει. Δηλαδή ο Ιούδας απεδείχθη κομπογιαννίτης και ούτε τον εαυτό του μπόρεσε να σώση.

Ἡ πίστη στήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ μας Α΄ Εὐεργετινός Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτη

77 Ἡ πίστη στήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ μας Α΄ Εὐεργετινός Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτη

Διαφορὰ μεταξὺ πνευματικοῦ καὶ ψυχολόγου

 

Ὁ πνευματικὸς πατέρας ποὺ πρέπει νὰ ἐξασκεῖ τὸ ἔργο μὲ βάση τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση διαφέρει σαφῶς ἀπὸ τὸν ψυχολόγο, ποὺ ἐργάζεται βάσει μίας ἀνθρωποκεντρικῆς θεωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ζωῆς του. 

Ὁ ψυχολόγος θέλει νὰ ἰσορροπήσει ψυχολογικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ πνευματικὸς πατέρας ἀποβλέπει στὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὁ ψυχολόγος χρησιμοποιεῖ τὶς ἀπόψεις τῆς Σχολῆς ποὺ ἐκπροσωπεῖ. Ὁ πνευματικὸς πατέρας χρησιμοποιεῖ τὸν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ φανερώθηκε στοὺς Προφήτας, στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ἁγ

ίους. 

Ὁ ψυχολόγος νομίζει ὅτι ἡ ἀσθένεια ὀφείλεται μόνον σὲ τραυματικὲς ἐμπειρίες τοῦ παρελθόντος ἢ στὰ λεγόμενα ἀπωθημένα βιώματα. 

Ὁ πνευματικὸς γνωρίζει καλὰ ὅτι δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μνῆμες τοῦ παρελθόντος καὶ ἀπωθημένα βιώματα ποὺ ἐναποθηκεύονται στὸ ὑποσυνείδητο, ἀλλὰ ὅτι ἀσθενεῖ μία συγκεκριμένη ἐνέργεια τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς, καί, μάλιστα, αὐτὸς εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς. 

Ὁ ψυχολόγος χρησιμοποιεῖ τὴ μέθοδο τῆς ἐρωτήσεως καὶ τῆς ἀκροάσεως καὶ προσπαθεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ συνειδητοποιήσει τὸ πρόβλημά του, καὶ τὸν βοηθᾶ νὰ ὡριμάσει ψυχολογικά.

77. Ἡ πίστη στήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ μας πατέρα Α΄, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

77. Ἡ πίστη στήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ μας πατέρα Α΄ (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΛΘ΄), 11-7-2018, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, http://hristospanagia3.blogspot.gr/ , http://www.hristospanagia.gr/ , http://agiapsychanalysi.blogspot.gr , Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube: http://hristospanagia3.blogspot.gr/2017/12/youtube.html

Μπορεῖ κανείς νά σωθῆ χωρίς πνευματικό καί χωρίς ἐξομολόγηση;

Γέροντος Κλεόπα Ηλίε.

Όχι. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, ούτε λαϊκοί ούτε μοναχοί ούτε κληρικοί, χωρίς την εξομολόγηση των αμαρτιών και χωρίς τη λύση από τον πνευματικό, κατά τον λόγο του Κυρίου που λέει: «λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς. Αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20, 23). Και σε άλλο χωρίο: «όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ. Και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθ. 18, 18).

Επομένως, πώς θα μπει κανείς στη βασιλεία των ουρανών, μη όντας λελυμένος στη γη από τις αμαρτίες του; Διότι η εξουσία αυτή δόθηκε μόνο στους εκλεκτούς, δηλαδή στους Αποστόλους, στους Επισκόπους και στους Ιερείς, και όχι στους λαϊκούς.

Πρέπει όλοι να έχουμε τους πνευματικούς μας και να εξομολογούμεθα τακτικά, ακόμα και εκείνοι οι οποίοι νομίζουν ότι δεν έχουν αμαρτίες.

Ετσι μας διδάσκει ο άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης: «εάν είπωμεν οτι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν. εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α’ Ίω. 1, 8-9).

Ῥωμανίδης: «Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται κανείς γιὰ νὰ ἀποκτήσει νοερὰ προσευχὴ εἶναι νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα μέ νοερὰ προσευχή»

Φωτογραφία: Γέροντας Ἰωσὴφ ἡσυχαστὴς (1897-1959) μὲ τὴ συνοδεία του

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἐμπειρικὴ Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας 

κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη» τόμος Β΄,  

τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰεροθέου

Προκειμένου νὰ ἀποκτήσει κανεὶς τὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ καὶ τὴν ἀδιάλειπτη νοερὰ προσευχή, ποὺ εἶναι ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρουσία Πνευματικοῦ Πατρός, ποὺ γνωρίζει τὰ θέματα αὐτὰ ἐμπειρικῶς καὶ μπορεῖ νὰ καθοδηγήσει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο.

«Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἀποκτήσει νοερὰ προσευχὴ εἶναι νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα ποὺ ἔχει νοερὰ προσευχή. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ βασικό. Διότι εἶναι ἀδύνατο ἢ τουλάχιστον σχεδὸν ἀδύνατον νὰ μάθει κανεὶς τὴν νοερὰ προσευχή, διαβάζοντας περὶ νοερᾶς προσευχῆς. Μὲ τὴν ἀνάγνωση δὲν βγαίνει τίποτε. Πρέπει νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα. Αὐτὸ εἶναι σαφές».

Ὁ Πνευματικὸς Πατέρας λέγεται Κατηχητής, ποὺ καθοδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὴν...

ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ περάσει ἀπὸ τὴν κάθαρση στὸν φωτισμό, καὶ ἀκόμη λέγεται διδάσκαλος.

Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια μπορεῖ νὰ εἶναι κανεὶς Πνευματικὸς καθοδηγὸς ἔστω καὶ ἂν δὲν εἶναι Κληρικός. Δὲν πρόκειται, δηλαδή, γιὰ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, ἀλλὰ γιὰ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση, προκειμένου νὰ φθάσει ὁ ἄνθρωπος στὴν νοερὰ προσευχή.

«Καὶ ὅταν εἶναι κάποιος στὴν φώτιση, εἶναι Πνευματικὸς Πατέρας καὶ ἂς μὴν ἔχει χειροτονηθεῖ. Μπορεῖ νὰ ἔχει σκοτώσει ἀνθρώπους, ἅμα καθαρισθεῖ ὅμως στὴν καρδιά του καὶ φωτισθεῖ, αὐτὸς ὁ φωτισμὸς τὸν κάνει ἴσον μὲ ὅλους τους ἄλλους.

Καὶ τὸ ὅτι εἶναι πνευματικὰ ἴσος, δὲν σημαίνει ὅτι ἐξάπαντος θὰ χειροτονηθεῖ. Μπορεῖ νὰ μὴ χειροτονηθεῖ ποτέ, διότι ἔχει κωλύματα, δὲν μπορεῖ νὰ χειροτονηθεῖ. Παρὰ ταῦτα ὅμως, μπορεῖ νὰ εἶναι μέγας ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι μονοπώλιο τῶν Κληρικῶν αὐτὴ ἡ θεραπεία. Ἡ θεραπεία μπορεῖ νὰ γίνει ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε ποὺ ἔχει τὴν νοερὰ προσευχή, ἐνῶ ὁ Κληρικὸς εἶναι ὁ ἱερουργὸς τῶν Μυστηρίων. Ἄλλο τὸ ἕνα, ἄλλο τὸ ἄλλο. Γι' αὐτό, πάντα στὴν Ὀρθοδοξία διαχωρίζονταν αὐτὰ τὰ πράγματα. Τελετουργικὰ εἶναι ὁ λειτουργός. Ἀλλὰ Πνευματικὸς Πατέρας θὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔφτασε στὸν φωτισμό». 

Oἱ τρεῖς μαύροι

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΥΡΟΙ.

Το 2001 κάποιος χριστιανός ονόματι Νικόλαος, νοσηλευόταν βαρειά άρρωστος σε νοσοκομείο της Αθήνας. Βλέποντας, ότι πάει πρός το χειρότερο, ειδοποιεί επειγόντως τον πνευματικό του να έλθει στο νοσοκομείο.

Ό πνευματικός, ο οποίος είναι Γέροντας σε μοναστήρι, φθάνει εσπευσμένα στον θάλαμο, τραβάει το παραβάν και ακούει με προσοχή, όσα του λέει ο ασθενής. Κάποια στιγμή ο ασθενής φοβισμένος, πιάνει σφιχτά το χέρι του πνευματικού.

-        Τί συμβαίνει Νικόλαε, τον ρωτάει ο πνευματικός.

-        Πλησίασαν τρεις με μαυριδερή οψι, απαντάει.Έχει άρα και μαύρους γιατρούς το νοσοκομείο;

Οι δικοί μας με τα λευκά ρούχα, στέκουν μακριά.

Ο έμπειρος πνευματικός, καταλαβαίνει τί συμβαίνει και προσπαθεί να τον βοηθήση. Τον ρωτάει μήπως έχει διαπράξει τήν «τάδε αμαρτία. Πράγματι θυμάται ο Νικόλαος και παραδέχεται ότι τήν έχει διαπράξει. Ταυτόχρονα λέει στον πνευματικό, ότι ο ένας από τούς τρεις μελαμψούς βγαίνει έξω, απειλώντας τον με νοήματα.

Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος:Ὄχι μεγάλες τιμωρίες. Ἀλλά σωστές συμβουλές.

«Κοίταξε, παιδί μου! Ο Θεός μας, προκειμένου να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του, που τον πιστεύουν, τον αγαπούν και τον λατρεύουν, χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους, μεθόδους και σχέδια. Μέσα στα σχέδια του Θεού μας είναι και η επιβολή κανόνων, οι όποιοι αποσκοπούν, πάντα, στη σωτηρία τής ψυχής μας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση τη δική σου. Εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε η να διαγράψουμε τα σχέδια τού Θεού. Πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να του το επιβάλλουμε. Μπορούμε, όμως, να τον παρακαλέσουμε και να τον ικετεύσουμε, και Εκείνος, σαν φιλάνθρωπος που είναι, μπορεί να εισακούσει τις προσευχές μας και να συντμήσει το χρόνο ή ακόμη και να τον διαγράψει.

Και το ένα και το άλλο, στο χέρι του είναι. Εμείς θα το ζητήσουμε. Και Εκείνος θα το εγκρίνει.