ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ὁ ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ὁ ΑΠΛΟΥΣ, Ὁ ΠΡΑΟΣ . 5. Στίχοι στὴ μνήμη του Στὴ μνήμη του ἀφιερώνουμε αὐτοὺς τὸὺς στίχους:

Στίχοι στη μνήμη του Στή μνήμη του ἀφιερώνουμε αὐτοὺς τοὺς στίχους:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ Ο ΑΠΛΟΥΣ Ο ΠΡΑΟΣ

Βασιλείου Μεγάλου ὁ µιµητής

Ἀρναίας καί Ἁγίου Προδρόμου ὁ καλός ποιµήν .

Σεβάσμιος, ὑπὸ πάντων σεβόμενος .

Ἱερωσύνης ἁγίας ὁ διάκονος .

Λειτουργίας τῆς Θείας Λειτουργός ἀγγελότροπος

Ἐκκλησίας ἁγίας δοξασµός καί ἐγκαλλώπισμα Ἰατρός τῶν ψυχῶν ὁ λεπτότατος

Οικου τοῦ ἰδίου ὁ καλός προϊστάμενος

Σταθερός τοῦ ὀρθοδόξου φρονήµατος

Ὁ ἁδιαλείπτως ὑπέρ τῶν ψυχῶν προσευχόµενος

Ταπεινώσεως διδάσκαλος ὁ ὑψηλότατος.

Ἀοργησίας κανών ὁ τελειότατος

Πατήρ πνευματικός ἀληθέστατος

Ἐλεημοσύνης ἡ βρύσις ἡ ἀκένωτος.

Ἱερεύς Βασίλειος Πραβήτας. Ὁ ταπεινός, ὁ ἁπλοῦς, ὁ πρᾶος.3

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 3

6. Τί χάσαμε!

Κυριολεκτικά ἡ Τοπική Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἀρναία ἀπορφανίσθηκε. Ἔχασε το στήριγµα καὶ τήν παρηγοριά. Ὁ π. Βασίλειος γνώριζε ὅλες τὶς οἰκογένειες τῆς Ἀρναίας. Γνώριζε ὅλους τούς ἀνθρώπους κατ’ ὄνομα. Τί αὐτό καὶ ἐνδιαφερόταν γί αὐτούς.

Ἠταν ἕνας ἅγιος ἱερεύς, πού τώρα λειτουργεῖ στό οὐράνιο θυσιαστήριο. Πολλές φορές µετά τόν θάνατό του ἔχει ἐμφανισθεῖ σὲ πολλούς Χριστιανούς.

Τόν παρακαλοῦμε νά µήν παύσῃ νά μᾶς συµπαραστέκεται καί νά εὔχεται γιά μᾶς στόν Χριστό.

Ὁ µακαριστός Μητροπολίτης Νικόδημος γιά τόν π. Βασίλειο

Ἱερεύς Βασίλειος Πραβήτας. Ὁ ταπεινός, ὁ ἁπλοῦς, ὁ πρᾶος.2

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 2

α. Ἡ Ἱερατική του οἰκογένεια

Συμπαραστεκόµενος ἀπό τήν πρεσβυτέρα Ἀναστασία, δηµιούργησαν οἰκογένεια καί ἀνέθρεψαν τά τέσσερα κορίτσια τους µέσα σέ πνευματικό ἐκκλησιαστικό περιβάλλον «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἡ Ἐλευθερία καί ἡ Μαρία ἀφιερώθηκαν στήν Ἐκκλησία ὡς μοναχές. ( Ἡ Ἐλευθερία έγινε μοναχή στή Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς µέ τό ὄνομα Παϊσία καί ἡ Μαρία μοναχή στἠ Μονή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου Φλώρινας µέ τό ὄνομα Μαριάμ, ) καί ἡ Ἑλένη καί ἡ Εἰρήνη δημιούργησαν χριστιανικές οἰκογένειες µέ εὐσεβέστατους συζύγους.

β. Ποιμένας ἀληθινός

Ἔγραφε σέ ἔκθεση του: «Καί εἰς τόν τοµέα τῆς πνευµατικῆς ἐν γένει, διοικητικής καί ποιµαντικῆς δράσεως καί κινήσεως διακάτατέχοµαι ἀπό τά ἰδανικά τοῦ καλοῦ ἀγῶνος ἐν γένει ἐν τῇ ἐνορία. Ὁ Ιερός αὑτός ἀγών Σεβασμιώτατε, καί ἡ ἀγωνία διά τά ποικἰλά προβλήµατα ἐν τῇ ἐνορίᾳ κατέχουν τό εἶναι µου».

«Ταῦτα ἐκ καθήκοντος ἀναφέρω πρὀς Ὑμᾶς Σεβασμιώτατέ, και οὐχί ὡς ἐπιτελέσας τι μεγάλο ἐν σχέσει µέ τό μέγεθος τῶν καθηκόντων τοῦ καλοῦ ποιµένος. Ἐν τῇ ἑνορίᾳ ἐπί ἑπτά καί ἤμισυ συνεχή ἔτη ὑπηρετῶ, σύν Θεῷ Ἁγίῳ, ἔθεσα ἕνα λιθαράκι εἰς τό οἰκοδόµηµα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἤ ἄλλως ἤνοιξα ἕνα µέρος τῆς ὁδοῦ πού ὁδῃγεῖ πρός τὀν Σωτῆρα Χριστόν. Μένει νά ἀνοίξη τό ὑπόλοιπον τῆς ὁδοῦ, ὑπάρχει δηλαδή εἰσέτι ἔδαφος δι’ ἐργασίαν, ἥτις δύναται νά συνεχισθῇ καί φθάση εἰς τὀν Γολγοθᾶ, εἰς τήν Ἀνάστασιν «εἰς µέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. δ᾽, 13), ἕκαστος εὐσεβής, πιστός καί συνετός ἐνορίτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς οὔσις ἐν Ἁγ. Προδρόμῳ, ἐν Ἀρναίᾳ...«καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. α’.8).

Ἱερεύς Βασίλειος Πραβήτας. Ὁ ταπεινός, ὁ ἁπλοῦς, ὁ πρᾶος

ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ

Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ

1. Προετοιμασία

Ὁ ἀείμνηστος π. Βασίλειος Πραβήτας γεννήθηκε στήν Ἀρναία στίς 14/1/1933 ἀπὸ πιστή παραδοσιακἠ οἰκογένεια τοῦ Ἀναστασίου καί Ἐλευθερίας Πραβήτα. Ὀρφάνεψε γρήγορα ἀπό µητέρα καί μέ πολλή φτώχεια πέρασε τά παιδικἁ καὶ νεανικά του χρόνια. Μεγάλωσε ὅμως µέσα στήν Ἐκκλησία, στά Κατηχητικά τοῦ σημερινοῦ Μητροπολίτου Δράμας κ. Διονυσίου Κυράτσου. Συμμετεῖχε ἐνεργά στήν πλούσια κατηχητική καὶ πνευματική κίνηση τοῦ Μητροπολίτου Κυπριανοῦ, µέ κατηχητή τὸν Πρωτοσύγκελλο π. Στέφανο.

Ἀποφοίτησε τό 1960 ἀπό τό Ἀνώτερο Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης, Στή Θεσσαλονίκη σχετίσθηκε πνευματικά μέ τήν ἀδελφότητα τῆς «Ἀπολυτρώσεως» στό οἰκοτροφεῖο τῆς ὁποίας διέµενέ,

Στίς 19/4/1960 ἐνυμφεύθη µετά τῆς εὐσεβοῦς κόρης Ἄναστασίας Κοτσάνη.

Τό συστατικό γράµµα γιά τήν ἱερωσύνη τὸ ὑπέγραψαν κἀτοικοι τῆς Ἀρναίας Ἰωάννης Κυριαφίνης γιατρός, Κων/νος Καραλιόλιος γιατρός, Γεώργιος Κωνσταντᾶς καί Δημ. Καραδηµήτρας.

Κανονική συμμαρτυρία ἔδωσε ὁ Πνευματικός του Ἀρχιμ. Φώτιος Σταµατόπουλος τῆς Ἀδελφότητας «ΖΩΗ»

2. Ὁ συλλειτουργύς τῶν ἀγγέλων

Βοήθα καλογέρι. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΛΟΓΕΡΙ

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.

Ὑπῆρχε μία συνοδεία στό Ἅγιον Ὄρος πού εἶχε αὐστηρότατο καί ἀσκητικότατο πρόγραμμα. Σχεδόν κάθε μέρα νηστεύανε καί κάθε βράδυ πολύωρη ἀγρυπνία μέ ἀμέτρητες γονυκλισίες, κομποσχοίνια καί μεγάλη Ἀκολουθία. Ένα καλογέρι κάτι ἔπαθε, χωρίς καί τό ἴδιο νά μπορεῖ νά προσδιορίσει τί ἀκριβῶς τοῦ συνέβαινε. Τούς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἄρρωστος, ἀλλά κανείς ἀπ' τή συνοδεία δέν τόν πίστευε. Ἀκόμη καί ὁ Γέροντας τῆς συνοδείας τόν χλεύαζε ὅτι τεμπελιάζει.

Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε διαρκῶς νά εἶναι ἀκριβής στό αύστηρό πρόγραμμα, ἀλλά καθημερινά χειροτέρευε.

Μόλις ἔμαθε γιά τόν Ἅγιο, πῆγε νά τόν συμβουλευτεῖ.

Αὐτό τό καλογέρι, ὁ πάτερ Π., ἦταν πολύ γνωστός μου καί μοῦ εἶχε πεῖ: «Ένιωθα πώς κανείς δέν μέ καταλαβαίνει. Εἶμαι ἄρρωστος καί μοῦ λένε: “Δέν ἔχεις τίποτα!”. Ὅταν πῆγα στόν π. Πορφύριο, πρίν τοῦ μιλήσω, μοῦ εἶπε: “Εσύ εἶσαι ἄρρωστος, ἀλλά δέν σε πιστεύει κανείς!” Μοῦ εἶπε ἀκριβῶς τ πρέπει να κάνω, πῶς νά μιλήσω στον Γέροντά μου καί ἔφυγα πολύ ἀναπαυμένος».

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Οἱ γέροντές του

 Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

Οι Γέροντές του.

Κάποτε μοῦ μίλησε γιά ὅλη τή ζωή Ἰδιαίτερα, ἀναπολοῦσε µέ λαχτάρα τούς Γέροντές του καί τή ζωή στἁ Καυσοκαλύβια, Μοῦ εἶπε πώς, ἀφοῦ κοιμήθηκε ὁ Γέροντάς του ὁ Παντελεήμων (ὁ Πνευματικός], λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ ἄλλος του Γέροντας, ὁ π. Ἰωαννίκιος ἐξαφανίστηκε καί, ὅσο κι ἄν Ψάξανε οἱ πατέρες τῆς Σκήτης καί ἡ ἀστυνομία, δέν βρέθηκε ποτέ. Ὁ Ἅγιος θά γνώριζε σίγουρα τί ἀπέγινε, ἀλλά δέν θέλησε νά μοῦ τό πει

Μετάνοιες μέσα στό κρύο. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ.

Πῆγα κάποτε στον Ἅγιο, ἦταν Χειμώνας, καί καθώς συνομιλούσαμε µέσα στό Κελλάκι στό κρύο του, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἠταν κάποια γυναίκα καί τοῦ ἀνέφερε ὅτι εἶχε δυνατό σαρκικό πόλεμο κατά τή διάρκεια τῆς νύχτας. Τοῦ ἔλεγε πώς, μόλις ξαπλώσει, ἀμέσως ἀρχίζουνε οἱ πορνικοί λογισμοί, φλογιζότανε καί δέν μποροῦσε νά ἡσυχάσει ὅλη τή νύχτα. Ἠταν ἀπελπισμένη, διότι αὐτό συνέβαινε γιά πολύ καιρό καί δέν μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νά τὀ πολεμήσει.

Ὁ Ἅγιος τήν ἄκουσε σιωπηλά καί µετά, τῆς εἶπε:

Ἄκουσε, ἀδελφέ μου, αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ Ἱστορία.

«Άκουσε, ἀδελφέ μου, αὐτή τήν ἀληθινή Ιστορία. Μιὰ ἀσκήτρια κάποτε είχε κλειστή στο κελλί της καί δέν ἔβγαινε ἀπό ἐκεῖ. Ὅταν τη ρώτησαν γιατί κάθεται τόσα χρόνια κλεισμένη μέσα, εκεί νη ἀπάντησε: “Δεν κάθομαι, ταξιδεύω...»

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Όρθρος Φαεινός.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής. 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/07/blog-post_635.html

Ὁ πατριάρχης Χρύσανθος Νοταράς.

Νίκος Ματσόπουλος: Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Χρύσανθος Νοταρᾶς «προμηθεύθηκε ἀρκετά ἀστρονομικά ὄργανα καί τηλεσκόπια ἀπό διάφορες εὐρωπαϊκές πόλεις. Φαίνεται μάλιστα ὅτι κατεσκεύασε καί ὁρισμένα μόνος του. Διάφορα ὄργανα προφανῶς δικά του, βρέθηκαν στό μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου στήν Κων/πολι. Τό 1892, ὁ καθηγητής τῶν μαθηματικῶν Γ. Α. Ἀρβανιτάκης, ἀνακάλυψε στό ἐλαιοτριβεῖο τῆς μονῆς, ὅπου στεγαζόταν ἡ θεολογική Σχολή τοῦ Σταυροῦ, στά Ἱεροσόλυμα, ἕνα διπλό ἀστρολάβο πού ἔφερε τήν ἐπιγραφή:

Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί ή ΣμυρναίαΚαταφυγή Μαρκοπούλου.

«Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί η Σμυρναία Καταφυγή Μαρκοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Σε μικρή ηλικία παντρεύθηκε, ἀλλά εἶχε τήν ἀτυχία νά χάση νωρίς το σύζυγό της. Γιά νά παρηγορηθῆ καί ἐνισχυθῆ πνευματικά ὕστερα ἀπ' τό τραγικό συμβάν τοῦ συζύγου της, θέλησε νά ἔλθη στήν Παναγία τῆς Τήνου νά προσκυνήση. Ὅταν ἔφθασε στο νησί καί καθώς εἰσήρχετο στο Ναό τῆς Εὐαγγελιστρίας συνέβη αὐτό τό ἀξιοθαύμαστο. Ένας δαιμονιζόμενος πού τόν εἶχαν δεμένο μέ ἁλυσίδες στήν κολώνα δίπλα στο προσκυνητάριο τῆς Παναγίας, ἄρχισε νά φωνάζη δυνατά:

Πατήρ Γαβριήλ Φραγκούλης.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας: «Ήταν γνωστή ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀφιλοχρηματία, ἀλλά ἡ τέλεια περιφρόνησι τοῦ πατρός Γαβριήλ Φραγκούλη προς κάθετί τό ὑλικό. Παρόλη τή φροντίδα τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν

Πολλές φορές σε πλήρη ἔλλειψι καί τῶν στοιχειωδεστέρων πραγμάτων, διότι δεν πρόφταινε νά... μοιράζη.

Θυμᾶμαι, πώς ὅταν ἔπεσε στο κρεβάτι ἄρρωστος, τοῦ θανάτου πιά, τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας φτωχόπαπας ἀπό ἕνα χωριό τῆς Ρούμελης. Του μίλησε γιά τή συμφορά του ἀπό τήν καταστροφή του χωριού του ἀπό τόν πόλεμο καί τή φτώχεια του. Ἀλλά ὁ πατήρ Γαβριήλ δέν εἶχε τίποτε, μά τίποτε νά τοῦ δώση.

Νά ἔφευγε πάλι ἔτσι ὁ παπᾶς τοῦ ἐρχόταν ἄσχημα. Ἄνοιξε το μπαοῦλο τό ὁποῖο εἶχε δίπλα στο κρεβάτι του, ἔβγαλε τά ὡραῖα λευκά ἄμφιά του, τά μόνα τά ὁποῖα εἶχε, καί τά ἔδωσε στόν παπᾶ.

—Γέροντα, τί ἔκανες;, ρώτησε ὁ ἡγούμενος, ὁ πατήρ Ἀρτέμιος, σάν τό ἔμαθε. Μέ τί θά λειτουργῆς τώρα;

Ὁ Μητροπολίτης Προκόπιος, ὁ πρώην Κεφαλληνίας, ἔλεγε στούς γνωστούς του:

«Ὁ Μητροπολίτης Προκόπιος, ὁ πρώην Κεφαλληνίας, ἔλεγε στούς γνωστούς του: “Αν σᾶς πῶ τί συνέβη, ὅταν πῆγα νά δώσω τόν τελευταῖο ἀσπασμό στο γέροντα Σίμωνα Ἀρβανίτη, δέν θά τό πιστέψετε.

Ἐκκλησιασμός: Ὁ ἄνθρωπος πού δέν πηγαίνει συχνά στήν ἐκκλησία, πού δέν ἐξομολογεῖται καί δέν κοινωνεῖ, δέ γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία πού ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νά εἶναι ψυχικά ἄρρωστοι».

Ο στάρετς Ιωσήφ θεράπευε διάφορες ασθένειες. Υποστήριζε πως οι μισοί από τους ασθενείς θεραπεύονταν, ενώ οι άλλοι μισοί έφευγαν αθεράπευτοι.

Ο Θεός δεν επέτρεπε να θεραπευτούν, επειδή η θεραπεία τους δε θα ήταν ωφέλιμη για τη σωτηρία τους, αλλά θα προκαλούσε τον πνευματικό τους θάνατο.

Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι του προκαλούσαν πολλά προβλήματα. Οι οικείοι του τον προέτρεπαν να μη δέχεται στο σπίτι δαιμονισμένους, επειδή οι δαίμονες εκδικούνταν όλους εκείνους που έμεναν εκεί.

Ο γέροντας τους απαντούσε: «Η υπομονή είναι δύσκολο πράγμα, όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε τους δαίμονες!»

Ο κήπος του γέροντα ήταν ποτισμένος με τα δάκρυα των πονεμένων και άρρωστων ανθρώπων που επιθυμούσαν να γίνουν καλά.

Πολλές φορές έλεγε πως τα παιδιά στις μέρες μας γίνονται ανυπάκουα, υπερήφανα και χωρίς ντροπή, ενώ αργότερα φτάνουν στο σημείο να δαιμονίζονται. Αυτούς τους ανθρώπους τους προέτρεπε να δείχνουν ταπείνωση και να ζητούν συγχώρεση από τους γονείς τους.

Πρέπει να έχεις μεγάλη Αγάπη στην καρδιά για να μην αρνηθείς ποτέ να δεχτείς τον καθένα. Το εκλεκτό αυτό σκεύος του Θεού είχε τέτοια Αγάπη. Πάντα έβρισκε χρόνο για τον καθένα.

Ο αδελφός Ιωάννης επισκέφτηκε πολλές φορές το γέροντα Ιωσήφ στο χωριό Ίαλόβιτσα και είδε εκεί πολλές θαυματουργικές θεραπείες. «Χωρίς τη χάρη του Αγίου Πνεύματος πιστεύω πως είναι αδύνατο να γίνουν τέτοιες θαυματουργίες που έκανε ο μεγάλος ικέτης της Βολυνίας», έλεγε ο Ιωάννης.

Ἄλλοτε πάλι, ἐκεῖ πού προσευχόμουνα, εἶχα ἐπίσκεψη χάριτος...

   

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΠΑΠΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ Προηγουμένου Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγ. Όρους Κάναμε πολλές ώρες προσευχή, τότε όταν ήμασταν κοντά εις τον Γέροντα Ιωσήφ, και τα πρώτα χρόνια κατόπιν, μετά την κοίμηση του Γέροντος, και πολύ χάριν μας έδιδε ο Κύριος, δι' ευχών του Γέροντος. Έκανα 6-8 ή και 10 ώρες ενίοτε προσευχή όρθιος. Μερικές φορές μου έρχονταν πολύ κούρασης, και αισθανόμουνα άσχημα. Άλλοτε έρχονταν αμέλεια κ.λ.π. Τότε έλεγα εις τον εαυτόν μου: «Άρρωστος δεν είσαι έφαγες και ήπιες νερό. Λοιπόν εδώ θα αγωνιστείς. Θα πεθάνεις εδώ προσευχόμενος. Δεν υποχωρούσα. Και μετ' λίγη ώραν, έρχονταν τέτοια ειρήνη και μακαριστής, που επί 4 ώρες, νόμιζα ότι δεν πατούσα στην γη νόμιζα, ότι 4-5 ώρες ήσαν 10 λεπτά. Την εποχή εκείνη, είχα πολλές καταστάσεις ο Θεός μου είχε δώσει πολύ χάριν». Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίδει ό Θεός. Έτσι κάποτε προσευχόμενος, πλησίον του παραθύρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφραση κανείς. Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Αι αισθήσεις μου αι εξωτερικέ κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστος γλυκύτης, γαλήνη, ειρήνη. Δεν περιγράφεται αισθανόμουνα παράδεισο μέσα μου. Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Βεβαίως ελάχιστο πράγμα παρέμεινε. Και έκτοτε, ότι και αν συνέβαινε οιανδήποτε φροντίδα, ταραχή, πειρασμός κλπ η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε. Όταν έφυγε εκείνη ή μεγάλη και ανέκφραστος ειρήνη έκλαιγα φώναζα: «τι ήτανε αυτό - τι ήτανε αυτό; Θεέ μου έλεγα αυτή ήτανε ή ειρήνη που έδωσες στους άγιους Αποστόλους: Την Ειρήνη την Έμήν δίδωμι υμίν. Δεν μπορούσα να βαστάξω" έκλαιγα - έκλαιγα. τι ήτανε αυτό, Θεέ μου!»

Ἠ συγχώρηση ὡς προετοιμασία γιά τό Πάσχα καί τό τέλος τῶν καιρῶν πρόσφατα ἀποκαλυπτικά γεγονότα. Ἀρχ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ

Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

...Ζούμε στον κόσμο αυτό μέ τή συνείδηση οτι ή ζωή είναι διάβαση προς κάτι έξαιρετικά μεγαλειώδες.

Τώρα πού στέκομαι μπροστά σας, γνωρίζοντας οτι σε λίγο πρόκειται νά πεθάνω, ζητώ άπό  ολους και όλες σας νά μέ συγχωρήσετε. Ολοι έμείς έργαζόμαστε μαζί, ό καθένας μέ τις δυνάμεις του, άλλά μέσα στήν ιστορική πραγματικότητα έγώ είμαι ό πρώτος ύπεύθυνος. Θά ήθελα νά παρουσιαστώ ένώπιον τής Κρίσεως μέ ήσυχη τή συνείδησή μου. Άν ό Θεός θέλει νά ζήσουμε αιώνια μαζί Του, ζητά νά είμαστε όμοιοι μέ Αύτόν. Και τό έκφράζει αυτό μέ άρκετά πρωτότυπο τρόπο. Λέει: «Έάν άφήτε τοις άνθρώποις τά παραπτώματα αύτών, άφήσει και ύμΐν ό Πατήρ ύμών ό ούράνιος». Βλέπετε ότι ό Θεός χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Λέει: «Έάν μή άφήτε τοίς άνθρώποις τά παραπτώματα, ουδέ ό Πατήρ ύμών άφήσει τά παραπτώματα υμών». Πρέπει νά συγχωρούμε οτιδήποτε έχουμε υποστεί, άκόμη και τό μαρτύριο, τον θάνατο κλπ. Ολα αύτά είναι λιγότερο σπουδαία άπό τον ερχομό μας στο είναι.

Αύριο βράδυ θά έχουμε τήν άκολουθία τής συγχωρήσεως, γιά τήν άδελφότητα, διότι τήν Κυριακή θά τήν τελέσουμε μετά τό τέλος τού εσπερινού γιά όλο τον κόσμο πού θά έρθει. Είμαστε πιο έλεύθεροι όταν είμαστε μόνοι μας. Αφού είμαστε μιά οικογένεια, μού έπιτρέπεται πάντα νά είμαι άνοιχτός ένώπιόν σας. Προσεύχομαι ό Θεός νά δώσει σε όλους μας τό θάρρος νά τελέσουμε αύτή τήν πράξη τής μεγάλης συγχωρήσεως, ώστε μετά, γιά πενήντα μέρες, νά είμαστε σε συνεχή προσπάθεια προετοιμασίας γιά τήν Ανάσταση, γιά τό Πάσχα. Ας προσπαθήσουμε νά έλέγξουμε «έμπειρικά» άν αυτό ίσχύει-ό Θεός νά μέ συγχωρεί πού έκφράζομαι έτσι-, άς προσπαθήσουμε νά καταλάβουμε ότι άν συγχωρήσουμε τά πάντα στούς άλλους, τό πνεύμα μας θά είναι πιο έλεύθερο κατά τή διάρκεια όλης αύτής τής περιόδου τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

 Ό Θεός θέτει αύτή τήν προϋπόθεση: «Συγχωρήστε καί ό Πατέρας θά σάς συγχωρήσει». Θά προσπαθήσουμε τώρα νά δούμε άν αυτό άληθεύει ή όχι. Γιατί τό λέω αυτό; Οταν πρόκειται γιά τό Απόλυτο, πρέπει καί ή πίστη νά έχει έναν χαρακτήρα άπόλυτο, νά μήν ταλαντεύεται. Αλλά δέν φθάσαμε εκεί! Κάποτε δοκιμαζόμαστε μέ τρόπο αύστηρότερο άπό αύτόν πού θά θέλαμε, καί τότε, άκόμη καί ή πίστη μας μπορεί νά κλονιστεί.

Λειτουργία πού θεραπεύει! Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Λειτουργία πού θεραπεύει!

Μία γυναίκα, τυροκόμος, Μαρία τό όνομα, ειδοποιεί τον Γέροντα ότι ό άδελφός της ό Γιώργος στήν Αθήνα χαροπαλεύει στον Ευαγγελισμό καί νά κάνουν μιά Λειτουργία γι' αύτόν. Λέει τότε ό Γέροντας στον πατέρα Ιερόθεο:

-Νά κάνουμε, παιδί μου, μιά νυχτερινή Θεία Λειτουργία στήν Αγία Παρασκευή, μία έκκλησία λίγο έξω άπό τό Μοναστήρι, άλλά νά μήν τό μάθουν οί πατέρες. Θά πάς τά πράγματα εσύ μετά τον Εσπερινό καί θά έλθεις στις 12 τά μεσάνυχτα στο κελλί μου, νά πάρουμε καί τήν Ιωάννα, τήν αδελφή μου, νά πάμε νά λειτουργήσουμε καί νά έπιστρέψουμε χωρίς νά καταλάβει κανείς τίποτε.

Ήθελε ό Γέροντας, άπό την μεγάλη του ταπείνωση, να γνωρίζουν όσο τό δυνατόν λιγότεροι ό,τι έπραττε για τούς συνανθρώπους του. Έτσι καί έγινε. Έκανε την προετοιμασία ό πατήρ Ιερόθεος καί πηγαίνει τό βράδυ μαζί μέ την άδελφή τού Γέροντα στο κελλί του, γιά νά τον συνοδεύσουν στην έκκλησία.

Ὁ Γέροντας Εὐμένιος μέσα στό φῶς. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Ό Γέροντας Εύμένιος μέσα στο φως

Τον καιρό πού ό πατήρ Ιερόθεος ήταν κοντά στον Γέροντα Εύμένιο συνήθιζε καί τακτοποιούσε όλα τά τού ναού μετά τήν Θεία Λειτουργία τό πρωί, γιά νά είναι έντάξει όταν θά ξεκινούσαν τον Εσπερινό. Μπαίνοντας, όμως, ό Γέροντας Εύμένιος ένωρίτερα στήν Εκκλησία, λόγω τής μειωμένης του όράσεως, μετακινούσε λίγο τό μανουάλι, έψαχνε τά βιβλία στο άναλόγιο, με άποτέλεσμα νά βρίσκει ό πατήρ Ιερόθεος συχνά-πυκνά τά πράγματα σε διαφορετική θέση καί νά δυσανασχετεί. Ένα μεσημέρι, βλέποντας τήν πόρτα τής Εκκλησίας άνοιχτή, πηγαίνει πίσω άπό τό ιερό, άνεβαίνει πάνω σ' ένα σκαμνί καί κοιτάζει μέσα άπό τό παράθυρο τού ιερού, γιά νά μπορέσει νά καταλάβει τί κάνει ό Γέροντας καί άλλάζει θέση στά πράγματα.

Διορατικό χάρισμα. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Διορατικό χάρισμα

Ο ιερέας, πατήρ Σπυρίδων, συζητούσε με τον Μετοχιάρη τού Σινά στα Χανιά, τον Γέροντα Σωφρόνιο, πού ασχολείτο με τις αγροτικές δουλειές τού Μοναστηριού:

-Γέροντα, πώς πήγαν οί δουλειές σήμερα;

-Άσε, πάτερ μου, έχασα τά αυγά και τά καλάθια.

-Τόσες πολλές δουλειές είχες, Γέροντα;

-Όχι, στήν κυριολεξία έχασα τά καλάθια μέ τά αυγά πού είχα μαζέψει. Τά άφησα έδώ στο πεζούλι, πήγα νά βάλω φαγητό στις γάτες καί έπιστρέφοντας έλειπαν. Τί νά πώ, πάτερ μου, συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Στον κήπο πού πάω βλέπω νά λείπουν τά καλύτερα λάχανα, τά καλύτερα κουνουπίδια καί δέν θυμάμαι έάν τά έχω κόψει εγώ!

Τότε ό ιερέας παίρνει τηλέφωνο τον Γέροντα Εύμένιο:

-Ευλογείτε, Γέροντα, τί κάνετε;

-Καλά παιδί μου, καλά, τά βρήκατε τά καλάθια μέ τά αυγά;

Ρώτησε ό πατήρ Εύμένιος χωρίς νά έχει αναφερθεί τίποτα για τό περιστατικό.

-Γέροντα, τού λέει ό ιερέας, αύτό κι αυτό έγινε.

-Ναί, παιδί μου, τον είδα τον κλέφτη. Δέν θά σού πώ ποιος είναι, αλλά θά τον πιάσετε μόνοι σας.

-Καί πώς θά τον πιάσου με μόνοι μας, Γέροντα;

Πρόβλεψη μελλόντων.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π. ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Πρόβλεψη μελλόντων

Ο Γέροντας Εύμένιος δέν έβλεπε καλά, έβλεπε θολά. Μία φορά, σκέφθηκε ό πατήρ Σπυρίδων νά τον πάνε σέ κάποιον καλό οφθαλμίατρο στήν Αθήνα καί τού τό πρότεινε, για νά τον άκούσει νά τού λέει:

-Οι, όι, παιδί μου, που θά πάμε, για νά γυρίσουμε τό βράδυ στο κελλί μου; Θά προλάβουμε νά πάμε τό πρωϊ καί νά γυρίσουμε τό βράδυ;

Σημειωτέον ότι ό Γέροντας Εύμένιος είχε βάλει κανόνα στον έαυτό του, όπου και νά πήγαινε, τό βράδυ νά ήταν στο κελλί του. Δέν ήθελε νά είναι έξω άπό τό Μοναστήρι τό βράδυ. Γιά τον λόγο αύτό δέν είχε πάει σέ άλλα προσκυνήματα, Άγιους Τόπους, Άγιο Ορος κλπ.

Ό πατήρ Σπυρίδων, παρά τις άντιρρήσεις τού Γέροντος, βρίσκει έναν καλό οφθαλμίατρο, κλείνει εισιτήρια καί τού τό άνακοίνωσε. Εκείνος, άν καί δέν ήθελε νά πάει, γιά νά μήν στενοχωρήσει τον πατέρα Σπυρίδωνα, συναινεί νά κάνει τό ταξίδι.

Λίγες ή μέρες πριν τό ταξίδι, επικοινωνεί ό Γέροντας μέ τον πατέρα Σπυρίδωνα καί τού λέει νά πάνε μέ τήν πρεσβυτέρα στο Μοναστήρι. Συναντούν, λοιπόν, τον Γέροντα Εύμένιο καί συζητούν παρούσης καί τής αδελφής του Ιωάννας. Σέ κάποια στιγμή λέει ό Γέροντας:

-Ετούτο τό ταξίδι πού πρόκειται να κάνουμε δεν τό θέλει ό διάβολος καί θά φέρει πάρα πολλά εμπόδια, άλλά νά μήν φοβηθείτε. Θέλω νά σάς πώ κάποια πράγματα, γιά νά έχετε τον νού σας.

Καί άπευθύνεται πρώτα στήν άδελφή του:

-Ιωάννα, νά προσέχεις πάρα πολύ, νά μήν βάλεις καμιά φωτιά με τό τηγάνι. Μήν τό ξεχνάς αύτό καί πιάνεις τήν κουβέντα στο τηλέφωνο με τήν άδελφή σου τήν Μαρία καί πιάσει φωτιά τό τηγάνι καί καείς!

Λέει στή συνέχεια στήν πρεσβυτέρα:

Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. Πρόβλεψε τήν ἱεροσύνη Ἀξιωματικοῦ

Πρόβλεψε τήν ιεροσύνη Αξιωματικού

Το καλοκαίρι τού 1979, ό Έπανωσηφίτης Ιερομόναχος π. Ιερόθεος, τότε Ιωάννης, υπηρετούσε ώς Έφεδρος Αξιωματικός στο Ρέθυμνο. Ό τότε Μητροπολίτης Ρεθύμνης Τίτος τον προόριζε γιά Διάκονο, αλλά ό νεαρός Ιωάννης σε εκείνη τήν περίοδο της ζωής του δέν σκεφτόταν νά Ακολουθήσει τον δρόμο της ίεροσύνης. Ό Μητροπολίτης συνήθιζε νά πηγαίνει τούς ύποψήφιους γιά χειροτονία σε έναν πνευματικό, γιά νά πάρει τήν γνώμη του.

Συνήθως τούς πήγαινε στά Ρούστικα, στον Γέροντα Εύμένιο, πού τον σεβόταν πάρα πολύ ώς πνευματικό. Δέκα συμμαρτυρίες νά είχε ό ύποψήφιος, έάν δέν έπαιρνε τήν συγκατάθεση τού πατρός Εύμενίου δέν προχωρούσε σε χειροτονία ό Δεσπότης.

Σε κάποια συνομιλία τους Αναφέρει ό Δεσπότης στον Ιωάννη γιά τον πατέρα Εύμένιο καί τού πρότεινε  νά τον πάρει μαζί του καί νά τον επισκεφτούν. Εκείνος μή γνωρίζοντας τόν άπώτερο σκοπό της συζητήσε- ως συμφώνησε νά πάνε, γιά νά γνωρίσει τόν Γέροντα. Ένα μεσημέρι του Ιουλίου, όταν τελείωσε τήν ύπηρεσία του ό Ιωάννης, τόν περίμενε έξω άπό τό στρατόπεδο ό Μητροπολίτης καί ξεκίνησαν γιά τά Ρούστικα, όπου καί τό Μοναστήρι του Προφήτη Ήλία.

Με τό πού άντικρύζειό Ιωάννης τόν πατέρα Εύμένιο ξαφνιάζεται τόσο πολύ με τό άγγελικό του πρόσωπο καί τήν φωτεινή του μορφή, όπου άναρωτιέται άπό μέσα του, «ύπάρχει τέτοιος καλόγερος στήν Κρήτη;», διότι είχε συνηθίσει τούς Γεροντάδες νά είναι άγρότες, στιβαροί... Τόν συστήνει ό Δεσπότης ώς Ιωάννη άπό τό Ηράκλειο καί εκείνος σκύβει καί παίρνει τήν εύχή τού Γέροντα. Τού ήρθε τότε ή επιθυμία νά εξομολογηθεί καί ρωτάει τόν πατέρα Εύμένιο άν θά μπορούσε νά τόν έξομολογήσει. Εκείνος, με τήν πατρική του στοργή, τόν παίρνει άμέσως καί πηγαίνουν στήν έκκλησία τού Προφήτη Ήλία.

Ή χαρά τού Μητροπολίτη δέν περιγραφόταν. Μέχρι νά τακτοποιήσει ό πατήρ Εύμένιος κάποια πράγματα στήν έκκλησία, άκούγεται ή φωνή της άδερφής του Ιωάννας πού τούς καλούσε γιά τήν τράπεζα. Τού λέει τότε ό Γέροντας:

-Παιδί μου θά χρειαστούμε άρκετό χρόνο καί καλό είναι νά μή μάς διακόπτουν! Πάμε νά κάτσουμε στήν τράπεζα νά ξεκινήσουμε νά τρώμε καί όταν σου κάνω νεύμα ερχόμαστε στήν εκκλησία».

Βγαίνοντας άπό τήν εκκλησία ρωτάει ό Δεσπότης  τον π. Εύμένιο, νομίζοντας ότι ό Ιωάννης έχει εξομολογηθεί: