Βοήθα καλογέρι. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΛΟΓΕΡΙ

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.

Ὑπῆρχε μία συνοδεία στό Ἅγιον Ὄρος πού εἶχε αὐστηρότατο καί ἀσκητικότατο πρόγραμμα. Σχεδόν κάθε μέρα νηστεύανε καί κάθε βράδυ πολύωρη ἀγρυπνία μέ ἀμέτρητες γονυκλισίες, κομποσχοίνια καί μεγάλη Ἀκολουθία. Ένα καλογέρι κάτι ἔπαθε, χωρίς καί τό ἴδιο νά μπορεῖ νά προσδιορίσει τί ἀκριβῶς τοῦ συνέβαινε. Τούς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἄρρωστος, ἀλλά κανείς ἀπ' τή συνοδεία δέν τόν πίστευε. Ἀκόμη καί ὁ Γέροντας τῆς συνοδείας τόν χλεύαζε ὅτι τεμπελιάζει.

Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε διαρκῶς νά εἶναι ἀκριβής στό αύστηρό πρόγραμμα, ἀλλά καθημερινά χειροτέρευε.

Μόλις ἔμαθε γιά τόν Ἅγιο, πῆγε νά τόν συμβουλευτεῖ.

Αὐτό τό καλογέρι, ὁ πάτερ Π., ἦταν πολύ γνωστός μου καί μοῦ εἶχε πεῖ: «Ένιωθα πώς κανείς δέν μέ καταλαβαίνει. Εἶμαι ἄρρωστος καί μοῦ λένε: “Δέν ἔχεις τίποτα!”. Ὅταν πῆγα στόν π. Πορφύριο, πρίν τοῦ μιλήσω, μοῦ εἶπε: “Εσύ εἶσαι ἄρρωστος, ἀλλά δέν σε πιστεύει κανείς!” Μοῦ εἶπε ἀκριβῶς τ πρέπει να κάνω, πῶς νά μιλήσω στον Γέροντά μου καί ἔφυγα πολύ ἀναπαυμένος».

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Οἱ γέροντές του

 Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

Οι Γέροντές του.

Κάποτε μοῦ μίλησε γιά ὅλη τή ζωή Ἰδιαίτερα, ἀναπολοῦσε µέ λαχτάρα τούς Γέροντές του καί τή ζωή στἁ Καυσοκαλύβια, Μοῦ εἶπε πώς, ἀφοῦ κοιμήθηκε ὁ Γέροντάς του ὁ Παντελεήμων (ὁ Πνευματικός], λίγα χρόνια ἀργότερα ὁ ἄλλος του Γέροντας, ὁ π. Ἰωαννίκιος ἐξαφανίστηκε καί, ὅσο κι ἄν Ψάξανε οἱ πατέρες τῆς Σκήτης καί ἡ ἀστυνομία, δέν βρέθηκε ποτέ. Ὁ Ἅγιος θά γνώριζε σίγουρα τί ἀπέγινε, ἀλλά δέν θέλησε νά μοῦ τό πει

Μετάνοιες μέσα στό κρύο. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΥΟ.

Πῆγα κάποτε στον Ἅγιο, ἦταν Χειμώνας, καί καθώς συνομιλούσαμε µέσα στό Κελλάκι στό κρύο του, χτύπησε τό τηλέφωνο. Ἠταν κάποια γυναίκα καί τοῦ ἀνέφερε ὅτι εἶχε δυνατό σαρκικό πόλεμο κατά τή διάρκεια τῆς νύχτας. Τοῦ ἔλεγε πώς, μόλις ξαπλώσει, ἀμέσως ἀρχίζουνε οἱ πορνικοί λογισμοί, φλογιζότανε καί δέν μποροῦσε νά ἡσυχάσει ὅλη τή νύχτα. Ἠταν ἀπελπισμένη, διότι αὐτό συνέβαινε γιά πολύ καιρό καί δέν μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νά τὀ πολεμήσει.

Ὁ Ἅγιος τήν ἄκουσε σιωπηλά καί µετά, τῆς εἶπε:

Ἄκουσε, ἀδελφέ μου, αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ Ἱστορία.

«Άκουσε, ἀδελφέ μου, αὐτή τήν ἀληθινή Ιστορία. Μιὰ ἀσκήτρια κάποτε είχε κλειστή στο κελλί της καί δέν ἔβγαινε ἀπό ἐκεῖ. Ὅταν τη ρώτησαν γιατί κάθεται τόσα χρόνια κλεισμένη μέσα, εκεί νη ἀπάντησε: “Δεν κάθομαι, ταξιδεύω...»

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Όρθρος Φαεινός.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής. 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/07/blog-post_635.html

Ὁ πατριάρχης Χρύσανθος Νοταράς.

Νίκος Ματσόπουλος: Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Χρύσανθος Νοταρᾶς «προμηθεύθηκε ἀρκετά ἀστρονομικά ὄργανα καί τηλεσκόπια ἀπό διάφορες εὐρωπαϊκές πόλεις. Φαίνεται μάλιστα ὅτι κατεσκεύασε καί ὁρισμένα μόνος του. Διάφορα ὄργανα προφανῶς δικά του, βρέθηκαν στό μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου στήν Κων/πολι. Τό 1892, ὁ καθηγητής τῶν μαθηματικῶν Γ. Α. Ἀρβανιτάκης, ἀνακάλυψε στό ἐλαιοτριβεῖο τῆς μονῆς, ὅπου στεγαζόταν ἡ θεολογική Σχολή τοῦ Σταυροῦ, στά Ἱεροσόλυμα, ἕνα διπλό ἀστρολάβο πού ἔφερε τήν ἐπιγραφή:

Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί ή ΣμυρναίαΚαταφυγή Μαρκοπούλου.

«Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί η Σμυρναία Καταφυγή Μαρκοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Σε μικρή ηλικία παντρεύθηκε, ἀλλά εἶχε τήν ἀτυχία νά χάση νωρίς το σύζυγό της. Γιά νά παρηγορηθῆ καί ἐνισχυθῆ πνευματικά ὕστερα ἀπ' τό τραγικό συμβάν τοῦ συζύγου της, θέλησε νά ἔλθη στήν Παναγία τῆς Τήνου νά προσκυνήση. Ὅταν ἔφθασε στο νησί καί καθώς εἰσήρχετο στο Ναό τῆς Εὐαγγελιστρίας συνέβη αὐτό τό ἀξιοθαύμαστο. Ένας δαιμονιζόμενος πού τόν εἶχαν δεμένο μέ ἁλυσίδες στήν κολώνα δίπλα στο προσκυνητάριο τῆς Παναγίας, ἄρχισε νά φωνάζη δυνατά:

Πατήρ Γαβριήλ Φραγκούλης.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας: «Ήταν γνωστή ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀφιλοχρηματία, ἀλλά ἡ τέλεια περιφρόνησι τοῦ πατρός Γαβριήλ Φραγκούλη προς κάθετί τό ὑλικό. Παρόλη τή φροντίδα τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν

Πολλές φορές σε πλήρη ἔλλειψι καί τῶν στοιχειωδεστέρων πραγμάτων, διότι δεν πρόφταινε νά... μοιράζη.

Θυμᾶμαι, πώς ὅταν ἔπεσε στο κρεβάτι ἄρρωστος, τοῦ θανάτου πιά, τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας φτωχόπαπας ἀπό ἕνα χωριό τῆς Ρούμελης. Του μίλησε γιά τή συμφορά του ἀπό τήν καταστροφή του χωριού του ἀπό τόν πόλεμο καί τή φτώχεια του. Ἀλλά ὁ πατήρ Γαβριήλ δέν εἶχε τίποτε, μά τίποτε νά τοῦ δώση.

Νά ἔφευγε πάλι ἔτσι ὁ παπᾶς τοῦ ἐρχόταν ἄσχημα. Ἄνοιξε το μπαοῦλο τό ὁποῖο εἶχε δίπλα στο κρεβάτι του, ἔβγαλε τά ὡραῖα λευκά ἄμφιά του, τά μόνα τά ὁποῖα εἶχε, καί τά ἔδωσε στόν παπᾶ.

—Γέροντα, τί ἔκανες;, ρώτησε ὁ ἡγούμενος, ὁ πατήρ Ἀρτέμιος, σάν τό ἔμαθε. Μέ τί θά λειτουργῆς τώρα;

Ὁ Μητροπολίτης Προκόπιος, ὁ πρώην Κεφαλληνίας, ἔλεγε στούς γνωστούς του:

«Ὁ Μητροπολίτης Προκόπιος, ὁ πρώην Κεφαλληνίας, ἔλεγε στούς γνωστούς του: “Αν σᾶς πῶ τί συνέβη, ὅταν πῆγα νά δώσω τόν τελευταῖο ἀσπασμό στο γέροντα Σίμωνα Ἀρβανίτη, δέν θά τό πιστέψετε.

Ἐκκλησιασμός: Ὁ ἄνθρωπος πού δέν πηγαίνει συχνά στήν ἐκκλησία, πού δέν ἐξομολογεῖται καί δέν κοινωνεῖ, δέ γίνεται μέτοχος τῆς θείας χάριτος. Αὐτή εἶναι ἡ αἰτία πού ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων φτάνουν νά εἶναι ψυχικά ἄρρωστοι».

Ο στάρετς Ιωσήφ θεράπευε διάφορες ασθένειες. Υποστήριζε πως οι μισοί από τους ασθενείς θεραπεύονταν, ενώ οι άλλοι μισοί έφευγαν αθεράπευτοι.

Ο Θεός δεν επέτρεπε να θεραπευτούν, επειδή η θεραπεία τους δε θα ήταν ωφέλιμη για τη σωτηρία τους, αλλά θα προκαλούσε τον πνευματικό τους θάνατο.

Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι του προκαλούσαν πολλά προβλήματα. Οι οικείοι του τον προέτρεπαν να μη δέχεται στο σπίτι δαιμονισμένους, επειδή οι δαίμονες εκδικούνταν όλους εκείνους που έμεναν εκεί.

Ο γέροντας τους απαντούσε: «Η υπομονή είναι δύσκολο πράγμα, όμως δεν πρέπει να φοβόμαστε τους δαίμονες!»

Ο κήπος του γέροντα ήταν ποτισμένος με τα δάκρυα των πονεμένων και άρρωστων ανθρώπων που επιθυμούσαν να γίνουν καλά.

Πολλές φορές έλεγε πως τα παιδιά στις μέρες μας γίνονται ανυπάκουα, υπερήφανα και χωρίς ντροπή, ενώ αργότερα φτάνουν στο σημείο να δαιμονίζονται. Αυτούς τους ανθρώπους τους προέτρεπε να δείχνουν ταπείνωση και να ζητούν συγχώρεση από τους γονείς τους.

Πρέπει να έχεις μεγάλη Αγάπη στην καρδιά για να μην αρνηθείς ποτέ να δεχτείς τον καθένα. Το εκλεκτό αυτό σκεύος του Θεού είχε τέτοια Αγάπη. Πάντα έβρισκε χρόνο για τον καθένα.

Ο αδελφός Ιωάννης επισκέφτηκε πολλές φορές το γέροντα Ιωσήφ στο χωριό Ίαλόβιτσα και είδε εκεί πολλές θαυματουργικές θεραπείες. «Χωρίς τη χάρη του Αγίου Πνεύματος πιστεύω πως είναι αδύνατο να γίνουν τέτοιες θαυματουργίες που έκανε ο μεγάλος ικέτης της Βολυνίας», έλεγε ο Ιωάννης.

Ἄλλοτε πάλι, ἐκεῖ πού προσευχόμουνα, εἶχα ἐπίσκεψη χάριτος...

   

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΠΑΠΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗ Προηγουμένου Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγ. Όρους Κάναμε πολλές ώρες προσευχή, τότε όταν ήμασταν κοντά εις τον Γέροντα Ιωσήφ, και τα πρώτα χρόνια κατόπιν, μετά την κοίμηση του Γέροντος, και πολύ χάριν μας έδιδε ο Κύριος, δι' ευχών του Γέροντος. Έκανα 6-8 ή και 10 ώρες ενίοτε προσευχή όρθιος. Μερικές φορές μου έρχονταν πολύ κούρασης, και αισθανόμουνα άσχημα. Άλλοτε έρχονταν αμέλεια κ.λ.π. Τότε έλεγα εις τον εαυτόν μου: «Άρρωστος δεν είσαι έφαγες και ήπιες νερό. Λοιπόν εδώ θα αγωνιστείς. Θα πεθάνεις εδώ προσευχόμενος. Δεν υποχωρούσα. Και μετ' λίγη ώραν, έρχονταν τέτοια ειρήνη και μακαριστής, που επί 4 ώρες, νόμιζα ότι δεν πατούσα στην γη νόμιζα, ότι 4-5 ώρες ήσαν 10 λεπτά. Την εποχή εκείνη, είχα πολλές καταστάσεις ο Θεός μου είχε δώσει πολύ χάριν». Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίδει ό Θεός. Έτσι κάποτε προσευχόμενος, πλησίον του παραθύρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφραση κανείς. Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Αι αισθήσεις μου αι εξωτερικέ κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστος γλυκύτης, γαλήνη, ειρήνη. Δεν περιγράφεται αισθανόμουνα παράδεισο μέσα μου. Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Βεβαίως ελάχιστο πράγμα παρέμεινε. Και έκτοτε, ότι και αν συνέβαινε οιανδήποτε φροντίδα, ταραχή, πειρασμός κλπ η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε. Όταν έφυγε εκείνη ή μεγάλη και ανέκφραστος ειρήνη έκλαιγα φώναζα: «τι ήτανε αυτό - τι ήτανε αυτό; Θεέ μου έλεγα αυτή ήτανε ή ειρήνη που έδωσες στους άγιους Αποστόλους: Την Ειρήνη την Έμήν δίδωμι υμίν. Δεν μπορούσα να βαστάξω" έκλαιγα - έκλαιγα. τι ήτανε αυτό, Θεέ μου!»

Ἠ συγχώρηση ὡς προετοιμασία γιά τό Πάσχα καί τό τέλος τῶν καιρῶν πρόσφατα ἀποκαλυπτικά γεγονότα. Ἀρχ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ

Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

...Ζούμε στον κόσμο αυτό μέ τή συνείδηση οτι ή ζωή είναι διάβαση προς κάτι έξαιρετικά μεγαλειώδες.

Τώρα πού στέκομαι μπροστά σας, γνωρίζοντας οτι σε λίγο πρόκειται νά πεθάνω, ζητώ άπό  ολους και όλες σας νά μέ συγχωρήσετε. Ολοι έμείς έργαζόμαστε μαζί, ό καθένας μέ τις δυνάμεις του, άλλά μέσα στήν ιστορική πραγματικότητα έγώ είμαι ό πρώτος ύπεύθυνος. Θά ήθελα νά παρουσιαστώ ένώπιον τής Κρίσεως μέ ήσυχη τή συνείδησή μου. Άν ό Θεός θέλει νά ζήσουμε αιώνια μαζί Του, ζητά νά είμαστε όμοιοι μέ Αύτόν. Και τό έκφράζει αυτό μέ άρκετά πρωτότυπο τρόπο. Λέει: «Έάν άφήτε τοις άνθρώποις τά παραπτώματα αύτών, άφήσει και ύμΐν ό Πατήρ ύμών ό ούράνιος». Βλέπετε ότι ό Θεός χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Λέει: «Έάν μή άφήτε τοίς άνθρώποις τά παραπτώματα, ουδέ ό Πατήρ ύμών άφήσει τά παραπτώματα υμών». Πρέπει νά συγχωρούμε οτιδήποτε έχουμε υποστεί, άκόμη και τό μαρτύριο, τον θάνατο κλπ. Ολα αύτά είναι λιγότερο σπουδαία άπό τον ερχομό μας στο είναι.

Αύριο βράδυ θά έχουμε τήν άκολουθία τής συγχωρήσεως, γιά τήν άδελφότητα, διότι τήν Κυριακή θά τήν τελέσουμε μετά τό τέλος τού εσπερινού γιά όλο τον κόσμο πού θά έρθει. Είμαστε πιο έλεύθεροι όταν είμαστε μόνοι μας. Αφού είμαστε μιά οικογένεια, μού έπιτρέπεται πάντα νά είμαι άνοιχτός ένώπιόν σας. Προσεύχομαι ό Θεός νά δώσει σε όλους μας τό θάρρος νά τελέσουμε αύτή τήν πράξη τής μεγάλης συγχωρήσεως, ώστε μετά, γιά πενήντα μέρες, νά είμαστε σε συνεχή προσπάθεια προετοιμασίας γιά τήν Ανάσταση, γιά τό Πάσχα. Ας προσπαθήσουμε νά έλέγξουμε «έμπειρικά» άν αυτό ίσχύει-ό Θεός νά μέ συγχωρεί πού έκφράζομαι έτσι-, άς προσπαθήσουμε νά καταλάβουμε ότι άν συγχωρήσουμε τά πάντα στούς άλλους, τό πνεύμα μας θά είναι πιο έλεύθερο κατά τή διάρκεια όλης αύτής τής περιόδου τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

 Ό Θεός θέτει αύτή τήν προϋπόθεση: «Συγχωρήστε καί ό Πατέρας θά σάς συγχωρήσει». Θά προσπαθήσουμε τώρα νά δούμε άν αυτό άληθεύει ή όχι. Γιατί τό λέω αυτό; Οταν πρόκειται γιά τό Απόλυτο, πρέπει καί ή πίστη νά έχει έναν χαρακτήρα άπόλυτο, νά μήν ταλαντεύεται. Αλλά δέν φθάσαμε εκεί! Κάποτε δοκιμαζόμαστε μέ τρόπο αύστηρότερο άπό αύτόν πού θά θέλαμε, καί τότε, άκόμη καί ή πίστη μας μπορεί νά κλονιστεί.

Λειτουργία πού θεραπεύει! Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Λειτουργία πού θεραπεύει!

Μία γυναίκα, τυροκόμος, Μαρία τό όνομα, ειδοποιεί τον Γέροντα ότι ό άδελφός της ό Γιώργος στήν Αθήνα χαροπαλεύει στον Ευαγγελισμό καί νά κάνουν μιά Λειτουργία γι' αύτόν. Λέει τότε ό Γέροντας στον πατέρα Ιερόθεο:

-Νά κάνουμε, παιδί μου, μιά νυχτερινή Θεία Λειτουργία στήν Αγία Παρασκευή, μία έκκλησία λίγο έξω άπό τό Μοναστήρι, άλλά νά μήν τό μάθουν οί πατέρες. Θά πάς τά πράγματα εσύ μετά τον Εσπερινό καί θά έλθεις στις 12 τά μεσάνυχτα στο κελλί μου, νά πάρουμε καί τήν Ιωάννα, τήν αδελφή μου, νά πάμε νά λειτουργήσουμε καί νά έπιστρέψουμε χωρίς νά καταλάβει κανείς τίποτε.

Ήθελε ό Γέροντας, άπό την μεγάλη του ταπείνωση, να γνωρίζουν όσο τό δυνατόν λιγότεροι ό,τι έπραττε για τούς συνανθρώπους του. Έτσι καί έγινε. Έκανε την προετοιμασία ό πατήρ Ιερόθεος καί πηγαίνει τό βράδυ μαζί μέ την άδελφή τού Γέροντα στο κελλί του, γιά νά τον συνοδεύσουν στην έκκλησία.

Ὁ Γέροντας Εὐμένιος μέσα στό φῶς. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Ό Γέροντας Εύμένιος μέσα στο φως

Τον καιρό πού ό πατήρ Ιερόθεος ήταν κοντά στον Γέροντα Εύμένιο συνήθιζε καί τακτοποιούσε όλα τά τού ναού μετά τήν Θεία Λειτουργία τό πρωί, γιά νά είναι έντάξει όταν θά ξεκινούσαν τον Εσπερινό. Μπαίνοντας, όμως, ό Γέροντας Εύμένιος ένωρίτερα στήν Εκκλησία, λόγω τής μειωμένης του όράσεως, μετακινούσε λίγο τό μανουάλι, έψαχνε τά βιβλία στο άναλόγιο, με άποτέλεσμα νά βρίσκει ό πατήρ Ιερόθεος συχνά-πυκνά τά πράγματα σε διαφορετική θέση καί νά δυσανασχετεί. Ένα μεσημέρι, βλέποντας τήν πόρτα τής Εκκλησίας άνοιχτή, πηγαίνει πίσω άπό τό ιερό, άνεβαίνει πάνω σ' ένα σκαμνί καί κοιτάζει μέσα άπό τό παράθυρο τού ιερού, γιά νά μπορέσει νά καταλάβει τί κάνει ό Γέροντας καί άλλάζει θέση στά πράγματα.

Διορατικό χάρισμα. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Διορατικό χάρισμα

Ο ιερέας, πατήρ Σπυρίδων, συζητούσε με τον Μετοχιάρη τού Σινά στα Χανιά, τον Γέροντα Σωφρόνιο, πού ασχολείτο με τις αγροτικές δουλειές τού Μοναστηριού:

-Γέροντα, πώς πήγαν οί δουλειές σήμερα;

-Άσε, πάτερ μου, έχασα τά αυγά και τά καλάθια.

-Τόσες πολλές δουλειές είχες, Γέροντα;

-Όχι, στήν κυριολεξία έχασα τά καλάθια μέ τά αυγά πού είχα μαζέψει. Τά άφησα έδώ στο πεζούλι, πήγα νά βάλω φαγητό στις γάτες καί έπιστρέφοντας έλειπαν. Τί νά πώ, πάτερ μου, συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Στον κήπο πού πάω βλέπω νά λείπουν τά καλύτερα λάχανα, τά καλύτερα κουνουπίδια καί δέν θυμάμαι έάν τά έχω κόψει εγώ!

Τότε ό ιερέας παίρνει τηλέφωνο τον Γέροντα Εύμένιο:

-Ευλογείτε, Γέροντα, τί κάνετε;

-Καλά παιδί μου, καλά, τά βρήκατε τά καλάθια μέ τά αυγά;

Ρώτησε ό πατήρ Εύμένιος χωρίς νά έχει αναφερθεί τίποτα για τό περιστατικό.

-Γέροντα, τού λέει ό ιερέας, αύτό κι αυτό έγινε.

-Ναί, παιδί μου, τον είδα τον κλέφτη. Δέν θά σού πώ ποιος είναι, αλλά θά τον πιάσετε μόνοι σας.

-Καί πώς θά τον πιάσου με μόνοι μας, Γέροντα;

Πρόβλεψη μελλόντων.Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π. ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Πρόβλεψη μελλόντων

Ο Γέροντας Εύμένιος δέν έβλεπε καλά, έβλεπε θολά. Μία φορά, σκέφθηκε ό πατήρ Σπυρίδων νά τον πάνε σέ κάποιον καλό οφθαλμίατρο στήν Αθήνα καί τού τό πρότεινε, για νά τον άκούσει νά τού λέει:

-Οι, όι, παιδί μου, που θά πάμε, για νά γυρίσουμε τό βράδυ στο κελλί μου; Θά προλάβουμε νά πάμε τό πρωϊ καί νά γυρίσουμε τό βράδυ;

Σημειωτέον ότι ό Γέροντας Εύμένιος είχε βάλει κανόνα στον έαυτό του, όπου και νά πήγαινε, τό βράδυ νά ήταν στο κελλί του. Δέν ήθελε νά είναι έξω άπό τό Μοναστήρι τό βράδυ. Γιά τον λόγο αύτό δέν είχε πάει σέ άλλα προσκυνήματα, Άγιους Τόπους, Άγιο Ορος κλπ.

Ό πατήρ Σπυρίδων, παρά τις άντιρρήσεις τού Γέροντος, βρίσκει έναν καλό οφθαλμίατρο, κλείνει εισιτήρια καί τού τό άνακοίνωσε. Εκείνος, άν καί δέν ήθελε νά πάει, γιά νά μήν στενοχωρήσει τον πατέρα Σπυρίδωνα, συναινεί νά κάνει τό ταξίδι.

Λίγες ή μέρες πριν τό ταξίδι, επικοινωνεί ό Γέροντας μέ τον πατέρα Σπυρίδωνα καί τού λέει νά πάνε μέ τήν πρεσβυτέρα στο Μοναστήρι. Συναντούν, λοιπόν, τον Γέροντα Εύμένιο καί συζητούν παρούσης καί τής αδελφής του Ιωάννας. Σέ κάποια στιγμή λέει ό Γέροντας:

-Ετούτο τό ταξίδι πού πρόκειται να κάνουμε δεν τό θέλει ό διάβολος καί θά φέρει πάρα πολλά εμπόδια, άλλά νά μήν φοβηθείτε. Θέλω νά σάς πώ κάποια πράγματα, γιά νά έχετε τον νού σας.

Καί άπευθύνεται πρώτα στήν άδελφή του:

-Ιωάννα, νά προσέχεις πάρα πολύ, νά μήν βάλεις καμιά φωτιά με τό τηγάνι. Μήν τό ξεχνάς αύτό καί πιάνεις τήν κουβέντα στο τηλέφωνο με τήν άδελφή σου τήν Μαρία καί πιάσει φωτιά τό τηγάνι καί καείς!

Λέει στή συνέχεια στήν πρεσβυτέρα:

Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ. Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ. Πρόβλεψε τήν ἱεροσύνη Ἀξιωματικοῦ

Πρόβλεψε τήν ιεροσύνη Αξιωματικού

Το καλοκαίρι τού 1979, ό Έπανωσηφίτης Ιερομόναχος π. Ιερόθεος, τότε Ιωάννης, υπηρετούσε ώς Έφεδρος Αξιωματικός στο Ρέθυμνο. Ό τότε Μητροπολίτης Ρεθύμνης Τίτος τον προόριζε γιά Διάκονο, αλλά ό νεαρός Ιωάννης σε εκείνη τήν περίοδο της ζωής του δέν σκεφτόταν νά Ακολουθήσει τον δρόμο της ίεροσύνης. Ό Μητροπολίτης συνήθιζε νά πηγαίνει τούς ύποψήφιους γιά χειροτονία σε έναν πνευματικό, γιά νά πάρει τήν γνώμη του.

Συνήθως τούς πήγαινε στά Ρούστικα, στον Γέροντα Εύμένιο, πού τον σεβόταν πάρα πολύ ώς πνευματικό. Δέκα συμμαρτυρίες νά είχε ό ύποψήφιος, έάν δέν έπαιρνε τήν συγκατάθεση τού πατρός Εύμενίου δέν προχωρούσε σε χειροτονία ό Δεσπότης.

Σε κάποια συνομιλία τους Αναφέρει ό Δεσπότης στον Ιωάννη γιά τον πατέρα Εύμένιο καί τού πρότεινε  νά τον πάρει μαζί του καί νά τον επισκεφτούν. Εκείνος μή γνωρίζοντας τόν άπώτερο σκοπό της συζητήσε- ως συμφώνησε νά πάνε, γιά νά γνωρίσει τόν Γέροντα. Ένα μεσημέρι του Ιουλίου, όταν τελείωσε τήν ύπηρεσία του ό Ιωάννης, τόν περίμενε έξω άπό τό στρατόπεδο ό Μητροπολίτης καί ξεκίνησαν γιά τά Ρούστικα, όπου καί τό Μοναστήρι του Προφήτη Ήλία.

Με τό πού άντικρύζειό Ιωάννης τόν πατέρα Εύμένιο ξαφνιάζεται τόσο πολύ με τό άγγελικό του πρόσωπο καί τήν φωτεινή του μορφή, όπου άναρωτιέται άπό μέσα του, «ύπάρχει τέτοιος καλόγερος στήν Κρήτη;», διότι είχε συνηθίσει τούς Γεροντάδες νά είναι άγρότες, στιβαροί... Τόν συστήνει ό Δεσπότης ώς Ιωάννη άπό τό Ηράκλειο καί εκείνος σκύβει καί παίρνει τήν εύχή τού Γέροντα. Τού ήρθε τότε ή επιθυμία νά εξομολογηθεί καί ρωτάει τόν πατέρα Εύμένιο άν θά μπορούσε νά τόν έξομολογήσει. Εκείνος, με τήν πατρική του στοργή, τόν παίρνει άμέσως καί πηγαίνουν στήν έκκλησία τού Προφήτη Ήλία.

Ή χαρά τού Μητροπολίτη δέν περιγραφόταν. Μέχρι νά τακτοποιήσει ό πατήρ Εύμένιος κάποια πράγματα στήν έκκλησία, άκούγεται ή φωνή της άδερφής του Ιωάννας πού τούς καλούσε γιά τήν τράπεζα. Τού λέει τότε ό Γέροντας:

-Παιδί μου θά χρειαστούμε άρκετό χρόνο καί καλό είναι νά μή μάς διακόπτουν! Πάμε νά κάτσουμε στήν τράπεζα νά ξεκινήσουμε νά τρώμε καί όταν σου κάνω νεύμα ερχόμαστε στήν εκκλησία».

Βγαίνοντας άπό τήν εκκλησία ρωτάει ό Δεσπότης  τον π. Εύμένιο, νομίζοντας ότι ό Ιωάννης έχει εξομολογηθεί:

Πνευματικός μέ διόραση. Ὁ χαρισματικός γέροντας τῶν Ρουστικῶν π. Εὐμένιος Λαμπάκης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΕ ΔΙΟΡΑΣΗ. Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

Ο πατήρ Ευμένιος ως πνευματικός ήταν κάποιες φορές επιεικής καί συμβούλευε κατ' οικονομία. Σε σημαντικά, όμως, θέματα δεν έκανε πίσω. Άλλες φορές πάλι, όταν άρχιζαν οι δικαιολογίες από τούς εξομολογουμένους γιά θέματα πού τούς είχε δώσει τήν συμβουλή του καί εκείνοι έπέμεναν, έκανε πίσω καί έλεγε:

-Όπως θέλετε.

Ό Γέροντας είχε καί τό χάρισμα της διακρίσεως. Συνιστούσε νά μήν κάνουν υπερβολές, γιατί στο μέλλον θά τό πληρώσουν. Όταν κάποτε είχε αρρωστήσει πολύ βαριά ο πατήρ Σπυρίδων καί ήταν περίοδος Σαρακοστής, τού είχε βάλει κανόνα νά πίνει κάθε πρωί ένα ποτήρι γάλα, γιά νά πίνει τά φάρμακά του.

Όταν τό 1979 έπέστρεψε ό πατήρ Σπυρίδων στήν Κρήτη άπό τον Βόλο πού ύπηρετούσε, άναζητούσε νά βρει κάποιο πνευματικό νά πάει. Πήγε στήν άρχή σέ έναν, πήγε άργότερα σέ άλλον, άλλά δεν άναπαυόταν σέ κανέναν. Έτυχε τότε νά συναντηθεί μέ τον πατέρα Ιερόθεο, τον Έπανωσηφίτη, καί συζητώντας γιά τούς πνευματικούς τού λέει εκείνος γιά τον Γέροντά του, τον πατέρα Εύμένιο. Τήν έπομένη, Πρωτομαγιά τού 1979, πηγαίνει ό πατήρ Σπυρίδων άπό τά Χανιά στήν Μονή τού Προφήτη Ηλία, γιά νά συναντήσει τον Γέροντα.

Στο Μοναστήρι ύπήρχε τό αδιαχώρητο άπό τον πολύ κόσμο. Όταν είδε άπό μακριά ό πατήρ Σπυρίδων τον πατέρα Εύμένιο έντυπωσιάσθηκε καί συλλογίσθηκε:

Ὁ γέροντας δέν πατοῦσε στήν γῆ..Ὁ χαρισματικός γέροντας τῶν Ρουστικῶν π. Εὐμένιος Λαμπάκης

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΔΕΝ ΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΓΗ..Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΡΟΥΣΤΙΚΩΝ Π ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΛΑΜΠΑΚΗΣ.

 Λίγα χρόνια πριν κοιμηθεί ο Γέροντας έτοιμαζόταν για τήν πανηγύρι τού Προφήτη Ηλία. Ό πατήρ Σπυρίδων ήταν ήδη μία έβδομάδα στο Μοναστήρι και βοηθούσε. Παραμονή τής εορτής τό πρωί συζητούσαν με τον Γέροντα, ό όποιος λειτουργούσε άλλά με δυσκολία:

-Τί θά κάνω, παιδί μου, πώς θά τά βγάλω πέρα, πώς θά σταθώ τόση ώρα στον θρόνο στον Εσπερινό; -Γέροντα, νά καθήσετε, έφ' όσον δέν αντέχετε.

-Τί λες, παιδί μου, νά κάτσω, ντροπής πράγματα, δέν γίνεται νά κάτσω.

-Έ, θά σέ βοηθήσει τότε ό Προφήτης Ήλίας και θά τά καταφέρεις.

Έρχεται ή ώρα τού Εσπερινού και παίρνει την θέση του ό Γέροντας, ώς Ηγούμενος τής Μονής, σέ ένα θρονάκι δίπλα στον Αρχιερατικό θρόνο. Κάποια στιγμή μία μοναχή, Τατιανή ή ή Μαρκιανή, από τήν συνοδεία τής Μονής Σωτήρος Χριστού Κουμπέ Ρεθύμνου, πού είχε έρθει για τήν πανήγυρι, λέει στον πατέρα Σπυρίδωνα:

-Πάτερ, ό Γέροντας δεν πατάει στην γή.

Ἡ κυρία Ἀρετή . Ὄνομα νεκραναστημένης: Ἀρετή Μόσχου. Τόπος γεννήσεως: Ραψάνη Λαρίσης. Τόπος νεκρανάστασης: ’Έσσεν Δυτικής Γερμανίας. Χρόνος νεκρανάστασης: 20-10-1976. Ἡλικία κατά τήν ὥρα τῆς νεκρανάστασης: ἐτῶν (30) τριάντα.

Ή κυρία Αρετή

Όνομα νεκραναστημένης: Αρετή Μόσχου. Τόπος γεννήσεως: Ραψάνη Λαρίσης. Τόπος νεκρανάστασης: ’Έσσεν Δυτικής Γερμανίας. Χρόνος νεκρανάστασης: 20-10-1976. Ηλικία κατά τήν ώρα τής νεκρανάστασης: έτών (30) τριάντα. Μου τά άφηγήθηκε ή ίδια.

Ή προσωπική της διήγηση, όπως μου τήν είπε

«Μετά άπό μία χειρουργική έπέμβαση άφαίρεση νεφρού, ένώ όλα πήγαιναν καλά, συνήλθα καί άκουσα τό γιατρό νά μού λέει.

- Τελειώσαμε. Άνοίξτε τά μάτια σας.

Τότε έγώ άνοιξα τά μάτια, μετά τή νάρκωση καί έβλεπα θαμπά. Τήν ίδια στιγμή άκούω τούς γιατρούς νά μιλάνε ζωηρά μεταξύ τους λέγοντας.

-        Πεθαίνει, πεθαίνει. Γιατί, αφού όλα πήγαιναν καλά; Ταυτόχρονα ένιωσα πολύ δυνατό πόνο στό κεφάλι καί άμέσως βρέθηκα σέ ένα σκοτάδι τελείως άγνωστο καί τελείως διαφορετικό άπό τό συνηθισμένο σκοτάδι.

Κυριεύθηκα άπό φόβο κι άγωνία.

Παρακαλούσα τήν Παναγία νά πεθάνω ή νά ζήσω, αρκεί νά γλυτώσω άπό αυτό τό σκοτάδι.

Τότε όπως κάνω μιά βαθειά εκπνοή, ένιωσα νά ξεχωρίζει ή ψυχή από τό σώμα.

Ό έαυτός μου τότε αίσθάνθηκε ύπαρξιακά νά είμαι όλοκληρωμένη προσωπικότητα, άλλά χωρίς σώμα.

Ανέβηκα ψηλά (άνυψώθηκα) μέσα στόν ίδιο χώρο πού ήταν οί γιατροί, δηλαδή μέσα στό μεταχειρουργικό θάλαμο.

Τούς έβλεπα πού προσπαθούσαν ιατρικά έπάνω στό σώμα μου. Είδα καί τό δικό μου σώμα νά είναι πτώμα καί τό σιχάθηκα. Ένιωσα γι’ αύτό ό,τι θά ένιωθε κάποιος γιά τά άπόβλητα μιάς πληγής του πού έγχειρίζεται ή γιά τά άπόβλητα τής τροφής του, πού άπορρίπτονται από τόν όργανισμό, χωρίς νά ύπάρχει γι’ αύτά κανένα ένδιαφέρον τού προσώπου.

Όταν είδα καί σιχάθηκα τό νεκρό μου σώμα σκεφθηκα.

-        Εκεί μέσα ήμουνα!

Δέν μπορούσα νά μετρήσω τό χρόνο. Δέν είχα αίσθηση τού χρόνου.

Μέσα σ’ αύτό τό διάστημα είδα ότι πέρασα σέ άλλη κατάσταση, σέ νέο χώρο τελείως διαφορετικό από τά γήινα.

Ένιωθα στην αίσθησή μου, σ’ αύτόν τόν νέο κόσμο πού μεταφέρθηκα, μιά καμάρα φωτεινή πού έμοιαζε μέ ούράνιο τόξο, άλλά πολύ ώραιότερη καί λαμπρότερη. Ήταν τόσο εύχάριστη αύτή ή λαμπερή καμάρα πού καμία γήινη εικόνα δέν μπορεί νά συγκριθεί μαζί της.

Ὁ μπάρμπα Γιάγκος ὁ νεκραναστημένος καί οἱ μεταφυσικές του ἐμπειρίες

Περιγράφουμε μια αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου, του μπάρμπα Γιάγκου, όπως λεγόταν ο Ιωάννης πού πέθανε και αφού είδε εικόνες του μεταφυσικού κόσμου ξαναγύρισε στή ζωή και περιέγραψε εκείνα πού είδε.

(Μου το διηγήθηκε η κόρη μου).

Ό μπάρμπα Γιάγκος καταγόταν από το Γαράλι τής περιοχής Κερασούντος. Διωγμένος από τίς χαμένες πατρίδες έγκαταστάθηκε στήν Έξοχή Νευροκοπίου στήν περιοχή Δράμας.

Το 1939 πρόβλεψε τόν πόλεμο άλλά και τήν κατοχή πού ήρθε άργότερα. Αναχώρησε από τήν Έξοχή και πήγε και βρήκε καταφύγιο στό χωριό Σφενδάμη Πιερίας.

Όμως το περιβάλλον του δέν πίστευε στις προβλέψεις του γιά τόν πόλεμο και γιά τήν κατοχή.

Ακόμη και ή γυναίκα του θεώρησε παράλογη τή μετακίνησή του τή γιά Σφενδάμη και άρνήθηκε νά τόν άκολουθήσει. Αύτή άποφάσισε νά παραμείνει στό χωριό τους στήν Έξοχή Νευροκοπίου.

Αλλά πρίν φύγει ό μπάρμπα Γιάγκος ό άνδρας της, είδε αύτή στό όνειρό της τόν πατέρα της ό όποιος τής είπε επιτακτικά.

-        Άκολούθα το στεφάνι σου.

Αύτή του άπάντησε.

-        Πού θά άφήσουμε το βιό μας;

Τότε βρίσκονταν σέ καλή οικονομική κατάσταση. Είχανε κερδοφόρο κρεοπωλείο και καφενείο. Όμως στό όνειρό της ό πατέρας της έπιμένοντας τής ξαναείπε.

-        ”Αν φύγετε θά δείτε τά σημάδια τού πολέμου. Σέ λίγο θά σάς άκολουθήσουν κι αύτοί στή φυγή.

Μετά από αύτό το όνειρό της ή γυναίκα του μπάρμπα Γιάγκου άκολούθησε τόν άνδρα της στή Σφενδάμη Πιερίας.

Ένώ έφευγαν, όταν πέρασαν από το χωριό Γρανίτη, είδαν στρατό έλληνικό πολυάριθμο. Τότε αύτή κατάλαβε ότι καλά έκανε και άκολούθησε τόν άνδρα της ό όποιος σωστά πρόβλεψε τόν πόλεμο χωρίς νά έχει πληροφορίες και ειδήσεις. 

Τέλος μέ τά πρωτόγονα μέσα μεταφοράς έχασαν στήν Πιερία και έγκαταστάθηκαν στό χωριό Σφενδάμη. Εκεί γεννήθηκαν τά διάφορα παιδιά τους. Έζησαν όμως μέ μεγάλες στερήσεις και μέ μεγάλη πείνα. Άκολούθησε ή κατοχή και ή γενική πείνα και αυτοί ξεπατρισμένοι, μακρυά από τά ύπάρχοντά τους, κυνηγημένοι από τόν πόλεμο, ύπέφεραν περισσότερο από όλους τούς χωρικούς πού ήταν ντόπιοι.

Ή σωματική κατάρρευση