Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Γράφει ὁ κ. Χρῆστος Κ. Λιβανός

Μεταξὺ τῆς πληθώρας τῶν ξενόφερτων ὅρων, ποὺ τελευταῖα ἔχουν κατακλύσει τὴν γλῶσσα καὶ ζωή μας εἶναι καὶ αὐτὸς τῆς γυναικοκτονίας! Ἀπὸ διαδικτυακὰ δημοσιεύματα πληροφορούμεθα, ὅτι ὡς γυναικοκτονία ὁρίζεται τὸ ἔγκλημα μίσους, ποὺ βασίζεται στὸ φῦλο, ἢ ἀκριβέστερα «ἡ δολοφονία γυναικῶν (ἢ κοριτσιῶν) ἀπὸ ἄνδρες ἐπειδὴ εἶναι γυναῖκες». Ἡ λέξη προέκυψε κατ’ ἀναλογίαν μὲ τὴν ἀγγλικὴ λέξη femicide/feminicide, σύμφωνα δὲ μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα, χρησιμοποιήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀγγλία τὸ 1801, ἐνῷ τὸ 1976 ἡ φεμινίστρια συγγραφέας Ντιάνα Ε.Χ. Ράσσελ ἦταν ἡ πρώτη, ποὺ προσδιώρισε καὶ διέδωσε αὐτὸν τὸν ὅρο στὴ σύγχρονη ἐποχή.

Φυσικὰ γυναικοκτονίες γίνονταν πάντοτε, ἀλλὰ παρουσιάζονταν ὡς ἐγκλήματα πάθους, ζήλειας καὶ τιμῆς, στὶς ἡμέρες μας ὅμως, λόγῳ τῆς κλιμάκωσης τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας, τῆς προβολῆς ἀπὸ τὰ σύγχρονα ΜΜΕ, κυρίως ὅμως τῆς ἐπιμονῆς φεμινιστικῶν ὀργανώσεων, παρατηρεῖται μιὰ ἐντατικοποίηση τοῦ αἰτήματος ὑπὲρ τῆς «νομικῆς ἀναβάθμισης τοῦ ἐγκλήματος τῆς γυναικοκτονίας μὲ νομοθετικὴ ρύθμιση ὡς ἐπιβαρυντικῆς περίπτωσης ἀνθρωποκτονίας ἀπὸ πρόθεση ἢ ὡς ἰδιώνυμου ἐγκλήματος».

Βρίθει τὸ διαδίκτυο δημοσιευμάτων μὲ τὴν τετριμμένη φεμινιστικὴ ἐπιχειρηματολογία περὶ «ἔμφυλης ἀνισότητας», ἐπικρατούσας «ἰδεολογίας τῆς ἀνδρικῆς κυριαρχίας καὶ γυναικείας ὑποτέλειας», στερεότυπα «σεξισμοῦ καὶ μισογυνισμοῦ», «ὠμῆς πραγματικότητας πατριαρχίας» κτλ. Ἡ φρασιολογία τους, (π.χ σεξιστικὸ μπούλινγκ), προδίδει, ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα αὐτὰ ἀντλοῦνται ἀπὸ ξένες φεμινιστικὲς πηγές, ἀναμειγμένα μὲ ἐγχώρια φεμινιστικὰ ἀπωθημένα παρωχημένων ἐποχῶν, ὅπως τότε ποὺ γυρίστηκε ἡ ταινία «Ἡ κυρία Δήμαρχος» μὲ τὴν Γεωργία Βασιλειάδου!

Δένδρον σαπρὸν ὁ φεμινισμός!