Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Γράφει ὁ κ. Χρῆστος Κ. Λιβανός

Μεταξὺ τῆς πληθώρας τῶν ξενόφερτων ὅρων, ποὺ τελευταῖα ἔχουν κατακλύσει τὴν γλῶσσα καὶ ζωή μας εἶναι καὶ αὐτὸς τῆς γυναικοκτονίας! Ἀπὸ διαδικτυακὰ δημοσιεύματα πληροφορούμεθα, ὅτι ὡς γυναικοκτονία ὁρίζεται τὸ ἔγκλημα μίσους, ποὺ βασίζεται στὸ φῦλο, ἢ ἀκριβέστερα «ἡ δολοφονία γυναικῶν (ἢ κοριτσιῶν) ἀπὸ ἄνδρες ἐπειδὴ εἶναι γυναῖκες». Ἡ λέξη προέκυψε κατ’ ἀναλογίαν μὲ τὴν ἀγγλικὴ λέξη femicide/feminicide, σύμφωνα δὲ μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα, χρησιμοποιήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀγγλία τὸ 1801, ἐνῷ τὸ 1976 ἡ φεμινίστρια συγγραφέας Ντιάνα Ε.Χ. Ράσσελ ἦταν ἡ πρώτη, ποὺ προσδιώρισε καὶ διέδωσε αὐτὸν τὸν ὅρο στὴ σύγχρονη ἐποχή.

Φυσικὰ γυναικοκτονίες γίνονταν πάντοτε, ἀλλὰ παρουσιάζονταν ὡς ἐγκλήματα πάθους, ζήλειας καὶ τιμῆς, στὶς ἡμέρες μας ὅμως, λόγῳ τῆς κλιμάκωσης τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας, τῆς προβολῆς ἀπὸ τὰ σύγχρονα ΜΜΕ, κυρίως ὅμως τῆς ἐπιμονῆς φεμινιστικῶν ὀργανώσεων, παρατηρεῖται μιὰ ἐντατικοποίηση τοῦ αἰτήματος ὑπὲρ τῆς «νομικῆς ἀναβάθμισης τοῦ ἐγκλήματος τῆς γυναικοκτονίας μὲ νομοθετικὴ ρύθμιση ὡς ἐπιβαρυντικῆς περίπτωσης ἀνθρωποκτονίας ἀπὸ πρόθεση ἢ ὡς ἰδιώνυμου ἐγκλήματος».

Βρίθει τὸ διαδίκτυο δημοσιευμάτων μὲ τὴν τετριμμένη φεμινιστικὴ ἐπιχειρηματολογία περὶ «ἔμφυλης ἀνισότητας», ἐπικρατούσας «ἰδεολογίας τῆς ἀνδρικῆς κυριαρχίας καὶ γυναικείας ὑποτέλειας», στερεότυπα «σεξισμοῦ καὶ μισογυνισμοῦ», «ὠμῆς πραγματικότητας πατριαρχίας» κτλ. Ἡ φρασιολογία τους, (π.χ σεξιστικὸ μπούλινγκ), προδίδει, ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα αὐτὰ ἀντλοῦνται ἀπὸ ξένες φεμινιστικὲς πηγές, ἀναμειγμένα μὲ ἐγχώρια φεμινιστικὰ ἀπωθημένα παρωχημένων ἐποχῶν, ὅπως τότε ποὺ γυρίστηκε ἡ ταινία «Ἡ κυρία Δήμαρχος» μὲ τὴν Γεωργία Βασιλειάδου!

Δένδρον σαπρὸν ὁ φεμινισμός!

Ὁδεύουμε πρός νομιμοποίηση τῆς παιδοκτονίας;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 11η Απριλίου 2022

ΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑΣ;

Η υπό διερεύνηση υπόθεση παιδοκτονίας στην Πάτρα συντάραξε κυριολεκτικά τόσο την ελληνική κοινωνία, όσο και την παγκόσμια κοινότητα, η οποία αντέδρασε, κατά τη γνώμη μας υγιώς, μπροστά στα ειδεχθή εγκλήματα της δολοφονίας ανυπεράσπιστων παιδιών. Αν ο φόνος ενήλικος είναι χείριστο έγκλημα, τότε η παιδοκτονία πως αλλιώς μπορεί να θεωρηθεί, παρά ως έσχατη κατάσταση αποκτηνώσεως και διαστροφής, η οποία φανερώνει θηριωδία, που υπερβαίνει και αυτή των αγρίων ζώων;

Και αν η απλή παιδοκτονία φανερώνει θηριωδία εσχάτης μορφής, τότε πως θα πρέπει να χαρακτηριστεί η παιδοκτονία εκείνη, που διαπράττεται όχι από ένα τυχαίο άνθρωπο, αλλά από την ίδια την μητέρα, η οποία στρέφεται εναντίον των ιδίων των παιδιών της, εναντίον των ιδίων των σπλάγχνων της; Όταν το ένστικτο της μητρικής αγάπης και στοργής, που ο Θεός φύτεψε στην ψυχή της μάνας, (αλλά και σ’ όλο το ζωϊκό βασίλειο), φθάσει στο σημείο να μην λειτουργεί, τότε πόση άραγε διαστροφή και πόρωση συνειδήσεως πρέπει να έχει υποστεί αυτή η μάνα;

Όμως το πρωτοφανές και ανήκουστο αυτό έγκλημα έγινε αφορμή να βγεί στην επιφάνεια μια ακόμη παθογένεια, ένα ακόμη καρκίνωμα της ελληνικής κοινωνίας, που αποκαλύπτει και καταδεικνύει το μέγεθος της σήψεως και της πνευματικής χρεοκοπίας της. Μία ομάδα «ελληνίδων» φεμινιστριών συντάχθηκε με την υπό κατηγορία παιδοκτόνο, την οποία θεώρησε ως «αδικημένη» και ανέλαβε την υπεράσπιση της. Εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει την αποτρόπαια πράξη της και παράλληλα απαιτεί να αποποινικοποιηθεί το έγκλημα αυτό! Να έχει δηλαδή το «δικαίωμα» η γυναίκα, να φονεύει το γεννημένο τέκνο της, όπως το αγέννητο με την έκτρωση, χωρίς νομικές συνέπειες! Θεωρήσαμε καθήκον μας να αναφερθούμε σ’ αυτό το γεγονός, το οποίο ως δήθεν «δικαίωμα», όπως θα δούμε στη συνέχεια, έχει γενικότερο χαρακτήρα, προωθούμενο από «προοδευτικούς» κύκλους του εξωτερικού και γι’ αυτό πρέπει να στιγματιστεί, ως ένα ακόμη «κυοφορούμενο» μέγα κοινωνικό πρόβλημα.