Διαφορές δαιμονικοῦ καί Θεϊκοῦ φωτός. Στοιχεῖα διάκρισης

 

 

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Στην πολύμορφη αυτή πολεμική του διαβόλου πρέπει να μάθει ο άνθρωπος να διακρίνει τους απλούς λογισμούς από τους σύνθετους λογισμούς, την ενέργεια του Θεού από τις δαιμονικές ενέργειες, την εμφάνιση του Φωτός του Θεού από το φως του διαβόλου.

«Ένα πράγμα, το οποίο μπορεί κανείς από Ορθοδόξου απόψεως να το θεωρεί δαιμονικό, από μιας άλλης απόψεως μπορεί να θεωρείται ότι είναι υγιεινό. Αυτό το οποίο, για την Ορθόδοξη θεολογία, μπορεί να θεωρείται ότι είναι από τον διάβολο, για την "Απογευματινή", "Ελευθεροτυπία" μπορεί να θεωρείται ότι είναι για το καλό του ανθρώπου.

Το πρόβλημα για τον Ορθόδοξο είναι το κριτήριο, τι θα είναι;».

«Και κυρίως, πρέπει να μάθει κανείς να διακρίνει από τις ενέργειες του διαβόλου, για να μπορεί να διακρίνει ποια ενέργεια που τον επηρεάζει είναι από τον Θεό και ποια ενέργεια είναι από τα λοιπά κτίσματα και, κυρίως, από τον διάβολο.

Ὁ ὅρος "Ρωμηοσύνη" κατά τόν ἀείμνηστο π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» ἐπεξηγεῖται καί ἀναπτύσσεται, μέ ἀδιάψευστα ἱστορικά στοιχεῖα, ἀπό τόν ἀείμνηστο καθηγητή τοῦ πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, στό ὁμώνυμό του βιβλίο. Παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα:

«Πρῶτον πρέπει νά ἔχωμεν ὑπ' ὄψιν ὅτι ἱστορικῶς οὐδέποτε διακρίνεται ἡ λεγομένη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ἀπό τήν Ρωμαϊκήν Αὐτοκρατορίαν. Οἱ πρόγονοί μας ἐγνώριζον μόνον ὅτι ἤσαν πολίται τοῦ κράτους μέ τό ὄνομα Ρωμανία καί ὅτι τό κράτος αὐτό εἰς τά χρόνια του μεγαλύτερου ἡγέτου τῆς Ρωμαιοσύνης, τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐξετείνετο εἰς ὁλόκληρον τόν μεσόγειον χῶρον, πού σήμερον καλύπτει τήν Ἀγγλίαν, Πορτογαλίαν, Ἱσπανίαν, Γαλλίαν, Ἐλβετίαν, Ἰταλίαν, Αὐστρίαν, τά Βαλκάνια, ὅλην τήν βόρειον Ἀφρικήν, τόν Λίβανον, τήν Συρίαν, τήν Τουρκίαν, καί, τάς ρωσικᾶς παραλίας τοῦ Εὔξεινου Πόντου.

Π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἕνας κορυφαῖος δογματικός θεολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Κυκλοφόρησε, όπως είχαμε προαναγγείλει, το πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό νέο βιβλίο του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου με τίτλο «π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ένας κορυφαίος δογματικός θεολόγος της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας». Στο τεύχος 186 (σελ. 7) είχε γίνει μιά πρώτη παρουσίαση τού βιβλίου αυτού και είχαν δημοσιευθή τα περιεχόμενά του. Στο παρόν τεύχος δημοσιεύεται ο πρόλογος και η εισαγωγή του Σεβασμιωτάτου.

Τιμάται 24 ευρώ. Όποιος επιθυμεί μπορεί να το προμηθευθή ή να το παραγγείλη από την Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου – Πελαγίας (τηλ.: 2261035135 καί 6944504297 πρωϊνές ώρες, τηλ/πο-φάξ: 2261039201, ηλ. ταχ.: pelagia@pelagia.org.gr) και από τα θρησκευτικά βιβλιοπωλεία ή από τα Γραφεία τής Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου.

Πρόλογος

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1927 και κοιμήθηκε στήν Αθήνα το 2001. Στο ενδιάμεσο διάστημα έζησε και μεγάλωσε στο Μανχάτταν της Ν. Υόρκης, σπούδασε στα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά κέντρα, γνώρισε από κοντά τον σχολαστικισμό, τον ηθικισμό, τον ιδεαλισμό και τον εθνικισμό, δίδαξε σε Θεολογικές Σχολές, ταξίδευσε σε όλο σχεδόν τον κόσμο για διαλέξεις και ομιλίες, συμμετείχε σε διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς διαλόγους. Πάντοτε ομιλούσε για την θεολογία των Προφητών, Αποστόλων καί Πατέρων και ανέπτυσσε την αξία της Ρωμηοσύνης από θεολογικής, πολιτιστικής και ιστορικής πλευράς. Τα βιογραφικά στοιχεία του π. Ιωάννου Ρωμανίδη μπορεί ο αναγνώστης να τα βρη στο βιβλίο του π. Γεωργίου Μεταλληνού, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Ρωμανίδης, ο "προφήτης της Ρωμηοσύνης" και στην εισαγωγή του βιβλίου μου Εμπειρική Δογματική.

Ως άνθρωπος διακρινόταν από έκτακτα διανοητικά προσόντα, ήτοι χωρητικότητα διανοίας, σπάνια ευφυΐα και οξυδέρκεια, έντονη διερευνητικότητα, αγωνιστικότητα και απαράμιλλο θάρρος. Ενδεικτικό της ευφυΐας και του ριψοκίνδυνου του χαρακτήρα του ήταν ότι οδηγούσε πολλούς τύπους αεροπλάνων και σκαφών. Επίσης, δεν υποχωρούσε προ ουδενός, όταν αυτό ήταν αντίθετο με τις αρχές του.

Π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ

Οι Πατέρες λένε ότι κατά την πτώσιν του ανθρώπου εσκοτίσθηκε ο νους του ανθρώπου. Εσκοτίσθη ο νους του Αδάμ. Δεν ασχολούνται οι Πατέρες με τον Αδάμ ως Αδάμ, άλλα με τον νουν του Αδάμ, ο οποίος Αδάμ αρρώστησε, επειδή εσκοτίσθηκε ο νους του. Οι Πατέρες μιλάνε για ασύνετον νουν. Παντού στην Πατερική γραμματεία το θέμα της πτώσεως είναι ο σκοτασμός του νοός του ανθρώπου.

Αλλά πώς εμείς ξέρομε ότι ο άνθρωπος έπεσε; Από την ιστορική περιγραφή της πτώσεως που αναφέρει η Αγία Γραφή; Και τι σημαίνει η πτώσις, τι σημαίνει Παράδεισος; Τι ήταν ο Παράδεισος; Υπάρχουν δύο Πατερικές παραδόσεις πάνω στο θέμα αυτό, τις οποίες συνοψίζει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος δίνει και τις δύο Πατερικές απόψεις, χωρίς ο ίδιος να λαμβάνη θέσιν πάνω στο θέμα αυτό.

Η μία παράδοσις λέγει ότι στον Παράδεισο ο νους του Αδάμ ήταν φωτισμένος και η άλλη παράδοσις λέγει ότι ήταν εν θεοπτίαις ο νους του Αδάμ μέσα στον Παράδεισο. Και ότι αυτό ήταν ο παράδεισός του, το να βλέπη δηλαδή την δόξα του Θεού. Η Αλεξανδρινή παράδοσις ως και η παράδοσις της Καππαδοκίας (Μέγας Βασίλειος) λένε ότι ο νους του Αδάμ πριν την πτώσιν ήταν εν θεοπτίαις. Η παράδοσις της Αντιοχείας (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) λέγει ότι ο νους ήταν απλώς φωτισμένος(1).

Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία (π. Ιωάννης Ρωμανίδης) ...

Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία (π. Ιωάννης Ρωμανίδης):...: Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψις ότι η Ορθοδοξία είναι μία από τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά Της την προετοιμασία των μ...

Ποιά εἶναι ἡ ὀρθόδοξη Παράδοση;

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ; ΚΑΘΑΡΣΗ-ΦΩΤΙΣΜΟΣ-ΘΕΩΣΗ

Γράφει ὁ Ἄγιος Ἀπόστολος Παῦλος στοὐς χριστιανούς τῆς Θεσσαλονίκης (Β΄ Πρός Θεσσαλονικεῖς, Κεφ.2, στ. 15):  «Στήκετε καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις». Δηλ. «Νά εἶστε σταθεροί καί νά κρατεῖτε τίς ὀρθόδοξες παραδόσεις, τήν Ὀρθοδοξία».

 Α΄Μέρος: Ἄς δοῦμε σέ τί συνίσταται αὐτή ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση, τήν ὁποίαν καλούμαστε σταθερά νά κρατήσουμε (δηλ. νά γνωρίσουμε ἀλλά καί νά βιώσουμε, ὥστε νά τήν παραδώσουμε ἀλώβητη στήν ἐρχομένη γενεά.

Ο «ψυχοπαθής» κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Ο «ψυχοπαθής» κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

Ρωμανίδης Ιωάννης (Πρεσβύτερος(+).

Ποιος είναι ο ψυχοπαθής κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας; Ο κάθε άνθρωπος είναι ψυχοπαθής κατά την Πατερική έννοια. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος σχιζοφρενής για να είναι ψυχοπαθής. Ο ορισμός της ψυχοπάθειας από Πατερικής απόψεως είναι ότι ψυχοπάθεια υπάρχει στον άνθρωπο εκείνον που δεν λειτουργεί σωστά η νοερά ενέργεια μέσα του. Όταν δηλαδή ο νους του ανθρώπου είναι γεμάτος από λογισμούς, όχι μόνο κακούς λογισμούς, αλλά και καλούς λογισμούς.

Όποιος έχει λογισμούς, καλούς η κακούς μέσα στην καρδιά του, αυτός ο άνθρωπος από Πατερικής απόψεως είναι ψυχοπαθής. Ας είναι οι λογισμοί αυτοί ηθικοί, ακόμη και ηθικώτατοι, ανήθικοι η ο,τιδήποτε άλλο. Δηλαδή κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας όποιος δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε κατάστασι φωτισμού με την Χάρι του Αγίου Πνεύματος είναι ψυχοπαθής. Όχι όμως με την έννοια της Ψυχιατρικής. Ο ψυχοπαθής για τον ψυχίατρο είναι κάτι άλλο. Είναι εκείνος που πάσχει από ψύχωσι, είναι ο σχιζοφρενής. Για την Ορθοδοξία όμως ένας που δεν έχει περάσει από κάθαρσι της ψυχής από τα πάθη και δεν έχει φθάσει σε φωτισμό, είναι νορμάλ η δεν είναι νορμάλ; Αυτό είναι το θέμα.
 

Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ μοναχισμός

ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΦΩΣ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ

Οἱ χριστιανοί (μοναχοί καί λαϊκοί) μέ τή ζωή τους ἐντάσσονται στή σωτήρια βουλή τοῦ Θεοῦ καί ἐκπληρώνεται σ’ αὐτούς τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τό σχέδιο αὐτό ἐκπληρώνεται μόνον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί διά τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία. Οἱ μοναχοί δέν ζοῦν ἐκτός Ἐκκλησίας ἀλλά εἶναι ἡ αὐθεντική συνέχεια τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἀποστόλων. 

 «Τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν θέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως» γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στήν Εἰσαγωγή στή Φιλοκαλία, «παραμένει στὸν αἰῶνα καὶ οἱ βαθεῖς λογισμοί Του σὲ ὅλες τὶς γενεὲς ποὺ θὰ ἔρθουν( Ψαλμ. 32,11). Oἱ λόγοι δηλαδὴ τῆς πρόνοιας καὶ τῆς κρίσεως ποὺ ἀποβλέπουν σ' αὐτὸ τὸ σκοπό, προχωροῦν ἀμετάβλητοι καὶ κατὰ τὸν παρόντα αἰώνα καὶ κατὰ τὸ μελλοντικό, κατὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἱεροῦ Μαξίμου. Γι' αὐτὸ εὐδόκησε στὶς ἔσχατες ἡμέρες ὁ ἴδιος ὁ θεαρχικότατος Λόγος τοῦ Πατέρα ἀπὸ εὐσπλαχνία νὰ ἀθετήσει τὰ θελήματα τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους, καὶ νὰ φέρει εἰς πέρας καὶ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀρχαία καὶ ἀληθινὴ βουλὴ ποὺ εἶχε κάνει»[3].

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία

Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψις ότι η Ορθοδοξία είναι μία από τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά Της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για την ζωή μετά θάνατον, να εξασφάλιση δηλαδή μία θέση στον Παράδεισο για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό. Έτσι θεωρείται ότι το Ορθόδοξο δόγμα προσφέρει μία επί πλέον εξασφάλισι, επειδή είναι Ορθόδοξο, και ότι, αν κανείς δεν πιστεύη στο Ορθόδοξο δόγμα, αυτό είναι ένας επί πλέον λόγος για να πάη στην Κόλασι ο άνθρωπος αυτός, εκτός δηλαδή από το ότι ενδεχομένως θα τον στείλουν εκεί τα προσωπικά του αμαρτήματα.

Όσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι αυτό το πράγμα είναι η Ορθοδοξία, αυτοί έχουν συσχετίσει την Ορθοδοξία αποκλειστικά με την μέλλουσα ζωή. Και αυτοί δεν κάνουν και πολλά πράγματα σ’ αυτήν την ζωή, αλλά περιμένουν να πεθάνουν, για να πάνε στον Παράδεισο, επειδή, όταν ζούσαν, ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί!

Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Στ΄, τελευταῖο)

 Προηγούμενα:

• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Α΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Β΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Γ΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Δ΄)

• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Ε΄)

   

Ἡ θεραπεία ἀπό τά διάφορα πάθη καί τήν κατάθλιψη

Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη δέν θεραπεύεται, παρά διά τῆς ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ (τῆς Θείας Χάρης), ἡ ὁποία ὑπάρχει μόνο στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μόνο ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μπορεῖ νά θεραπεύσει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, διότι μόνο αὐτή τήν γνωρίζει.

Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Ε΄)

 Προηγούμενα:

• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Α΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Β΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Γ΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Δ΄)

Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη, ἡ αὐταπάρνηση,

ἡ «ἔξοδος» ἀπό τήν φιλαυτία,

εἶναι τό ἀντίδοτο τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς Κατάθλιψης

Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀγαπήσει τόν Θεόν σύμφωνα μέ τήν πρώτη ἐντολή. Καλεῖται ἐπίσης νά ἀγαπήσει τόν πλησίον του «βγαίνοντας» ἀπό τήν ἄρρωστη ἀγάπη πρός τόν ἑαυτό του καί πρός τά κτίσματα. Τότε θεραπεύεται καί ἀπό τήν Κατάθλιψη. Γιαυτό ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Πορφύριος ὅτι ἡ θεραπεία τῆς Κατάθλιψης εἶναι ὁ Θεῖος Ἔρωτας: «Ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό» δίδασκε «εἶναι τό μεγαλύτερο πράγμα, πού αἰχμαλωτίζει τήν ψυχή διότι δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἐνέργεια τῆς ψυχῆς πρός τό Θεό, ἀλλά εἶναι τό σπουδαῖο ὅτι εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πού γεμίζει ἔπειτα τήν ψυχή καί τήν κάνει ἄλλο». Ἡ πρός τόν Θεόν ἀγάπη γιά νά ἐπιτευχθεῖ προαπαιτεῖ τήν κατά Χριστόν Ταπείνωση, τήν αὐταπάρνηση καί τήν μετάνοια.

Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Δ΄)

Προηγούμενα:

• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Α΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Β΄)
• Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Γ΄)

Ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει καθαριστεῖ ἀπό τά πάθη του εἶναι ψυχοπαθής κατά τούς ἁγίους Πατέρας

Ἀληθινά ψυχο-παθής ἄνθρωπος εἶναι κάθε ἄνθρωπος πού εἶναι δέσμιος τῶν παθῶν του. Φυσικά καί ὁ καταθλιπτικός μέ τήν πατερική ἔννοια εἶναι ψυχοπαθής. Ἡ ψυχο-πάθεια ἔγκειται στό ὅτι ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι καθαρή, ἀλλά εἶναι μολυσμένη ἀπό λογισμούς καί δέσμια τῶν παθῶν. Ἀντί νά «βλέπει» πρός τόν Θεό, βλέπει πρός τά κτίσματα. Λογισμοί ἀπό τήν διάνοια κατεβαίνουν στήν καρδία καί τήν μολύνουν. Ὁ ἄνθρωπος γεμίζει μέ λογισμούς καί ἐπιθυμίες. Ἡ νοερά ἐνέργεια, ὁ νοῦς ἀντί νά προσεύχεται νοερῶς καί ἀδιάλειπτα ἐντός τῆς καρδίας εἶναι ξεδιπλωμένος καί κολλημένος στόν ἐγκέφαλο-διάνοια. Εἶναι ὑποδουλωμένος στή λογική καί τίς αἰσθήσεις. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος χρήζει θεραπείας. Ἡ θεραπεία εἶναι ἡ κάθαρση καί ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ του διά τῆς ἀσκητικῆς καί μυστηριακῆς ζωῆς του ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ὁ ἄνθρωπος παύει νά εἶναι ψυχοπαθής. Τότε ἐλευθερώνεται καί ἀπό τήν Κατάθλιψη.

Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Γ΄)

Συνέχεια ἀπό τό Α΄  καί Β΄μέρος: 

 Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Α΄)

Ἡ κατάθλιψη καί τά πάθη (Β΄)

Ὁ ἄνθρωπος ὁλοκληρώνεται ὡς πρόσωπο ὅταν ἀρνεῖται

τόν ἐγωισμό του καί ἀγαπάει ἐν Χριστῷ ὅλους

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιά νά γίνει πρόσωπο, δηλ. γιά νά τελειωθεῖ διά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης, τῆς τέλειας κοινωνίας καί ἕνωσης μέ τόν Θεό καί τόν πλησίον.

«Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μιλώντας γιά τήν ἕνωση καί τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, χρησιμοποιεῖ τήν ἔκφραση «πρόσωπον πρός πρόσωπον». Λέγει: «βλέπομεν γάρ ἄρτι δί’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δε πρόσωπον πρός πρόσωπον» (Α΄ Κορινθίους 13:12).

Ποιοί εἶναι οἱ ἀληθινοί θεολόγοι τῆς Ἐκκλησίας μας;

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

Πρωτ. Ιωάννη Ρωμανίδη

          ΕΙΝΑΙ μόνο εκείνοι που έφθασαν στη θεωρία. Η θεωρία συνίσταται στη φώτιση και στη θέωση. Η φώτιση είναι μια κατάσταση αδιάλειπτη που υπάρχει εν ενεργεία όλο το ημερονύκτιο ακόμη και στον ύπνο. Ενώ η θέωση είναι μια κατάσταση κατά την οποία βλέπει κάποιος τη δόξα του Θεού και η οποία διαρκεί όσο θέλει ο Θεός.

          Ένας φωτισμένος μπορεί να μη φθάσει ποτέ στη θέωση. Ο Θεός που την χαρίζει, κρίνει αν είναι απαραίτητο να οδηγήσει έναν φωτισμένο στη θέωση.

Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, αλλά θεραπευτική αγωγή.

Σέ συνέχεια παλαιότερης δημοσίευσής μας:

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: Ἡ θεραπεία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς- Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία (κείμενο + mp3).

δημοσιεύουμε τήν ὁμιλία τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη γιά τό τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία:

Σε πολλούς επικρατεί η αντίληψις ότι η Ορθοδοξία είναι μία από τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά Της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για την ζωή μετά θάνατον, να εξασφάλιση δηλαδή μία θέση στον Παράδεισο για κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό. Έτσι θεωρείται ότι το Ορθόδοξο δόγμα προσφέρει μία επί πλέον εξασφάλισι, επειδή είναι Ορθόδοξο, και ότι, αν κανείς δεν πιστεύη στο Ορθόδοξο δόγμα, αυτό είναι ένας επί πλέον λόγος για να πάη στην Κόλασι ο άνθρωπος αυτός, εκτός δηλαδή από το ότι ενδεχομένως θα τον στείλουν εκεί τα προσωπικά του αμαρτήματα. Όσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι αυτό το πράγμα είναι η Ορθοδοξία, αυτοί έχουν συσχετίσει την Ορθοδοξία αποκλειστικά με την μέλλουσα ζωή. Και αυτοί δεν κάνουν και πολλά πράγματα σ’ αυτήν την ζωή, αλλά περιμένουν να πεθάνουν, για να πάνε στον Παράδεισο, επειδή, όταν ζούσαν, ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί!

Η διαστροφή του Χριστιανισμού από τον Παπισμό

Η διαστροφή του Χριστιανισμού από τον Παπισμό

Του Σταματίου Ελευθερίου, Λυκειάρχη Θεολόγου - Φιλολόγου

Αναδημοσίευση: http://www.oodegr.com/oode/papismos/diastr1.htm

Θα πρέπει πρώτα εμείς να γνωρίσουμε ακριβώς ποια είναι η δυτική θεολογία και στην συνέχεια να την διαγγείλουμε εν όλω τω κόσμω.

Η ουσία της δυτικής θεολογίας, βιοθεωρίας και κοσμοθεωρίας συνοψίζεται στο εξής έργο του Ανσέλμου αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας (1033-1109) "Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος"

Σ’ αυτό του το έργο δεν χρησιμοποιεί ούτε σε ένα σημείο(!) την Αγία Γραφή.

Το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου το αποδέχθηκε ως αυτονόητο η σύνοδος του Τριδέντου (1545-63) και το κατέστησε κανονικό δόγμα η Α' σύνοδος του Βατικανού (1870), το οποίο δεν αμφισβήτησε η Β' του Βατικανού (1962-65).

Λέει λοιπόν ο Άνσελμος και η δυτική θεολογία:

1) Με την αμαρτία των πρωτοπλάστων προσεβλήθη η θεία δικαιοσύνη, η οποία επιβάλλει στον Θεό να τους τιμωρήση με θάνατο και να τους παραδώση στο σατανά (π. Ι. Ρωμανίδη, Το προπατορικό αμάρτημα, σ. 17)!

2) Αυτή η δικαιοσύνη απαιτεί ικανοποίηση της οργής του Θεού με το να είναι ο Θεός αμείλικτος δικαστής και τιμωρός.

Σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ἔθνους μας ἀπό δεκαετίες...

Στὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα (+ π. Ἰω. Ρωμανίδη, «Ἡ Ρωμηοσύνη», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1975, σελ. 35-36.) φαίνονται καθαρὰ τὰ σχέδια γιὰ τὴν “ἀφομοίωση τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ Εὐρωπαϊκοῦ”, μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ γνωστοῦ Ἀγγλοσάξωνα ἱστορικοῦ τῶν πολιτισμῶν Arnold Toynbee, τὰ ὁποῖα ἔγραφε τὸ 1965.

Ὁ πολιτισμὸς τῶν πνευματικῶν ἀπογόνων τῶν Φράγκων λέγεται δυτικὸς ἢ εὐρωπαϊκὸς καὶ ὄχι ἑλληνικὸς ἢ βυζαντινός, ἁπλούστατα διότι δὲν εἶναι ἑλληνικὸς οὔτε βυζαντινός, παρ᾽ ὅτι ὀφείλει πολλὰ εἰς αὐτούς. Οἱ Εὐρωπαῖοι ὄχι μόνον θεωρoῦν τερματισθεῖσαν τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὴν Δύσιν καὶ τὴν Ἀvατολήν, ὡς περιεγράψαμεν ἐν ὀλίγοις, ἀλλὰ καὶ πιστεύουν ὅτι πολὺ ὀλίγα ἔχουν ἀπομείνει ἀπὸ τὸν λεγόμενον βυζαντινὸν πολιτισμόν, δηλαδὴ τὴν Ρωμαιοσύνην, καὶ ὅτι οἱ σημερινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εὑρίσκονται πλέον εἰς τὸ χωνευτήριον τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν πλέον ὡς ξεχωριστὴ ὀντότης.

Πολὺ ἀποκαλυπτικὰ ἐν προκειμένῳ εἶναι τὰ γραφόμενα τοῦ Toynbee περὶ τῶν σχέσεων μεταξύ του Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσεως, ἔνθα περιγράφονται παράλληλα σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, δηλαδὴ τῆς Ρωμηοσύνης, ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
Γράφει ὁ Toynbee,

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης.

ΜΝΗΜΗ π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΗ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού
Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ένας από τους μεγαλυτέρους ορθοδόξους θεολόγους του 20ου αιώνος και ανακαινιστής της θεολογίας μας, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως, ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, προπέμπεται από όλους μας, φίλους, συνεργάτες και μαθητές του, στην αιώνια και αληθινή Πατρίδα μας. Εκ μέρους του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Προέδρου του κ. Δημ. Γόνη, έχω την τιμή να καταθέσω λίγα λόγια, αγάπης, σεβασμού και τιμής εις τον Μεγάλον Συνάδελφο, που οδεύει «εις τα άνω βασίλεια».

Ο ίδιος ο εκλιπών έχει σημειώσει σε μία από τις σπάνιες αυτοπαρουσιάσεις του τα εξής: «Οι γονείς μου ήσαν από την Ρωμαϊκήν Καστρόπολιν της Αραβησσού της Καππαδοκίας, όπου εγεννήθη ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Μαυρίκιος (582-602), ο οποίος διώρισεν ως Πάπαν της Ρώμης τον Άγιον Γρηγόριον τον Μέγαν (590-604) και ο οποίος με την σειράν του διώρισεν ως πρώτον αρχιεπίσκοπον του Καντέρμπουρι τον Αυγουστίνον (597-604). Γεννήθηκα εις τον Πειραιά, τας 2.3.1927 [...]