 |
| Ο τάφος του Οσίου Βασιλείου στον ναό του στην Κόκκινη Πλατεία |
Γεννήθηκε στη Μόσχα επί βασιλείας τού Ίβάν Γ' από φτωχούς και τίμιους ευσεβείς γονείς. Από τα πρώτα του χρόνια φάνηκε ότι θα γινόταν άγιος άνθρωπος. Αρνιόταν να θηλάσει από τον αριστερό μαστό της μητέρας του και ποτέ δεν θήλαζε Τετάρτες και Παρασκευές.Όταν μεγάλωσε, ό πατέρας του τον έστειλε ως μαθητευόμενο σ' έναν υποδηματοποιό. Εκεί ό μικρός Βασίλειος δούλευε και εξυπηρετούσε το αφεντικό του μέχρι κάποια μέρα που κάποιος πελάτης τους παράγγειλε ένα ζευγάρι μπότες, που τις ήθελε ιδιαίτερα δυνατές.
Ό νεαρός Βασίλειος χαμογέλασε, για να ρωτηθεί σχετικά από το αφεντικό του μετά που έφυγε ό πελάτης. Του απάντησε ότι ό άνθρωπος αυτός δεν θα προφτάσει να φορέσει τις μπότες του, γιατί θα πεθάνει. Και πράγματι, την επαύριον πέθανε.
Το γεγονός αύτό είχε παίξει τεράστια σημασία για τον άγιο και το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του. Διότι, εάν ό άνθρωπος εκείνος γνώριζε την ώρα του θανάτου του, θα μεριμνούσε για την ψυχή του και όχι με το να καταπιάνεται με ευτελή πράγματα, όπως να παραγγέλνει δυνατές μπότες.
Αφήνει λοιπόν τον παπουτσή και αρχίζει να γυρίζει γυμνός και προπάντων ανυπόδητος στους δρόμους της Μόσχας και να προειδοποιεί τους πάντες για την πρόσκαιρη αυτήν ζωή. Ελεούσε τους ζητιάνους, τους σακάτες και όλων των ειδών τους δυστυχισμένους και εμπερίστατους.
Συχνά επισκεπτόταν τις ειδικές φυλακές για αποτοξίνωση αλκοολικών και στήριζε τους τροφίμους ψυχολογικά. Η μεγάλη του άσκηση και αγιότητα καλυπτόταν από τη γύμνια, τις μωρίες και το δυνατό του γέλιο που έμεινε παροιμιώδες.
