Ὁ Χριστός ἀνατρέπει τίς πλάνες τοῦ κόσμου! Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ο ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΑΤΡΈΠΕΙ ΤΙΣ ΠΛΆΝΕΣ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ.! 3ο.

Απόσπασμα από ομιλία του πατρός Σάββα του Αγιορείτου με τίτλο:"Οι διακοπές τού Χριστιανού"    

Ἡ ζωή στήν Ἐκκλησία Β' - Πῶς ἐντασσόμαστε σ' αὐτήν (κατά τόν Ὅσιο Πορφύριο) Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΟΜΙΛΙΑ_2. Η ζωή στην Εκκλησία Β' - Πως εντασσόμαστε σ' αυτήν, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου- Το μυστήριο της Εκκλησίας κατά τον Όσιο Πορφύριο Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί τή μέγιστη ὠφέλεια τῶν κεκοιμημένων ἀπό τις ἀγαθοεργίες

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΑΘΟΕΡΓΙΕΣ

Πες μου, σε παρακαλώ, εάν, ενώ καθόμαστε, έστελνε ο βασιλιάς κάποιον και μας καλούσε στα ανάκτορα, έπρεπε να κλαίμε και να θρηνούμε; Άγγελοι εμφανίζονται απεσταλμένοι από τον ουρανό και από εκεί ερχόμενοι, άγγελοι σταλμένοι από αυτόν τον βασιλέα για να καλέσουν τον συνδούλο τους, και εσύ κλαίς; Δεν γνωρίζεις πόσο σπουδαίο μυστήριο είναι εκείνο που γίνεται, πόσο φρικτό και φοβερό, και που αξίζει πράγματι ύμνους και χαρές;

Θέλεις να μάθεις για να γνωρίζεις ότι δεν είναι καιρός για δάκρυα; Ο θάνατος είναι μέγιστο μυστήριο της σοφίας του Θεού· διότι σαν να αφήνει κάποια κατοικία, προχωράει η ψυχή βιαστική προς τον Κύριό της, κι εσύ πενθείς; Λοιπόν έπρεπε αυτό να κάνει κανένας και όταν γεννιέται το παιδί· καθόσον και ο θάνατος είναι γέννηση ανώτερη από εκείνο· διότι η ψυχή προχωρεί σε άλλο φως, απολύεται σαν από φυλακή, εξέρχεται σαν από αγώνα.

«Ναι», απαντάει ίσως κάποιος, «για μεν τους αγαθούς καλά τα λέγεις αυτά». Και ποια σημασία έχει αυτό για σένα, άνθρωπε; Διότι εσύ ούτε για τους αγαθούς το κάνεις αυτό. Πες μου, λοιπόν, για ποιο πράγμα θα μπορούσες να κατακρίνεις τον νεοφώτιστο; Διότι και εκείνος σε αυτή την κατάσταση βρίσκεται. Γιατί λοιπόν πενθείς τον νεκρό; Δεν γνωρίζεις ότι όπως ο καθαρός ήλιος ανέρχεται, έτσι και η ψυχή αφού εγκαταλείψει το σώμα με καθαρή συνείδηση λάμπει με φαιδρότητα; Δεν είναι δυνατό να δεις βασιλιά με τόση σιγή να εισέρχεται στην πόλη, με όση ψυχή να εγκαταλείπει το σώμα και να απέρχεται με τους αγγέλους.

Σκέψου ποια είναι η ψυχή, από ποια έκπληξη καταλαμβάνεται, από ποιο θαυμασμό και από ποια ευχαρίστηση. Τι πενθείς; Πες μου· μήπως το κάνεις αυτό μόνο για τους αμαρτωλούς; Μακάρι αυτό να ήταν και δεν θα εμπόδιζα τα πένθη· μακάρι να ήταν τέτοιος ο σκοπός· ο θρήνος αυτός είναι ο αποστολικός θρήνος, αυτός είναι δεσποτικός· διότι και ο Ιησούς έκλαψε την Ιερουσαλήμ. Θα ήθελα με αυτό τον τρόπο να χωρίζονται τα πένθη. Όταν όμως ανακαλούμενος στην ηρεμία επικαλείσαι λόγους και συνήθεια και φροντίδα για τον νεκρό , δεν πενθείς γι΄ αυτό αλλά προσποιείσαι.

Ἄραγε ὑπάρχει ἐδῶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀββᾶ;

Άραγε υπάρχει εδώ το έλεος του Θεού, αββά;

69. Έναν αδελφό μικρό στην ηλικία ο Γέροντας του τον έστειλε σε κάποιον αδελφό, που είχε κήπο στο Σινά, να του φέρει λίγα φρούτα. Ο μικρός, μόλις μπήκε, λέει στον αδελφό, τον κάτοχο του κήπου: «Αββά, είπε ο αββάς μου, έχεις λίγα φρούτα;»

Του λέει εκείνος: «Ναι, παιδί μου. Ότι θέλεις υπάρχει εδώ πάρε με την ευχή μου».

Λέει ο μικρός μοναχός: «Άραγε υπάρχει εδώ το έλεος του Θεού, αββά;»

Αυτός, όταν τ’ άκουσε, στάθηκε συλλογισμένος, με τα μάτια στραμμένα στην γη, και λέει στο παιδί: «Τι είπες, παιδί μου;»

Λέει πάλι το παιδί: «Είπα, αββά, υπάρχει άραγε εδώ το έλεος του Θεού;» Και πάλι για τρίτη φορά τον ρώτησε ο αδελφός το ίδιο πράγμα.

Ο κύριος του κήπου έμεινε σιωπηλός ολάκερη ώρα και δεν βρήκε τι να απολογηθεί στο παιδί, αλλά αναστέναξε και είπε: «Παιδί μου, ο Θεός θα βοηθήσει» και άφησε το παιδί να φύγει.

Δημήτρης Δασκαλάκης: Ὁ συνεχιζόμενος ἐμπαιγμός τῶν ἀνεμβολίαστων ὑγειονομικῶν

Η θεσμοθέτηση υγειονομικών μέτρων διαχωρισμού των εργαζομένων στις δομές υγείας επιτείνει την κοινωνική αλλοτρίωση (*) οδηγώντας σε μια αδυσώπητη πραγματικότητα

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

ΠΡΟΪΔΕΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΙΚΟΥΣ:

Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη παραμένει μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής της θητείας σταθερά προσκολλημένη στο προ τριετίας ολοκληρωτικό περί πανδημίας αφήγημά της, επιμένοντας να θεσπίζει –ενώ η υγειονομική κρίση του κορωνοϊού βρίσκεται σε φάση παγκόσμιας ύφεσης– «έκτακτα μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας» που ισχύουν σε ιδιωτικές και δημόσιες δομές υγείας και σε κλειστές δομές κοινωνικής φροντίδας.

Η κυβέρνηση με προσποιητό ενδιαφέρον παρουσιάζει το ζήτημα της υποχρεωτικής μασκοφορίας και του υποχρεωτικού προληπτικού διαγνωστικού ελέγχου νόσησης των ανεμβολίαστων υγειονομικών ως μια ειδικότερη παράμετρο μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της αντιμετώπισης της διασποράς του κορωνοϊού, προσπαθώντας παραπλανητικά να πείσει τους πολίτες ότι, όπως ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και την ποιότητα του σιδηροδρομικού δικτύου, κατ’ ανάλογο τρόπο μεριμνά και για την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.

Στην πραγματικότητα τα επιβαλλόμενα υγειονομικά μέτρα αποτυπώνουν με τον πλέον εναργή τρόπο την φασίζουσα νομοθετική δράση της κυβέρνησης, η οποία δεν μπορεί με τίποτε να συγχωρήσει το γενναίο και ασυμβίβαστο φρόνημα των ανεμβολίαστων υγειονομικών που εναντιώθηκαν θαρραλέα στο κυρίαρχο εμβολιαστικό της αφήγημα, αρνούμενοι να υποκύψουν στον αισχρό υγειονομικό της εκβιασμό.

Επομένως, η κυβέρνηση εξακολουθώντας να θεσπίζει υγειονομικούς περιορισμούς που αφορούν αποκλειστικά το ανεμβολίαστο προσωπικό των δομών υγείας, επιχειρεί να επιβάλλει φασιστικά στην ελληνική κοινωνία την παρανοϊκή νεοταξίτικη λογική του 2 + 2 = 5, περιφρονώντας τα επίσημα ιατρικά επιστημονικά δεδομένα που βοούν ότι το εμβόλιο δεν παρέχει καμία απολύτως προστασία, καθότι οι εμβολιασμένοι συμπολίτες μας μολύνονται και μεταδίδουν, νοσούν και νοσηλεύονται διασωληνωμένοι σε κρίσιμη κατάσταση στις ΜΕΘ, και δυστυχώς πολλοί από αυτούς καταλήγουν.

Ως εκ τούτου, ο παγκόσμιος εμβολιασμός υπήρξε (μολονότι δεν ομολογείται ακόμη ανοικτά αλλά σιγοψιθυρίζεται) η μεγαλύτερη υγειονομική απάτη στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, της οποίας οι επιπτώσεις στην ασφάλεια και στην ποιότητα της δημόσιας αλλά και ατομικής υγείας δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί σε πλήρη έκταση, ούτε έχουν υπολογιστεί επακριβώς.

Η κυβέρνηση εργαλειοποιεί το υγειονομικό προσωπικό των δομών υγείας, εφαρμόζοντας πιλοτικά στην ελληνική κοινωνία περιοριστικά μέτρα που οδηγούν στον διαχωρισμό των εργαζομένων επί τη βάσει υγειονομικών κριτηρίων.

Με άλλα λόγια, επιβάλλεται για πρώτη φορά μεταξύ των μελών μιας ομάδας εργαζομένων, που από κοινού παρέχουν την εργασία τους στον ίδιο χώρο των δομών υγείας, πολιτική υγειονομικών διακρίσεων και αξιοποιείται ως κριτήριο απαράδεκτου διαχωρισμού ο εμβολιασμός ή μη των πολιτών.

«Ότι ουκ αφήσει Κύριος την ράβδον των αμαρτωλών επί τον κλήρον των δικαίων, όπως αν μη εκτείνωσιν οι δίκαιοι εν ανομίαις χείρας αυτών»

Ψαλμός ΡΚΔ΄ (124ος), στίχος 3.

Μτφ.: «Διότι δεν θα αφήσει ο Κύριος για πάντα το (τυραννικό) ραβδί των αμαρτωλών πάνω στην κληρονομιά των δικαίων, για να μην απλώσουν και οι δίκαιοι τα χέρια τους σε έργα παράνομα»

Ἡ ἐκκοσμίκευση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας βίου καί ἡ ὁδύνη τῶν ἡδονῶν

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Η εκκοσμίκευση του εκκλησιαστικού μας βίου και η οδύνη των ηδονών

Είναι, δυστυχώς, αναντίρρητο γεγονός το ότι η κοινωνία μας παραπαίει σε όλους τους τομείς. Στην παιδεία, στην πίστη, στην ηθική, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στις τέχνες, παντού.

Διαφθορά, σχετικοποίηση των αιωνίων και κοινά αποδεκτών αξιών και ιδανικών, αντιστροφή ερμηνείας των όρων, άκρατος δικαιωματισμός, αποδόμηση κάθε νοήματος και αλήθειας του Ευαγγελίου, δαιμονική “επικαιροποίηση” του λόγου του Θεού, απιστία, χυδαιοποίηση της έννοιας της ύψιστης χριστιανικής αρετής της αγάπης, σχετικοποίηση της Αλήθειας, έμμεση αλλοίωση δογμάτων, σύγχυση, αποιεροποίηση μυστηρίων όπως ο τίμιος γάμος και η σωτηριώδης βάπτιση ελέω δημοσιότητας και μιάς παρεξηγησιμης ψευδο-προοδευτικής ελίτ- μη κατ’ επίγνωσιν χριστιανικής στη βάση της- και άλλα ων ουκ έστι αριθμός και τέλος.

Ζούμε σε εποχή περίεργη. Εποχή αποχριστιανισμού. Εποχή αντιστροφής των όρων και σχετικοποίησης όλων αυτών που ως τώρα κρατούσαν μια κοινωνία σε συνοχή.

Τι να πρωτο-μνημονεύσει κανείς; Λίγα παραδείγματα θα αναφέρουμε εδώ και μετά θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε όλα αυτά και πολύ περισσότερα.

Εδώ και καιρό, με πολύ έντεχνο τρόπο, ξεκίνησε από τα ΜΜΕ κυρίως μια κάποιου είδους χριστιανική “τζιχάντ” εναντίον του ίδιου του Θεού και των ανθρώπων που πιστεύουν σ’ Αυτόν.

Διασύρθηκε κληρικός με τεράστιο φιλανθρωπικό έργο με καταστρατήγηση των δημοσιογραφικών κανόνων και εκμηδένιση του τεκμηρίου της αθωότητας που όμως αποδόθηκε απλόχερα σε πολιτικούς και εγκληματίες.

Σοκ: Ὁ ΕΟΦ παραδέχεται ὅτι τά ἐμβόλια κατά τοῦ covid-19 προκαλοῦν ἔντεκα αὐτοάνοσα νοσήματα!

H λίστα είναι μακρά

Μεγάλη είναι η λίστα με τα αυτοάνοσα νοσήματα που «ξύπνησαν» λόγω των εμβολίων κατά του κορωνοϊού εκτός από τις λοιπές παρενέργειες και τους θανάτους που προκάλεσαν.

Αναλυτικά ο ΕΟΦ εξέδωσε τα στοιχεία με τα αυτοάνοσα νοσήματα που ενεργοποιήθηκαν μετά τον αναγκαστικό εμβολιασμό κατά του covid-19.

Συγκεκριμένα, σημειώνονται διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος, που αναφέρονται σε Αναιμία, Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, Αιμολυτική αναιμία, Αιμόλυση, Ανεπάρκεια μυελού των οστών, Θρομβοπενία, Αυτοάνοση θρομβοπενία, Θρομβοκυττάρωση, Λευκοκυττάρωση, Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα και Θρομβοπενική πορφύρα.

Τα περιστατικά με αυτοάνοσα νοσήματα

Οι αναφορές για αυτοάνοσα νοσήματα που καταγράφονται στην έκθεση του ΕΟΦ στις ηλικίες άνω των 18 ετών έχουν ως εξής:

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ, 5-5-2023

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ, 5-5-2023

https://www.youtube.com/live/L1n4WzREx2E?feature=share

Τά πάντα στόν ὅσιο θύμιζαν πώς προέρχεται ἀπό ἀρχαία γενεά, πού ἔμβλημά της εἶχε τή φιλοθεΐα καί τή φιλανθρωπία.

Από 7 ετών που πήγε στο μοναστήρι, δεν έκοψε τα μαλλιά του, Και από τότε που βγήκαν τα γένια του δεν τα έκοψε (μόνο μία φορά αναγκάστηκε να τα κόψει κατά τόν ἐρχόμό του στήν Ἑλλάδα, γιά τήν ἔκδοση πιστοποιητικοῦ ἰθαγενείας).

Εἶχε μία μοναδική εὐλάβεια καί ἱεροπρέπεια.

5 Μαΐου. Εἰρήνης μεγαλομάρτυρος (β ́ αἰ.). Εὐθυμίου ἐπισκόπου Μαδύτου. Ἐφραὶμ ὁσιομάρτυρος τοῦ νέου (†1426). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρ. γ΄ ἐβδ. Πράξ. (Πρξ. η΄ 40 - θ΄ 18).

Πραξ. 8,40         Φίλιππος δὲ εὑρέθη εἰς Ἄζωτον, καὶ διερχόμενος εὐηγγελίζετο τὰς πόλεις πάσας ἕως τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν εἰς Καισάρειαν.

Πραξ. 8,40               Ο δε Φιλιππος ευρέθηκε, χωρίς να το καταλάβη πως, εις την Αζωτον· και καθώς επερνούσε από τα διάφορα μέρη, εκήρυττε το Ευαγγέλιον εις όλας τας πόλεις, έως ότου ήλθεν εις την Καισάρειαν.

Ἡ ζωή μέσα στήν Ἐκκλησία Α' -ποιά ἡ Ἐκκλησία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

ΚΓ΄. Γερω–Μητροφάνης Ἁγιοπαυλίτης

Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Ὁ γερω–Μη­τρο­φά­νης προ­ερ­χό­ταν ἐξ ἐγ­γά­μων. Γεν­νή­θη­κε στίς 21 Φε­βρου­α­ρί­ου τό 1917 στό χω­ριό Κόρθιον τῆς Ἄν­δρου ἀ­πό τόν Ἰ­ω­άν­νη Κόντη καί τήν Ἑ­λέ­νη, καί στό ἅ­γιο Βάπτισμα τοῦ ἔ­δω­σαν τό ὄ­νο­μα Γε­ώρ­γιος. Ἔ­γι­νε ὑ­πα­ξι­ω­μα­τι­κός τοῦ Βα­σι­λι­κοῦ Ναυ­τι­κοῦ. Μό­λις παν­τρεύ­τη­κε, ἀρ­ρώ­στη­σε ἡ γυ­ναῖ­κα του καί τῆς ἔ­κο­ψαν τά πό­δια. Τήν ὑ­πη­ρέ­τη­σε πε­ρί­που ἕ­να ἑ­ξά­μη­νο μέ χρό­νο καί με­τά ἡ γυναῖκα του ἐ­κοι­μή­θη. Δι­ά­βα­σε στόν Ἀ­πό­στο­λο Παῦ­λο καί στόν ἅ­γιο Κο­σμᾶ τόν Αἰ­τω­λό ὅ­τι κα­λύ­τε­ρα ὁ ἄν­θρω­πος πού χη­ρεύ­ει νά μήν ξαναπαν­τρεύ­ε­ται καί νά γί­νε­ται μο­να­χός. Παι­διά δέν εἶ­χαν ἀ­πο­κτή­σει, ὁ­πό­τε δέν εἶ­χε ὑ­πο­χρε­ώ­σεις. Ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τόν κό­σμο καί ἦρ­θε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος σέ ἡ­λι­κί­α 45 πε­ρί­που ἐ­τῶν. Σκόρ­πι­σε σέ ἐ­λε­η­μο­σύ­νες ὅ­λη του τήν πε­ρι­ου­σί­α καί πῆ­ρε μα­ζί του εἴ­κο­σι χι­λιά­δες δραχ­μές. Ἔ­κα­νε μία πε­ρι­ο­δεί­α στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος καί γύ­ρι­σε ὅ­λα τά Μο­να­στή­ρια. Ξα­νά­κα­νε ἄλ­λη μί­α καί με­τά ἔ­μει­νε στόν Ἅ­γιο Παῦ­λο. Εἶ­πε στήν Σύ­να­ξη τῆς Μο­νῆς, ὅ­ταν πῆ­γε νά βά­λη με­τά­νοι­α γιά δό­κι­μος: «Πε­ρι­δι­ά­βηκα ὅ­λα τά Μο­να­στή­ρια. Ἐ­δῶ ἀ­να­παύ­τη­κα». Ἔ­δω­σε τίς εἴ­κο­σι χι­λιά­δες δραχ­μές στόν Γέ­ρον­τα. Τόν ρώ­τη­σαν: «Δέν ἔ­χεις συγ­γε­νεῖς;». «Πῆ­ραν αὐ­τοί, αὐ­τά εἶ­ναι γιά τίς ψυ­χές τῶν γο­νέ­ων μου», ἀ­πάν­τη­σε.

Ἔ­γι­νε μο­να­χός τό 1965 στίς 30 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου μέ τό ὄ­νο­μα Μη­τρο­φά­νης.

Ὁ προ­η­γού­με­νός του βί­ος εἶ­ναι τε­λεί­ως ἄ­γνω­στος, δι­ό­τι ὁ ἴ­διος δέν ἀ­νέ­φε­ρε πο­τέ τί­πο­τε. Ἔ­γι­νε μο­να­χός καί ἔ­ζη­σε βί­ο ἀ­νε­πί­λη­πτο, μέ κρυ­φή ἐρ­γα­σί­α. Ἦ­ταν ὑ­πό­δειγ­μα ξε­νιτεί­ας, ὑ­πα­κο­ῆς, νη­πτι­κῆς ἐρ­γα­σί­ας καί μο­να­χι­κῆς ἀ­κρι­βεί­ας.

Πο­τέ του δέν βγῆ­κε στόν κό­σμο, πα­ρά μό­νο τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια τῆς ζω­ῆς του γιά για­τρό. Μέ τούς συγ­γε­νεῖς του δέν εἶ­χε καμ­μί­α ἐ­πι­κοι­νω­νί­α. Ἔ­φθα­σε στό ὕ­ψος τῆς ξε­νι­τεί­ας. Κά­πο­τε ἦρ­θε ὁ ἀ­δελ­φός του στό Μο­να­στή­ρι. Τόν χαι­ρέ­τη­σε καί αὐ­τό ἦ­ταν ὅ­λο. Ἔ­τρε­χε ἐ­κεῖ­νος ἀ­πό πί­σω του νά τοῦ μι­λή­ση, ἀλ­λά ὁ γε­ρω–Μη­τρο­φά­νης κοί­τα­ζε τό δι­α­κό­νη­μά του. Ὅ­ταν ἔ­φυ­γε, ἔ­βγα­λε νά τοῦ ἀ­φή­ση εἴ­κο­σι χι­λιά­δες δραχ­μές· τό ᾿70 ἦ­ταν πολ­λά χρή­μα­τα. «Ἔ­χει τό Μο­να­στή­ρι μου ἀ­πό ὅ­λα», τοῦ εἶ­πε. Ἄλ­λη φο­ρά δέν ξα­νάρ­θε ὁ ἀ­δελ­φός του. Ἄλ­λο­τε ἦρ­θαν τά ἀ­νί­ψια του. Τούς χαι­ρέ­τη­σε στήν αὐ­λή καί ἄλ­λη φο­ρά δέν το­ύς ξα­να­μί­λη­σε. Αὐ­τοί τοῦ ἔ­στει­λαν μί­α ἐ­πι­τα­γή. Πῆ­γε στε­νο­χω­ρη­μέ­νος στόν Γέροντα καί τοῦ εἶ­πε: «Γέροντα, συγ­χώ­ρε­σέ με. Αὐ­τοί μέ ἔ­βα­λαν σέ πει­ρα­σμό. Πάρτα ἐ­σύ, Γέροντα, τά χρή­μα­τα γιά τίς ἀ­νάγ­κες τοῦ Μο­να­στη­ριοῦ, νά μήν τά στε­ί­λω πί­σω».

Ἔ­κα­νε περίπου εἴ­κο­σι χρό­νια στό Ἀρ­χον­τα­ρί­κι πού εἶ­ναι τό­πος γνω­ρι­μί­ας. Ὑ­πῆρ­χαν ἄν­θρω­ποι πού ἔρ­χον­ταν στόν Ἅ­γιο Παῦ­λο μό­νο γιά νά τόν δοῦν, για­τί ἤ­ξε­ραν ὅ­τι δέν μι­λοῦ­σε. Τοῦ ἔ­στελ­ναν εὐ­χη­τή­ρια. Δέν τ᾿ ἄ­νοι­γε. Τόν ρω­τοῦ­σαν με­ρι­κοί:

–Πά­τερ Μη­τρο­φά­νη, μᾶς θυ­μᾶ­σαι; Ἤρ­θα­με καί πέ­ρυ­σι.

Γιά νά ἀ­πο­φύ­γη τήν συ­ζή­τη­ση ἔ­λε­γε:

Θάρρος στήν ἄπειρη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ

Κάποιος αδελφός που έμενε στα Μονύδρια έπεφτε συχνά, με ενέργεια του διαβόλου, στην πορνεία, πίεζε όμως τον εαυτό του να μείνει και να μην πετάξει το σχήμα. Και όταν άρχιζε τον σύντομο κανόνα του, παρακαλούσε με στεναγμούς τον Θεό λέγοντας: «Κύριε, είτε θέλω είτε δεν θέλω, σώσε με. Γιατί εγώ, ως λάσπη που είμαι, ποθώ τη βρωμιά της αμαρτίας, εσύ όμως, ως Θεός και παντοδύναμος, μπορείς να με εμποδίσεις. Να σπλαχνιστείς τον ενάρετο, δεν είναι σπουδαίο· και να σώσεις τον καθαρό, δεν είναι αξιοθαύμαστο· γιατί είναι άξιοι να τους δείξεις την αγαθότητά σου. Σ’ εμένα, Κύριε, κάνε να θαυμαστούν τα ελέη σου, και δείξε την ασύλληπτη φιλανθρωπία σου σε αυτό που σου ζητώ. Γιατί σ’ εσένα εμπιστεύεται τον εαυτό του ο φτωχός (Ψαλμ. 9:35), εκείνος δηλαδή που δεν έχει καμία αρετή».

Αυτά και τα παρόμοια έλεγε καθημερινά με δάκρυα ο αδελφός, είτε είχε αμαρτήσει είτε όχι. Κάποτε λοιπόν, που είχε πέσει νύχτα στη συνηθισμένη αμαρτία, σηκώθηκε αμέσως και άρχισε τον κανόνα του. Και ο διάβολος, κατάπληκτος για την ελπίδα του, αλλά και για την αδιαντροπιά του απέναντι στον Θεό, παρουσιάστηκε ορατός και του είπε: «Άθλιε, δεν ντρέπεσαι να σταθείς μπροστά στον Θεό ή ακόμη και να προφέρεις το όνομά του, αλλά ξεδιάντροπα τολμάς και να ψάλλεις;»

4 Μαΐου. Πελαγίας μάρτυρος (†290). Ἱλαρίου ὁσίου. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμ. γ΄ ἐβδ. Πράξ. (Πρξ. η΄ 26-39).

Πραξ. 8,26         Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε πρὸς Φίλιππον λέγων· ἀνάστηθι καὶ πορεύου κατὰ μεσημβρίαν ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν καταβαίνουσαν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Γάζαν· αὕτη ἐστὶν ἔρημος.

Πραξ. 8,26               Αγγελος δε Κυρίου ελάλησε στον Φιλιππον και του είπε· “σήκω και προχώρησε προς νότον στον δρόμον, ο οποίος κατεβαίνει από την Ιερουσαλήμ εις την Γαζαν· αυτός ο δρόμος είναι έρημος, δεν έχει κίνησιν”.