'Κι ἔτσι, ἀνατράπηκαν τά δόγματα τῆς ὀρθῆς πίστης κι ἔπεσαν σέ σύγχυση...'' ~ Μέγας Βασίλειος

Κι ἔτσι, ἀνατράπηκαν τὰ δόγματα τῆς ὀρθῆς πίστης κι ἔπεσαν σὲ σύγχυση οἱ θεσμοὶ τῆς Ἐκκλησίας. Κι οἱ φίλαρχοι, ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν Κύριο, πηδοῦν καὶ κυριεύουν τὶς ἐπισκοπές.

Θεολογικός Λόγος Ἔλεγχος κατὰ τῶν Σημερινῶν Ἐπισκόπων καὶ Θεολόγων.

Κωφίδης Εὐάγγελος

(Ἀναφορὰ στὸ Παράδειγμα τοῦ Ἁνανία καὶ τῆς Σαπφείρας)

«Μέγα τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας· ὁ Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι…» (Α΄ Τιμ. 3:16).

Ἀλλὰ σήμερα, οἱ ποιμένες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κηρύττουν αὐτὸ τὸ μυστήριον, ἀρνοῦνται τὴν ἁγιότητά του μὲ τὰ ἔργα τους. Ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἁνανία καὶ τὴν Σαπφείρα (Πράξ. 5:1-11) δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἱστορικὴ διήγηση· εἶναι θεϊκὴ προειδοποίηση γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ θαρροῦν ὅτι μποροῦν νὰ παίζουν μὲ τὴν Ἁγία Πίστη καὶ νὰ διακωμῳδοῦν τὴν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἀπὸδειξη τῆς Ψεύτικης Εὐσέβειας

Ὁ Ἁνανίας καὶ ἡ Σαπφείρα ἐφαίνονταν εὐσεβεῖς· εἶχαν προσφέρει μέρος τῆς περιουσίας τους στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔκλεψαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, νομίζοντας ὅτι μποροῦν νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀποστόλους καὶ νὰ δοξαστοῦν ὡς δωρητές. Ὁ Θεὸς τοὺς ἔκοψε στοὺς τόπους, δείχνοντας ὅτι ἡ ὑπόκριση εἶναι θανάσιμη.

Σήμερα, ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι κάνουν τὸ ἴδιο:

Περιμένοντες τὸν «ὑπέροχον» Ἐπίσκοπον!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὅταν κάποιος μητροπολίτης ἀναχωρήσει εἰς Κύριον, ἀρχίζουν οἱ «ζυμώσεις» γιὰ τὸ διάδοχό του. Ὑπάρχει ἐνδιαφέρον σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς. Ἐνδιαφέρονται οἱ ἐνάρετοι κληρικοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνάξιοι. Ἀνησυχοῦν οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐμφανίζονται στὸ ναὸ μία ἢ δύο φορὲς τὸ χρόνο. Ἐνδιαφέρονται καὶ οἱ παντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν πίστη, γιατί θέλουν ἕνα δεσπότη νεωτεριστή, μὲ «ἀνοικτοὺς ὁρίζοντες» καὶ ἄξιο γιὰ κοινωνικὸ ἔργο. Ἐνδιαφέρονται οἱ δήμαρχοι καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες τοῦ τόπου, ὅπως καὶ οἱ πρόεδροι τῶν διαφόρων συλλόγων καὶ σωματείων, γιὰ νὰ ὑπάρχει ἕνας μητροπολίτης ποὺ θὰ συμπληρώνει τὴν παράσταση στὶς δημόσιες ἐμφανίσεις τους καὶ θὰ εἶναι κοσμικός, κοινωνικός, διαχυτικὸς καὶ ἄρα ὑπέροχος!

Τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ δὲν μιλάει γιὰ ἐνάρετο μητροπολίτη. Δὲν τὸν ἐπιθυμεῖ. Δὲν θέλει ἠθικοὺς φρα­γμοὺς στὴ ζωή του. Τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία του, γιατί θὰ τοὺς ἐμποδίζει καὶ δὲν θὰ ἐγκρίνει τὶς ὅποιες ἀμφίβολες δραστηριότητές τους καὶ προπαντὸς θὰ ἐλέγχει τὶς ἁμαρτωλές τους ἐπιλογές.

Γενικὰ ὅλοι ζητοῦν ἕνα ἐπίσκοπο, ποὺ θὰ εἶναι ὅμοιός τους, θὰ εὐλογεῖ ὅλες τὶς πράξεις τους καὶ θὰ εἶναι ἀκόλουθός τους σὲ κάθε πρωτοβουλία τους! Πολλὲς φορὲς οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἔχουν σχηματίσει καλὴ ἐντύπωση γιὰ κάποιον ἐπίσκοπο, ποὺ τὸν εἶδαν καὶ τὸν ἄκουσαν στὴν τηλεόραση ἢ σὲ κάποια ἐκδήλωση καὶ ζητοῦν καὶ γιὰ τὴν περιοχή τους νὰ ἔχουν ἕνα παρόμοιο. Χωρὶς φυσικὰ νὰ γνωρίζουν τὸ ἦθος του καὶ τὴν ἀξιοσύνη του. Στηρίζονται στὴν ἐπιτηδευμένη ἐμφάνισή του ἢ σὲ κάποια δήλωσή του, κενὴ πνευματικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ εὐχάριστη στοὺς θρησκευτικὰ ἀδιάφορους, ὅπως εἶναι οἱ ἴδιοι.

Πρός τί ὑπάρχετε;

ΑΡΘΡΟ- ΚΟΛΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ" ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ. ΠΑΛΑΙΟ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ.

ΟΛΑ τὰ δημιουργήματα, ἀόρατα καὶ ὁρατά, ἔχουν προορισμὸν καὶ σκοπόν. Οὐδὲν ἄσκοπον καὶ παράσκοπον ἐν τῷ πνευματικῷ καὶ τῷ ὑλικῷ κόσμῳ.

Οἱ ἄγγελοι ὑπάρχουν νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον, ν' ἀναγγέλλουν τό θέλημά του καί νὰ διακονοῦν εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. «Οὐχὶ πάντες εἰσί λειτουργικά πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;» ( Ἑβρ. α΄ 14).

Τὰ ἄστρα ὑπάρχουν διὰ νὰ μαρμαίρουν εἰς τὰ ὕψη, νὰ διδάσκουν τὴν τάξιν καὶ τὴν ἁρμονίαν, νὰ διακηρύσσουν τὴν μεγαλωσύνην τοῦ Δημιουργοῦ, νὰ εὐφραίνουν μὲ τὸ μεγαλεῖον των ἀνθρώπους καὶ ἀγγέλους, καὶ μὲ τὴν ἰδικήν των γλῶσσαν νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον. «Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα» (Ψαλμ. ιη΄ 1).

Ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ὑπάρχουν, διὰ νὰ φωτίζουν καὶ νὰ ὡραΐζουν τὴν ἡμέραν καὶ τὴν νύκτα. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τοὺς δύο φωστῆρας τοὺς μεγάλους, τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν εἰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας καὶ τὸν φωστῆρα τὸν ἐλάσσω εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτός» (Γέν. α΄ 16).

Τὰ σύννεφα ὑπάρχουν, διὰ νὰ ρίπτουν τὴν βροχὴν καὶ νὰ ὡραΐζουν τὸ στερέωμα.

Ἡ γῆ ὑπάρχει διὰ νὰ κατοικῇ ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ τρέφεται ἐκ τῶν προϊόντων της. «Αὐτὸς διώρισεν αὐτήν, οὐκ εἰς κενὸν ἐποίησεν αὐτήν, ἀλλὰ κατοικεῖσθαι ἔπλασεν αὐτήν» (Ἠσ. με΄ 18).

Τὰ πτηνὰ ὑπάρχουν διὰ νὰ πετοῦν, νὰ κελαηδοῦν καὶ νὰ εὐχαριστοῦν τὸν ἄνθρωπον μὲ τὰς πτήσεις, τὰ ἄσματα, τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματά των.

Τὰ ζῶα γενικῶς ὑπάρχουν, διὰ νὰ προσφέρουν κρέας ἢ ἐργασίαν ἢ ἄλλας ὠφελείας εἰς τὸν ἄνθρωπον, καὶ δὴ καὶ νὰ διδάσκουν τὸν ἄνθρωπον. Ἡ μέλισσα π.χ. διδάσκει, πόσον ὡραῖον πρᾶγμα εἶνε ἢ ἐργατικότης, ὃ ὄφις διδάσκει, πόσον ἀπαίσιον πρᾶγμα εἶνε ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία τὸ ἐλκυστικώτατον τοῦτο ζῶον μετέβαλεν εἰς ἀποκρουστικώτατον.

Ὑπόμνησις Ἱερατικῶν καθηκόντων

 Γράφει ὁ πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Οἱ ἀξιωματοῦχοι στὴν κοινωνία ἄλλοτε τιμῶνται καὶ ἄλλοτε ἐπικρίνονται, μὲ βάση πάντα τὸ ἦθος τους καὶ τὸ ἔργο τους. Συν­ήθως σχολιάζονται δυσμενῶς, γιατί χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζουν κατέχουν ἀξιώματα, κινούμενοι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας καὶ τοῦ πλουτισμοῦ. Ὡστόσο, οἱ ἄν­θρω­ποι στοὺς ὁποίους ἀπευθύνονται βλέπουν, ἀκοῦν καὶ βγάζουν τὰ συμπεράσματά τους. Εὐ­τυ­χῶς ποὺ τὰ πρόσωπα τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀλλάζουν συχνὰ καὶ δὲν διαιωνίζονται δυσάρεστες καταστάσεις.

Ἀξιωματοῦχοι ὑπάρχουν καὶ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ διακονοῦν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Πρωτίστως εἶναι οἱ μητροπολίτες καὶ δευτερευόντως οἱ ἱερεῖς. Κι ἐδῶ ἔχουμε ἄξιους καὶ ἀνάξιους. Οἱ πρῶτοι ἐπαινοῦνται κι ἔχουν τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη τῶν πιστῶν καὶ οἱ δεύτεροι σχολιάζονται γιὰ τὴ σκανδαλώδη συμπεριφορά τους, κάτι ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό, γιατί εἶναι ἰσόβιοι στὴ θέση τους καὶ δύσκολα... βελτιώνονται τὰ κακῶς κείμενα στὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβούλευε τοὺς συνεργάτες του νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ στὸ θέμα τῆς ἐκλογῆς ἐπισκόπων καὶ λοιπῶν κληρικῶν, γιατί μόνο ἄξιοι ἐργάτες τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας θὰ μποροῦσαν νὰ προστατέψουν καὶ νὰ προεκτείνουν τὸ ἀποστολικὸ ἔργο τῆς σπορᾶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ στοὺς λαούς. Οἱ πολύτιμες συμβουλὲς κυρίως περιέχονται στὶς λεγόμενες «ποιμαντικὲς ἐπιστολές», δηλαδὴ στὶς δύο πρὸς τὸν Τιμόθεον καὶ στὴν πρὸς Τίτον.

«Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»

Πορφυρίτης

Μέ κάθε εὐκαιρία οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι δηλώνουν ὅτι εἶναι «εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ»[1], ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίμνιο, ὅτι πονοῦν γιά ὅσα θλιβερά συμβαίνουν, ὅτι πρέπει νά τούς ἐμπιστευόμαστε. Ἀπό λόγια καλά πᾶμε, καθώς στήν Ἑλλάδα «εἶσαι ὅ,τι δηλώσεις»! Ἡ ἀλήθεια ὅμως ἀπέχει παρασάγγας ἀπό τίς δηλώσεις τῶν ἐπισκόπων καί θεωροῦμε ὅτι δέν χρειάζονται περαιτέρω ἐπιχειρήματα γι’αὐτό καθώς βιώνουμε τό ἀντίχριστο κλίμα στήν ταλαιπωρημένη πατρίδα μας.

Οἱ σημερινοί ἐπίσκοποι, ὄχι ὅλοι, εἶναι «δολοφόνοι» ψυχῶν, ἀφοῦ ἀδιαφοροῦν γιά τό ποίμνιό τους τό ὁποῖο παρασύρεται ἀπό τίς καταστροφικές αἱρέσεις καί τίς διδασκαλίες δαιμονίων, οἱ ὁποῖες συνηθέστατα ἐκστομίζονται καί ἀπό τα χείλη τους. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ τόν πρωθυπουργό, «οἱ περισσότεροι εἶναι κότες καί κάθονται στά κλουβιά τους»[2]! Δέν σέβονται τόν λαό, δέν σέβονται τόν ἑαυτό τους, δέν σέβονται καί τόν Θεό. «Ὤ, πῶς κοιμῶνται οἱ ἱεράρχες μας», ἀναρωτιέται ὁ ἔχων ὀρθόδοξη συνείδηση Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, «μὲ τέτοια ἀντικανονικὴ ἀντιχριστιανικὴ νομοθεσία, αὐτοὶ ποὺ κάποτε, ἐμπρὸς σὲ χιλιάδες λαοῦ ποὺ ἐπευφημοῦσε, πατῶντας ἐπάνω στὸν δικέφαλο ἀετὸ ὡρκίστηκαν, πὼς θὰ εἶνε ἄγρυπνοι φύλακες τῶν νόμων τῆς Ἐκκλησίας μας;»[3]. Τί θά ἔλεγε σήμερα;

Βιοπορίζονται ἀπό τόν ἰδρώτα τοῦ λαοῦ, ζῶντας ὡς ἐν ἐνεργείᾳ βασιλιᾶδες, μέ χρυσοποίκιλτα στολίδια, ἐφήμερη λάμψη, συχνότατη δημόσια προβολή σέ μέσα μαζικῆς ἐξαπάτησης καί κοσμική ἐξουσία. Συγχρωτίζονται ὡς ἐπί τό πλεῖστον, μέ διεφθαρμένα πολιτικά πρόσωπα τά ὁποία, ἀφοῦ τά «ξεπλένουν», προωθοῦνται «ἐξαγνισμένα» πρός ψήφιση. Ἀπολαμβάνουν τά ἐγκώμια καί τίς κολακεῖες τῶν ὀργάνων τοῦ συστήματος καί μετασχηματίζονται μέ ἐπίγνωση ἤ ἀνεπιγνώστως σέ γρανάζια του.

Ὁ Ἐπίσκοπος κατά τόν Γέροντα Ἐπιφάνιο

Ὁ Ἐπίσκοπος κατά τόν Γέροντα π. Ἐπιφάνιον

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἱερόθεος Ἀργύρης

«Δεμένο μ’ ἔφεραν ἐνώπιόν σας, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ὅμως μὲ τὴ θέλησί μου. Μ’ ἔδεσαν τὰ γηρατειὰ τοῦ Σεβαστοῦ πατέρα καὶ ἡ φιλία τοῦ ἀγαπητοῦ Βασιλείου… Εἶναι τρομερὸ ποὺ τὸ σκέπτομαι… ὁ ἴδιος ἐγὼ βρίσκομαι στὸ θυσιαστήριο, ἕτοιμος νὰ μὲ θυσιάσουν πατέρας καὶ φίλος»1.

Ἄρνησις τοῦ π. Ἐπιφανίου νὰ δεχθῆ τὸ ἀξίωμα: Τὰ ἀνωτέρω συγκινητικὰ ρήματα ἐνέπνεαν ὅλους τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ φυσικὰ καὶ τὸν π. Ἐπιφάνιο. Εἶναι γνωστὸν ὅτι αὐτὸς ἀρνήθηκε νὰ δεχθῆ τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, παρὰ τὶς πιέσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα εὐλαβῶν Ἐπισκόπων. Καὶ παρέμεινε ἀμετάβλητος ἕως τέλους σ’ αὐτή του τὴν ἀπόφασι:

«Ἡ στάσις Σας μὲ συνθλίβει, σημειώνει μὲ ἔμφασι, ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ εἰπῶ τὸ ναί. «Τί ποιεῖτε κλαίοντες καὶ συνθρύπτοντές μου τὴν καρδίαν;» ’Ἐὰν ὅπως λέγετε, εἶνε θέλημα Θεοῦ, διατὶ ὁ Θεὸς δὲν λαλεῖ καὶ εἰς τὴν καρδίαν μου, διατὶ δὲν μοῦ δίδει ἐσωτερικὴν πληροφορίαν, διατὶ δὲν ἀλλάσσει τὰ ἐντός μου;… Παρακαλέσατε τὸν Θεόν, ἀφοῦ πιστεύετε ὅτι τὸ νὰ γίνω Ἐπίσκοπος εἶνε θέλημά Του, νὰ μὲ ἀλλοιώση. «Ἀδυνατεῖ Αὐτῷ οὐδέν». Δὲν βλέπω ἄλλην διέξοδον…»2.

Πραγματικὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἦτο μόνον μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἐποχή του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του!

Τὸ ὕψος τῆς Ἀρχιερωσύνης: Ὅλοι μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο γνωρίζουμε τὴν σημασία καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος. Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων καὶ εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὸ ὕψιστο τῆς εὐθύνης ποὺ δύναται νὰ ἀναλάβη ὁ ἄνθρωπος.

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο, δὲν ἐπιτρέπεται ποτὲ κανεὶς νὰ ἀναζητῆ μόνος του τὴν ἀνάληψι αὐτοῦ τοῦ ἀξιώματος παρὰ μόνον ἐπιλεγόμενος καὶ ἐκλεγόμενος ἀπὸ τὸν Θεό, μέσα στὸν θεανθρώπινο ὀργανισμὸ τῆς Ἐκκλησίας. «Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ ὁ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ Ἀαρών»3. Ἐννοεῖται, καὶ τότε μετὰ φόβου καὶ τρόμου καὶ ἐὰν ὑπάρχη ἐσωτερικὴ πληροφορία. Πολλοὶ Ἅγιοι (ἐκτὸς τοῦ π. Ἐπιφανίου) ἐκλήθησαν καὶ διὰ νὰ ἀποφύγουν, ἔφυγαν εἰς τὰς ἐρήμους!

Ὅποιος ἐπιδιώκει ἤ μεθοδεύει, χάνει τὴν Χάρι: Ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος ἔλεγε πάντοτε ὅτι «ὅποιος ἐπιδιώκει ἤ μεθοδεύει νὰ καταστῆ Ἐπίσκοπος, αὐτὸς χάνει τὴν Θεία Χάρι».

Ἐπιδίωξις μὲ ἀνθρώπινα μέσα καὶ μεθόδους: Καὶ νὰ τί ἀναφέρει αὐστηρὰ ἡ πατερικὴ σοφία: «Χωρὶς νὰ κληθῆς ἀπὸ τὸν Θεό, μὴ ἐπιδιώκης ποτὲ νὰ καταλάβης ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα μὲ χρήματα, ἢ μὲ βοήθεια ἀνθρώπων ἤ μὲ δική σου ἀπαίτησι, καὶ ἂν ἀκόμη βλέπης τὸν ἑαυτό σου ἱκανὸ νὰ ὠφελήση ψυχές. Γιατί ὑπάρχουν τρία ἐνδεχόμενα, καὶ θὰ συμβῆ ἕνα ἀπὸ αὐτά. Ἤ θὰ ἔλθη ἐπάνω σου ἡ ἀγανάκτηση καὶ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, μὲ ποικίλους πειρασμοὺς καὶ συμφορὲς καὶ θὰ σὲ πολεμήσουν ὄχι μόνον ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ κτίσις σχεδὸν καὶ θὰ γεμίση στεναγμοὺς ἡ ζωή σου. Ἤ θὰ ὑπερ­­ισχύσουν οἱ ἀντίπαλοί σου καὶ θὰ καθαιρεθῆς μὲ μεγάλη ντροπὴ ἀπὸ τὴ θέση σου. Ἤ θὰ πεθάνης πρόωρα καὶ θὰ χωρισθῆς ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή»4.

Ρωμανίδης: Τό ἐγκόλπιό σου, πού τό λανσάρεις ὡς ἐξουσία, ἔχει συνάρτηση μέ τό ἦθος τῆς καρδιᾶς σου. Ἄν τό φορᾶς γιά νά λιτανεύεις μιά Κολωνακιώτικη ἐκκλησιαστική ἀριστοκρατία ὡς ὑπεροχή, εἶσαι ἕνας μασκαρεμένος ἀπατεωνίσκος, πού ἐκμεταλλεύεσαι τήν Ἀποστολική ἐξουσία ἀλλά μισεῖς τήν Ἀποστολική ἀξία. Τελεῖς μυστήρια ἀλλά δέν θεραπεύεις ψυχές

Ὁ πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης († 1η Νοεμβρίου 2001) γιά τά Ἱερατικά συνέδρια

«...Δέν πηγαίνω ποτέ σέ Ἱερατικά συνέδρια ὡς ὁμιλητής. Διαπίστωσα ὅτι οἱ ἐκασταχοῦ Μητροπολῖτες πλήν ἐνίων ἐξαιρέσεων, μέ βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθοῦν νά κατατρομοκρατήσουν τους Ἱερεῖς, κυρίως αὐτούς πού σέβονται τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση καί νά ἐπιβάλλουν τήν ἀθεολόγητη ἰδεοληψία τους, τόν ἀδογμάτιστο κοινωνισμό τους ἤ ἀκόμη καί τά πάθη τῆς ἀτιμίας τους... Μέ τέχνη καί τρομοκρατία προσπαθοῦν νά τά ἐπιβάλλουν καί αὐτά...

Οἱ γαστρίμαργοι λένε: <Δέν βλάπτουν τά φαγητά καί τά ποτά! Τά ἐξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή ἡ Δεσποτική σοφιστεία στήν παρερμηνεία... τοῦ Εὐαγγελίου. Σέ ὅλο τό μεγαλεῖο της!

Οἱ ἠθικιστές λένε: <Δράση θέλει ὁ Χριστός>. Ἐννοεῖται ποιμαντική δράση, χωρίς ἀγῶνα ἐσωτερικῆς κατάστασης. Δράση, δράση... βράση, βράση... Καί στό τέλος ἐξατμίζονται ὅλα καί μένει ἄδεια ἡ κατσαρόλα.

Οἱ ἀμοραλιστές, ἐκεῖ νά ἀκούσετε φωνές... <Δέν ἀσχολεῖται ὁ Θεός μέ τό πῶς λειτουργοῦν οἱ γενετήσιες ὁρμές μας ἀλλά μέ τήν καρδιά μας>. <Καλά, εἶπα σέ κάποιον, ἀκρωτηριασμένοι θά μποῦμε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Τά γεννητικά ὄργανα, δέν συντονίζονται λειτουργικά μέ τήν καρδιά; Ἄν εἶναι καθαρή ἡ καρδιά, ὅλος ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ διότι δέν ἐκφεύγει λειτουργικά ἀπό τήν ἀρχή καί τό ἀτέλεστον τέλος τῆς ὑποστάσεως, δηλαδή τό κατ' εἰκόνα καί τό καθ' ὁμοίωσιν τοῦ Ἀρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στά εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ σώματος δέν πηγαίνει ἡ Θεία Κοινωνία; Δέν θεοῦται ὅλος ὁ ἄνθρωπος; Ὑπάρχουν σημεῖα πού ἐπικρατεῖ ὁ Χριστός καί ἄλλα πού διαφεντεύει ὁ διάβολος; Τί εἴδους πίστη ἔχετε; Τί δυαλισμό εἰσάγετε στήν Ἐκκλησία;>

- <Μά ἐσεῖς, ἀπάντησε μέ κομμένη ἀνάσα, εἶστε ἐνάντια στήν ἠθική. Πῶς τά λέτε αὐτά;>

- <Στήν στείρα ἠθική τῆς ἐπιφάνειας τοῦ ἐξήγησα. Ὄχι στήν ψυχοσωματική ἠθική τοῦ βάθους πού στήν ὀρθόδοξη γλῶσσα λέγεται Ἀσκητική>.

Κατάπιε τήν γλῶσσα του ὁ τυραννίσκος...

Ὁ Ἐπίσκοπος, ὡς διάδοχος καὶ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ ζῆ ὡς μάρτυς καὶ ὁμολογητής !

Ἱερομονάχου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Ὁ Ἐπίσκοπος, ὡς διάδοχος καὶ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ ζῆ ὡς μάρτυς καὶ ὁμολογητής, καὶ νὰ εἶναι γιὰ τοὺς πιστοὺς κανὼν πίστεως, δηλαδὴ ἂφ' ἑνὸς νὰ γνωρίζη καὶ νὰ ἀποδέχεται τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἂφ' ἑτέρου νὰ τὴν ὁμολογὴ καὶ νὰ τὴν διδάσκη μὲ ἔργο καὶ λόγο στὸ ποίμνιό του. Αὐτὴ τὴν πίστη ἀναλαμβάνει νὰ διαφυλάξη ὁ χειροτονούμενος ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, καὶ... αὐτὸ ὁμολογεῖ ἐνώπιόν της εὐχαριστιακῆς συνάξεως.

Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ πρῶτος Μάρτυς καὶ Ὁμολογητής, ὁ μαρτυρήσας ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τὴν καλὴν ὁμολογίαν. Μὲ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος φέρει στὸν μαθητὴ τοῦ Τιμόθεο ὡς παράδειγμα τὸν Χριστό, καὶ τὸν παρακινεῖ σὲ ἀγῶνες: « Μαρτύρησε ὁ Χριστὸς καὶ ἔγινε πρωτομάρτυς. Χρωστοῦμε λοιπὸν κι ἐμεῖς, οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἀπόστολοι, νὰ Τὸν μιμούμαστε καὶ νὰ μαρτυροῦμε τὴν θεότητά Του». Ἡ ὁμολογία ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μένη ὁ Θέος στὴν καρδιὰ τοῦ ὁμολογοῦντος, καὶ ἀντιστρόφως νὰ μένη αὐτὸς στὸν Θεό, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: Ὃς ἂν ὁμολογήση ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς ἐν αὐτῶ μένει καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Θεῶ. « Συμπεραίνεται λοιπὸν ὅτι τὸ νὰ ὁμολογῆ κάποιος μὲ τὸ στόμα γιὰ νὰ πιστεύη μὲ τὴν καρδιὰ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἀληθινὰ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἡ πίστη καὶ ἡ ὁμολογία αὐτὴ τοῦ προξενεῖ ὁπωσδήποτε ἕνα πολὺ μεγάλο στεφάνι καὶ ἕναν ὑπερφυσικὸ μισθό: τὴν ἐνοίκηση, δηλαδή, καὶ διαμονὴ τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιὰ τοῦ πιστεύοντος καὶ ὁμολογοῦντος,... καὶ ἀντιστρόφως τὸ νὰ μένη αὐτὸς στὸν Θεό».

Σκανδαλώδης ἀντιπαράθεσις

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀντιπαράθεση τῶν Μητροπολιτῶν μὲ τοὺς ἱερεῖς τους εἶναι ἕνα μεγάλο σκάνδαλο. Οἱ πρῶτοι ἀμφισβητοῦν τοὺς δεύτερους, ὡς πρὸς τὴ διαχείριση τοῦ ἱεροῦ χρήματος! Τὰ θέλουν ὅλα δικά τους καὶ σοφίζονται τρόπους ἐλέγχου καὶ ἀφαίμαξης τοῦ περιεχομένου τῶν παγκαρίων τῶν ναῶν. Τὸ πάθος τῆς πλεονεξίας τῶν Μητροπολιτῶν αὐτῶν εἶναι ἀκόρεστο. Ὅσα νὰ τοὺς δώσεις δὲν ἱκανοποιοῦνται. Συνήθως ἀνήκουν στὴ νέα γενιά, ἔχουν πολλὲς προσωπικὲς ἐπιθυμίες, καταδυναστεύονται ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα... καὶ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὴν ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι μητρόπολη εἶναι μόνο τὸ μέγαρο καὶ τὰ γραφεῖα, ἐνῷ τὶς ἐνορίες τὶς βλέπουν ὡς ἀνεξάντλητες πηγὲς ἐσόδων! Περιφρονοῦν τὶς ὅποιες δραστηριότητες ἔχουν καὶ ἀδιαφοροῦν, γιὰ νὰ καλύψουν τὶς λειτουργικὲς ἀνάγκες τῶν ναῶν, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἀνάγκες τῶν φτωχῶν ἐνοριτῶν τους. Οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολίτες ἔχουν ἔμμονη ἰδέα τὴν αὔξηση τῶν εἰσφορῶν ἀπὸ τοὺς ναοὺς καὶ τὶς συχνὲς ἐφ’ ἅπαξ χορηγίες, γιὰ νὰ ἐνισχύεται τὸ ἔργο τους, τὸ ὁποῖο πολλὲς φορὲς εἶναι ἀνύπαρκτο καὶ ὅταν μιλοῦν γι’ αὐτὸ στοὺς πιστούς, χωρὶς ντροπὴ καὶ χωρὶς ἀξιοπρέπεια, τὸ μόνον ποὺ πετυχαίνουν εἶναι ἡ πρόκληση καὶ ὁ σκανδαλισμός.

Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι τὴ Μητρόπολη τὴν ἀποτελεῖ ὁ Μητροπολίτης, οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ πιστοί. Δηλαδὴ τὸ ποίμνιο καὶ οἱ ποιμένες. Εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἀντίληψη ὅτι μοναδικὸς ἐκκλησιαστικὸς ἄρχοντας εἶναι ὁ Μητροπολίτης καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι πρέπει νὰ ἔχουν δουλικὸ φρόνημα ἀπέναντί του καὶ ὅταν τὰ λάθη του καὶ τὰ σκάνδαλά του εἶναι πασίγνωστα! Ἂς περιγράψουμε ὅμως τὴν πραγματικότητα.

Ἀκολουθῶντας τὰ βήματα τοῦ Χριστοῦ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ συχνὰ ἐνοχλοῦνται καὶ κάποτε σκανδαλίζονται ἀπὸ μεμονωμένες περιπτώσεις μεγαλόσχημων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποφασίζουν γιὰ διάφορα θέματα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τρόπο ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὴν παράδοσή της. Τὸ τραγικὸ ἀποτέλεσμα εἶναι οἱ ἀναταραχές, οἱ κλυδωνισμοί, οἱ ὀξύτητες, ἡ ἀπομάκρυνση τῆς ἀγάπης καὶ ἡ μόνιμη ἐγκατάσταση τῆς ἐμπάθειας καὶ τοῦ μίσους... στὶς σχέσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων.

Οἱ ἀποφάσεις ποὺ προκαλοῦν πολλὲς φορές, ἐμφανίζονται ὡς συν­οδικές, χωρὶς νὰ εἶναι. Ἁπλῶς ὁ πρόεδρος τῆς Συνόδου ἀποφασίζει καὶ τὰ μέλη ψηφίζουν. Τελικὰ γίνεται τὸ θέλημα τοῦ ἑνός. Καὶ ἂν ὁ ἕνας εἶναι ἐνάρετος καὶ ταπεινός, δὲν δημιουργεῖται πρόβλημα. Ἡ διοίκηση ὅμως ἐπηρεάζει ἀρνητικὰ αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀσκοῦν καὶ ἀναρωτιέται κανείς, γιατί καταστρέφονται οἱ χαρακτῆρες τῶν διοικούντων; Τὸ φαινόμενο αὐτὸ παρατηρεῖται σὲ ἀποφάσεις ποὺ ὑπαγορεύονται ἀπὸ ἐξωεκκλησιαστικοὺς παράγοντες. Καὶ εἶναι ἀρκετὲς αὐτές! Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο «ἀπεφάσισε» ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας στὸ θέμα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας. Στὸ λάθος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔπεσε καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁ κλυδωνισμὸς ὑπῆρξε μέγας.

Ἀλλὰ καὶ στὸ θέμα τῆς ἐκλογῆς τῶν μητροπολιτῶν τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἰδανικά. Ἐκλέγονται οἱ ἡμέτεροι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, χωρὶς νὰ ἐξετάζονται οἱ εἰδικὲς συνθῆκες τῶν χηρευουσῶν μητροπόλεων. Ἔτσι παρατηροῦμε καταστάσεις ποὺ θλίβουν τοὺς χριστιανοὺς τῶν περιοχῶν. Ἄλλα περίμεναν καὶ ἄλλα βλέπουν. Στὴν ἀρχὴ ὅλα καλὰ καὶ ἐνθουσιώδη. Καὶ μετὰ ἀπὸ λίγους μῆνες ἀρχίζουν οἱ ψίθυροι καὶ τὰ σχόλια γιὰ ἀπρόσεκτες ἐνέργειες τῶν νέων μητροπολιτῶν καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα ἀποκαλύπτεται τὸ ἄλλο, τὸ πραγματικό, πρόσωπό τους. Αὐτὲς οἱ ὑποκριτικὲς μεταμορφώσεις βέβαια δὲν ἐμφανίζονται στοὺς ἐνάρετους καὶ ἄξιους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὅπως φαίνονται. Δὲν παραπλανοῦν καὶ δὲν δημιουργοῦν ἐντυπώσεις. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ χειροκρότημα. Ἡ ἐκ τῶν ἀνθρώπων δόξα τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Μοναδική τους ἔγνοια εἶναι νὰ μεταφέρουν τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας στοὺς καλοπροαίτερους ἀνθρώπους, χρησιμοποιώντας τὴ διδασκαλία καὶ τὸ παράδειγμα. Προσέχουν ἀκόμα καὶ κάτι ἄλλο, ποὺ εἶναι σημαντικό.

Ὁ σκοπὸς δὲν ἁγιάζει τὰ μέσα

Ὁ σκοπὸς δὲν ἁγιάζει τὰ μέσα

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν Ἐκκλησία τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται εἶναι κυρίως πνευματικὸ καὶ προϋποθέτει καθαρότητα στὶς προθέσεις, τὶς ἐνέργειες καὶ τοὺς σκοπούς. Διαφέρει κατὰ πολὺ ἀπὸ τὰ κοσμικὰ ἔργα ποὺ στοχεύουν στὸν πλουτισμὸ καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν, μὲ κορυφαῖο ἐκεῖνο τῆς φιλοδοξίας. Τὸ ποιμαντικὸ ἔργο δὲν χρησιμοποιεῖ μεθόδους καὶ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ φόβο Θεοῦ. Ἀναπτύσσεται κάτω ἀπὸ προϋποθέσεις, τὶς ὁποῖες δὲν κατανοοῦν οἱ πολλοί, γιατί ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ λογική τους. Ὡστόσο, δὲν συμβαίνει πάντα αὐτὸ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Συχνὰ παρατηροῦμε ἐπισκόπους καὶ ἁπλοῦς κληρικούς, ποὺ μιμοῦνται τοὺς κοσμικούς, χρησιμοποιώντας μάλιστα καὶ τὴν ἀπαράδεκτη μέθοδο «ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα». Ἀποκτοῦν καὶ φήμη ἀποτελεσματικῶν ἐργατῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποσποῦν τὸ χειροκρότημα τῶν ἀνυποψίαστων ἀνθρώπων! Γίνονται ἕνα μὲ τοὺς κοσμικοὺς καὶ συνεργάζονται γιὰ τὸ κοινὸ συμφέρον!

Ἂς μὴ χάσουμε ὅμως τὸν πνευματικό μας προσ­ανατολισμὸ καὶ ἂς θυμούμαστε τί ἔγραφε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ μαθητὴ του Τιμόθεο: « Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ» (Α΄ Τιμ. γ΄1). Τὸ καλὸ ἔργο ποὺ ἐπιθυμεῖ ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ γίνει ἐπίσκοπος προϋποθέτει νὰ εἶναι καὶ ὁ ἴδιο καλός. Μόνη της ἡ ἐπιθυμία δὲν ἔχει καμιὰ ἀξία καὶ καμιὰ ἀποτελεσματικότητα. Θὰ ἔλεγα ὅτι μᾶλλον εἶναι ἐπιζήμια καὶ καταστρεπτικὴ γιὰ τὸ ποίμνιο. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται ὅλες τὶς ἐποχές, ὅταν ἀναδεικνύονται στὸν γ΄ βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης φιλόδοξοι ἀρχιμανδρίτες, χωρὶς νὰ ἔχουν φόβο Θεοῦ καὶ πνευματικὴ ἐμπειρία.

Ρώτησαν κάποτε τόν Γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Ρώτησαν κάποτε τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

-Γέροντα, δεν αισθάνεστε καθόλου μειονεκτικά, όταν νεώτεροι σας και με ολιγότερα προσόντα γίνονται Επίσκοποι;

Και ο Γέροντας απάντησε:

-Αλλοίμονον, παιδί μου! Δια ποίον λόγον, πρέπει να αισθάνομαι έτσι; Τι μου λείπει; Ή κορώνα στο κεφάλι; Αυτά ποτέ μου δεν τα ζήλεψα, ούτε και μου ταιριάζουν. Δεν μου λείπει τίποτε. Είμαι ιερεύς και τελώ Μυστήρια. Ευλογώ το ψωμί και το κρασί και γίνονται Σώμα και Αίμα Χρίστου.

Πατέρες ἤ Πατριοί

Όσα βιώνουμε σήμερα ως μέλη της ορθοδόξου (μιας και μόνης εκκλησίας) είναι πρωτοφανή σε τραγικότητα.

Δεν πιστεύουμε πια στα μάτια μας.

Δίνουν την εντύπωση πως διόλου δεν νοιάζονται για τις συνέπειες εκείνες που αναφέρει ο Χριστός για όσους σκανδαλίζουν τους «ελαχίστους αδελφούς» Του.

Παρατηρούμε ότι γίνεται αγώνας, ποιος θα προβεί σε εντυπωσιακότερες δηλώσεις προς «τέρψιν και χαράν» των πολιτικών προσώπων, και όχι μόνο, αδιαφορώντας παντελώς για την πνευματική ζημία που προκαλούν.

Ξεχνούν, ως φαίνεται, την άποψη του Μακεδονομάχου Μητροπολίτου Γερμανού Καραβαγγέλη, ότι η πολιτική είναι αισχρή και οι πολιτικοί αισχρότεροι!

Δείχνουν και δεν κρύβονται πια ότι ταυτίστηκαν μαζί τους.

Υπάρχει, ως φαίνεται, σχέση εξάρτησης, μου δίνεις - σου δίνω.

Και αυτό αδιάφορο, αν θέματα πίστεως δογματικά, που καταδεικνύουν ότι «Θεός το κινδυνεύομενον», τα αντιπαρέρχονται ως επουσιώδη και δεν τα δίδουν καμιά σημασία.

Και όμως υπήρξαν Ιεράρχες που στα 2016, με την λεγομένη οικουμενική σύνοδο του Κολυμπαρίου, είχαν το θάρρος και τόλμησαν να εκφράσουν τις αντιθέσεις τους επιδεικνύοντας ευθιξία ορθοδόξου Ιεράρχου ως όφειλαν για τα μεγάλα δογματικά θέματα που τραυματίζονταν από αυτήν την σύνοδο.

Σήμερα οι ίδιοι, κατά το λαϊκώς λεγόμενο, κατάπιαν τη γλώσσα τους.

Και αντί να τονίζουν την ανάγκη της εμμονής και παραμονής στις παραδόσεις της Αγίας Εκκλησίας μας, κατά το «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις», όπως παραγγέλνει ο Απόστολος Παύλος, αυτοί εθελοτυφλούν στις ολοφάνερες εκτροπές από τις γραμμές των μεγάλων εκκλησιαστικών πατέρων μας εκ μέρους Πατριαρχών και άλλων Ιεραρχών των ημερών μας, χωρίς να προβαίνουν στον αναγκαίο έλεγχο.

«Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος γιὰ ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους ποὺ σκανδαλίζουν» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος γιὰ ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους ποὺ σκανδαλίζουν»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα συνέντευξης στὸν π. Πέτρο Χὶρς (Fr. Peter Heers) στὶς 18/10/21

…Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πρέπει νὰ τοὺς ἀποφεύγουμε. Ἀπαγορεύεται ρητὰ ἡ κοινωνία μὲ πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἔχουν αἱρετικὰ φρονήματα. Λέει ὁ μέγας αὐτὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας: «Ἐὰν ὁ Ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι» (PG 35, 33). Ὅπως λέει ὁ Κύριος, ἄν σὲ σκανδαλίζει τὸ μάτι σου, νὰ τὸ βγάλεις (Ματθ. 18, 9). Ὀφθαλμὸς μὲ τὴν πνευματικὴ ἔννοια στὴν Ἐκκλησία εἶναι μάτι δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ ἱερέας καὶ ὁ ἐπίσκοπος. Ὅταν αὐτοὶ λοιπόν, κηρύττουν αἵρεση εἴτε στὸ ἐπίπεδο – ξαναλέμε- τοῦ ἤθους εἴτε τοῦ δόγματος, ὀφείλει ὁ πιστὸς νὰ ξεχωρίζει ἀπὸ αὐτούς. Λέει μάλιστα ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ὅτι «συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς ἵνα ἡ Ἐκκλησία ἀσκανδαλίστως συναγομένη διαφυλαχθήσεται» (P.G. 27, 1369C). Εἶναι συμφέρον δηλαδή, νὰ συναθροίζεσθε χωρὶς αὐτοὺς σὲ ἕνα εὐκτήριο οἶκο. Μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ὁ ναὸς ἤ ἡ ἐκκλησία -τὰ ντουβάρια δηλαδὴ- ἀλλὰ νὰ εἶναι ἕνα σπίτι ὅπου ἐκεῖ χωρὶς αὐτοὺς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἱερεῖς νὰ συναθροίζεται ὁ πιστὸς λαός, παρὰ νὰ εἶναι μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ νὰ ριχτοῦν μαζὶ μὲ τὸν Ἄννα καὶ τὸν Καϊάφα στὴν γέεννα τοῦ πυρός. Ἔτσι, γιατὶ αὐτοὶ ποὺ κηρύσσουν αἵρεση, οὐσιαστικὰ τί κάνουν; Ξανασταυρώνουν τὸν Χριστό, ὅπως ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας.

Δεσπότης στόν Παράδεισο.

Διδακτικό ανέκδοτο του μακαριστού π.Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου

Ο Γέροντας αρνήθηκε να γίνει επίσκοπος παρά τις επίμονες πιέσεις φίλων του αρχιερέων. Έχουμε αναφέρει ότι αυτή ή άρνηση οφείλετο σε καθαρά πνευματικούς Λόγους. Ό Γέροντας παρά το γεγονός ότι πράγματι ήταν άξιος και ικανός να διακονήσει την Εκκλησία από αυτή τη θέση προτιμούσε από ταπείνωση να παραμείνει στη θέση του πρεσβυτέρου.

Θεωρούσε ότι έχει μεγάλη ευθύνη ο ιερεύς σαν διάκονος του Θεού. Όμως πολύ μεγαλύτερη αποστολή αναλαμβάνει ο επίσκοπος και έχει τεράστιο έργο να φέρει εις πέρας. Γι' αυτό κινδυνεύει και ή σωτηρία του αν δεν διακονήσει σωστά τον Εσταυρωμένο. Κινδυνεύει να αλλοιωθεί από την γλυκύτητα της εξουσίας και τις δημόσιες εκδηλώ­σεις.

Μας έλεγε λοιπόν αστειευόμενος ένα ανέκδοτο. Συγχρόνως περνούσε και το μήνυμα στα πνευματικά του τέκνα πού σαν άγαμοι κληρικοί μπορούσαν νά καταληφθούν από την ασθένεια της «δεσποτομανίας». Σε αυτή την περίπτωση μπορείς να φαντασθείς τι φοβερό πράγμα είναι να προσπαθείς να γίνεις επίσκοπος. Τρομάζεις όταν σκεφθείς τι εξευτελισμούς περνάς, πόσα φαρμάκια καταπίνεις.

Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: Περὶ ἐπισκόπων πονηρῶν, καὶ μὴ φυλαττόντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ. (α΄)

Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: Περὶ ἐπισκόπων πονηρῶν, καὶ μὴ φυλαττόντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ. (α΄)

Ιωάννης Λίτινας

Οι επίσκοποι στα “Ιερά Παράλληλα”

Τα «Ιερά Παράλληλα» είναι από τα σπουδαιότερα έργα του Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού. Με σκοπό να παράσχει στους πιστούς ένα ισχυρό βοήθημα σε θέματα που αναφέρονται στον Θεό, τον άνθρωπο και την πνευματική ζωή, ανθολόγησε μετά ζήλου και επιστήμης από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες πλήθος χωρίων που απαντούν σε αυτά με αυθεντικότητα.

Ανάμεσα στα ζητήματα που απασχολούν τον όσιο και συλλέγει κατάλληλα αποσπάσματα προς απάντηση, είναι οι επίσκοποι. Περί αυτών διαπιστώνει μία διάκριση ερευνώντας την σε δύο αντίθετες μεταξύ τους υποθέσεις: Υπάρχουν «χρηστοί» (καλοί) και «πονηροί» (κακοί) επίσκοποι. Η πρώτη επιγράφεται «Περὶ ἐπισκόπων χρηστῶν, καὶ φυλαττόντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ»[1] και η δεύτερη «Περὶ ἐπισκόπων πονηρῶν, καὶ μὴ φυλαττόντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ»[2]. Η διάκριση αυτή που εξάγεται μέσα από την αγιογραφική και πατερική συλλογή του ιερού πατρός, έγκειται τόσο στον τρόπο ζωής τους, όσο και στο πώς ανταποκρίνονται έναντι των ευθυνών που απορρέουν από το δοθέν σ’ αυτούς υψηλό αξίωμα. Στο παρόν μελέτημα ασχολούμαστε με τη δεύτερη υπόθεση.

Η χρήση του επιθέτου «πονηρός», το οποίο προσιδιάζει αγιογραφικώς κατ’ εξοχήν στο διάβολο, παραπέμπει στο πνεύμα αυτού που αντιστρατεύεται το θέλημα του Θεού και θέτει εμπόδια στην οδό της σωτηρίας των πιστών. Η συμπλήρωση «και μη φυλαττόντων τας εντολάς του Θεού» αφορά κυρίως την βιοτή, χαρακτηριστικό της οποίας εν προκειμένῳ είναι η μη τήρηση των εντολών. Στην προηγούμενη πραγματεία προβάλλεται ως αντίθετο των «πονηρών επισκόπων» οι «χρηστοί επίσκοποι». Οι ωφέλιμοι. «Λέγεται για πρόσωπα, καλός, αγαθός και ικανός, ανδρείος, γενναίος· γενικά, καλός, τίμιος, άξιος, αξιόπιστος»[3]. Από την εναντίωση των δύο επιθέτων συνάγεται πως οι «πονηροί επίσκοποι» έχουν τα αντίθετα των ανωτέρων ιδιωμάτων των καλών επισκόπων.

«Πειθαρχεῖν δεῖ ἀνθρώποις μᾶλλον ἤ Θεῶ»!;;

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε

Διαβάζοντας την εγκύκλιο της Ι. Συνόδου για την 25η Μαρτίου 2020, θα περίμενε κανείς έστω και ένοχα αργοπορημένα, μια οποιαδήποτε νύξη για τον εκκλησιαστικό εορτασμό της μεγάλης διπλής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και του απελευθερωτικού μας αγώνα του 1821. Αντί γι αυτό διαβάσαμε ένα κατεβατό το οποίο μιλάει για επιστημονικά συνέδρια, ειδικές επιτροπές πολιτιστικής ταυτότητας, πολιτιστικές εκδηλώσεις για το 2021, και τελειώνει με το "μένουμε σπίτι" και εορτάζουμε μόνοι μας κατ΄οίκον τις δύο αυτές μεγάλες εορτές τις οποίες, κανείς από το 1821 δεν μας εμπόδισε να εορτάζουμε πανηγυρικά στους Ιερούς Ναούς μας. Να μην ξεχνάμε ότι ήδη πέρασε η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και το ορθόδοξο πλήρωμα "έμεινε σπίτι" αλειτούργητο, ακοινώνητο, πικραμένο, προδομένο, χωρίς έστω να προσκυνήσει τον ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου.

Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο, να βγάζουν εγκυκλίους για τις μεγάλες αυτές εορτές, προτείνοντας μας να εορτάζουμε την εορτή του Ευαγγελισμού ..."μένοντας σπίτι" και μάλιστα ολικώς αποκλεισμένοι αφού χρειάζεσαι άδεια ακόμη και να βγεις στο πεζοδρόμιο, πόσο μάλλον να πας μέχρι σε μια "βουβή" Εκκλησία, με αμπαρωμένες θύρες.

Στην Κύπρο βρέθηκαν τρεις Μητροπολίτες, ο Λεμεσού Αθανάσιος , Μόρφου Νεόφυτος και Κύκκου Νικηφόρος οι οποίοι δεν δέχτηκαν την νεοταξική απαγόρευση της ίδιας της Εκκλησίας τους και έχουν ανοιχτούς τους Ναούς τελώντας τις ιερές ακολουθίες και την Θεία Ευχαριστία. Μαθαίνουμε ότι και οι υπόλοιποι Ναοί στην Κύπρο είναι ανοικτοί και οι Λειτουργίες και Ακολουθίες τελούνται κανονικά, με την σύσταση να συμμετέχουν εκτός από τους ιερείς και τους ιεροψάλτες, και 10 λαϊκοί που θα κάθονται μακρυά, ο ένας από τον άλλο.

Στην υπόλοιπη Ελλάδα, ένας μόνο Μητροπολίτης υπήρξε στους 80+, ο Κυθήρων Σεραφείμ, να κάνει το αυτονόητο, αυτό που γίνεται δηλαδή και στην Κύπρο, και στον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο, να τελέσει την ακολουθία της Στάσεως των Γ' Χαιρετισμών, και το νεοταξικό καθεστώς τον δίκασε, και τον απείλησε για την επόμενη ακολουθία που θα τολμούσε να τελέσει.

" Δυστυχῶς δέν ὑπάρχει σήμερα Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος !

" Δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα Ιωάννης ό Χρυσόστομος ! 

Δεν υπάρχει σήμερα Μέγας Βασίλειος, δεν υπάρχει Γρηγόριος ό Ναζιανζηνός.....

Δυστυχώς οι ολίγοι καλοί επίσκοποι που υπάρχουν είναι δειλοί, δεν έχουν σθένος 

ν ' αγωνισθούν.

Ἐκκλησία! Εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι;

Ο κ.ΔΗΜ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ εξηγεί για τό άν οι επίσκοποι ,είναι οι εκκλησία...ποιες οι πρϋποθέσεις για να είναι εντός εκκλησίας.... μάθημα σε φοιτητές το '14