Προχωροῦμε σ’ ἕνα καινούριο κεφάλαιο τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ (τοῦ π. Σωφρονίου ὁ Ἅγιος Σιλουανός»), πού ἔχει τίτλο «Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς γιά τόν κόσμο». Κι ἄν τό προσέξουμε, θά δεῖτε, τήν σημασία τῆς προσευχῆς καί τοῦ ἔργου πού κάνουν οἱ μοναχοί καί ὅλοι οἱ πιστοί πού προσεύχονται. Γιατί μερικοί λένε, ἐντάξει, μόνο προσευχή; Ὄχι μόνο προσευχή! Αὐτό εἶναι τό σπουδαιότερο πράγμα πού μπορεῖ νά κάνει ὁ ἄνθρωπος γιά ὅλο τόν κόσμο.
«Γράφει ὁ μακαριστός Γέροντας», ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος Σιλουανός, «Ὁ μοναχός ἱκετεύει γιά ὅλο τόν κόσμο. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, δίνει στόν μοναχό τήν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀπ’ αὐτή τήν ἀγάπη ἡ καρδιά τοῦ μοναχοῦ εἶναι πάντα λυπημένη γιά τόν λαό γιατί δέν σώζονται ὅλοι. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἦταν τόσο λυπημένος γιά τόν λαό, ὥστε παρέδωσε τόν ἑαυτό Του στόν σταυρικό θάνατο. Καί ἡ Παναγία εἶχε τήν ἴδια λύπη γιά τούς ἀνθρώπους στήν καρδιά της. Τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ἔδωσε ὁ Κύριος καί στούς Ἀποστόλους καί στούς Ἁγίους Πατέρες μας καί στούς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας»[1]. Τό Πνεῦμα δηλαδή τό Ἅγιο δίνει στούς Ἁγίους, στούς Ἀποστόλους, στούς Ἁγίους Πατέρες, στούς Ποιμένες, ἀγάπη γιά τόν κόσμο καί πόνο καί λύπη. Γιατί; Γιατί δέν σώζονται ὅλοι. Καί μόνο νά σκεφτεῖ κανείς τόσα δισεκατομμύρια σήμερα ἄνθρωποι μακριά ἀπό τόν Χριστό σ’ ὅλο τόν κόσμο! Αὐτοί πῶς μποροῦν νά σωθοῦν; Καί ὑπάρχει μεγάλη πιθανότητα νά μήν σωθοῦν. Κι αὐτό ὅλο προκαλεῖ λύπη μεγάλη στήν καρδιά μας.
«Σ’ αὐτό ἔγκειται ἡ διακονία μας στόν κόσμο. Γι’ αὐτό οὔτε οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας οὔτε οἱ μοναχοί πρέπει νά ἀσχολοῦνται μέ κοσμικά προβλήματα, ἀλλά νά μιμοῦνται τήν Θεομήτορα, ἡ ὁποία μελετοῦσε μέρα καί νύχτα μέσα στόν ναό, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, τόν νόμο τοῦ Κυρίου καί περνοῦσε τή ζωή της πρεσβεύοντας γιά τόν λαό»[2]. Εἶναι ἐπίκαιρο αὐτό, γιατί σήμερα γιορτάζουμε τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου καί ἀκριβῶς γιορτάζουμε αὐτό τό γεγονός τῆς εἰσόδου τῆς Παναγίας μας στόν ναό καί θυμούμαστε τήν παραμονή της δώδεκα χρόνια στόν ναό, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, πού ἄκουγε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί προσευχότανε γιά ὅλους.
«Ἡ προσευχή γιά ὅλο τόν κόσμο, γιά ὅλο τόν Ἀδάμ, ὁδηγεῖ πολλές φορές στήν ἀπομάκρυνση ἀπό τήν εἰδική ὑπηρεσία πρός τούς ἀνθρώπους». Καί λένε καί οἱ ἄνθρωποι μέσα στόν κόσμο, τί κάνει ὁ μοναχός τώρα;.. γιατί δέν βγαίνει στόν κόσμο νά βοηθήσει τούς ἄρρωστους, φτωχούς κ.λπ. Κάνει ὅμως τό μεῖζον! «Ἴσως ρωτήσει κανείς: Αὐτή ἡ ἀπομάκρυνση δέν εἶναι μήπως μία ἄρνηση τῆς συγκεκριμένης ὀντότητας γιά χάρη μιᾶς ἀφηρημένης ἰδέας;».
