Ἔτσι μόνο θὰ ἔρθει ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς (Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ)

Θὰ πρέπει ν’ ἀγωνίζεσαι μὲ κάθε τρόπο νὰ διατηρεῖς τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ νὰ μὴν ἐνοχλεῖσαι ἀπὸ τὶς προσβολὲς τῶν ἄλλων.

Γιὰ νὰ τὸ πετύχεις αὐτό, θὰ πρέπει ν’ ἀγωνίζεσαι μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις νὰ συγκρατήσεις τὸ θυμὸ καὶ νὰ φυλάξεις μὲ προσοχὴ τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά σου ἀπὸ ἀπρεπεῖς σκέψεις καὶ αἰσθήματα.

Ὁ Θεὸς ἔχει βάλει μέσα μας μόνο ἕναν θυμὸ καὶ ἕναν φθόνο: ἐναντίον τοῦ πονηροῦ, ἐναντίον ἐκείνου ποὺ στὴν ἀρχὴ ἐξαπάτησε τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἐναντίον τοῦ φθοροποιοῦ διαβόλου. Μᾶς δόθηκε ἡ ἐντολὴ νὰ πολεμήσουμε ἐναντίον τῶν πονηρῶν πνευμάτων τῆς ἀκαθαρσίας καὶ τῆς ἐπιθυμίας, ποὺ σπείρουν στὴν καρδιὰ ἀκάθαρτες καὶ πονηρὲς σκέψεις.

Ἑπομένως, θὰ πρέπει νὰ ἀνεχόμαστε μὲ ἀταραξία τὶς προσβολὲς ποὺ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι καὶ νὰ συνηθίσουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ἔχει τέτοια πνευματικὴ διάθεση, ὥστε οἱ προσβολὲς αὐτὲς νὰ φαίνονται ὅτι δὲν ἀπευθύνονται σὲ μᾶς ἀλλὰ σὲ ἄλλους.

Τὸ νὰ βυθίζει κανεὶς τὸ νοῦ του μέσα στὴν ψυχή του καὶ ἡ καρδιά του νὰ ἐργάζεται νοερὰ εἶναι σημεῖο σοφῆς ψυχῆς. Τίποτα δὲν εἶναι καλύτερο ἀπὸ τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὴν ἐξοστρακίζεται κάθε πόλεμος τῶν πνευμάτων τοῦ σκότους: «ὅτι οὔκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἔφεσ. στ’ 12).

Ἡ εἰρήνη μετά τοῦ Θεοῦ ἀσυγκρίτως προτιμωμένη καί προηγουμένη τῆς εἰρήνης μετά τοῦ κόσμου

Η ειρήνη μετά του Θεού ασυγκρίτως προτιμωμένη και προηγουμένη της ειρήνης μετά του κόσμου

Η υπερεκτιμώμενη και εγωιστικώς και ανθρωποκεντρικώς προτιθέμενη της ειρήνης του Θεού, απροσδιόριστη και «αθεμελίωτη» ειρήνη του κόσμου και η ψευδεπίγραφος ειρήνη της Εκκλησίας μετ΄ αυτού, με τις συνεχείς αναφορές και ποικίλες εκδηλώσεις και δράσεις, για την εδραίωσή της σε όλον τον πλανήτη, ακόμη και από ποιμένες της Εκκλησίας, χωρίς την προϋπόθεση της οριοθέτησης και αναζήτησης αυτής εν Αγίω Πνεύματι, θα παραμένει πάντοτε ένα μάταιο, εύθραυστο και "αχυρόπλαστο" κατασκεύασμα.

Η αληθινή ειρήνη εκπηγάζει ως περίσσευμα της καρδιάς, ως δώρο του Θεού, όταν πάντες ομονοούν "εις τον της ευσεβείας λόγον". Αυτός εξάλλου είναι ο ιερός σκοπός, το ιεραποστολικό καθήκον, το υπό του Αγίου Πνεύματος ανατεθέν εις τους ποιμένες της Εκκλησίας και κατ΄ επέκταση σε κάθε μέλος αυτής.

Γράφει ο Άγιος Χρυσόστομος στην Α' ομιλία της προς Κορινθίους: "Ουδέν όφελος ημίν, κάν προς πάντας ώμεν ειρηνικοί, προς δε τον Θεόν εκπεπολεμωμένοι• ώσπερ ουδέν βλάβος ημίν, κάν παρά πάντων πολεμώμεθα, τω δε Θεώ ειρηνεύομεν. Και πάλιν ουδέν όφελος, κάν παρά πάσιν ευδοκιμώμεν, τω δε Κυρίω προσκρούωμεν• ουδείς κίνδυνος, κάν πάντες ημάς αποστρέφονται και μισώσιν, ο δε Θεός αποδέχηται και φιλή. Η γαρ όντως χάρις, η όντως ειρήνη παρά του Θεού".

Δηλαδή: "Δεν μας προκύπτει καμιά ωφέλεια, αν έχουμε ειρήνη με όλους τους ανθρώπους, αλλά βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον Θεό. Όπως δεν μπορεί να μας συμβεί τίποτε κακό, αν μας καταπολεμούν, εμείς όμως έχουμε ειρήνη με τον Θεό. Αλλά πάλι, τίποτε δεν κερδίζουμε, αν τα έχουμε καλά με όλους και ερχόμαστε σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, ακόμη και αν μας αποστρέφονται όλοι οι άνθρωποι και μας μισούν, αλλά ο Θεός μας έχει στην αγκαλιά του και μας αγαπά. Διότι, η πραγματική χαρά, η πραγματική ειρήνη είναι αυτή που μας χαρίζει ο Θεός".

Ἡ ἀληθινὴ εἰρήνη-Ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὰ σημάδια τῆς πλάνης, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ ἀληθινὴ εἰρήνη-Ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὰ σημάδια τῆς πλάνης, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 20-8-2023

«Εἰρήνευσε ἐσύ καί θά εἰρηνεύσουν ἄλλοι χίλιοι μαζί σου» , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ εἰρήνη (Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης)

Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ δὲν γνωρίζουν πῶς νὰ τὴν ἀποκτήσουν. Ὁ Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε ἀπὸ θυμὸ καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε σὲ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Παΐσιε, ἂν θέλεις νὰ μὴν ὀργίζεσαι, μὴν ἐπιθυμεῖς τίποτε, μὴν κρίνεις καὶ μὴ μισήσεις κανένα καὶ θὰ ἔχεις τὴν εἰρήνη». Ἔτσι κάθε ἄνθρωπος ποὺ κόβει τὸ θέλημά του μπροστὰ στὸν Θεό καὶ τοὺς ἀνθρώπους, θὰ εἶναι πάντα εἰρηνικὸς στὴν ψυχή. Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ νὰ κάνει τὸ θέλημά του, αὐτὸς δὲν θὰ ἔχει εἰρήνη.

Ψυχὴ ποὺ παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὑπομένει εὔκολα κάθε θλίψη καὶ κάθε ἀσθένεια· γιατὶ καὶ τὸν καιρὸ τῆς ἀσθένειας παραμένει στὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται· «Κύριε, Ἐσὺ βλέπεις τὴν ἀσθένειά μου. Ἐσὺ ξέρεις πόσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἀδύνατος εἶμαι· βοήθησέ με νὰ ὑπομένω καὶ νὰ εὐχαριστῶ τὴν ἀγαθότητά σου». Καὶ ὁ Κύριος ἀνακουφίζει τὸν πόνο, καὶ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται τὴν ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ καὶ μένει ἐν τῷ Θεῷ γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη.

Ἂν ἀποτύχεις σὲ κάτι, σκέψου· «Ὁ Κύριος βλέπει τὴν καρδιά μου καὶ ἂν εἶναι θέλημά του, ὅλα θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ δικό μου καὶ τῶν ἄλλων». Ἔτσι ἡ ψυχή σου θὰ ἔχει πάντα εἰρήνη. Ἀλλὰ ἐὰν ἀρχίζει κανεὶς νὰ παραπονεῖται· «Αὐτὸ δὲν εἶναι καλό, ἐκεῖνο δὲν εἶναι ὅπως πρέπει», τότε ποτὲ δὲν θὰ ὑπάρχει εἰρήνη στὴν ψυχή του, ἔστω καὶ ἂν νηστεύει καὶ προσεύχεται πολύ.

Οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν παραδοθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μόνο ἔτσι διαφυλάσσεται ἡ εἰρήνη. Τὸ ἴδιο καὶ ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἅγιοι ὑπέμειναν ὅλες τὶς θλίψεις παραδομένοι στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μποροῦμε νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· γιατὶ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας χάνεται ἡ χάρη καὶ χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἐχθρὸς παρασύρει τὴν ψυχή, ὅπως παρασύρει ὁ ἄνεμος τὰ ξερὰ φύλλα ἢ τὸν καπνό.

Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντοτε ὅτι οἱ ἐχθροὶ (δαίμονες) ἔπεσαν ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ μᾶς σπρώξουν στὴν ἴδια πλάνη —καὶ πολλοὺς ἐξαπάτησαν. Ὁ Κύριος ὅμως εἶπε· «Μάθετε ἀπ᾿ Ἐμοῦ τὴν πραότητα καὶ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχὰς ὑμῶν».

«Ὦ, ἐλεῆμον Κύριε, δῶσε μας τὴν εἰρήνη σου, ὅπως ἔδωσες εἰρήνη στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους· “Εἰρήνην τὴν Ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν”». Κύριε, δῶσε ν᾿ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴν εἰρήνη σου. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔλαβαν τὴν εἰρήνη σου καὶ τὴν σκόρπισαν σὲ ὅλον τὸν κόσμο, καὶ σώζοντας τὸ λαὸ δὲν ἔχασαν τὴν εἰρήνη τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὴ δὲν ἐλαττώθηκε μέσα τους». Δοξασμένος νὰ εἶναι ὁ Κύριος, γιατὶ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μᾶς δίνει τὴν εἰρήνη Του καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πῶς νὰ διατηρήσουμε τὴν ψυχικὴ εἰρήνη μέσα στὰ σκάνδαλα τῶν ἡμερῶν μας;

Εἰρήνη μέ εἰρήνη ἔχει διαφορά...

Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίνει ο Θεός.

Έτσι κάποτε προσευχόμενος, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφρασει κανείς.Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Οι αισθήσεις μου κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστη γλυκύτητα, γαλήνη και ειρήνη.

Πῶς ὁ διάβολος προσπαθεῖ νά μᾶς ταράζει γιά νά χάνουμε τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 ΠΩΣ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΡΑZΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑNΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.ΟΜΙΛΙΑ Π.ΣΑΒΒΑ ΣΤΙΣ 06/12/2009

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Τὸ «ἐπὶ Γῆς εἰρήνη» ἀποτελεῖ τὸν μόνιμο πόθο τῶν ἀνθρώπων

Γράφει ὁ πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός

Γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ καὶ νὰ ἐπικρατήσει τὸ πολυπόθητο ἀγαθό, προϋπόθεση εἶναι ἡ ὕπαρξη «καλῆς θελήσεως». Ἡ προθυμία, δηλαδή, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα

Ἀναγγέλλοντας τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἄγγελοι, τὴ συνδέουν μὲ τὴν εἰρήνη, ποὺ εἶναι ὁ μόνιμος πόθος τοῦ ἀνθρώπου: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ Γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14). «Εὐδοκία» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ εὐλογία Του. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ἀρχαία λατινικὴ ἀπόδοση τῆς τελευταίας φράσης εἶναι «Hominibus bonae voluntatis», δηλαδὴ «στοὺς ἀνθρώπους καλῆς θελήσεως». Αὐτὸ ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ ἐξάπλωση καὶ ἡ ἐπικράτηση τῆς πολυπόθητης εἰρήνης προϋποθέτουν τὴν ὕπαρξη «καλῆς θελήσεως» στοὺς ἀνθρώπους. Προθυμία, δηλαδή, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ ὡς Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα, καὶ...

ἐνσάρκωση τῆς θεϊκῆς εἰρήνης, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἠμῶν» (Ἐφεσ. 2, 14).

Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, καὶ μάλιστα οἱ ἰσχυροί, ποὺ ἐπαγγέλλονται τὴν εἰρήνη, ἐξαπλώνουν τὸν πόλεμο στὴ Γῆ μας διότι συνδέεται μὲ τὸ οἰκονομικὸ κέρδος καὶ τὴν ἐπέκταση τῆς «ἐξουσίας» τους. Ἔρχεται στὴ μνήμη μου μία παλαιὰ πολιτικὴ γελοιογραφία τοῦ κορυφαίου τοῦ εἴδους Κ. Μητροπούλου: Ἕνας καλοθρεμμένος «κύριος», μᾶλλον πολιτικός, ὅπως προδίδει ἡ ἐνδυμασία του, κρατᾶ στὸ ὑψωμένο ἀριστερό του χέρι τὸ περιστέρι τῆς εἰρήνης, ἐνῶ μὲ τὸ δεξί του κρύβει πίσω ἀπὸ τὸ σῶμα του ἕναν πύραυλο. Περιστέρι καὶ πύραυλος: τὰ σύμβολα δύο ἀντιθέτων μεταξύ τους καὶ σαφῶς ἀλληλοαναιρουμένων καταστάσεων, τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ πολέμου. Εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ καπηλευτῆ τῆς εἰρήνης, πού, ἐνῶ φαίνεται εἰρηνόφιλος καὶ εἰρηνευτής, στὰ κρυφὰ ὄχι μόνο «ἑτοιμάζει πόλεμο», ἀλλὰ προωθεῖ μὲ κάθε ἀθέμιτο μέσο τὰ ὄπλα τοῦ ὀλέθρου. Δὲν θὰ μποροῦσε ἁπλούστερα, σαφέστερα καὶ εὐγλωττότερα νὰ παρασταθεῖ ἡ περιπέτεια τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ μαζί της καὶ τῆς κοινωνίας μας.

Ρωτήθηκε κάποτε ἕνας γέροντας, πῶς μένει ἀτάραχος στὶς πιὸ δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς του.

Ίσως αυτό το κείμενο που ακολουθεί, να είναι από τις πιο ασφαλείς οδηγίες στο δρόμο για τον Παράδεισο. Εύχομαι ο Θεός να σας φωτίσει να το καταλάβετε και να το ακολουθήσετε με ευλάβεια. ... Ρωτήθηκε κάποτε ἕνας γέροντας, πῶς μένει ἀτάραχος στὶς πιὸ δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς του.

Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Περί εἰρήνης τῆς ψυχῆς, Ἀόρατος πόλεμος, Ἀρχιμ Σάββας Ἁγιορείτης

Περί εἰρήνης τῆς ψυχῆς, Ἀόρατος πόλεμος, Ἀρχιμ Σάββας Ἁγιορείτης, 20 9 2009
https://www.youtube.com/watch?v=El2WnnxoEp0&feature=youtu.be

Ποιός εἶναι ὁ τέλεια εἰρηνικός ἄνθρωπος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εμείς πώς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας; Ας πούμε ότι έχομε μια αδυναμία, ότι δεν είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι και στενοχωριόμαστε. Γιατί στενοχωριόμαστε; όχι βέβαια για τον Θεό, αλλά για τον εαυτό μας, επειδή δεν έχομε χαρά. Ανθρώπινα βλέπομε την αδυναμία μας. Κάτι ανάλογο είχε πάθει και ο απόστολος Παύλος, όταν ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ασθένεια. Τότε ο Θεός του απάντησε: "Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου". Δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις; Εάν σου πάρω την ασθένεια, κινδυνεύεις να χαθείς. Με αυτήν θα πορευθείς στον ουρανό.

Ο χαρακτήρας μας, οι αδυναμίες μας, τα πάντα, γίνονται ταχύτατα μεταφορικά μέσα, για να φθάσουμε στον Θεό. Εάν εμείς στεκώμαστε σε αυτά, αιτία είναι ο εγωϊσμός μας. Σημαίνει ότι εγκαταλείπομε τον Θεό, ότι δεν μας νοιάζει ο Θεός και η χάρη του αλλά ο εαυτός μας. Αντί να έχομε τον Θεό Θεό μας, έχομε θεό τον εαυτό μας.

Επομένως, εάν κάποιος δεν έχει άνεση, χαρά, ευφροσύνη, αυτό σημαίνει ότι δεν ήρθε ακόμα σε κοινωνία με το Θεό.

Αὐτή εἶναι «ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἢ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Εἰρήνη ὑμῖν! Ὁ Νικητὴς τοῦ θανάτου χαιρετᾶ τὸ μικρὸ στρατό Του μὲ τὰ λόγια αὐτά. «Κύριος εὐλογήσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν εἰρήνῃ» (Ψάλμ. κὴ’ 10). Ἀπὸ τὸ βάθος τῶν αἰώνων ὁ προφήτης Δαβὶβ προεῖδε τὴ χαρμόσυνη αὐτὴ στιγμή.

 Εἰρήνη ὑμῖν! Αὐτὸς ἦταν ἕνας συνηθισμένος χαιρετισμὸς στὴν Ἀνατολή. Στὰ χείλη τοῦ Χριστοῦ τώρα ὅμως ἀποκτοῦσε ἕνα ἰδιαίτερο περιεχόμενο κι ἕνα εἰδικὸ νόημα. Νωρίτερα, τὴν ὥρα πού ἀποχωριζόταν τοὺς μαθητές Του, ὁ Κύριος εἶχε πεῖ: 

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία» (Ἰωάν. ιδ’ 27). 

 Ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ αἷμα Του μέσα στὸ ἄδειο δοχεῖο τοῦ κόσμου. Στὸν κοινὸ καὶ συνηθισμένο χαιρετισμὸ ἔδωσε οὐράνια γλυκύτητα. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι χάνουν τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη τους κι οἱ ἐπίγειες μέριμνες τοὺς γονατὶζουν, λένε εἰρήνη ὑμῖν, ἀλλὰ προσφέρουν κάτι πού οἱ ἴδιοι δὲν ἔχουν. Ὁ χαιρετισμὸς αὐτὸς οὔτε τὴ δική τους εἰρήνη μπορεῖ ν’ αὐξήσει οὔτε τὴν εἰρήνη ἐκείνων στοὺς ὁποίους ἀπευθύνονται. Τὸ λένε αὐτὸ ἀπὸ συνήθεια, ἀπὸ εὐγένεια, ἀπερίσκεπτα, χωρὶς νόημα. Τὸ ἴδιο πράγμα λένε ὅταν μαζεύονται γιὰ νὰ διασκεδάσουν ἢ νὰ μηνὺσουν καὶ ν’ ἀπατήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου: Ὅταν ζοῦμε μέ ἀμέλεια τά πάθη μας ἐνοχλοῦν καί χάνουμε τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας

 Η μνήμη του εορτάζεται στις 28 Ιανουαρίου

Τα πάθη και οι αφορμές τους (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

 

  Όταν θέλουμε να ονομάσουμε όλα τα πάθη μαζί, τα λέμε «κόσμο». Και όταν θέλουμε να ξεχωρίσουμε και να δώσουμε στο καθένα το όνομά του, τα ονομάζουμε «πάθη».

Και τα πάθη, καθώς διαδέχονται το ένα το άλλο, σχηματίζουν το δρόμο του κόσμου, και όπου τελειώνουν τα πάθη, εκεί παύει να υπάρχει ο δρόμος του κόσμου. Τα πάθη είναι τα εξής:

Ο πόθος του πλούτου· το να μαζεύει ο μοναχός γήινα και μη αναγκαία πράγματα

·η τρυφή του σώματος από την οποία έρχεται το πορνικό πάθος

·ο πόθος της τιμής από τον οποίο προκύπτει ο φθόνος

·ο πόθος της εξουσίας, η φιλαρχία· ο στολισμός και η ανόητη επίδειξη· η ανθρώπινη δόξα που είναι αιτία της μνησικακίας · ο φόβος ότι θα πάθει κάτι κακό το σώμα μας

 Όπου πάψει η ενέργεια των παθών, εκεί πεθαίνει μαζί τους και ο κόσμος.

 

Είπε κάποιος σοφός για τους αγίους, ότι όταν ζούσαν, ήταν ήδη πεθαμένοι διότι, ενώ ζούσαν με το σώμα τους, δε ζούσαν ζωή σαρκική. Και συ πρόσεξε να δεις ποια πάθη ζούνε μέσα σου, για να καταλάβεις πόσο ανήκεις στον κόσμο και για ποια πάθη είσαι δεμένος μαζί του και από ποια ελευθερώθηκες. Με δυο λόγια, κόσμος είναι η εμπαθής ζωή και το σαρκικό φρόνημα.

Όποιος απαλλαγεί από τα πάθη του, έχει εξέλθει από τον κόσμο. (132)

Ποιμαντικές ἰδιορρυθμίες – Ἡ εἰρήνη τῆς ἀγάπης (π. Θωμάς Βαμβίνης)

  

Ποιμαντικές ἰδιορρυθμίες

Ὅλο τό νόημα τῆς καθημερινότητας συνοψίζεται, ἀπό πολλούς στίς μέρες μας, στό νά αἰσθάνεται κανείς καλά μέ τόν ἑαυτό του, νά μήν αἰσθάνεται ἐνοχές καί τύψεις, νά μήν ἐνοχοποιῆ τίς ἐπιθυμίες του, οὔτε τούς θυμούς του, νά μή λυπᾶται γενικά γιά τά πάθη του, ἀλλά νά ἀποδέχεται μέ εἰλικρίνεια τόν ἑαυτό του. Στάση ζωῆς πού ἐνισχύεται ἀπό τήν κοσμική τηλεοπτική ψυχοθεραπεία ἐλαφρῶν ἐκπομπῶν, ἡ ὁποία ὅμως πέρασε (καί ἔχει πέραση) καί σέ μιά ἰδιόμορφη διαδικτυακή ποιμαντική, ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, ἰδιόρρυθμων ποιμένων.

Τό συνθετικό «ἴδιο» στίς παραπάνω λέξεις παραπέμπει στήν ἰδιοτέλεια τῆς ἐγωκεντρικῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία ἐκμεταλλευόμενη ἀκόμη καί τήν δημόσια ἐξομολόγηση, δέν ἀλλάζει, δέν μετανοεῖ, ἀλλά ἐπιχειρεῖ νά κάνῃ ἀποδεκτή, ὅπως εἶναι, τήν κατάσταση τῆς ἀνθρώπινης ἀνομίας. Ἄλλωστε… «οὐδείς καθαρός ἀπό ρύπου», ὅπως λέγεται στήν τρίτη εὐχή τῆς Πεντηκοστῆς. Ὅμως στήν ἐν λόγῳ εὐχή ἡ πρόταση συμπληρώνεται μέ τό «ἐνώπιόν σου». Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι κανείς καθαρός ἀπό ρύπου κι αὐτό γεννᾶ προσευχή μετανοίας.

Πάντως, ἡ διαδικτυακή ἰδιόρρυθμη ποιμαντική, μέ πολύ «γλυκύτητα», «ἐξομολογητικότητα» καί ἐπιδεικτική συγκαταβατικότητα στίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, βγάζει τούς ἀνθρώπους ἔξω ἀπό τόν κυρίως Ναό τῆς Ἐκκλησίας, στόν Νάρθηκα ἤ τόν αὐλόγυρό της, δημιουργώντας τους ταυτόχρονα τήν αἴσθηση ὅτι εἶναι αὐθεντικοί Χριστιανοί καί ὄχι κίβδηλοι εὐσεβιστές καί νομικιστές. Ἔσχατοι χρόνοι…

Αὐτή ἡ ποιμαντική ἐκτροπή, ὅμως, ἐκπέμπει καί ἕνα σημαντικό μήνυμα: ἡ εὔκολη ἀποδοχή της ἀπό πολύ λαό, δείχνει, σέ ὅλους τούς ποιμένες, τήν ἀνάγκη πού ἔχουν οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι νά τούς ἀγγίζῃ ὁ θεραπευτικός λόγος τῆς Ἐκκλησίας στίς πιό κρυφές πληγές τῆς ψυχῆς τους μέ διάκριση καί ἀγάπη, ὥστε μέ ἐπίγνωση, ταπείνωση καί ἐλπίδα νά λαμβάνουν δύναμη γιά τήν ἑκούσια ἄρση τοῦ σταυροῦ τῆς μετανοίας τους.

«Μακαρισμός ἕβδομος»

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Ἀγαπητοί μου, σ᾿ ἕνα μουσεῖο ὑπάρχει ἕνας ζωγραφικός πίνακας, μία ἐλαιογραφία, πού παριστάνει μιά καταιγίδα στή θάλασσα. Ἄγρια κύματα, μαῦρα σύννεφα καί ζωηρές λάμψεις αὐλακώνουν τόν οὐρανό. Τά συντρίμμια ἑνός ναυαγίου ἐπιπλέουν στούς ἀφρούς τῆς θάλασσας, καί κάπου – κάπου φαίνεται κανένα χέρι νά βγαίνει ἀπό τή θάλασσα ζητώντας ἀπελπισμένα βοήθεια. Ἔξω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας προβάλλει ἕνας βράχος, πού πάνω του σπάζουν τά κύματα. Σ᾿ ἕνα κοίλωμα τοῦ βράχου ὑπάρχει λίγη πρασινάδα, καί καθισμένο πάνω της ἕνα ἀγριοπερίστερο κοιτάζει ἤρεμο καί ἀτάραχο τήν καταιγίδα.

Ἡ εἰκόνα αὐτή φανερώνει τήν εἰρήνη πού βασιλεύει στήν ψυχή τοῦ Χριστιανοῦ, πού μέσα στίς κατιγίδες τῆς ζωῆς μένει ἤρεμος, ἀτάραχος καί εἰρηνικός, γιατί ἡ εἰρήνη του εἶναι ὁ Θεός.

Γι᾿ αὐτό λέει ὁ ἕβδομος μακαρισμός: «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται»¹. Εὐτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν εἰρήνη, πού φέρνουν τήν εἰρήνη –αὐτό θά πεῖ εἰρηνοποιός– γιατί αὐτοί θά ἀποκληθοῦν “παιδιά τοῦ Θεοῦ”.

Πραγματικά, τό πολυτιμότερο ἀγαθό εἶναι ἡ εἰρήνη, πού μόνο ὁ Χριστιανός μπορεῖ νά ἀποκτήσει, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια τοῦ θέματός μας. Ὁ κόσμος οὐσιαστικά δέν ἔχει εἰρήνη. Ὁ κόσμος ἔχει ἀγωνιώδη φροντίδα, τήν ἀγωνιώδη μέριμνα, τό ἄγχος.

Ὁ μακαρισμός τῶν εἰρηνοποιῶν εἶναι καρπός αὐτῶν πού ἔχουν καρδίαν καθαράν· δηλαδή ὁ μακαρισμός αὐτός εἶναι συνέπεια τοῦ προηγούμενου μακαρισμοῦ, πού ἤδη ἐξετάσαμε, καί λέει: «μακάριοι οἱ καθαροί τῆ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». Γι᾿ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει: «Εἰρήνην διώκετε μετά πάντων, καί τόν ἁγιασμόν, οὗ χωρίς οὐδείς ὄψεται τόν Κύριον»². Δηλαδή: Νά ἐπιδιώκετε τήν εἰρήνη μέ ὅλους, ὅσο τοῦτο εἶναι δυνατόν, ἀλλά νά ἐπιδιώκετε καί τόν ἁγιασμό, χωρίς τόν ὁποῖο –ἐννοεῖται μαζί καί τήν εἰρήνη– κανείς δέν μπορεῖ νά δεῖ πρόσωπο Θεοῦ.

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσιάζει δύο στοιχεῖα, τόν ἁγιασμό καί τήν εἰρήνη, ὡς προϋπόθεση γιά νά δεῖ κανείς τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.Διότι τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκρως ἐφετόν, δηλαδή τό ἀκραῖο τοῦ ἀνθρώπινου πόθου θά λέγαμε. Τί ἄλλο θά ἤθελα νά δῶ; Τί ἄλλο θά ἤθελα νάα ἀποκτήσω; Τί ἄλλο θά ἤθελα νά γίνω; Ὅλα αὐτά εἶναι ἐπιθυμίες κατώτερες ἀπό αὐτό τό ἀκραῖο, ἀπό τό νά δῶ δηλαδή τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ! Αὐτή ἡ θεωρία, ἡ ὅραση, τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ μοῦ δίνει ὅλη τή μακαριότητα.

"Πραγματικά, εἰρήνη τῆς ψυχῆς εἶναι τό γλυκό πράγμα καί ὄνομα Ἰησοῦς καί τό ἄδειασμα ἀπό ἐμπαθεῖς σκέψεις."

Ο Οσ. Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, ηγούμενος Ι. Μ. Φλεγόμενης Βάτου στο Σινά, στον Λόγο του για τον Θεόδουλο, που ωφελεί την ψυχή και σώζει,  από τη Μικρή Φιλοκαλία συνεχίζει να προσφέρει θεοφώτιστη γνώση  στις διψασμένες για Θεό ψυχές  (κεφ. 121-125).

Με λόγια απλά

   Σαράκι της ψυχής είναι οι κακοί λογισμοί. Δηλητηριάζουν το εσωτερικό μας. Αρρωσταίνουν τον άνθρωπο ψυχικά και σωματικά, αφού η ψυχή αλληλεπιδρά στο σώμα και το αντίθετο.

   Η αντιμετώπισή τους θέλει μαεστρία. Είναι επιστήμη επιστημών και τέχνη τεχνών. Ο καλύτερος τρόπος αποφυγής των εμπαθών σκέψεων είναι να φυλάμε τη διάνοιά μας, ώστε να μην την προσβάλουν. Με τον ίδιο τρόπο που φυλάμε προσεκτικά τα φυσικά μας μάτια, για να μην μπει μέσα τους κανένα μικροπραγματάκι.

  Μπορεί το χιόνι να γεννήσει φωτιά; Όχι. Μπορεί το νερό να βγάλει φλόγα; Όχι. Μπορεί το παλιούρι, ο ακανθώδης εκείνος θάμνος που φράζει τις στάνες να κάνει σύκα; Όχι. Έτσι κι η καρδιά μας δεν ελευθερώνεται από δαιμονικούς λογισμούς, έργα και λόγια αμαρτωλά, αν δεν καθαριστεί πρώτα το εσωτερικό της. 

  Ποιούς όμως και κατά πόσο απασχολεί το θέμα της κάθαρσης; Δεν είναι αυτοί πολλοί στην εποχή μας. Ενδεχομένως, επειδή η κατήχηση της πλειοψηφίας των πιστών στα ευαγγελικά και πατερικά διδάγματα δεν είναι συστηματική και η άγνοια υψώνει απαγορευτικό τείχος. Ωστόσο οι καλοπροαίρετες ψυχές, που δέχονται το θείο κάλεσμα, όταν ο Θεός επιτρέψει, ακολουθούν τον δρόμο που περνά από  την κάθαρση στον φωτισμό και για τους τελείους στη θέωση με θεία παραχώρηση.

Ἡ εἰρήνη, τῆς ψυχῆς εἶναι πολύτιμη γιά κάθε ἄνθρωπο.ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Η ειρήνη, της ψυχής είναι πολύτιμη για κάθε άνθρωπο. Γιά εκείνους οι οποίοι έφρασαν στην ειρήνη της ψυχής, ακόμη κι αν το σώμα τους είναι σε συνεχή κίνηση -λόγω εργασίας ή πόνου- η ψυχή τους όμως, προσκολλημένη στον Θεό, παραμένει πάντοτε σε αδιασάλευτη ειρήνη.

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ διδάσκει: «Είναι απαραίτητο, πάση θυσία, να διατηρούμε την ειρήνη της ψυχής και να μην ταραζόμαστε απ' τις προσβολές των άλλων. Γι' αυτό, είναι απαραίτητο ν' απέχουμε με κάθε κόστος από το θυμό και άγρυπνα να φυλάσσουμε τον νου και την καρδιά μας από απρεπείς κινήσεις.

Επίσης, γιά να διατηρήσουμε την ειρήνη της ψυχής, είναι απαραίτητο ν’ αποφεύγουμε να κρίνουμε άλλους. Με την απουσία κριτικής και με τη σιωπή διατηρούμε την ειρήνη της ψυχής. Όταν ο νους του ανθρώπου είναι σε τέτοια κατάσταση δέχεται θείες αποκαλύψεις.

Ὁ κόσμος θεωρεῖ τήν ἂμυνα δικαιολογημένη καί δικαίωμά του. Ὁ ἀληθινά προσευχόμενος παραιτεῖται ἀπό τό δικαίωμα αὐτό

Ὁ κόσμος θεωρεῖ τήν ἂμυνα δικαιολογημένη καί δικαίωμά του. Ὁ ἀληθινά προσευχόμενος παραιτεῖται ἀπό τό δικαίωμα αὐτό. Ρίχνει στή λησμοσύνη ὁποιαδήποτε ἀδικία κι ἂν τοῦ ἒγινε.Ἡ ἂμυνα ἐναντίον αὐτῶν, πού μᾶς ἀδικοῦν καί πού δέν εἶναι ξένοι, ἀλλά ἀδέλφια ἐν Χριστῶ, σημαίνει  στάση ἐχθρική ἐναντίον τους καί διάθεση χρόνου καί δυνάμεων γιά νά γίνει ἀποτελεσματική.Σημαίνει συναισθήματα ἒντονα, σκέψη συστηματική καί σχέδια στρατηγικά γιά τό πῶς θά ἀμυνθοῦμε καί πῶς θά ἐξουδερώσουμε καί θά ἐκμηδενήσουμε αὐτούς πού μᾶς ἀδίκησαν.

Ἅγιος στάρετς Ἀλέξιος: χαμένος στήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ..

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1846 ,στην πολύτεκνη οικογένεια του πρωθιερέως Α. Π. Σολοβιόφ, προϊσταμένου του Ι.Ναού της Εκκλησίας του Αγ. Συμεών του Στύλιτη στη Μόσχα . Σε ηλικία 8 ετών η μητέρα του εκοιμήθη. Έψαλε στη χορωδία της εκκλησίας και υπηρετούσε τον πατέρα του στο Άγιο Βήμα.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του σε θρησκευτική σχολή έμεινε τυφλός στο αριστερό του μάτι μετά από ατύχημα

Αποφοίτησε από το Θεολογικό Σεμινάριο της Μόσχας (1866).

Στις 12 Φεβρουαρίου 1867 παντρεύτηκε την ΑΡ Σμιρνόβα, την παλαιότερη κόρη ενός φίλου της οικογένειάς του, ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Κλήμη στη Βαρβάρκα.Στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος (Drozdov) τον χειροτόνησε διάκονο.

Το 1872 εκοιμήθη η σύζυγός αφήνοντας στα χέρια του έναν γιο δύο ετών.

Μετά από 28 χρόνια στο βαθμό του διάκονου στις 5 Ιουνίου 1895 ο Μητροπολίτης Σέργιος (Liapidevskii),χειροτονήθηκε ιερέας στον καθεδρικό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Μετά από 2 χρόνια έγινε πρωθιερέας

Εισήλθε στην μοναχική ζωή στο Ερημήτηριο του Ζωσιμά, στις 30 Νοεμβρίου του 1898 όταν ηγούμενος ήταν ο π. Γερμανός (Gomzinym).Όταν χειροτονήθηκε ιερομόναχος πήρε το όνομα Αλέξιος - προς τιμήν του αγίου Αλεξίου της Μόσχας

Ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς πνευματικούς της εποχής

«Τί εἰρηνεύει τήν ψυχή»,Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Τί εἰρηνεύει τήν ψυχή»

“ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ” Τόμος γ΄

Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Εἰς τήν βόρειο Φιλανδία σ᾿ ἕνα ἐρημονήσι, ἔχτισαν οἱ Φιλανδοί ἕνα μικρό γραφικό ἐκκλησάκι. Κατά καιρούς τό ἐπεσκέπτοντο καί ἐλειτουργοῦσαν ἐκεῖ, ὅταν ἡ θάλασσα ἐπέτρεπε ταξείδια. Κάποτε σηκώθηκε αἰφνίδια θαλασσοταραχή καί οἱ προσκυνητές κινδύνευαν στό μικρό πλοιάριο, ἔτσι ὅπως τά κύματα σάν καρυδότσουφλο τό ἀνέβαζαν εἰς τήν κορυφή καί τό κατέβαζαν εἰς τά βάθη τῆς ἀγριεμένης θάλασσας.