Ἀπὸ τὴν ΙΣΤΟΡΙΑ τῶν λέξεων: ❝πάθος❞

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ των λέξεων: ❝πάθος❞ ~

 Η αρχαία σημασία

Η λέξη "πάθος" (από το θέμα "παθ-" τού αορίστου β΄ "ἔ-παθ-ον") στην Αρχαιότητα είχε πιο ευρεία και αόριστη αναφορά από τη σημερινή. Αρχικά με τρόπο σημασιολογικά ουδέτερο αναφέρθηκε σε οτιδήποτε παθαίνει κανείς (είτε θετικό είτε αρνητικό), αλλά σύντομα εξειδικεύτηκε σε δύο μεγάλες σημασιολογικές περιοχές:

◆ ⅰ) την κακοπάθεια / συμφορά

🙠 (πβ. μία από τις διηγήσεις τού "Ηροδότου", όπου ο θάνατος τής θυγατέρας τού "Μυκερίνου" περιγράφεται με τα λόγια ‟μετὰ δὲ τῆς θυγατρὸς τὸ "πάθος"”),

◆ ⅱ) τις αρνητικές ροπές και έξεις τής ψυχής τού ανθρώπου (αφού κατά κάποιον τρόπο κάνουν την ψυχή να πάσχει 🙠 πβ. στον "Δημόκριτο": ‟σοφίη ψυχὴν παθῶν ἀφαιρεῖται”).

 Στην πρώτη περίπτωση (κακοπάθεια) το "πάθος" είναι αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ενώ στη δεύτερη (αρνητικές ροπές) εσωτερικών.

► Η σύγχρονη χρήση

Είναι ενδιαφέρον ότι σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τη δεύτερη κατηγορία, π.χ. όταν μιλούμε για:

◆ ⅰ) μεγάλη και διαρκή ένταση συναισθημάτων

🙠 ‟τον έχει κυριεύσει το "πάθος"”,

◆ ⅱ) εντονότατη επιθυμία που επιφέρει εξάρτηση

🙠 ‟το "πάθος" τού ποτού” / ‟τον τύφλωσε το "πάθος" του για εκείνη”,

◆ ⅲ) (στον πληθ.) εμπάθεια, μίσος

🙠 ‟τα εμφυλιοπολεμικά πάθη”.

 Σπανιότερα χρησιμοποιείται και με ουδέτερη / θετική υποδήλωση, όταν γίνεται αναφορά σε ενθουσιώδη ζήλο 🙠 ‟αγωνίζεται με "πάθος" για τη νίκη”.

► "Πάθος" και κακοπάθεια

Αντίθετα, η αναφορά σε (εξωτερική) κακοπάθεια χρησιμοποιείται πολύ περιορισμένα και σε πιο τυποποιημένες εκφράσεις για ταλαιπωρίες, κυρ. ψυχικές, που έχει κανείς υποστεί 🙠 ‟τα πάθη των προσφύγων”.

 Ειδικότερα (με κεφαλαίο Π) χρησιμοποιείται για τα μαρτύρια και τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού 🙠 ‟Eβδομάδα των "Παθών" «η Mεγάλη Eβδομάδα»”, ‟η ακολουθία των "Παθών"” κ.λπ.

► Η χριστιανική χρήση

Αξίζει να αναφερθεί στο σημείο αυτό ότι η λέξη "Πάθος" χρησιμοποιήθηκε για τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού με αφετηρία την Καινή Διαθήκη (το αρχικό ουσιαστικό που χρησιμοποιήθηκε από τον Απόστολο "Παύλο" ήταν η λ. "πάθημα": ‟τὸ πάθημα τοῦ θανάτου”), όπου ο αόριστος β΄ τού "πάσχω" ("ἔπαθον") χρησιμοποιείται αναφορικά με το "πάθος" τού Χριστού (σχεδόν αποκλειστικά μάλιστα με το απαρέμφατο "παθεῖν").

Επί παραδείγματι, στον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός είπε στους μαθητές Του:

 ‟Ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ’ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν” (Λουκ. 2,15) και στις Πράξεις των Αποστόλων (1,3) λέγεται ότι ο Χριστός 

‟παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν”.

 Τέλος, η αντίστοιχη λέξη χρησιμοποιήθηκε για τον θάνατο τού Χριστού και σε άλλες γλώσσες, πχ αγγλ. Holy Passion”.

____________

🗒 Προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας bit.ly/2JrnABZ_ [λ. πάθος]

🙠 ❝ Η προέλευση και ιστορία των ελληνικών λέξεων ❞

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_904.html

Οἱ γυναῖκες πλησίον τοῦ πάσχοντος Χριστοῦ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ ̓ ἐμέ, πλὴν ἐφ ̓ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν» (Λουκ. 23,28)

Ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου μας. Ποιός μπορεῖ ν ̓ ἀναπαραστήσῃ τὸ θεῖο δρᾶμα; «Λόγος ἅπας ἡττᾶται» (Ἀκάθ. Ὕμν. Λ). Τολμοῦμε ὅμως σὰν μικρὰ παιδιὰ νὰ ψελλίσουμε λίγα λόγια πρὸς δόξαν τοῦ Ἐσταυρωμένου.

Βρισκόμαστε στὸ τέλος τοῦ θείου δράματος, ποὺ κλείνει μὲ μία ὑπογραφή – τί εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ διοικοῦν! Ὁ Πιλᾶτος, ὕστερα ἀπὸ ἐσωτερικὴ πάλη, ὑποκύπτει στὶς φωνὲς τοῦ ὄχλου «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21) καὶ ὑπογράφει τὴν καταδίκη. «Ἤδη βάπτεται κάλαμος ἀποφάσεως» (ἀπόστ. αἴν. ὄρθρ. Μ. Παρ.). Καὶ ἡ ἀπόφασι ἔπρεπε νὰ ἐκτελεσθῇ ἀμέσως. Ἄλλες ἐκτελέσεις συχνὰ καθυστεροῦν, μὲ τὴν ἐλπίδα μήπως δοθῇ χάρις· ἐδῶ καμμία ἀναβολή. Ἡ ἐκτέλεσις ἔπρεπε νὰ γίνῃ τὴν ἴδια μέρα, γιὰ δύο λόγους. Ὁ ἕνας· τὴν ἄλλη μέρα ξημέρωνε Σάββατο, οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἑώρταζαν τὸ πάσχα, καὶ δὲν ἔπρεπε ἡ ἑορτὴ νὰ μολυνθῇ μὲ αἷμα – ὤ ὑποκρισία! Ὁ δεύτερος λόγος· φοβοῦνταν μήπως τελευταία στιγμὴ ὁ λαὸς ἀνανήψῃ, ἐξεγερθῇ καὶ σαρώσῃ ἄρχοντες καὶ θανατικὲς ἀποφάσεις.

Γι ̓ αὐτὸ σπεύδουν. Καὶ νά, ἔξω ἀπὸ τὸ πραιτώριο σχηματίζεται ἡ πομπή. Σκληροὶ στρατιῶτες τῶν λεγεώνων τῆς Ῥώμης, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς ἑκατόνταρχο, βγάζουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ τὴν κόκκινη χλαμύδα μὲ τὴν ὁποία τὸν περιέπαιξαν, τὸν ντύνουν μὲ τὰ φτωχικά του ῥοῦχα καὶ τὸ χιτῶνα ποὺ εἶχε ὑφάνει ἡ Παναγία, καὶ γράφουν σὲ μιὰ πινακίδα μὲ γράμματα ἑλληνικὰ ῥωμαϊκὰ καὶ ἑβραϊκὰ τὴν αἰτία τῆς ποινῆς· «Αὐτὸς ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του βασιλέα». Μαζί του εἶνε καὶ δύο λῃσταί. Ἀκμαῖοι αὐτοί· ὁ Χριστὸς κατάκοπος ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες.

Προφήτης Ἠσαΐας: κεφ.53ο, έδαφ 6-8. Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφά

λαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,6-8:

«Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9/10/1995]

Λοιπόν. Συνεχίζουμε, αγαπητοί μου, από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου σχετικά με το Πάθος του Μεσσίου. Όπως θα δούμε και εις τα θέματα που κάνουμε την Κυριακή στις «Πράξεις», στο τέλος της απολογίας του, ο απόστολος Παύλος ομιλεί περί του παθητού Μεσσίου· ότι ο Μεσσίας είναι παθητός. Δηλαδή, «ας πάνε οι Εβραίοι να διαβάσουν τους προφήτας και μάλιστα τον προφήτην Ησαΐαν και εκεί θα δουν ότι είναι παθητός ο Μεσσίας». Ο δε ίδιος ο Κύριος, όταν «πρόλαβε», εντός εισαγωγικών, τους δύο προς Εμμαούς εις τον δρόμον και άρχισε να ερμηνεύει, λέγει, από τους προφήτας και τον Μωυσή για τον εαυτό Του, «περὶ ἑαυτοῦ», κατεδείκνυε ότι ο Μεσσίας είναι παθητός: «Οὐχί (:Όχι –λέει-, δεν έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας;)». Βλέπετε, λοιπόν, ότι αποτελεί κεντρικότατον σημείον για να προσεγγίσει κανείς τον Ιησούν Χριστόν και να πιστέψει. Ότι δεν είναι μια κατάστασις απαράδεκτη για έναν Μεσσία, αλλά είναι μία κατάστασις σχεδιασμένη από τον Θεόν.

Γι'αυτό λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εις την «Ἀποκάλυψιν» για το «ἐσφαγμένον ἀρνίον καὶ ἑστηκός». «Ἀρνίον» καταρχάς είναι το ζώον που θυσιάζεται. Άρα, θυσία του Μεσσίου. Ο Χριστός, η θεολογία, η χριστολογία της «Ἀποκαλύψεως» κινείται στο θέμα «ἀρνίον». Είναι το ζώο που θυσιάζεται. «Καί ἐσφαγμένον» ε; «Ἐσφαγμένον» … Και τι λέει; «Καὶ ἑστηκός». «Ενώ είναι σφαγμένο, όμως στέκεται»· σημαίνει ανάστασις. Και λέει κάτι καταπληκτικό ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον πρὸ καταβολῆς κόσμου». «Πριν μπει το θεμέλιον της δημιουργίας»· που σημαίνει, ήτανε στο σχέδιο του Θεού ο Μεσσίας να ήτανε παθητός. Άλλο τώρα το γιατί θα ήτανε παθητός, αυτό θα το δούμε και θα το βλέπουμε συνεχώς στην πορεία του θέματός μας.

Έτσι, ευρισκόμενοι εις το 53ον κεφάλαιον, εις τον έκτον στίχον, διαβάζουμε: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν»· που θα πει: «Όλοι πλανηθήκαμε σαν τα πρόβατα. Ο κάθε άνθρωπος στον δρόμο του, στον δρόμο της ζωής του, πλανήθηκε και έτσι ο Κύριος παρέδωσε τον Μεσσίαν για τις δικές μας αμαρτίες». Έκανα μια μεταφρασούλα. Αλλά γιατί έπαθε ή γιατί θα έπασχε ο Μεσσίας; Εξηγεί ο παρών στίχος που μόλις διαβάσαμε. Γιατί όλοι ἐπλανήθημεν, σαν πρόβατα χαμένα.

Θυμηθείτε, εξάλλου, και την παραβολή που είπε ο Κύριος για το χαμένο Του πρόβατο. Και ήρθε τώρα Εκείνος να γίνει ποιμένας μας και να μας περισυλλέξει, να μας μαζέψει. Ο Ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γιατί λέει «ὁ καλός»; Θα το δούμε. «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων (:Ο καλός ποιμήν θέτει, καταθέτει, λέγει, την ζωή του για τα πρόβατα)». Αυτό το «καταθέτει την ζωή του» είναι ακριβώς η κατάθεσις της ζωής του Χριστού στον Σταυρό για τους ανθρώπους. «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός καὶ γινώσκω τὰ ἐμά καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν (:Γνωρίζω τα δικά μου πρόβατα και εκείνα ομοίως με γνωρίζουν). Καί τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων».

Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος:«Ἀπό τοῦς ἑπτα λόγους τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν Σταυρό» ‘’Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι’’ »

ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΤΑ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ:

‘’Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι’’ »

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-4-1996]

Το μεγαλύτερο κακούργημα που αντίκρυσε ο ήλιος μέσα στην Ιστορία, αγαπητοί μου, ήταν η μαρτυρική θανάτωσις του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, που ήρθε στον κόσμον ως λυτρωτής Του. Και να, ο Υιός της Παρθένου είναι υψωμένος επί του Σταυρού γυμνός και εγκαταλελειμμένος. Το μεγαλύτερο μέρος της παραμονής Του στον Σταυρό ο Κύριος το πέρασε σιωπηλά. Μόνο κατά διαστήματα ομίλει, σύντομα και επιγραμματικά.

Επτά λόγους είπε επί του Σταυρού ο Κύριος. Λόγοι που αποτελούν μια ανακεφαλαίωση ολοκλήρου της διδασκαλίας Του. Τα τελευταία λόγια κάθε ανθρώπου συνήθως μας είναι πάντοτε ενδιαφέροντα. Πόσο περισσότερο δε τα τελευταία λόγια του Λυτρωτού μας θα μας ενδιέφεραν. Και οι επτά, αυτοί, λόγοι του Κυρίου επί του Σταυρού είναι εγκατεσπαρμένοι εις τα τέσσερα Ευαγγέλια. Απ’ αυτούς τους λόγους, οι τρεις πρώτοι αναφέρονται σε πρόσωπα που Τον περιεστοίχιζαν στον Σταυρό. Όπως στους εχθρούς Του, στον συσταυρωθέντα ληστή και στη μητέρα Του με τον Ιωάννη, που ήσαν παρά τον Σταυρόν. Και αποτελούν οι λόγοι αυτοί, ούτως ειπείν, την διαθήκη Του.

Οι τρεις επόμενοι λόγοι, που είναι: «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»· ή: «Διψῶ»· ή: «Τετέλεσται», αναφέρονται στα Πάθη Του και στο έργον της σωτηρίας, που εκείνη την ώρα ως Μέγας Αρχιερεύς, συντελούσε. Και ο έβδομος λόγος: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου» είναι η κατασφράγισις των προηγουμένων λόγων, αλλά και της επιγείου ζωής Του και που αποτελεί κραυγή τελείας εμπιστοσύνης προς τον Πατέρα.

Απ’ αυτούς τους επτά λόγους, αγαπητοί, ήδη προχωρούμε να προσεγγίσουμε τον πρώτο Του λόγο στον Σταυρό. «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι (:Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν)». Είναι η πρώτη λέξις του Κυρίου Ιησού που εδώ αρχίζει με το «Πάτερ». Με αυτήν αρχίζει και με αυτήν τελειώνει και τους επτά Του λόγους επί του Σταυρού. Ο τελευταίος λόγος πάλι: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου». Εξάλλου ο Κύριος ήρθε εις τον κόσμον αυτόν να αποκαλύψει τον Πατέρα και το θέλημά Του. Βέβαια, τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν. Κι όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων ότι δεν ηνείχετο ο Υιός –είναι στην ερώτηση: «Γιατί ενηνθρώπησε ο Υιός και δεν ενηνθρώπησε ο Πατήρ ή το Πνεύμα το Άγιον;»- διότι ο Υιός είναι Εκείνος ο Οποίος εδημιούργησε, φυσικά ο Άγιος Τριαδικός Θεός, εδημιούργησε ό,τι υπάρχει, Εκείνος, όμως, ο Οποίος, ούτως ειπείν, ανέλαβε, κατ’ άμεσον τρόπον, την Δημιουργία, ώστε να λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «χωρὶς αὐτοῦ οὐδὲ ἓν γέγονεν ὃ γέγονεν (:τίποτα δεν έγινε απ’ ό,τι έχει γίνει)», γι΄ αυτόν τον λόγο ο Υιός δεν ηνείχετο, λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, να τιμάται και να λατρεύεται το ξύλο, η πέτρα, τα φυσικά φαινόμενα και όχι ο Πατήρ.

Γι'αυτό ανέλαβε να ενανθρωπήσει, να έρθει κοντά μας και να μας αποκαλύψει τον αληθινόν Θεόν. Εκείνο που λέει ο Χριστός στην αρχιερατική Του προσευχή: «Τὸ ὄνομά Σου ἀπεκάλυψα τοῖς ἀνθρώποις». Και ποιο είναι το όνομα του Θεού; «Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα». Γι'αυτό είπε- είναι στο Κατά Ματθαίον- «Πηγαίνετε», λέει, «βαπτίζοντες αὐτούς -τα έθνη- εἰς τὸ ὄνομα -δεν λέει «εἰς τὰ ὀνόματα»- εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Έτσι λοιπόν, τον Πατέρα ήρθε να αποκαλύψει. Εκ του Οποίου, Πατρός, ο μεν Υιός γεννάται, το δε Πνεύμα το Άγιον εκπορεύεται.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. 

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Ενιωθα ὅτι δέν ἤμουν τόσο ζεστά στην ψυχή μου, κάτι μοῦ συνέβαινε. Ἐρευνώντας το βράδυ στην προσευχή διάφορα, ἔβαλα στόν νοῦ μου το Πάθος τοῦ Κυρίου, ὅλα ἀπό τήν ἀρχή. Ἄρχισε ἡ ψυχή μου και ζεσταινόταν, ζεσταινόταν πολύ στα τοῦ Κυρίου μου καί αἰσθανόμουν ὅτι ἐγὼ ἀμελῶ πολύ. Τα δάκρυά μου δύο βρύσες καί ἡ προσευχή πολύ θερμή νά ἐλεηθῶ. Πόσα καί πόσα δέν χρωστῶ στον Κύριο; Ὅλα τά ἀγαθά μοῦ ἔδωσε καί ἐπίγεια καί οὐράνια καί μέσα σέ πολλή θέρμη πού ἦταν ἀδύνατο νά κοιμηθῶ, ξάπλωσα να ξεκουραστῶ. Δεν ξέρω πῶς καί τί ήτο. Εἶδα ἀναπαράσταση ἀκριβῶς τή Σταύρωση ὅλη του Κυρίου. Καί ἐγώ ἐκεῖ μέ τίς Μυροφόρες τοῦ Κυρίου καί τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ὅταν φώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν», ἀκούγονταν φωνές ἀπό τούς Ἰουδαίους. Κλαίγαμε όλες, ὥσπου δέν ἀντέχαμε, όταν τον πηγαίνανε στο Πραιτώριο, στον Γολγοθά, μαζί ὅλες. Τί ἦταν οἱ φωνές μας! Ἄλλο πράγμα, θρήνος καί κοπετός, ὅτι ἔφευγε ἡ ἐλπίς ἡμῶν, ὁ Σωτήρ ἡμῶν. Οἱ Ἰουδαῖοι χλεύαζαν, ἐφώναζαν δυνατά. Πλῆθος χιλιάδες λαός ἔτρεχε ὀπίσω ἄλλος ἔτσι, ἄλλος ἀλλιῶς. Τί ἦτο αὐτό, Θεέ μου, πού ἠξιώθην νά σέ ἰδῶ; Τό ὅτι ζοῦσα κι εγώ εκείνη τήν ἐποχή; Ὤ! Πρᾶγμα ἀνερμήνευτο καί ἀνεκδιήγητο! Θεός πάσχει σαρκί. Τρέμουσιν τά σύμπαντα, ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καί ἡ κακία παραμένει.

Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος Ὄρθρος Μεγάλης Πέμπτης:«Τά πάθη τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τόν 21ον ψαλμόν» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΟΡΘΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 21ον ΨΑΛΜΟΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-4-1992]

[Μέρος Β΄]

Όπως είδαμε, αγαπητοί μου, χθες το βράδυ, ο 21ος Ψαλμός είναι καθαρά μεσσιακός και σαν τέτοιον τον αποδέχεται τόσο η Εκκλησία μας, όσο και η Συναγωγή. Οι λεπτομέρειες αυτού του Ψαλμού σε προφητικό επίπεδο, 1000 χρόνια προ Χριστού, έργον του προφητάνακτος Δαβίδ, συγκρινόμενες με τα γεγονότα, που επεσυνέβησαν εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού είναι κάτι το συγκλονιστικόν. Γι'αυτό η προφητεία αυτή, μοναδικό φαινόμενο σε παγκόσμιες διαστάσεις, είναι το πιο ισχυρό στοιχείο βεβαιώσεως της αληθείας. Έτσι, δεν μπορούν να ισχυριστούν οι ορθολογισταί ότι η πίστις είναι τυφλή και δεν ταιριάζει στη λογική. Εκείνο το ανεκδιήγητο «Πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα» ούτε αγιογραφικόν είναι, ούτε πατερικόν. Βέβαια θα μπορούσε να έχει σε ειδικές περιπτώσεις και υπό προϋποθέσεις την θέση του, αλλά η πίστις ερευνάται.

Ωστόσο, ας επανέλθομε στο ιερόν κείμενον του 21ου Ψαλμού για να ιδούμε τα υπόλοιπα σημεία που αναφέρονται προφητικά και παραλλήλως θα δούμε τα ιστορικά, πλέον, δεδομένα, ώστε προφητεία και ιστορία να βλέπομε μπροστά μας κυριολεκτικώς να ταυτίζονται. Μετά, λοιπόν, από τον πρώτον στίχον που είχαμε αναφέρει χθες το βράδυ, που χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιον τον Κύριον επί του Σταυρού όταν είπε: «Ὁ Θεὸς, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι· ἵνα τί ἐγκατέλιπές με;». Ή ακόμη και τον έβδομον στίχον που είδαμε εκεί ο Κύριος να αυτοαποκαλείται «σκώληξ», «σκουλήκι», και «ὄνειδος ἀνθρώπων καὶ ἐξουθένημα λαοῦ», ερχόμεθα τώρα στους επομένους στίχους, που είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικοί.

Ο όγδοος στίχος του 21ου ψαλμού λέγει –εννοείται ομιλεί εδώ ο Μεσσίας ή καλύτερα ο Δαβίδ από προσώπου του Μεσσίου. Ο Μεσσίας δηλαδή ομιλεί, 1000 χρόνια προ Χριστού: «Πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν». «Όλοι εκείνοι οι οποίοι με έβλεπαν» –είδατε- «με έβλεπαν, Εμένα, τον Μεσσία, αυτοί» -λέει- «με εξεμυκτήρισαν, είπαν με τα χείλη τους ό,τι είπαν και κούνησαν, κίνησαν περιφρονητικά την κεφαλή τους». Αυτά λέγει η προφητεία. Τι λέγει η ιστορία; Ανοίγουμε τους ευαγγελιστάς τους ιερούς και διαβάζουμε: «Καὶ εἱστήκει ὁ λαὸς θεωρῶν. Ἐξεμυκτήριζον δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες σὺν αὐτοῖς λέγοντες· ἄλλους ἔσωσε, σωσάτω ἑαυτόν, εἰ οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτός. Ἐνέπαιζον δὲ αὐτῷ καὶ οἱ στρατιῶται προσερχόμενοι καὶ λέγοντες· εἰ σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν».

Καλοῦν ‘’ἱερὸν’’ τὸ βιβλίον, τὸ ὁποῖον ἀρνεῖται τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Χριστοῦ;

 

Καλούν ‘’ιερόν’’ το βιβλίον, το οποίον αρνείται τα Άγια Πάθη του Χριστού;

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τα Άγια Πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Το αντιτριαδικό κοράνι, το οποίο αρνείται τη Θεότητα του Χριστού και τη Σταύρωσή Του, ως ‘’ιερό’’ καλείται από κάποιους Ιεράρχες της Εκκλησίας μας και το δωρίζουν κιόλας κάποιοι από αυτούς.

Το κοράνι για τα Άγια Πάθη του Κυρίου, γράφει μεταξύ άλλων τα εξής : «Κι ακόμη καυχήθηκαν : ‘’Φονεύσαμε τον Χριστόν Ιησού, το παιδί της Μαριάμ, τον Απόστολο του Θεού’’. Κι όμως δεν τον σκότωσαν κι ούτε τον σταύρωσαν, αλλ’ έτσι γίνηκε ώστε να φαίνεται σ’ αυτούς» (κοράνι, κεφ. Δ, στιχ. 157)*. Το κοράνι σαφέστατα αρνείται τη Σταύρωση του Χριστού και επακόλουθα την Αγία Ανάστασή Του.

Ως ανόητους μας εκλαμβάνουν αυτοί οι οποίοι προβάλλουν, ότι δήθεν οι μωαμεθανοί παραδέχονται τον Χριστό ως απόστολο και προφήτη; Όσο εύκολο κι αν είναι να προβάλλουν κάτι τέτοιο, τόσο ανυπέρβλητο είναι να βρουν έστω και μια προφητεία του Χριστού την οποίαν αποδέχονται. Ειδικότερα στο θέμα του προφητικού λόγου του Κυρίου, αναφορικά με τα Άγια Πάθη τι έχουν να πουν;

-Γέροντα, πῶς θὰ ἀποκτήσω εὐλάβεια στὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ; (Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου)

Ἀπό τό Βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΛΟΓΟΙ ΣΤ' «ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»

ἐκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Προσκυνοῦμέν Σου τὰ πάθη, Χριστὲ»

-Γέροντα, πῶς θὰ ἀποκτήσω εὐλάβεια στὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ;

-Κατ’ ἀρχὰς νὰ σκέφτεσαι τὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν δική σου ἀχαριστία καὶ ἁμαρτωλότητα. Ἕνα σχετικὸ πατερικὸ κείμενο θὰ σὲ βοηθήση λίγο καὶ αὐτό. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ βοηθήση περισσότερο, εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Πάθος, ἡ θυσία τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστὸς δὲν δίδαξε ἁπλῶς μερικὰ πράγματα, ἀλλὰ θυσιάσθηκε γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, βασανίστηκε,...σταυρώθηκε, ὑπέμεινε τόσα.

-Ὁ σταυρικὸς θάνατος, Γέροντα, ἦταν ἀτιμωτικός;

-Ναί, ὁ πιὸ ἀτιμωτικός. Εἶναι φοβερό! Ὅλοι οἱ Προφῆτες νὰ προφητεύουν γιὰ τὸν Χριστό, καὶ τελικὰ οἱ Ἑβραῖοι νὰ Τὸν δέρνουν, νὰ Τὸν φτύνουν, νὰ Τὸν ἐμπαίζουν, νὰ Τὸν σταυρώνουν!

Ὅλα αὐτὰ συγκλονίζουν τὸν ἄνθρωπο, ἂν τὰ σκεφθῆ. Ἀκόμη καὶ στὸν πιὸ ἀδιάφορο, ἂν ἔχη λίγη καλὴ διάθεση καὶ τὰ σκεφθῆ, κινοῦν τὸ ἐνδιαφέρον τὸ πνευματικό.

-Γέροντα, τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης, μετὰ τὴν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν, δὲν μένω στὸν ναό.

-Κρίμα, κι ἐγὼ νόμιζα ὅτι ἔχεις λίγη εὐλάβεια! Καλά, δὲν μένετε στὸν ναὸ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης; Ἀφήνετε τὸν Ἐσταυρωμένο μόνον καὶ πηγαίνετε στὰ κελλιά σας;

-Οἱ περισσότερες ἀδελφές, Γέροντα, μένουν στὸν ναό, ἀλλὰ ἐγώ, μὲ τὸν λογισμὸ ὅτι εἶμαι ἐξωστρεφὴς καὶ δὲν θὰ μπορέσω νὰ συγκεντρωθῶ, ἀγρυπνῶ στὸ κελλί μου.

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης: Γιατί ὁ Χριστὸς ἵδρωσε στὸν κῆπο μὲ ἱδρῶτα ποὺ ἔμοιαζε μὲ θρόμβους αἵματος;

ΜΕΛΕΤΗ ΚΖ'

A'. Διότι προέβλεπε ὅλα τὰ πάθη ποῦ ἐπρόκειτο νὰ πάθη.

Β'. Διότι λυπόταν γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας.

Γ'. Διότι προγνώριζε τὴν ἀχαριστία μας.

A'.

Σκέψου, ἀδελφέ, τὰ αἴτια πού προξένησαν ἕνα τόσο παράξενο ἀποτέλεσμα στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὥστε, ὁλόκληρος νὰ στάζη ἱδρῶτα, πού ἔμοιαζε μὲ αἷμα ἀπὸ κάθε μέρος τοῦ ἁγιώτατου σώματός του· «Ὁ ἱδρῶτας του ἔγινε σὰν σταγόνες αἵματος, πού ἔπεφταν στὴν γῆ» (Λουκ. 22, 44). Καὶ αὐτὰ ἦταν κυρίως τρία· α. Ἡ πρόβλεψις τῶν παθῶν, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ πάθη· β'. ἡ λύπη πού δέχθηκε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας· καὶ γ'. ἡ πρόγνωσις τῆς ἀχαριστίας μας.

Ἡ α', λοιπόν, αἰτία ἦταν ἡ...

πρόβλεψις τῶν παθῶν του. Καὶ αὐτὸ συνέβη ἀπὸ τὸ ἑξῆς· ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ὁ Κύριός μας γνώριζε πάρα πολὺ καλὰ τὴν ἀξία τῆς θεϊκῆς του ζωῆς τῆς ὁποίας μία καὶ μόνο στιγμὴ ἦταν πολυτιμότερη ἀπὸ τὴν ζωὴ ὅλων τῶν κτισμάτων, τόσο ἐκείνων, ποὺ εἶναι στὴ ζωή, ὅσο καὶ ἐκείνων, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθουν στὴν ζωή. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ προέβλεπε καθαρὰ καὶ ζωντανὰ ζωγραφισμένα ὅλα τὰ βάσανα, ὅλους τοὺς ὀνειδισμοὺς ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ θλιβεροῦ του πάθους· ἐννοῶ μαστιγώσεις, ἀγκάθια, καρφιά, χολή, σταυρό· καί, γιὰ νὰ μιλήσω σύντομα, προέβλεπε ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀμέτρητο πέλαγος τῶν παθῶν, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τὸν περικυκλώση μέσα σὲ τόσο μικρὸ χρονικὸ διάστημα, ὅπως ἔλεγε ἀντὶ γι' αὐτὸν ὁ προφήτης Δαυίδ· «Μὲ ἔζωσαν τὰ δεσμὰ τοῦ ἅδη καὶ ὁ θάνατος μοῦ ἔστησε τὶς παγίδες» (Ψαλμ. 17, 6).

Γι' αὐτὸ ποιὸς μπορεῖ νὰ καταλάβη σε τί εἶδος πολέμου καὶ ἀγωνίας βρισκόταν ἡ καρδιὰ τοῦ Ἰησοῦ μας; Καὶ μάλιστα, διότι οἱ κατώτερες δυνάμεις τῆς ψυχῆς του στερήθηκαν κάθε παρηγοριὰ τὸν καιρὸ αὐτόν, γιατί δὲν τὴν ἐπέτρεπε ἡ θέλησις τῆς θεότητας νὰ μεταδοθῆ σ' αὐτὲς γιὰ νὰ εἶναι τὰ βάσανα τῆς θεϊκῆς του ἀνθρωπότητας ὁλόγυμνα καὶ ἀπόλυτα καθαρά.

Ἔτσι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν κρατῶντας ἡ θεότητα τὴν χαρὰ στὸ ἀνώτερο μέρος τῆς ψυχῆς τοῦ Κυρίου, δὲν ἐπέτρεπε νὰ μεταδοθῆ οὔτε μία σταλαγματιὰ ἀπὸ αὐτὴν στὸ κατώτερο καὶ αἰσθητικὸ μέρος [Διότι εἶναι γνώμη τῶν θεολόγων, ὅτι ὁ Κύριός μας ἔχοντας τὴν μακάρια γνῶσι καὶ ὅρασι στὸ ἔπακρο καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν βλέποντας τὸν Θεό, ὅπως οἱ μακάριοι, χαιρόταν καὶ αἰσθανόταν ἀγαλλίασι κατὰ τὸ ἀνώτερο μέρος τῆς ψυχῆς, δηλαδὴ νοερά, βρισκόμενος στὰ πάθη· ὅσον ἀφορᾶ, ὅμως, τὸ κατώτερο καὶ αἰσθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ὑπέμενε μὲ τὸν φυσικὸ τρόπο, σὰν νὰ βρισκόταν σὲ δρόμο, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἄλλοι άνθρωποι]· γι' αὐτὸ καὶ ἔλεγε· «Εἶναι λυπημένη ἡ ψυχὴ μου μέχρι θανάτου» (Ματθ. 26, 38).

"Ὁ Χριστὸς δὲν πέθανε πρὶν ἀπὸ τὴ Σταύρωση γιατί ὑπῆρχε λόγος. Ὑπερέβη τὰ ἀνθρώπινα μέτρα καὶ τὸ ὅτι ἄντεξε καὶ ἀνέβηκε στὸν Σταυρὸ εἶναι ἀκόμα ἕνα δεῖγμα τῆς θεότητάς Του"

Ὁ προϊστάμενος τῆς Ἰατροδικαστικῆς Ὑπηρεσίας Ἀθηνῶν ἐξηγεῖ ἐπιστημονικὰ πῶς προῆλθε ὁ θάνατος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔξι ἀνακρίσεις, τέσσερις βασανισμοί. Η Σταύρωση, ὁ Θάνατος, ἡ Ἀνάσταση. Τὰ Πάθη... Ὑπάρχει, ἄραγε, ἐπιστημονικὴ ἐξήγηση για τὸν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Γιατί καταρρίπτεται ἡ θεωρεῖα ὅσων ἀμφισβητοῦν ὅτι πέθανε πάνω στὸν Σταυρό, ἄρα ἐξηγοῦν «λογικὰ» τὴν Ἀνάσταση; Ποιὰ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἢ...«νεκροψία» καὶ ἢ «ἰατροδικαστικὴ ἔκθεση» γιὰ τὸ μαρτύριο καὶ τὸν θάνατό Του;

Ἀπαντήσεις, ἀπὸ τὸν προϊστάμενο τῆς Ἰατροδικαστικῆς Ὑπηρεσίας Ἀθηνῶν, Φίλιππο Κουτσάφτη, ποὺ ἔχει κανει μία συστηματικὴ μελέτη, ἐξετάζοντας ὅλες τὶς πηγὲς καὶ ἀναλύοντας τὰ Πάθη καὶ τὸν θάνατο Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ ἐπιστημονικὸ τρόπο.

Ἐρώτηση: Κύριε Κουτσάφτη, τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε στὰ χέρια μας ἀπὸ τὶς Γραφές, τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς ἱστορικὲς πηγὲς μᾶς δίνουν μία πλήρη εἰκόνα γιὰ τὰ μαρτύρια Τοῦ Χριστοῦ;

-Βεβαιότατα. Ξέρουμε πάρα πολλὰ στοιχεῖα καὶ θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι μποροῦμε νὰ βγάλουμε ἕνα πόρισμα. Ἐλπίζω να μην ἀκούγεται ἀσεβὲς αὐτὸ τὸ τόλμημα σὲ ὁρισμένους, γιατί τολμημα εἶναι.

Πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι τὸ θεῖο πάθος εἶναι ἑκούσιο. Ὁ Κύριος μὲ τὴ δική Του θέληση δέχτηκε τὰ πάντα, γι’ αὐτὸ ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα ποὺ τὰ καρφιὰ ἔσκιζαν τὶς σάρκες του καὶ τρυποῦσαν τὰ ὀστᾶ Τοῦ Αὐτὸς προσευχόταν γιὰ τοὺς σταυρωτές Του, πράγμα πρωτοφανές.

Ἔρ: Ποιὰ ἦταν λοιπὸν ἡ ἐπίπτωση τῶν Παθῶν;

-Αὐτὸ ποὺ πρέπει ὅλοι νὰ γνωρίζουν εἶναι ὅτι τὰ Πάθη εἶναι ψυχοσωματικά. Ὁ Χριστός, ὅταν φεύγει ἀπὸ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο καὶ πορεύεται γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, ἀφήνοντας λίγο πιὸ μακριά τους τρεῖς μαθητὲς (Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη), ἐμφανίζεται μὲ βάση τὶς Γραφὲς ἐκστατικὸς σὰν κάτι δυσάρεστο νὰ περιμένει.

ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ- ΟΡΘΡΟΣ Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ), 22-4-2022

https://youtu.be/_FuZVIu4fck

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ- ΟΡΘΡΟΣ Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ), 22-4-2022

Περί νηστείας. Γέρων Ἐφραίμ Ἀριζονίτης

«Όταν η νηστεία συμπορεύεται, ενισχύεται, πλαισιώνεται με προσευχή, με μελέτη, με νήψη, με εκκλησιασμό, με εξομολόγηση, με θεία μετάληψη, με καλά έργα και ελεημοσύνη, τότε ολοκληρώνεται η ομορφιά της προετοιμασίας της ψυχής. Τότε θα νιώθει τα Άγια Πάθη, σ' όλη αυτή την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, η καρδιά θα αλλοιωθεί, η ψυχή θα γίνει μαλακιά και θα βιώνει το Πάθος του Χριστού εντονότερα.

Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων.Οἱ συγκλονιστικές προφητεῖες πού ἐκπληρώθηκαν κατά τή σταύρωση τοῦ Κυρίου

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

«Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα…»

(επιλεγμένα αποσπάσματα από την ΙΓ΄Κατήχηση):

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΚΓ’. Εμείς όμως ας επανέλθουμε στο θέμα των προφητικών αποδείξεων που μου ζητήσατε. Σταυρώθηκε ο Κύριος, έχεις ακούσει όλες τις μαρτυρίες. Βλέπεις τον τόπο του Γολγοθά. Συμφωνείς και το επικροτείς επαινετικά και δοξολογικά. Πρόσεξε μήπως καμιά φορά, σε περίοδο διωγμού, Τον απαρνηθείς. Να μην ευφραίνεσαι μόνο σε περίοδο ειρήνης για τον Σταυρό, αλλά και σε καιρό διωγμού να έχεις την ίδια πίστη. Να μην είσαι φίλος του Ιησού τον καιρό της ειρήνης και τον καιρό του πολέμου να γίνεσαι εχθρός. (…)

ΚΔ΄. Ο Χριστός λοιπόν σταυρώθηκε για χάρη μας, Αυτός που δικάστηκε μια νύχτα παγερή και γι’ αυτό υπήρχε παραδίπλα ανθρακιά αναμμένη(πρβλ.Ιωάν.18,18: «Εἱστήκεισαν δὲ οἱ δοῦλοι καὶ οἱ ὑπηρέται ἀνθρακιὰν πεποιηκότες, ὅτι ψῦχος ἦν, καὶ ἐθερμαίνοντο· ἦν δὲ μετ᾿ αὐτῶν ὁ Πέτρος ἑστὼς καὶ θερμαινόμενος(:εκεί στέκονταν οι δούλοι και οι υπηρέτριες, οι οποίοι είχαν ανάψει φωτιά και ζεσταίνονταν δίπλα στη σωρό από τα αναμμένα κάρβουνα, διότι είχε κρύο. Μαζί τους στεκόταν κι ο Πέτρος και ζεσταινόταν)».Σταυρώθηκε την τρίτη ώρα [πρβλ. Μάρκ. 15,25: «ἦν δὲ ὥρα τρίτη καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν(:η ώρα ήταν τρεις από την ανατολή του ηλίου, δηλαδή εννέα το πρωί, όταν Τον σταύρωσαν)»]. «Ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης(:και από τις δώδεκα το μεσημέρι έγινε σκοτάδι σε όλη τη γη έως τις τρεις το απόγευμα)»[Ματθ.27,45].

Μήπως έχουν και αυτά γραφεί από τους Προφήτες; Ας ερευνήσουμε. Λέει λοιπόν ο προφήτης Ζαχαρίας: «καὶ ἔσται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ οὐκ ἔσται φῶς καὶ ψῦχος καὶ πάγος(:εκείνη την ημέρα δεν θα υπάρχει ηλιακό φως και θα είναι ημέρα ψύχους και πάγου)»[Ζαχ.14,6-7].Να λοιπόν το ψύχος, εξαιτίας του οποίου θερμαινόταν ο Πέτρος. Και την ημέρα εκείνη τη γνώριζε ο Κύριος[Ζαχ.14,7: «ἔσται μίαν ἡμέραν, καὶ ἡ ἡμέρα ἐκείνη γνωστὴ τῷ Κυρίῳ, καὶ οὐχ ἡμέρα καὶ οὐ νύξ(:θα είναι αυτή μια ξεχωριστή ημέρα, ημέρα γνωστή μόνο στον Κύριο· Η ημέρα εκείνη δεν είναι ούτε ημέρα, ούτε νύχτα)».Τι λοιπόν; Τις άλλες μέρες δεν τις γνώριζε; Πολλές είναι οι ημέρες, αλλά αυτή είναι η ημέρα της υπομονής του Κυρίου, «την οποία δημιούργησε ο Κύριος»[πρβλ.Ψαλμ.117,24].Και αυτήν την ημέρα τη γνώριζε ο Κύριος και «δεν είναι ούτε ημέρα ούτε νύχτα»[Ζαχ.14,7].Τι σημαίνει αυτό το αίνιγμα που αναφέρει ο Προφήτης; «Η ημέρα εκείνη δεν είναι ούτε ημέρα, ούτε νύχτα».

Τι λοιπόν είναι αυτή; Τι θα την ονομάσουμε; Το Ευαγγέλιο το ερμηνεύει το πράγμα, καθώς διηγείται τα γεγονότα. Δεν ήταν ημέρα, διότι δεν έλαμψε ήλιος, πορευόμενος από την ανατολή έως τη δύση, αλλά από την έκτη ώρα ως την ενάτη έγινε σκοτάδι[βλ. παραπάνω,Ματθ.27,45], στη μέση της ημέρας! Επομένως, στη μέση της ημέρας παρεμβλήθηκε το σκοτάδι και το σκοτάδι ο Θεός το ονόμασε νύχτα(πρβλ.Γέν.1,5: «καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα»).Γι ’αυτό ούτε ημέρα ήταν ούτε νύχτα, διότι ούτε όλο φως ήταν, ώστε να κληθεί ημέρα, ούτε πάλι όλο σκοτάδι για να ονομαστεί νύχτα, αλλά μετά από την ενάτη[δηλαδή μετά τις τρεις το μεσημέρι] έλαμψε ο ήλιος. Το προείπε και αυτό ο Προφήτης λέγοντας: «Ούτε ημέρα είναι, ούτε νύχτα»(Ζαχ.14,7).Και πρόσθεσε: «καὶ πρὸς ἑσπέραν ἔσται φῶς(: και προς το εσπέρας θα επέλθει άφθονο φως)»[Ζαχ.14,7].Βλέπεις ακρίβεια των Προφητών; Βλέπεις πόση αλήθεια υπάρχει σε όσα έχουν προφητευθεί και γραφεί εκ των προτέρων;

Λόγος γιά τό πάθος τοῦ Σωτήρα (Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος)

Φοβούμαι να μιλήσω και να αγγίξω με τη γλώσσα μου τη φοβερή αυτή διήγηση που αναφέρεται στον Σωτήρα· διότι πραγματικά είναι φοβερό να διηγηθώ γι’ αυτή. Ο Κύριός μας παραδόθηκε σήμερα στα χέρια των αμαρτωλών! Για ποιο λόγο λοιπόν παραδόθηκε, αν και ήταν άγιος και αναμάρτητος Δεσπότης; Διότι χωρίς να διαπράξει καμιά αμαρτία παραδόθηκε σήμερα.

Ελάτε, ας προσέξουμε γιατί παραδόθηκε ο Χριστός ο Σωτήρας μας· για μας τους ασεβείς παραδόθηκε ο Δεσπότης. Ποιος λοιπόν δε θα τον θαυμάσει; Ποιος λοιπόν δε θα τον δοξάσει; Αν και αμάρτησαν οι δούλοι, παραδόθηκε ο Δεσπότης, για να ελευθερώσει με τον δικό του θάνατο τους δούλους που αμάρτησαν. Οι γιοι της απώλειας και τα παιδιά του σκότους βγήκαν, μέσα στο σκοτάδι, να συλλάβουν τον ήλιο που έχει τη δύναμη να κάψει με τη φλόγα του όλους σε μια στιγμή.

Γνωρίζοντας λοιπόν ο Δεσπότης τη θρασύτητά τους και την ορμή της οργής τους, παρέδωσε τον εαυτό του στα χέρια των ασεβών με πραότητα και με δική του απόφαση. Και αφού έδεσαν οι άνομοι τον άχραντο Δεσπότη, περιγέλασαν αυτόν που έδεσε τον ισχυρό (τον διάβολο) με άλυτα δεσμά και έλυσε εμάς από τα δεσμά της αμαρτίας. Έπλεξαν επίσης στεφάνι από τα δικά τους αγκάθια, αυτά που καρποφόρησε το αμπέλι των Ιουδαίων. Περιγελώντας τον, τον αποκαλούσαν βασιλιά. Έφτυσαν οι άνομοι στο πρόσωπο του άχραντου, που από το βλέμμα του τρομάζουν συγχρόνως όλες οι δυνάμεις των ουρανών και οι τάξεις των Αγγέλων.

Να, πάλι διακατέχουν την καρδιά μου η λύπη και τα δάκρυα, βλέποντας τον Δεσπότη να ανέχεται τόσο πολύ τον χλευασμό και τις προσβολές, τη μαστίγωση, τους εμπτυσμούς από τους δούλους, τα ραπίσματα. Ελάτε, προσέξτε το μέγεθος της ευσπλαχνίας, την ανεκτικότητα και το έλεος του γλυκού Δεσπότη. Είχε έναν χρήσιμο δούλο στον παράδεισο της τρυφής, και όταν αυτός αμάρτησε, παραδόθηκε στους βασανιστές. Όταν τον είδε λοιπόν ο αγαθός Δεσπότης να λιποψυχά, σπλαχνίσθηκε τον δούλο, και τον ελέησε, και πρόσφερε τον εαυτό του να μαστιγωθεί για χάρη του.

Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων.Οἱ προφητεῖες πού ἐκπληρώθηκαν κατά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου.Μέρος Τρίτο

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ 

«Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα…» 

(επιλεγμένα αποσπάσματα από την ΙΓ΄Κατήχηση): 

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 

[Μέρος τρίτο] 

[ΛΗ’]. Να παίρνεις λοιπόν πρώτο και αδιάσειστο θεμέλιο το Σταυρό και εκεί επάνω να οικοδομείς τα υπόλοιπα της πίστεως. Μην αρνηθείς τον Εσταυρωμένο. Αν Τον αρνηθείς, έχεις πολλούς που θα σε ελέγξουν γι᾽ αυτό. Πρώτος θα σε ελέγξει ο Ιούδας ο προδότης. Διότι αυτός που Τον πρόδωσε ήξερε ότι από τους αρχιερείς και πρεσβυτέρους καταδικάστηκε σε θάνατο [πρβλ. Ματθ. 27, 3: «Τότε ἰδὼν Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν ὅτι κατεκρίθη, μεταμεληθεὶς ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ τοῖς πρεσβυτέροις (:Τότε ο Ιούδας, που τον παρέδωσε με προδοσία στους Ιουδαίους, σαν είδε ότι ο Ιησούς καταδικάστηκε, μεταμελήθηκε κι επέστρεψε τα τριάντα ασημένια νομίσματα στους αρχιερείς και στους πρεσβυτέρους)»]. Το μαρτυρούν τα τριάντα αργύρια [πρβλ. Ματθ. 26, 15: «Τί θέλετέ μοι δοῦναι, καὶ ἐγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τριάκοντα ἀργύρια (:Τι θέλετε να μου δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω. Αυτοί λοιπόν του παρέδωσαν τριάντα ασημένια νομίσματα)»]. 

Το μαρτυρεί η Γεθσημανή, όπου έγινε η προδοσία. Για να μην αναφέρω το Όρος των Ελαιών, όπου όλοι παρόντες προσεύχονταν τη νύχτα. Το μαρτυρεί η σελήνη της νύχτας. Το μαρτυρεί η ημέρα και ο ήλιος που χάθηκε [πρβλ. Λουκ. 23, 44: «Ἦν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ᾿ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος(:η ώρα ήταν περίπου έξι από την ανατολή του ηλίου, δηλαδή δώδεκα το μεσημέρι. Κι έπεσε σκοτάδι σε όλη τη γη ως τις τρεις το απόγευμα, και σκοτείνιασε ο ήλιος)»], διότι δεν μπορούσε να βλέπει την παρανομία των εχθρών του Κυρίου. Σε ελέγχει η φωτιά, όπου παρευρέθηκε και θερμαινόταν ο Πέτρος. Αν αρνηθείς το Σταυρό, σε περιμένει η αιώνια φωτιά. Μιλάω σκληρά, για να μην επιχειρήσεις εσύ να σκληρυνθείς. 

Θυμήσου τα μαχαίρια που έφεραν εναντίον Του στη Γεθσημανή [πρβλ. Ιω. 18, 3: «ὁ οὖν Ἰούδας λαβὼν τὴν σπεῖραν καὶ ἐκ τῶν ἀρχιερέων καὶ Φαρισαίων ὑπηρέτας ἔρχεται ἐκεῖ μετὰ φανῶν καὶ λαμπάδων καὶ ὅπλων(:εφόσον λοιπόν ο Ιούδας γνώριζε τον τόπο αυτό, υπολόγιζε ότι εκεί θα έβρισκε τον Ιησού. Γι’ αυτό πήρε μαζί του τον λόχο των Ρωμαίων στρατιωτών και υπηρέτες από τους αρχιερείς και Φαρισαίους και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Όλοι αυτοί ήταν οπλισμένοι και κρατούσαν φανάρια και λαμπάδες, για να προλάβουν μην τους διαφύγει ο Ιησούς μέσα στο σκοτάδι και για να εκμηδενίσουν κάθε ένοπλη αντίσταση, που νόμιζαν ότι θα συναντούσαν)»], για να μη δοκιμασθείς από την αιώνια ρομφαία. Θα σε ελέγξει το σπίτι του Καϊάφα, που με την ερημιά που το δέρνει δείχνει τη δύναμη που είχε ο τότε δικαζόμενος εκεί. Ο ίδιος ο Καϊάφας, την ημέρα της Κρίσεως, θα σού φέρει σθεναρές αντιρρήσεις. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιά τά γεγονότα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σύμφωνα μέ τό «Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον» Μέρος Δεύτερο

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ 

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, 

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ “ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ’’ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ 

[Μέρος δεύτερο: υπομνηματισμός των εδαφίων Ιω.19,25-37] 

«Εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή»(:εκεί όμως κοντά στο σταυρό του Ιησού στεκόταν επίσης και η μητέρα του και η αδελφή της μητέρας του, η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά και η Μαρία τη Μαγδαληνή)»[Ιω.19,25]. 

Το ασθενέστερο φύλο φάνηκε τότε ανδρειότερο· τόσο πολύ πλέον μεταβάλλονταν όλα. Ο ίδιος μάλιστα ο Κύριος αναθέτοντας τη μητέρα Του στον μαθητή Του, λέγει: «Ιδού, ο υιός σου». Πω πω μέγεθος τιμής! Με πόσο μεγάλη τιμή τίμησε τον μαθητή! Διότι, επειδή ο Ίδιος έφευγε πλέον από αυτόν τον κόσμο, παρέδωσε τη φροντίδα της στον μαθητή Του, διότι επειδή όπως ήταν φυσικό ως Μητέρα Του να πονάει και να επιζητεί την προστασία, εύλογα εμπιστεύεται αυτήν σε εκείνον τον μαθητή που ιδιαιτέρως αγαπούσε. Σε αυτόν λέει: «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου(:Να η μητέρα σου)». Και αυτά τα έλεγε, για να τους συνδέσει στην αγάπη· κάτι που βέβαια όταν το αντιλήφθηκε ο μαθητής, «ἔλαβεν αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια(:Και από εκείνη την ώρα την πήρε ο μαθητής στο κατάλυμά του)». 

Γιατί όμως δεν θυμήθηκε καμία άλλη γυναίκα, παρά το ότι βέβαια και άλλη βρισκόταν εκεί; Για να μας διδάξει να απονέμουμε κάτι περισσότερο στις μητέρες μας· διότι όπως όταν οι γονείς αντιτίθενται σε πνευματικά ζητήματα, δεν πρέπει ούτε να τους γνωρίζουμε, έτσι και όταν δεν μας εμποδίζουν σε τίποτε, πρέπει να απονέμουμε σε αυτούς όλη την πρέπουσα τιμή, και απέναντι των άλλων να θέτουμε αυτούς σε πρώτη μοίρα, διότι μας γέννησαν, μας ανέθρεψαν και υπέστησαν μύρια δεινά. Έτσι και του αιρεσιάρχη Μαρκίωνα την αναισχυντία αποστομώνει[ μεγάλος αιρετικός του 2ου αιώνος,οπαδός του Γνωστικισμού· δίδασκε, μεταξύ άλλων,ότι ο Χριστός δε γεννήθηκε πράγματι εκ της Μαρίας],διότι εάν δεν γεννήθηκε κατά σάρκα, ούτε μητέρα είχε, για ποιο λόγο δείχνει τόση πρόνοια μόνο γι’αυτήν; 

«Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, λέγει: διψῶ (:Ύστερα απ’ αυτό, αφού βεβαιώθηκε ο Ιησούς ότι είχαν πλέον συντελεστεί όλα όσα θα πάθαινε και είχαν τελείως εκπληρωθεί σύμφωνα με τις προφητείες, για να επαληθευτεί σε όλα και μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια η Αγία Γραφή, είπε: ’’Διψώ’’)», δηλαδή αφού βεβαιώθηκε ότι δεν απομένει τίποτε που να μην έχει εκπληρωθεί σύμφωνα με το σχέδιο της θείας οικονομίας(διότι με όλα φρόντιζε να δείξει τον θάνατο αυτόν ως κάτι το πρωτοφανές, εφόσον το παν εξαρτιόταν από την εξουσία Εκείνου που πέθαινε, και προηγουμένως δεν επερχόταν ο θάνατος στο σώμα, παρά μόνο έως ότου ήθελε Εκείνος και ήθελε να πεθάνει μετά την εκπλήρωση όλων όσων είχε ορίσει η Θεία Οικονομία. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιά τά γεγονότα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σύμφωνα μέ τό «Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον» Μέρος Πρῶτο

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ 

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, 

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ «ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ» ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ 

[Μέρος πρώτο: υπομνηματισμός των εδαφίων Ιω.19,16-24] 

«Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν(:Τότε λοιπόν ο Πιλάτος τούς παρέδωσε τον Ιησού για να σταυρωθεί. Παρέλαβαν τότε οι στρατιώτες τον Ιησού και άρχισαν να Tον οδηγούν προς τον τόπο όπου θα Tον σταύρωναν. Και Aυτός, βαστάζοντας επάνω στον ώμο τον σταυρό Tου, βγήκε έξω από τα τείχη της πόλεως μέχρι κάποια τοποθεσία που λέγεται ‘’Κρανίου τόπος’’ και στην εβραϊκή γλώσσα λέγεται ‘’Γολγοθά’’. Εκεί Tον σταύρωσαν)»[Ιω.19.16-17]. 

Οι περίοδοι ευημερίας είναι ικανές να καταβάλουν και να παρασύρουν εκείνους που δεν προσέχουν· έτσι και οι Ιουδαίοι ενώ από την αρχή απολάμβαναν τη Χάρη του Θεού, επιζητούσαν τον νόμο της βασιλείας των εθνών και όχι της ουράνιας βασιλείας, καθώς επίσης και στην έρημο, μετά το μάννα με το οποίο ο Θεός καθημερινά τους έτρεφε από τον ουρανό, έφερναν νοσταλγικά στη μνήμη τους και αναπολούσαν τα κρεμμύδια που έτρωγαν ως υπόδουλοι στην Αίγυπτο· κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν και εδώ, αρνούμενοι τη ουράνια βασιλεία του Χριστού, επικαλούνταν για τον εαυτό τους τη βασιλεία του Καίσαρος. Και πράγματι για τον λόγο αυτό ο Κύριος έδωσε σε αυτούς βασιλέα, σύμφωνα με τη θέλησή τους. 

Όταν λοιπόν ο Πιλάτος άκουσε αυτά, παρέδωσε Αυτόν για να σταυρωθεί· πάρα πολύ απερίσκεπτα· διότι ενώ έπρεπε να ρωτήσει, εάν ο Χριστός πράγματι επιχείρησε να εγκαταστήσει τυραννική εξουσία, εξέδωσε την απόφαση μόνο από τον φόβο· αν και βέβαια, για να μην το πάθει αυτό ο Πιλάτος, τον προλαμβάνει ο Χριστός και του λέγει : «ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου (:Η δική μου βασιλεία δεν προέρχεται από τον κόσμο αυτό, ούτε στηρίζεται πάνω σε κάποια ανθρώπινη θέληση ή κοσμική δύναμη)»[Ιω.18,36] .Αυτός όμως, παραδίδοντας ολοκληρωτικά τον εαυτό του στα κοσμικά πράγματα, δεν θέλησε να κάνει καμία απολύτως ανώτερη πνευματικά σκέψη· αν και βέβαια το όνειρο της γυναίκας του ήταν ικανό να του προκαλέσει κατάπληξη και φόβο. Αλλά με τίποτα από αυτά ο Πιλάτος δεν έγινε καλύτερος, ούτε έστρεψε το βλέμμα του προς τον ουρανό, αλλά παρέδωσε τον Ιησού για να Τον σταυρώσουν. 

Οι Ιουδαίοι λοιπόν έθεσαν επί του Ιησού τον σταυρό, ως καταδίκου πλέον· διότι και το ξύλο αποστρέφονταν ως κακό σημείο και ούτε να το αγγίξουν δεν ήθελαν. Έτσι συνέβη και κατά την προτύπωση του πάθους· καθόσον και ο Ισαάκ κράτησε και κουβάλησε τα ξύλα που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για τη θυσία του πάνω στο βουνό. Αλλά τότε η υπόθεση σταμάτησε μέχρι τη λήψη της απόφασης από τον πατέρα του Ισαάκ, τον Αβραάμ, να θυσιάσει το μονάκριβο υιό του, εκπληρώνοντας το θέλημα του Θεού, χωρίς όμως τελικά να γίνει η θυσία(διότι ήταν προτύπωση),τώρα όμως προχώρησε και σε υλοποίηση· διότι η σταυρική θυσία του Θεανθρώπου Ιησού αποτελούσε πλέον πραγματικότητα.

Ὁ βασανιστικός θάνατος τοῦ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ο Φίλιππος Κουτσάφτης περιγράφει βήμα βήμα τις επιπτώσεις των Παθών (με έξι ανακρίσεις και τέσσερις βασανισμούς) και εξηγεί πώς προήλθε ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό. 

 Ο Φίλιππος Κουτσάφτης είναι ο προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και ίσως ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των τελευταίων δεκαετιών.
Έχει κληθεί να μελετήσει και να αποφανθεί για τα μεγαλύτερα … σύγχρονα εγκλήματα και οι εκθέσεις του προσέφεραν πολύτιμα στοιχεία στις Αρχές. Αυτή τη φορά όμως εκλήθη να κάνει μια διαφορετική «νεκροψία» και «έκθεση», για το μαρτύριο και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού.
Ο κ. Κουτσάφτης έχει κάνει μια βαθιά μελέτη (συστηματικά εδώ και καιρό) για το θέμα, εξετάζοντας όλες τις πηγές και αναλύοντας τα Πάθη και τον θάνατο Του Ιησού Χριστού με επιστημονικό τρόπο. Σήμερα αναλύει στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» τα αίτια θανάτου Του Ιησού, την επίπτωση κάθε βασανιστηρίου αλλά και την ψυχοσωματική κατάσταση του Χριστού.
Τέλος, απαντά γιατί καταρρίπτονται όλες οι θεωρίες που αμφισβητούν ότι Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό, με τελικό σκοπό να αμφισβητηθεί η Ανάστασή Του.

Ἡ σπεῖρα ἀποτελεῖτο ἀπό 60 στρατιῶτες... Ὅλοι τόν ἐμαστίγωσαν...

 ...Τότε οι στρατιώται του Ηγεμόνος

παραλαβόντες τον Ίησούν εις το Πραιτώριον, συνήγαγον επ' αυτόν όλην την σπείραν· και εκδύσαντες αυτόν, περιέθηκαν αυτώ χλαμύδα κοκκίνην, και πλέξαντες στέφανον εξ ακανθών, επέθηκαν επί την κεφαλήν αυτού, και κάλαμον επί την δεξιάν αυτού, και γονυπετήσαντες έμπροσθεν αυτού, ενέπαιζον αυτώ, λέγοντες· Χαίρε ο Βασιλεύς των Ίουδαίων· Και εμπτύσαντες εις αυτόν, έλαβον τον κάλαμον και έτυπτον εις την κεφαλήν αυτού. Και ότε ενέπαιξαν αυτώ, εξέδυσαν αυτόν την χλαμύδα και ενέδυσαν αυτόν τα ιμάτια αυτού, και απήγαγον αυτόν εις το σταυρώσαι. Έξερχόμενοι δε, εύρον άνθρωπον Κυρηναίον, ονόματι Σίμωνα· τούτον ηγγάρευσαν, ίνα άρη τον Σταυρόν αυτού.

Ἡ ἐπιστήμη μπροστά στή Σταύρωση καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

  Υπό ΝΙΚΟΛΑΟΥ Δ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ Ιατρού Χειρουργού Θώρακος Επίκουρου Καθηγητή Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

Αφορμή για την παρούσα ομιλία-άρθρο, μας έδωσε μια ομιλία με τον ίδιο τίτλο  και ανάλογο περιεχόμενο, που δόθηκε πριν από σαράντα ένα χρόνια (1978),από τον αείμνηστο καθηγητή της Αναισθησιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης ,Σπυρίδωνα Μακρή.

Και η ομιλία αυτή (η οποία εκτυπώθηκε και διανεμήθηκε τότε σε ολόκληρη την Ελλάδα),αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, από τον χρόνο , στον οποίον δόθηκε ,αλλά και από την διαδρομή του προσώπου, από το  οποίο δόθηκε. Την περίοδο της δεκαετίας του ‘70 (αμέσως μετά την μεταπολίτευση),η ομολογία πίστεως ,προκαλούσε τουλάχιστον χαμόγελα, αν όχι χλεύη. Ο πανεπιστημιακός χώρος, ήταν ένας χώρος «επικίνδυνος», για τέτοια θέματα, όπως και τώρα. Κι όμως  ο αείμνηστος καθηγητής  ΤΟΛΜΗΣΕ. Άνθρωπος ενταγμένος στα μαθητικά του χρόνια στην ΕΠΟΝ και το ΕΑΜ, επέστρεψε ,όπως ο ίδιος ομολογεί στην πορεία της ζωής του, στον Νικητή του Θανάτου. Και δεν διστάζει να καταθέσει την επιστημονική του μαρτυρία σ’αυτό το θέμα, που είναι εκείνο που βασανίζει κάθε άνθρωπο. Κι αυτό γιατί σε αυτόν τον κόσμο «βλέπομεν  δι ‘ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον». Στην ιερή μνήμη του καθηγητή  Σπ.Μακρή αφιερώνεται αυτή η προσπάθεια. Δεν τον είχαμε καθηγητή γιατί σπουδάσαμε στην Αθήνα. Όμως μας δίδαξε το χρέος της ομολογίας.

Στην Α΄Κορ.ιε 13-14,ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Αν δεν υπάρχει Ανάσταση νεκρών, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε το κήρυγμά μας είναι χωρίς νόημα, το ίδιο και η πίστη σας». Και έτσι, εμείς που πιστεύουμε στο Χριστό, είμαστε οι πιο δυστυχισμένοι απ’ όλους τους ανθρώπους, γιατί πιστεύουμε σ’ ένα ψέμα, μια ουτοπία. Και κάνουμε κάποιες θυσίες χωρίς κανένα νόημα. Έτσι απλά π.χ. τηρούμε μακροχρόνιες νηστείες. Γιατί; γιατί κάποιοι πανέξυπνοι ψαράδες, με αρχηγό ένα μαραγκό, κατάφεραν είκοσι ένα αιώνες τώρα, να παραμυθιάζουν τον κόσμο και τουλάχιστον  2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι να ακολουθούν τις δοξασίες τους, πάνω από έντεκα εκατομμύρια τους τρείς πρώτους αιώνες, να έχουν πεθάνει στις ρωμαϊκές αρένες, να έχουν σφαγιασθεί, να έχουν πριονισθεί και να έχουν περιπλανηθεί στα όρη τα σπήλαια και τις οπές της γης.