Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Ἄλλωστε μόνο μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Θεανθρώπου, Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μποροῦσε νὰ δοθεῖ καὶ δίδεται καὶ πάντοτε θὰ προσφέρεται ἡ δύναμη σὲ κάθε Χριστιανό, ἀπὸ τὸν πρῶτο ἕως τὸν τελευταῖο, ὥστε νὰ ξεπεράσει ὅλη τὴ θνητότητα – ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο, ὅλη τὴν ἁμαρτία – ἀκόμη καὶ τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία, ὅλους τοὺς διαβόλους – ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τὸν διάβολο. Ἐξάλλου, μόνο μέσῳ τῆς Ἀνάστασής Του ὁ Κύριος ἔδειξε καὶ ἀπέδειξε, ὅτι ἡ ζωὴ Του εἶναι Αἰώνια ζωή, ἡ ἀλήθειά Του εἶναι Αἰώνια Ἀλήθεια, ἡ ἀγάπη Του εἶναι αἰώνια Ἀγάπη, τὸ καλὸ Του εἶναι Αἰώνιο Καλό, ἡ χαρὰ Του εἶναι Αἰώνια Χαρὰ καὶ ὅτι Αὐτὸς δίνει τὰ πάντα σὲ κάθε Χριστιανὸ ἀπὸ ἀπαράμιλλη φιλανθρωπία. Δὲν ὑπάρχει κανένα γεγονός, ὄχι μόνο στὸ Εὐαγγέλιο ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ ὁποῖο νὰ εἶναι τόσο τεράστιο, τόσο συντριπτικό, τόσο ἀναμφισβήτητο, ὅπως εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Ἀναμφίβολα, σέ оλόκληρη τὴν ἱστορική του πραγματικότητα, τὴν ἱστορικὴ δύναμη καὶ τὴν παντοδυναμία του, ὁ Χριστιανισμὸς βασίζεται στὸ γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ σημαίνει πίστη στὴν αἰώνια ζωντανὴ προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου: Ἡ ἀπέραντη νίκη τῆς Ἀγάπης ἐπάνω στὸν θάνατο.

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος!»

Το Μυστήριο της Αναστάσεως: Η Ρήξη της Ιστορίας.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς ένα γεγονός της ιστορίας, αλλά η υπέρβαση της ίδιας της ιστορίας. Είναι η στιγμή που ο Αχώριστος Λόγος, που ενανθρωπήθηκε, πάσχει, και θνήσκει, διαπερνά την τελευταία τάφρο της φθορᾶς και εγείρεται ως «Πρωτότοκος των νεκρών» (Αποκ. 1:5). Ο τάφος, που φαινόταν ως η τελική ήττα, γίνεται ὁ θριαμβευτικὸς θρόνος τοῦ Ἀναστάντος. Η πέτρα που σφραγίζει τον νεκρό Κύριο (Μαρκ.16:3-4), τώρα αποκυλίεται από τη δύναμη της Θεότητος, και ο θάνατος καταδικάζεται σε αφανισμό.

Η Θεολογική Βάθυνση: Η Ενσάρκωση Φθάνει στην Πληρότητά της

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος δηλώνει: «Αὐτὸς ἔπαθεν, αὐτὸς καὶ ἀνέστη» — Αυτός υπέμεινε το Πάθος, και Αυτός ανέστη. Η Ανάσταση δεν είναι μια ξεχωριστή πράξη, αλλά η φυσική συνέχεια της Ενανθρώπησης. Ο Θεός Λόγος, που «εκένωσεν Εαυτόν» (Φιλ. 2:7), τώρα γεμίζει τη δημιουργία με τη δόξα Του. Η Ανάσταση είναι η επιβεβαίωση ότι η φύση μας, που Εκείνος ανέλαβε, δεν μπορεί να παραμείνει υπό τη δουλεία του θανάτου.

Περί Ἀνάστασης τῶν Ἀνθρώπων

❈ Ἀκόμα καί Ὀρθόδοξοι δέν πιστεύουν στήν Ἀνάσταση. Καί πῶς ἀποδεικνύουμε ὅτι δέν πιστεύουμε στήν Ἀνάσταση; Ἀπό τό πῶς ἀντιμετωπίζουμε τόν θάνατο. Φοβόμαστε τόν θάνατο! Ἤ ὅταν κοιμηθεῖ κάποιος δικός μας, δέν λέμε: «κοιμήθηκε», λέμε «τόν ἔχασα». Τί τόν ἔχασες; Ἔτσι χάνεται; Χαμός θά πεῖ ἐξαφανίστηκε. Δέν ἐξαφανίστηκε.

Δέν πιστεύεις στήν Ἀνάσταση; Δέν πιστεύεις ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἐφόσον ἔχει μετάνοια, θά πάει στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί θά εἶναι αἰώνια μέ τόν Θεό;

Ρώτησε μία γυναίκα Ὀρθόδοξη κάποιον θεολόγο:

- Καλά, ὑπάρχει μετά θάνατον ζωή; Τῆς λέει καί ὁ θεολόγος:

- Τό ξέρετε τό «Πιστεύω»;

Γι’ αὐτό λέμε «θανάτῳ θάνατον πατήσας»

❈ Ὁ Διάβολος ξεγελάστηκε. Νόμιζε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἁπλός ἄνθρωπος γιατί Τόν ἔβλεπε πού πονοῦσε, πού δάκρυζε, πού ἔτρωγε. Ὡς ἄνθρωπος ὁ Χριστός τά ἔκανε ὅλα. Ἦταν τέλειος ἄνθρωπος. Ὁ Διάβολος ἤθελε νά τόν βγάλει ἀπό τή μέση νομίζοντας ὅτι θά τελειώνει μέ αὐτόν Τόν «ἐνοχλητικό».

Τί λέει ἐπίσης στόν κατηχητικό λόγο του ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος; «Νόμιζε ὅτι παίρνει ἄνθρωπο καί συνάντησε Θεό».

Ὁ Χριστός κατέβηκε στόν Ἅδη μέ τήν ψυχή του, γιατί πάνω στόν Σταυρό πέθανε, δηλαδή χωρίστηκε ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα. Ἀλλά ἡ ψυχή δέν κατέβηκε μόνη της, κατέβηκε μαζί μέ τήν Θεότητα. Ἡ Θεότητα ὑπῆρχε πάντοτε ἑνωμένη καί μέ τήν ψυχή καί μέ τό σῶμα καί μέ τόν νοῦ τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀδιαίρετη καί ἀχώριστη ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος. Ὁπότε ἡ ψυχή μαζί μέ τήν Θεότητα κατέβηκε στόν Ἅδη καί ὁ Ἅδης συντρίφτηκε γιατί συνάντησε Θεό.

Ἔτσι νικήθηκε καί τό ἐμπόδιο αὐτό πού λέγεται θάνατος καί τώρα ὁ Χριστιανός, ὁ ἄνθρωπος δηλαδή πού βαπτίζεται, εἶναι σάν νά θάβεται ὅπως μπαίνει μέσα στήν κολυμβήθρα. Συνθαπτόμεθα μαζί μέ τόν Χριστό.

Ἠ κάθοδος τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη Δ' - Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, Ἁγ. Ἐπιφανίου Κύπρου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη Δ' - Η Ανάσταση του Αδάμ και της Εύας, Αγ. Επιφανίου Κύπρου, 19-4-2023, Αρχιμ.  Σάββα Αγιορειτου

Πῶς ἀναστήθηκε ὁ Χριστός. Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἡ πασχαλινή καμπάνα

Η πασχαλινή καμπάνα

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Μετά την εύρεση της παλιάς εκκλησίας του Τιμίου Προδρόμου,(*) ο Γέροντας Βησσαρίων Διονυσιάτης μου διηγήθηκε και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός:

- Προτού να κτίσω την εκκλησία, κατά την εορτή του Πάσχα, τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς την Κυριακή, ήμουν στο Μετόχι και με πολλή μου λύπη έπεσα να κοιμηθώ μέσα στην ερημιά. Μακριά από την εκκλησία και τον πανηγυρισμό τέτοιας χαρμόσυνης ημέρας!

Τη νύχτα, αδελφέ μου, ακούω μία καμπάνα και κτυπούσε! Μα πώς να σου την παραστήσω; Μα τι γλυκιά φωνή που είχε! Μα τι μελωδία που έκαμε! Μα τι ευωδία χυνόταν! Ξυπνώ επάνω όρθιος, τρίβω τα μάτια μου, απορώ, μα όνειρο είναι ή αλήθεια; Η καμπάνα τη δουλειά της. Γέμισε η καρδιά μου ευωδία, μα τι να σου πω, πάτερ Λάζαρε. Αχ! Ας αισθανθώ ακόμη μία φορά τέτοια ευωδία κι ας πεθάνω. Δεν ήθελες, δεν ήθελες ούτε να φας, ούτε να πιεις, αλλά μόνο ν’ ακροάζεσαι τη μελωδία της καμπάνας και να χορταίνεις από εκείνης την ευωδία που αναδιδόταν.

Καί ἰδού τήν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, τό Φῶς ἐπεσκέφθη ἐμένα, μετά τή Θεία Μετάληψη...

Και ιδού, την ημέραν του Μεγάλου Σαββάτου (ίσως το έτος 1924), το Φως επεσκέφθη εμέ μετά την Θείαν Μετάληψιν και ησθάνθην αυτό ως επαφήν της Θείας αιωνιότητος μετά του πνεύματός μου. Ιλαρόν, πλήρες ειρήνης και αγάπης το Φως παρέμεινε μετ’ εμού επί τρεις ημέρας. Διέλυσε τον γνόφον της ανυπαρξίας, όστις ίστατο ενώπιόν μου. Ανέστην, και εντός μου μετ’ εμού ανέστη ο κόσμος όλος.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν ἐμφάνιση τοῦ ἀναστάντος Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στούς μαθητές Του στό ὄρος τῆς Γαλιλαίας

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ

[υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ.28,16-20]

«Οἱ δὲ ἕνδεκα μαθηταὶ ἐπορεύθησαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὸ ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἰδόντες αὐτὸν προσεκύνησαν αὐτῷ, οἱ δὲ ἐδίστασαν(:στο μεταξύ οι έντεκα μαθητές πήγαν στη Γαλιλαία, στο όρος που τους καθόρισε ο Ιησούς. Εκεί Τον είδαν και Τον προσκύνησαν. Μερικοί όμως είχαν κάποια αμφιβολία αν ήταν Αυτός ο Ιησούς)». Αυτή η εμφάνιση στη Γαλιλαία νομίζω ότι είναι η τελευταία[:τις εμφανίσεις του Αναστημένου Κυρίου περιγράφουν διεξοδικότερα οι Ευαγγελιστές Λουκάς και Ιωάννης στα τελευταία χωρία των Ευαγγελίων τους], όταν τους έστειλε να βαπτίζουν. Και αν μερικοί δίστασαν, και από εδώ πάλι θαύμασε την αλήθεια και την ειλικρίνειά τους, ότι δεν αποκρύπτουν ούτε τα μέχρι και την τελευταία ημέρα ελαττώματά τους. Πλην όμως και αυτοί βεβαιώθηκαν για την Ανάσταση δια της εμφανίσεως του Κυρίου.

Τι λέγει, λοιπόν, όταν τους είδε; «Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς(:δόθηκε και στην ανθρώπινη φύση μου κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη)»[Ματθ.28,18]. Πάλι ως άνθρωπος ομιλεί περισσότερο προς αυτούς, διότι δεν είχαν ακόμη λάβει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο μπορούσε να τους οδηγήσει σε ανώτερη πνευματική κατάσταση. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν(:Λοιπόν πηγαίνετε και κάνετε μαθητές σας όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν και να εφαρμόζουν στη ζωή τους όλα τα παραγγέλματα που σας έδωσα ως εντολές. Και ιδού, εγώ που έλαβα κάθε εξουσία, θα είμαι πάντα μαζί σας βοηθός και συμπαραστάτης σας, μέχρι να τελειώσει ο αιώνας αυτός, μέχρι δηλαδή τη συντέλεια του κόσμου. Αμήν)»[Ματθ.28,19-20].

Αφενός παραγγέλλει για τις δογματικές αλήθειες, αφετέρου για τις εντολές. Από τα έργα των Ιουδαίων δεν υπενθυμίζει τίποτε, ούτε αναφέρει όσα έγιναν, ούτε κατηγορεί του Πέτρου την άρνηση, ούτε κανενός άλλου τη φυγή. Παραγγέλλει επίσης να διαδοθεί σε ολόκληρη την οικουμένη, εμπιστευόμενος στα χέρια τους σύντομη διδασκαλία, εκείνη η οποία επισφραγίζεται με το βάπτισμα.

Έπειτα, επειδή τους έδωσε μεγάλες και σοβαρές εντολές, για τονώσει το φρόνημά τους, λέγει: «Καί ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος(:Και ιδού, εγώ που έλαβα κάθε εξουσία, θα είμαι πάντα μαζί σας βοηθός και συμπαραστάτης σας, μέχρι να τελειώσει ο αιώνας αυτός, μέχρι δηλαδή τη συντέλεια του κόσμου. Αμήν)».Βλέπεις διακριτικότητα εξουσίας πάλι; Βλέπεις ότι και τα προηγούμενα είχαν ειπωθεί από συγκατάβαση; Μάλιστα, δεν είπε ότι θα είναι μόνο μαζί με εκείνους, αλλά και μαζί με όλους οι οποίοι θα πιστέψουν μετά από εκείνους· διότι δεν επρόκειτο βέβαια να παραμείνουν οι απόστολοι στη ζωή έως της συντελείας του κόσμου.

Ἄν δέν ὑπάρχει ἀνάσταση, οἱ Χριστιανοί εἶναι οἱ “ἐλεεινότεροι” τοῦ κόσμου, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Γιατί;

Αν δεν υπάρχει ανάσταση, οι Χριστιανοί είναι οι “ελεεινότεροι” του κόσμου, λέει ο Απόστολος Παύλος. Γιατί; Διότι η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη. Η ζωή μας θα είναι μια αδιάκοπη οδύνη, μέχρις ότου ο κόσμος σωθεί εξ ολοκλήρου.

Ο Χριστός τέλεσε μια φορά την θεία Λειτουργία και αυτή πέρασε στην αιωνιότητα.

Ὁ θάνατος νεκρώθηκε, ὁ θάνατος καταργήθηκε!

Αγιος Πορφύριος

Συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να μάθουν απέξω και να λένε συνέχεια τον Κανόνα της Αναστάσεως, β' τροπάριο.

"ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ,
ΆΔΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ,
ΆΛΛΗΣ ΒΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΥ ΑΠΑΡΧΗΝ
ΚΑΙ ΣΚΙΡΤΩΜΕΝ ΥΜΝΟΥΜΕΝ ΤΟΝ ΑΙΤΙΟΝ,
ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΕΥΛΟΓΗΤΟΝ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΟΝ".

Μας βεβαιώνει ο Άγιος όση λύπη κι αν έχουμε, λέγοντας αυτήν ωδή θυμόμαστε ότι ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΕΚΡΩΘΗΚΕ
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ.
Κι αυτό έγινε με την Ανάσταση του Χριστού, του ίδιου του Υιού του Θεού και τότε καταργείται κάθε προσωπική μας λύπη.

Ἀναμένουμε Ἀνάσταση-Δημήτριος Παναγόπουλος

 ΑΝΑΜΕΝΟΜΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Πόσο ἔμεινε ὁ Χριστός στόν Τάφο; Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

Απαντήσεις αποριών (Κατηχήσεων ανδρών-γυναικών)

Απορία 32η:

ΠΟΣΟ ΕΜΕΙΝΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ;

Στον Άδη; Τυπικώς είναι τρεις ημέρες. Τυπικώς. Ουσιαστικά είναι 33 ώρες. Αλλά λέω 33, διότι αυτό βγαίνει, ας το πούμε, ερμηνευτικά. Είναι μυστήριο πότε ο Χριστός ανεστήθη. Είναι από τα κεκρυμμένα. Την αρχήν της Αναστάσεως δεν την ξέρομε. Δηλαδή πότε ανεστήθη ο Χριστός δεν το ξέρομε. Ξέρομε μόνο την αρχή…, το τέλος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ξέρομε την αρχή της Αναλήψεως. Αλλά δεν ξέρομε το τέλος της Αναλήψεως. Πού έφθασε ο Χριστός; Καταλάβατε;

Λοιπόν ο Χριστός απέθανε επί του Σταυρού την Παρασκευή στις 3 το μεσημέρι. Και ανεστήθη ξημερώνοντας Κυριακή. Η Κυριακή όμως ξέρετε από πότε άρχιζε; Η δευτέρα ημέρα της εβδομάδος; Μετά τη δύση του ηλίου το Σάββατο. Σε μας η αλλαγή του 24ώρου γίνεται τα μεσάνυχτα.

Σέ κάθε θλίψη σου, σὲ κάθε ἀποτυχία σου νὰ...

Σε κάθε θλίψη σου, σὲ κάθε ἀποτυχία σου νὰ συγκεντρώνεσαι μισὸ λεφτὸ στὸν ἑαυτὸ σου καὶ νὰ λὲς ἀργὰ ἀργὰ αὐτὸ τὸ τροπάριο "Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν". Θὰ βλέπεις ὅτι τὸ μεγαλύτερο πράγμα στὴ ζωὴ σου - καὶ στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου ὅλου - ἔγινε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καὶ θὰ συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἀναποδιὰ πού σοῦ συμβαίνει εἶναι πολὺ μικρὴ γιὰ νὰ χαλάσει τὴ διάθεσὴ σου. 

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Νά λές τό "Χριστός Ἀνέστη" καί νά τό ψάλλεις συνέχεια.

"Να λες το "Χριστός Ανέστη" και να το ψάλλεις συνέχεια. Τρέμουν τα δαιμόνια όταν το ακούνε! Ιδίως αυτό το "Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου Θεού οι μισούντες Αυτόν". Λέγε το παιδί μου συνεχώς...

+ Αρχιμ. Σεραφείμ Τραβασάρος 1902-2003, πνευματικός της Λαύρας του Αγίου Σάββα. ΑΓΙΑ ΓΗ - ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/05/blog-post_98.html?m=0

Πρόοδος στό νερόμυλο τοῦ θανάτου (Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)

Κάποια κοσμική συνωμοσία υφίσταται κατά του πλανήτη μας, επειδή πουθενά στο σύμπαν δεν πεθαίνει τίποτα εκτός από τη γη. Το νησί του θανάτου, το μοναδικό νησί του θανάτου στο οποίο κανείς πεθαίνει, να το, λοιπόν, το μουντό αστέρι μας! Και πάνω απ’ αυτό, γύρω του και κάτω απ’ αυτό, περιφέρονται αναρίθμητα δισεκατομμύρια αστέρια στα οποία δεν υπάρχει θάνατος, στα οποία τίποτα δεν πεθαίνει. Πανταχόθεν η άβυσσος του θανάτου πολιορκεί τον πλανήτη μας. Ποιός δρόμος είναι εκείνος που ξεκινά από τη γη και δεν αποπέφτει στην άβυσσο του θανάτου; Ποιο ον είναι εκείνο που δύναται να αποφύγει το θάνατο στη γη; Όλοι πεθαίνουν, τα πάντα πεθαίνουν σ’ αυτό το ανατριχιαστικό νησί του θανάτου. Δεν υφίσταται πιο λυπηρή μοίρα από αυτήν της γης, δεν υπάρχει πιο απελπιστική τραγωδία από αυτήν του ανθρώπου.

Γιατί δίνεται η ζωή στον άνθρωπο, όταν αυτός είναι πανταχόθεν εγκλωβισμένος από το θάνατο; Οι παγίδες του θανάτου έχουν απλώσει το δίκτυ τους παντού- στα μονοπάτια του ανθρώπου έχει επιβληθεί το σκότος. Ως πελώρια, πελώρια γλοιώδης αράχνη ο θάνατος έπλεξε πυκνά δίκτυα γύρω από το άσβεστο αστέρι μας και σ’ αυτά πιάνει τους ανθρώπους σαν αβοήθητες μύγες. Πανταχόθεν ανθρωποφάγες φρίκες κυνηγούν τον άνθρωπο, ενώ βρίσκεται αυτός σε αδιέξοδο, επειδή ο θάνατος τον εγκλώβισε από παντού.

Γιατί δίνεται η συνείδηση στον άνθρωπο, όταν αυτή παντού και στα πάντα βρίσκει το θάνατο; Γιατί δίνεται η αίσθηση στον άνθρωπο; Δεν είναι για να αισθανθεί ότι ο τάφος του είναι ο πατέρας του και τα σκουλήκια τα αδέρφια; «Θάνατον επεκαλεσάμην πατέρα μου είναι, μητέρα δε μου και αδελφήν σαπρίαν» (Ιωβ. 17, 14). Η συνείδηση είναι λυπηρό και φοβερό δώρο στον άνθρωπο, ωστόσο, πολύ περισσότερο λυπηρό και φοβερό δώρο είναι η μνήμη. Και τα αισθητήρια; Γιατί τα αισθητήρια είναι δοσμένα στον άνθρωπο; Δεν είναι για να γίνονται τα πλοκάμια, με τα οποία σε κάθε βήμα στην ιστορία τού ανθρώπινου γένους εκείνος ψηλαφίζει το θάνατο; Στείλτε τη σκέψη σας γύρω από αυτό το νησί τού θανάτου προκειμένου να σας βρει την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτή θα επιστρέψει θλιμμένη και λυπηρή, όλο πασπαλισμένη με κρύα στάχτη τού θανάτου. Στείλτε την αίσθησή σας και θα επιστρέψει πληγωμένη και μωλωπισμένη από τις αδιάβατες χαράδρες τού θανάτου· απλώστε ένα αισθητήριό σας έως το τέλος οποιουδήποτε όντος στην ιστορία, και αυτό, ως το τέλος του, ως την ολοκλήρωσή του, αναμφισβήτητα θα ψηλαφίσει το θάνατο.

Μία πραγματικότητα είναι πιο πραγματική από όλες τις άλλες πραγματικότητες στον κόσμο· αυτή είναι ο θάνατος. Περί αυτού ασώπαστα και άσπλαχνα μας μαρτυρεί είτε η επίγνωση του ανθρώπου είτε η αίσθηση του ανθρώπου είτε τα αισθητήρια του ανθρώπου. Ουσιαστικά, η έσχατη και η ολοκληρωτική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής στη γη είναι ο θάνατος. Πείτε μου, ο θάνατος δεν είναι η έσχατη πραγματικότητα είτε η δική μου είτε η δική σας; Όλοι εμείς είμαστε μολυσμένοι με το θάνατο, όλοι χωρίς εξαίρεση· οι βάκιλοι του θανάτου κατέφαγαν όλους τους ιστούς της ψυχής μας, του όντος μας· ο καθένας από μας κουβαλά στον εαυτό του χιλιάδες θανάτους.

Ὁ ἀναστάς Ἰησοῦς ἡ ἐλπίδα μας († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

Την αγία και λαμπρά νύκτα της Αναστάσεως, στον Όρθρο και στη Θεία Λειτουργία όλα αστράπτουν και λάμπουν στο φως του Αναστάντος Κυρίου μας. Το φως αυτό φωτίζει και χαροποιεί τους Χριστιανούς και όλη την κτίσι, ορατή και αόρατο, «ουρανόν τε και γην και τα καταχθόνια». Ο Αναστάς Κύριος έρχεται εν μέσω του λαού Του και εκπληρώνει την υπόσχεσί Του: «η λύπη ημών εις χαράν γενήσεται… και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (Ιω. 16:20, 22). Η χαρά της Αναστάσεως είναι αναφαίρετος. Είναι η μόνη αληθινή χαρά. Ο μεγάλος θεολόγος της Εκκλησίας μας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας εξηγεί ότι ο Κύριος έγινε άνθρωπος «ίνα γένηται της αναστάσεως και της αιωνίου ζωής αρχηγός και πίστωσις, λύσας την απόγνωσιν· ίνα υιός ανθρώπου γενόμενος και της θνητότητος μεταλαβών υιούς Θεού τους ανθρώπους απεργάσηται, κοινωνούς ποιήσας της θείας αθανασίας».

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι λοιπόν ο αρχηγός και η βεβαίωσις της αναστάσεως και της αιωνιότητός μας. Έγινε άνθρωπος και συμμερίστηκε την θνητότητά μας, ώστε να μας κάνη υιούς Θεού κοινωνούς της θείας αθανασίας. Έτσι έλυσε την απόγνωσι.

Πράγματι, ό,τι και να κάνη ο αλύτρωτος από τον θάνατο άνθρωπος, στο τέλος τον περιμένει η απόγνωσις γιατί όλα «θάνατος διαδέχεται». Όλα εκμηδενίζονται και αφανίζονται.

Ο ενωμένος όμως με τον Αναστάντα Ιησού άνθρωπος όσα βάσανα, δοκιμασίες, αρρώστιες, κατατρεγμούς, θανάτους και εάν περάση, στο βάθος έχει χαρά, γιατί γνωρίζει ότι συμμετέχων στον Σταυρό του Κυρίου του συμμετέχει στην Ανάστασι και την αιώνιο ζωή Του.

Τώρα εμείς οι χριστιανοί μπορούμε να αγωνιζόμαστε, να χαιρόμαστε, να εορτάζουμε, να ελπίζουμε. Ο Κύριος μας έλυσε την απόγνωσι.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑ- ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΥΣ - Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟ ΤΑΦΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδελφοί 

ΕΓΚΩΜΙΑ - ΑΝΑΣΤΑΣΗ με τον άγιο γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα . Τώρα πρεσβεύει για εμάςhttps://youtu.be/CiL0Da1QKXA

Δεν είναι και μικρό πράγμα όλα τα τα παιδιά της Ελλάδος να γίνουν Δωρεάν Xάριτι σαν τις Μυροφόρες και τον Πέτρο και τον Ιωάννη που πήγαν νυχτιάτικα έξω από τον Κενό Μνήμα και είδαν τα δρώμενα.

- Έτσι και εμείς θα βρισκόμαστε εν κατανύξι νοερά εκεί.

- Το τι θα αισθανθούν οι ψυχές μας θα το καταλάβετε σύντομα.

- Οι ψυχές όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων θα πυρποληθούν αγιαστικά με το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, αρκεί να το πουν και θα αναρωτιούνται , τι μας συμβαίνει αφού δεν είμαστε μέσα στις εκκλησίες ;

- Μπορεί οι πρόσφατες αποφάσεις της πολιτείας να έκλεισαν τις εκκλησίες μας από τον Πιστό λαό, για τον φόβο του κορονοιού ( καλά κάνουν με το μυαλό τους, αφού φοβούνται την ανθρώπινη θνησιμότητα)

- Ουσιαστικά όμως, δίχως να το καταλάβουν σαν τους Ρωμαίους στρατιώτες εκύλισαν τον τεράστιο λίθο κατά το αναστάσιμο «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων» και μάλιστα μπορεί να βάλουν και αστυνομικές δυνάμεις να περιφρουρούν τους ναούς των Ορθοδόξων Ελλήνων κατά το «καὶ στρατιωτῶν φυλασσόντων τὸ ἄχραντόν Σου Σῶμα,»

- Αλλά όλα αυτά τα μέτρα δεν μπόρεσαν, ούτε μπορούν να ακυρώσουν την ΑΝΑΣΤΑΣΗ την καθορισμένη εκείνη στιγμή κατά το «ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ,»

- Ούτε καν να ακυρώσουν την θεραπευτική και σωτηριώδη ενέργεια του γεγονότος της Αναστάσεως κατά το «δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὴν ζωήν.»

Τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς τήν μισεῖ

 

 'Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι θά κατακριθοῦμε, ἀπό τόν κενό τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τόν κενό τάφο τῆς Παναγίας μας. 

 Οἱ ἄλλοι (ἑτερόδοξοι), θά κατακριθοῦνε ἀπό τόν γεμάτο τάφο τῶν ἀρχηγῶν τους. Ἐμεῖς θά κατακριθοῦμε, γιατί δέν πιστεύουμε στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἄλλοι θά κατακριθοῦν, γιατί πιστεύουν σέ πεθαμένους ἀνθρώπους.

«Ἀναστάσιμος θάνατος» ἤ Ἀνάσταση ζωῆς;

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

Ἐν Πειραιεῖ τή 13η Μαΐου 2019 

Διανύουμε τήν ἀναστάσιμη περίοδο καί βιώνουμε ὁ καθένας, κατά τό μέτρο τῆς πνευματικῆς του καταστάσεως, τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἄρρητη χαρά καί εὐφροσύνη, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό τόν κενό τάφο. Ἑορτάζουμε μέ ὑπερβάλλουσα λαμπρότητα τά ἐπινίκια της πιό μεγάλης καί περιφανοῦς νίκης ὅλων τῶν αἰώνων, τῆς νίκης κατά τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου. Ἑορτάζουμε τό θάνατο τοῦ θανάτου μας, διά τοῦ θανάτου τοῦ Σωτήρα καί Λυτρωτή μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ψάλλουμε ἀκατάπαυτα τόν νικητήριο ὕμνο τοῦ Πάσχα: «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτω θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», καί πληροῦται κάθε κύτταρο τῆς ὕπαρξής μας μέ οὐράνια αἰσιοδοξία καί βεβαιότητα, ὅτι «Χριστός ἀνέστη καί Ἅδης ἐσκυλεύθη», ὅτι, «μηδείς φοβείσθω θάνατον, ἠλευθέρωσεν γάρ ἠμᾶς τοῦ Σωτῆρος...

ὁ θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν Ἅδην, ὁ κατελθῶν εἰς τόν Ἅδην. Ἐπικρανεν αὐτόν, γευσάμενος τῆς σαρκός αὐτοῦ», σύμφωνα μέ τόν Ἱερό Χρυσόστομο. Στή μεγαλειώδη καί πανεφρόσυνη ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀναστάσεως ψάλλουμε «ἐν ἐνί στόματι καί μία καρδία», τήν ἁγία αὐτή ἡμέρα: «θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν Ἅδου τήν καθαίρεσιν», γιά νά διαλαλήσουμε σέ ὅλους τους κόσμους ὅτι νικήθηκε ὁ μεγαλύτερος καί πλέον ἔχθιστος ἐχθρός μας, ὁ πικρός θάνατος καί ὅτι χάρις στό κοσμοσωτήριο ἔργο τοῦ Κυρίου μας, στό ζωοποιό Του πάθος καί τήν λαμπροφόρο ἀνάστασή Του, μποροῦμε νά μήν πεθάνουμε τόν αἰώνιο πνευματικό θάνατο τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά ἀπό τώρα νά περάσουμε στήν αἰώνια ζωή, ἐφόσον πιστεύουμε στό Νικητή τοῦ θανάτου καί τοῦ ἀναθέτουμε τήν ἐπί γής βιωτή μας. 

 

Ὅμως ὑπάρχουν δυστυχῶς πολλοί συνάνθρωποί μας σήμερα, οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νά μένουν ξένοι καί ἀμέτοχοί του φωτός καί τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως. Καί ὄχι ἁπλῶς προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νά ἀπαξιώσουν τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλά νά πείσουν καί τούς ἄλλους, ὅτι ὁδεύουν πρός τό θάνατο, τήν ἀνυπαρξία καί τήν ἐκμηδένιση, «χαίροντες» γι’ αὐτή τούς τήν ὀλέθρια πορεία, τήν ὁποία «βαπτίζουν» ὡς «πρόοδο», ὡς «ἐπιστήμη», ὡς «ἀξιοπρέπεια»!