Ἀκόμη κι ἂν εἴμαστε παράλυτοι πνευματικά, ὁ Χριστὸς ἔχει τὴν δύναμη νὰ μᾶς συγκλονίσει.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση,

ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ παραλυτικός περίμενε καρτερικά 38 ὁλόκληρα χρόνια. Τόν πλησίασε ὀ Χριστός καί τοῦ λέγει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Καί ὁ παραλυτικός ἀπαντᾶ: «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν». Τότε ὁ Χριστός τοῦ λέγει: «ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». Καί ἀμέσως ὁ παράλυτος σηκώθηκε δυνατός καί ὑγιής.

Τί ἔκανε αὐτός ὁ ἀσθενής ἀφοῦ ἔγινε καλά καί στάθηκε δυνατός; Τά ξέχασε ὅλα καί πῆγε στή συνέχεια νά συνεχίσει τή ζωή του;

Τόν βρῆκε ὁ Χριστός «ἐν τῷ ἱερῷ». Τόν βρῆκε μέσα στόν Ναό προσευχόμενο νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά τήν ἴασή του. Καί τί τοῦ εἶπε: «Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρον σοί τι γένηται». Τώρα ἔγινες καλά. Κοίταξε στό ἑξῆς νά μήν ἁμαρτάνεις.

Ἑρμηνεύοντας οἱ ἅγιοι αὐτή τή φράση τοῦ Κυρίου μας, «μηκέτι ἁμάρτανε», ἐξηγοῦν, πώς μερικές φορές, ὁρισμένες ἀσθένειες ὀφείλονται πράγματι στήν ἁμαρτία. Δέν ὀφείλονται στήν ἁμαρτία ὅλες οἱ ἀσθένειες. Πολλές φορές ὁ Θεός στέλνει ἀσθένειες καί σέ ἁγίους ἀνθρώπους. Δοκιμάζει στίς περιπτώσεις αὐτές ὁ Θέος τήν ὑπομονή τους. Αὐξάνει τά βραβεῖα, αὐξάνει τούς ἐπαίνους σέ ἁγίους ἀνθρώπους.

«Μηκέτι ἁμάρτανε».

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα).

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας.

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» δέν εἶναι οὔτε μόνο πνευματική καί οὐράνια, οὔτε μόνο ὑλική καί γήϊνη. Εἶναι πραγματικότητα καί πνευματική καί ἱστορική. Ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἡ νέα τάξη πραγμάτων πού ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί σχετίζεται μέ τό αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἡ κατάσταση ἐκείνη, πού πραγματοποιεῖται μέ τήν αὐτοπαράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰλικρινή καί ἀνυστερόβουλη ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο.

Κυριακὴ τῆς παραβολῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

«Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον ... Ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασας, τίνι ἔσται;».

Νά, λοιπόν. Ἐσύ πού νόμισες πώς ἔχεις τή ζωή σου στά χέρια σου, αὐτή τήν νύχτα τελειώνει ἡ ζωή σου· καί ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἑτοίμασες, σέ ποιόν θά μείνουν;

Καί τό συμπέρασμα: «οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν». Αὐτά παθαίνει ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μαζεύει γιά τόν ἑαυτό του, εἶναι πλεονέκτης, καί δέν πλουτίζει εἰς Θεόν.

Μή ζητᾶς νά γίνεις πλούσιος

❈ Ὁ Χριστός ζητάει ἀπό ἐμᾶς νά ἔχουμε αὐτάρκεια. Νά μή θέλουμε νά γίνουμε πλούσιοι. Αὐτό τό ζητάει ἀπό ὅλους, γι' αὐτό λέει "μακάριοι οἱ πτωχοί" (Λουκ. 6,20). Εἶναι μακάριοι, λέει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, οἱ φτωχοί.

Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση.

(Ἀπόσπασμα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Οἱ ἄρχοντες καί οἱ βασιλεῖς δέν καταλαβαίνουν συνήθως τί σημαίνει φωτισμός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐμεῖς, πού ἔχουμε τήν εὐτυχία νά ζοῦμε μέσα στήν Ἐκκλησία, ἄς παρακαλέσουμε σήμερα τόν Παράκλητο, τό Ἅγιο Πνεῦμα «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν», στῆσε τή σκηνή Σου ἀνάμεσά μας!

Δειλοί καί φοβισμένοι καί τρομαγμένοι οἱ Ἀπόστολοι πρίν ἀπό τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔγιναν κατόπιν λιοντάρια καί στάθηκαν μπροστά σέ βασιλεῖς καί σέ ἄρχοντες ἄφοβοι καί δυνατοί. Οἱ ἄρχοντες καί οἱ βασιλεῖς δέν καταλαβαίνουν συνήθως τί σημαίνει φωτισμός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἄς παρακαλέσουμε τό παράκλητο Πνεῦμα -«Βασιλεῦ οὐράνιε»– νά μᾶς ἐνισχύσει σέ στιγμές ἀδυναμίας καί καταπτώσεως τῶν δυνάμεών μας καί νά μᾶς δώσει ὅλους φωτισμό γιά ν’ ἀντιμετωπίσουμε τά δύσκολα προβλήματα τῆς ζωῆς. Ἀμήν.

—————————————

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Γ΄, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

https://tasthyras.wordpress.com/2025/06/08/κυριακή-της-πεντηκοστής-πρωτοπρ-θεοδ/#more-117145

Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση – Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ παραλυτικός περίμενε καρτερικά 38 ὁλόκληρα χρόνια. Τόν πλησίασε ὀ Χριστός καί τοῦ λέγει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Καί ὁ παραλυτικός ἀπαντᾶ: «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν». Τότε ὁ Χριστός τοῦ λέγει: «ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». Καί ἀμέσως ὁ παράλυτος σηκώθηκε δυνατός καί ὑγιής.

Τί ἔκανε αὐτός ὁ ἀσθενής ἀφοῦ ἔγινε καλά καί στάθηκε δυνατός; Τά ξέχασε ὅλα καί πῆγε στή συνέχεια νά συνεχίσει τή ζωή του;

Τόν βρῆκε ὁ Χριστός «ἐν τῷ ἱερῷ». Τόν βρῆκε μέσα στόν Ναό προσευχόμενο νά εὐχαριστεῖ τόν Θεό γιά τήν ἴασή του. Καί τί τοῦ εἶπε: «Ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρον σοί τι γένηται». Τώρα ἔγινες καλά. Κοίταξε στό ἑξῆς νά μήν ἁμαρτάνεις.

Ἑρμηνεύοντας οἱ ἅγιοι αὐτή τή φράση τοῦ Κυρίου μας, «μηκέτι ἁμάρτανε», ἐξηγοῦν, πώς μερικές φορές, ὁρισμένες ἀσθένειες ὀφείλονται πράγματι στήν ἁμαρτία. Δέν ὀφείλονται στήν ἁμαρτία ὅλες οἱ ἀσθένειες. Πολλές φορές ὁ Θεός στέλνει ἀσθένειες καί σέ ἁγίους ἀνθρώπους. Δοκιμάζει στίς περιπτώσεις αὐτές ὁ Θέος τήν ὑπομονή τους. Αὐξάνει τά βραβεῖα, αὐξάνει τούς ἐπαίνους σέ ἁγίους ἀνθρώπους.

«Μηκέτι ἁμάρτανε».

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔκανε τάμα νά βρεῖ τόν Τίμιο Σταυρό. Καί τόν βρῆκε στίς 6 Μαρτίου τοῦ 326. Κανονικά σήμερα αὐτή τήν ἑορτή ἑορτάζουμε, τήν ἑορτή τῆς εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Ἡ 6η Μαρτίου τυχαίνει πάντοτε τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, καί τίς καθημερινές τῆς Ἁγίας καί Μ. Τεσσαρακοστῆς δέν γίνονται ἀναστάσιμες λαμπρές λειτουργίες καί πανηγύρεις. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης καί οἱ ἄλλοι Στουδῖται, οἱ ὁποῖοι τόν 9ο αἰῶνα μορφοποίησαν τό ἑορτολόγιο τοῦ Τριωδίου, ἔκριναν ὅτι θά ἦταν καλό ἡ ἑορτή τῆς εὑρέσεως νά μεταφερθεῖ στήν τρίτη Κυριακή τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς καί νά μεταβληθεῖ σέ ἑορτή τῆς προσκυνήσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Λέγεται ὅτι ὁ πατριάρχης Μακάριος πῆρε τόν Σταυρό πού βρῆκε ἡ Ἀγία Ἑλένη, καί τόν ὕψωσε γιά νά τόν δεῖ ὁ κόσμος. Ἑπομἐνως καί ἡ ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ συνδέεται μέ τήν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Τό διά Κολλύβων θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου Τήρωνος.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων, ὅπως στή ζωή του ἠγωνίσθη κατά τῶν εἰδώλων, ἔτσι ἠγωνίσθη καί παρενέβη καί μετά ἀπό τόν θάνατό του, θαυματουργικῶς, διά τοῦ θαύματος τῶν Κολλύβων.

Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανός -χριστιανός ὤν προηγουμένως- ἐκδικούμενος τούς χριστιανούς κατ’ αὐτήν τήν πρώτη ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, εἶπε: «Οἱ χριστιανοί αὐτήν τήν ἑβδομάδα ἐξαγνίζονται, νηστεύουν. Ἐγώ θά τούς βρωμίσω καί θά τούς μιάνω, χωρίς νά πάρουν εἴδηση». Καί δίνει διαταγή στόν ἔπαρχο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ν’ ἀποσυρθοῦν ἀπό τήν ἀγορά ὅλα τά τρόφιμα καί νά ξαναμποῦν στά καταστήματα ἄλλα καινούργια τρόφιμα, τά ὁποῖα προηγουμένως εἶχε μιάνει ὁ Ἰουλιανός καί τό ἐπιτελεῖο του μέ αἵματα θυσιῶν ἀπό τράγους καί μόσχους, ἀπό τίς θυσίες τῶν εἰδώλων. Ὅλα μολυσμένα, ὅλα βρώμικα.

Καί τώρα μολύνονται καί μιαίνονται ὅλα. Ὑπάρχει τίποτε ἀμόλυντο; Τηλεοράσεις, περιοδικά, σχολεῖα, τῦπος, συμπεριφορές. Ὄλα βρώμικα καί μολυσμένα εἶναι. Ὑπάρχει τίποτε πού νά μήν τό ἔχουν μιάνει οἱ σημερινοί οἱ Ἰουλιανοί οἱ ἀποστάτες; Τά ἔχουν μιάνει ὅλα. Καί ἐμεῖς ἀντιδροῦμε; Ὑπάρχουν ἐπίσκοποι οἱ ὁποῖοι νά ἀντιδροῦν; Καί οἱ ὁποῖοι νά ἀγρυπνοῦν; Ὑπῆρχαν τότε πιστοί. Καί ὅταν ὑπάρχουν πιστοί καί συνεργοῦν, ὁ Θεός ἐπεμβαίνει καί κάνει θαύματα.

Καί τί ἔκανε ὁ Θεός; Ἔστειλε τόν μεγαλομάρτυρα, τόν Ἅγιο Θεόδωρο τόν Τήρωνα, τόν καθαιρέτη τῶν εἰδώλων, τόν ἀγωνιστή ἐναντίον τῶν εἰδώλων, τόν ἔστειλε στόν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τόν Εὐδόξιο. Καί τοῦ λέγει: «Νά συνάξεις τόν λαό καί νά τοῦ πεῖς ὅτι συνέβη αὐτό κι αὐτό. Κανείς νά μήν ἀγοράσει τρόφιμα, γιατί εἶναι μιασμένα».

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ἡ εἰκονομαχία ἦταν μία πραγματική θύελα, μία πραγματική πνευματική καταστροφή, ἡ ὁποία συνετάραξε τό Βυζάντιο (τήν Ρωμηοσύνη) περισσότερο ἀπό ἕναν αἱῶνα.

Ἄρχισε τό 726, καταδικάστηκε ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τό 787 καί ἔληξε τό 843, ὅταν ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα μαζί μέ τόν υἱόν της τόν Μιχαήλ ἀποφάσισαν νά ἀναστηλώσουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες, τίς ὁποῖες εἶχαν βγάλει ἀπό τούς ναούς εἰκονομάχοι ἀρχιερεῖς καί αὐτοκράτορες.

Διαβάζουμε στό Συναξάρι τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, ὅτι τήν Κυριακή ἐκείνη τοῦ 843 πραγματοποιήθηκε λιτανία μαζί μέ τίς Ἅγιες Εἰκόνες, κατά τήν ὁποία λιτανία ἐπαινέθηκαν οἱ Ὀρθόδοξοι κι ἀναθεματίστηκαν οἱ Εἰκονομάχοι. Καί ἀπό τότε «ὥρισαν οὗτοι οἱ Ἅγιοι Ὁμολογηταί ἐτήσιον οὕτω ταύτην τήν ἱεράν πανήγυριν γίνεσθαι», νά γίνεται ἔτσι αὐτή ἡ Ἱερά Πανήγυρις, δηλαδή, μέ τά «Αἰωνία ἡ μνήμη» καί μέ τά «Ἀναθέματα».

Καί θά πεῖ κανένας, καλά, ἔχουμε σήμερα αἱρετικούς;

Βεβαίως ἔχουμε αἱρετικούς. Ὑπάρχουν οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί, ὑπάρχουν οἱ Μονοφυσίτες, οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Κόπτες, οἱ Αἰθίοπες κ.τ.λ. Ὑπάρχει καί ὁ Οἰκουμενισμός· μία αἵρεση σύγχρονη, χειρότερη ἀπό τήν εἰκονομαχία.

Ἔχουμε σήμερα εἰκονομάχους;

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης – Κυριακή της Ἀπόκρεω.

«Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς»

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ἡ Κρίσις, ἡ Δευτέρα Παρουσία καί ἡ Ἀνάστασις εἶναι βασικό δόγμα τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας. «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς».

Κατά τήν πρώτη φορά πού ἦλθε ὁ Χριστός στόν κόσμο, κατά τήν πρώτη Του παρουσία, ἦλθε γιά νά μᾶς δείξει ποιόν δρόμο πρέπει νά ἀκολουθήσουμε γιά νά φθάσουμε στήν τελείωση καί στή θέωση. Μᾶς ἔδειξε νά μιμούμαστε τόν Σταυρό, τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ν’ ἀκολουθοῦμε τόν ἐσταυρωμένο βίο.

Τώρα, ὄμως, θά ὑπάρξει καί δεύτερη φορά. Καί αὐτή τή δεύτερη φορά, αὐτή τή Δεύτερη Παρουσία μᾶς παρουσιάζει σύντομα τό σημερινό εὐαγγέλιο.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐπέλεξαν, εἰδικῶς σήμερα, νά διαβάζεται στήν Ἐκκλησία αὐτή ἡ περικοπή τῆς Δευτέρας Παρουσίας βασικῶς γιά δύο λόγους.

Κυριακή τοῦ Ἀσώτου, Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀκόρεστη. Ἐνῷ κοντά στό Θεό ὁ ἄνθρωπος χορταίνει.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

…Καί ἦλθε ὁ νεώτερος υἱός πρός τόν πατέρα καί τοῦ εἶπε: «Δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας».

Σχολιάζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ποιά εἶναι αὐτή ἡ οὐσία σέ πνευματικό ἐπίπεδο. Ποιά εἶναι ἡ περιουσία; Καί μᾶς λέγει, πολύ σύντομα, ὅτι οὐσία τοῦ ἀνθρώπου, περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ νοῦς. Καί ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι γύρω ἀπό τόν Θεό, εἶναι συγκεντρωμένος, δέν σκορπίζεται, δέν χάνεται. Ὅταν εἴμαστε στήν πατρική οὐσία, στήν πατρική οἰκία, κοντά στόν Θεό, ὁ νοῦς μας εἶναι συγκεντρωμένος καί ὁ πλοῦτος μας εἶναι συγκεντρωμένος.

Ὅταν, ὅμως, ἀφήσουμε νά περάσουν τά πάθη, νά περάσουν οἱ ἡδονές, νά περάσουν οἱ ἐπιθυμίες, τότε ὁ νοῦς μας παρασύρεται, σκορπίζεται. Γι’ αὐτό στή συνέχεια, θά δοῦμε ὅτι λέγει: «διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως». Σκορπίζουμε τήν οὐσία μας, σκορπίζουμε τόν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν μας καί ζοῦμε μέσα στήν ἁμαρτία, σέ ξένη χώρα.

…Καί προσεκολλήθη σ’ ἔναν ἀπό τούς πολίτες τῆς χώρας ἐκείνης, ὁ ὁποῖος τόν ἔστειλε νά βόσκει χοίρους.

Γύρισε πίσω· ἐπέστρεψε ὁ ἄσωτος υἱός.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

«Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγώ δέ λιμῷ ἀπόλλυμαι!».

Μέ βάση αὐτό τό «μίσθιοι» ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κάνει διάκριση τριῶν κατηγοριῶν χριστιανῶν, τριῶν κατηγοριῶν ἀνθρώπων. Καί λέει ὅτι ὑπάρχουν οἱ δοῦλοι, ὑπάρχουν οἱ μισθωτοί, ὑπάρχουν καί οἱ υἱοί.

Δοῦλοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἀπό φόβο. Φοβοῦνται τήν κόλαση. Ποιός φοβᾶται σήμερα τήν κόλαση; Ὁ Θεός στέλνει μηνύματα, καταστροφές, κατολισθήσεις, πλημμύρες. Δέν φοβᾶται κανένας!

Ἄν ἐφοβοῦντο οἱ ἄνθρωποι, θά ἦταν σέ μιά κατάσταση χριστιανικῆς τελειότητος. Εἶναι μιά βαθμίδα τελειότητος ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι κακό πρᾶγμα ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δεύτερη βαθμίδα τελειότητος εἶναι οἱ μίσθιοι, οἱ μισθωτοί.

Οἱ μισθωτοί εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἐλπίζοντας σέ ἀνταπόδοση, σέ μισθό, σέ ἀνταμοιβή.

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καί ἐλέησόν με».

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Μέ βάση τήν Παραβολή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου, μποροῦμε νά ἀντλήσουμε τά ἑξῆς σπουδαῖα καί μεγάλα μηνύματα:

…Πρῶτον, ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια ἀχρηστεύει καί ἀφανίζει τήν ἀρετή, ἐνῷ ἡ ταπείνωση ἀφανίζει τήν ἁμαρτία καί μᾶς σώζει.

Ὁ Διάβολος βρίσκει πολλούς τρόπους γιά νά μᾶς ὁδηγήσει μακριά ἀπό τόν Θεό· βρίσκει τό εὐάλωτο σημεῖο τοῦ καθενός ἀπό μᾶς. Ὅταν κανένας εἶναι φιλήδονος, τόν παρασύρει μέ τήν πορνεία. Ὅταν εἶναι ἄσπλαχνος, τόν παρασύρει μέ τήν φιλαργυρία. Μέ τούς ἁγίους καί τούς ἐναρέτους τί γίνεται; Τό εὐάλωτο σημεῖο τῶν ἁγίων καί τῶν ἐναρέτων εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια.

…Ἕνα δεύτερο μήνυμα, τό ὁποῖο μποροῦμε νά πάρουμε ἀπό τήν παραβολή τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου εἶναι ὅτι πρέπει νά ἐλέγχουμε, νά κρίνουμε καί νά κατακρίνουμε μόνον τούς ἑαυτούς μας· νά ἔχουμε τήν αὐτομεμψία, ὄχι τήν αὐτοδικαίωση. Νά κατακρίνουμε τούς ἑαυτούς μας καί ὄχι τούς ἄλλους.

Ἡ ‘Υπαπαντή τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ἐπιτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὑπαπαντή σημαίνει ὑποδοχή (ὑπαντῶ =ὑποδέχομαι).

Μᾶς λέγει ὁ Εὐαγγειστής Λουκᾶς, ὅτι ἀφοῦ συμπληρώθηκαν 40 ἡμέρες ἀπό τήν γέννηση τοῦ Κυρίου μας, ἔφεραν τόν Χριστό ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Παναγία εἰς τά Ἱεροσόλυμα. Γιά ποιό λόγο; «Παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ». Γιά νά Τόν παρουσιάσουν στόν Κύριο. Καί γιά ποιόν ἄλλο λόγο; Ἐπίσης γιά νά προσφέρουν θυσία, νά εὐχαριστήσουν.

Αὐτή ἡ πράξη ἦταν διδακτική γιά ὅλους ἐμᾶς, ἔγινε γιά ‘μᾶς, γιά νά γνωρίζουμε εἰς τούς αἱῶνας τῶν αἰώνων ὅτι εἴμαστε δημιουργήματα καί πλάσματα τοῦ Θεοῦ καί ἑπομἐνως ὅλη ἡ ὕπαρξή μας πρέπει νά παρατίθεται, νά προσφέρεται, νά παρουσιάζεται στό Θεό.

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς Ἅγιος, Χριστιανός ἀνθρωπιστής, μεγάλος ἱεραπόστολος καί σπουδαῖος θεολόγος.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ομότιμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ Μέγας Φώτιος εἶναι μία έντελῶς ἐξαιρετική καί ἐξέχουσα μορφή Ἁγίου, διδασκάλου, λογίου, ὁμολογητοῦ, ἱεραποστόλου, διπλωμάτου.

Ὁ Μἐγας Φώτιος θεωρεῖται ἕνας μεγάλος ἀνθρωπιστής· εἶναι ἐραστής καί λάτρης τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων, ὄχι ὅμως σάν τόν τῦπο τῶν ἀνθρωπιστῶν τῆς Ἀναγεννήσεως, τῶν ἀθέων, οἱ ὁποῖοι ἐστράφησαν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἐναντίον τῶν Πατέρων, ἐστράφησαν ἐναντίον τῶν παραδόσεων. Ὁ ἅγιος Φώτιος εἶναι μεγάλος ἀνθρωπιστής, ἀλλά Χριστιανός ἀνθρωπιστής, ὁ ὁποῖος τιμᾶ καί τήν Ἁγία Γραφή καί τιμᾶ, ἐπίσης, ὑπερβαλλόντως καί τούς Ἁγίους Πατέρας, ἐπί τῇ βάσει τῶν ὁποίων πορεύεται.

Ὁ Μέγας Φώτιος θεωρεῖται ἐπίσης μέγας ἐκκλησιαστικός πολιτικός. Μεταφράζοντάς το αὐτό σέ θεολογική γλῶσσα, θά τό ἔλεγα ὅτι εἶναι πολύ μεγάλος ἱεραπόστολος. Ἐξεπόνησε ἕνα μεγαλοφυές ἱεραποστολικό σχέδιο, μέ τό ὁποῖο ἐξετίναξε τά ὅρια τά πολιτιστικά καί πνευματικά τῆς Αὐτοκρατορίας πρός τόν βορρᾶ, πρός τούς Σλαβικούς λαούς. Ἡ μεγάλη Ρωσία καί οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί στά Βαλκάνια ὀφείλουν τήν Χριστιανική τους Πίστη στό Μέγα Φώτιο. Μαθηταί τοῦ Μεγάλου Φωτίου ἦταν οἱ Θεσσαλονικεῖς ἀδελφοί, οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος, οἱ φωτισταί τῶν Σλάβων.

Ὁ Θεός παιδαγωγεῖ τούς γονεῖς μέσω τῶν παιδιῶν

❈ Σχετικά μέ τήν θέση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, «ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» (Δευτ. 5,9), ἄν ἰσχύει ἤ ὄχι;

Καί βέβαια ἰσχύει. Σαφέστατα. Βεβαίως. Ὁ Θεός παιδαγωγεῖ τούς γονεῖς μέσω τῶν παιδιῶν. Ξέρετε πόσο πολύ πονάει ἕνας γονιός ὅταν πονάει τό παιδί του. Πολύ περισσότερο ἀπ΄ ὅταν πονάει ὁ ἴδιος, ἔτσι δέν εἶναι; Κοστίζει πάρα πολύ.

Αὐτό τώρα, κοιτάξτε, δέν εἶναι τιμωρία τοῦ Θεοῦ μέ τήν κακή ἔννοια. Ὁ Θεός δέν τιμωρεῖ. Ὁ Θεός παιδαγωγεῖ. Εἶναι Πατέρας ὁ ἴδιος καί παραχωρεῖ νά πάσχει τό παιδί μας, γιά νά διορθωθοῦμε ἐμεῖς, νά μετανοήσουμε.

Ἡ βλασφημία τῆς Εὐρώπης καί τό χρέος μας, 28-7-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ βλασφημία τῆς Εὐρώπης καί τό χρέος μας, 28-7-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ἀποφυγὴ τῶν περιττῶν- ἂς ἀρκούμαστε στὰ ἀναγκαία, Ἅγιου Νείλου Σιναίτου- Λόγος Ἀσκητικὸς/Φιλοκαλία τόμος Α', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

. Ἡ ἀποφυγὴ τῶν περιττῶν- ἂς ἀρκούμαστε στὰ ἀναγκαία, Ἅγιου Νείλου Σιναίτου- Λόγος Ἀσκητικὸς/Φιλοκαλία τόμος Α', 11-4-2024,

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ ἐνθύμηση μιᾶς ἁμαρτίας γιὰ τὴν ὁποία μετανοήσαμε, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης