Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός -4 Φεβρουαρίου 2026

Στίς 4 Φεβρουαρίου τιμᾶται ἡ μνήμη ἑνός ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ ὁσίου Νικολάου τοῦ Στουδίτου.

Εὑρεθείς ὁ ὅσιος στήν Κωνσταντινούπολη ἐκάρη μοναχός στό μοναστήρι τοῦ Στουδίου. Ἐκεῖ μαθήτευσε δίπλα στόν μεγάλο ὁμολογητή τῆς Πίστεως, τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Ὡς μοναχός διακρίθηκε στήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, γι’ αὐτό καί χειροτονήθηκε ἱερέας.

Βρισκόμαστε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ ὅσιος Νικόλαος μαζί μέ τόν ἡγούμενο τῆς Μονῆς, τόν ὅσιο ὁμολογητή Θεόδωρο Στουδίτη, συλλαμβάνονται μέ διαταγές τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων καί στέλνονται στήν ἐξορία τέσσερις φορές!

Τεχνασμάτων δικαιωματισμός

Τεχνασμάτων δικαιωματισμός

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Εἰκονομαχία διεξάγεται σέ κάθε ἐπο­χή μέ διαφοροποιημένο κυριολεκτικά καί μεταφορικά τρόπο. Ἔτσι, φέτος, ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Τριωδίου, ὁπότε καί κα­λού­μαστε νά πλησιάσουμε περισσότερο τόν Θεό, στήν Ἐθνική Πινακοθήκη τῆς Ἀθήνας φιλοξενεῖται ἔκθεση μέχρι τόν Σε­πτέμ­βριο(;) μέ τίτλο «Ἡ σαγήνη τοῦ ἀλ­λόκοτου». Σέ αὐτήν ἐκτίθενται «ἔργα τέχνης» διαστροφικά γιά τό πρόσωπο τοῦ θεανθρώπου Κυρίου, τῆς ὑπεραγίας Θε­οτόκου καί τῶν ἁγίων μας.

Γνωρίζουμε ὅτι στήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη καί λατρεία οἱ εἰκόνες θεωροῦνται μέσα ἀναγωγῆς στά εἰ­κονιζό­με­να πρόσωπα.

Δυστυχῶς, τά ἐκτιθέμενα ἔργα στήν Ἐθνική Πινακοθήκη μέ τήν προσωνυμία «Ἁγιογραφία 1», «Ἁγιογραφία 2» ὄχι μό­νο δέν ἐκπληροῦν αὐτό τόν σκοπό, ἀλ­λά εἶναι καί βλάσφημα. Ἐπιπλέον, ἡ βλα­­σ­φημία αὐτή, ἡ εἰκονομαχία τῶν ἡ­με­ρῶν μας, συνιστᾶ ὄχι ἁπλῶς ἐξύβριση τῶν θείων προσώπων καί αἰσχρή ἀλλοίωση τῆς ἱ­στορικῆς ἀλήθειας, ἀλλά προσβάλλει βάναυσα καί ἄμεσα τήν πίστη καί τή ζωή ἑκατομμυρίων ἑλλήνων ὀρ­θοδόξων χριστιανῶν. Μέ αὐτή τή δικαιωματιστική «τέ­χνη» θίγεται τόσο ἡ Ὀρ­θοδοξία ὅσο καί ἡ Ἑλλάδα. Προφα­νῶς δέν ὑπηρετεῖται ἡ τέχνη, ἀλλά τό... τέχνασμα μέ συγκεκριμένη στόχευση.

Στό ἔργο τοῦ εἰ­δωλολάτρη Λουκιανοῦ «Θεῶν ἐκκλησία» (9-11) πρίν 1.800 χρόνια κατακρίνεται ἡ ἐμφάνιση ἀλ­λο­­πρόσαλλων θεῶν μέ μορφή ζώων. Τί νά ποῦμε γιά τήν αὐθαιρεσία καί τό θράσος πού παρατηρεῖται σήμερα, σέ μιά χώρα ὅπου τό μεγαλύτερο ποσοστό τῶν πολι­τῶν δηλώνουν χριστιανοί ὀρθόδοξοι;

Ἡ Παναγία ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ.Η Εἰκόνα ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Θεοδώρασ Αὐτοκράτειρας τοῦ Βυζαντίου

Στην Ι.Μ. Αγίου Παύλου Αγίου Όρους φυλάσσεται μία από τις παλιότερες και πιο σπάνιες εικόνες της Παναγίας που βρίσκονται στο Αγιώνυμον Όρος, είναι αυτή η λεγομένη Παναγία του Καθρέφτη.

Το μέγεθος της δεν είναι πολύ μεγάλο και η εικόνα φυλάσσεται στο ιερό του καθολικού και την βγάζουν συνήθως για προσκύνηση κατά την διάρκεια του αποδείπνου μαζί με τα τίμια δώρα και διάφορα λείψανα που βρίσκονται στην Μονή.

Η ιστορία της ξεκινά πολύ παλιά και είναι συνδεδεμένη με την Αγία Θεοδώρα την επονομαζόμενη Αυγούστα η οποία ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου κατά την περίοδο της εικονομαχίας.

Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα είχε νυμφευτεί με τον πιο σκληρό διώκτη των εικόνων και των ιερών λειψάνων, τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842).

Η Αγία, υπερασπίστρια των εικόνων, σύμφωνα με την παράδοση κρατούσε μια εικόνα στο δωμάτιό της για να προσεύχεται και για να μην την αντιληφθεί ο σύζυγος της (φοβερός εικονομάχος) την έκρυβε πίσω από τον καθρέπτη του δωματίου της και καθημερινά την προσκυνούσε.

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ἡ εἰκονομαχία ἦταν μία πραγματική θύελα, μία πραγματική πνευματική καταστροφή, ἡ ὁποία συνετάραξε τό Βυζάντιο (τήν Ρωμηοσύνη) περισσότερο ἀπό ἕναν αἱῶνα.

Ἄρχισε τό 726, καταδικάστηκε ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τό 787 καί ἔληξε τό 843, ὅταν ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα μαζί μέ τόν υἱόν της τόν Μιχαήλ ἀποφάσισαν νά ἀναστηλώσουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες, τίς ὁποῖες εἶχαν βγάλει ἀπό τούς ναούς εἰκονομάχοι ἀρχιερεῖς καί αὐτοκράτορες.

Διαβάζουμε στό Συναξάρι τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, ὅτι τήν Κυριακή ἐκείνη τοῦ 843 πραγματοποιήθηκε λιτανία μαζί μέ τίς Ἅγιες Εἰκόνες, κατά τήν ὁποία λιτανία ἐπαινέθηκαν οἱ Ὀρθόδοξοι κι ἀναθεματίστηκαν οἱ Εἰκονομάχοι. Καί ἀπό τότε «ὥρισαν οὗτοι οἱ Ἅγιοι Ὁμολογηταί ἐτήσιον οὕτω ταύτην τήν ἱεράν πανήγυριν γίνεσθαι», νά γίνεται ἔτσι αὐτή ἡ Ἱερά Πανήγυρις, δηλαδή, μέ τά «Αἰωνία ἡ μνήμη» καί μέ τά «Ἀναθέματα».

Καί θά πεῖ κανένας, καλά, ἔχουμε σήμερα αἱρετικούς;

Βεβαίως ἔχουμε αἱρετικούς. Ὑπάρχουν οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί, ὑπάρχουν οἱ Μονοφυσίτες, οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Κόπτες, οἱ Αἰθίοπες κ.τ.λ. Ὑπάρχει καί ὁ Οἰκουμενισμός· μία αἵρεση σύγχρονη, χειρότερη ἀπό τήν εἰκονομαχία.

Ἔχουμε σήμερα εἰκονομάχους;

Ἅγιοι Ὑπάτιος ὁ Ἐπίσκοπος καὶ Ἀνδρέας ὁ Πρεσβύτερος, οἱ Ὁμολογητές

Ακόμα και στο σχολείο, ήταν πρότυπα αδελφωμένων συμμαθητών. Είχαν ανατραφεί από παιδιά στη χριστιανική πίστη, και διακρίνονταν στην επιμέλεια, την ευταξία, στην πρόοδο των γραμμάτων και στο ζήλο προς τα θεία. Έζησαν και οι δύο επί Λέοντος του Ισαύρου, του εικονομάχου.

Ο Υπάτιος με το χρόνο χειροτονήθηκε επίσκοπος στη Λυδία, απ' όπου και καταγόταν. Και ο Ανδρέας από διάκονος, προχειρίστηκε ιερέας.

Τα αξιώματά τους διαχειρίστηκαν με όλη τη συνείδηση των μεγάλων ευθυνών που έχουν. Κοπίασαν εν λόγω και έγιναν πρότυπα εν έργω.

Λόγος ἀπολογητικός πρός τούς διαβάλλοντας τόν Ἐσταυρωμένο στό Ἱερό Βῆμα.

«Σήμερα προσπαθοῦν νά γκρεμίσουν τήν πίστη, γι’ αὐτό ἀφαιροῦν σιγά-σιγά ἀπό καμμιά πέτρα, γιά νά σωριασθεῖ τό οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. Ὅλοι ὅμως εὐθυνόμαστε γιά τό γκρέμισμα αὐτό· ὄχι μόνον αὐτοί πού ἀφαιροῦν τίς πέτρες καί τό γκρεμίζουν, ἄλλα καί ὅσοι βλέπουμε νά γκρεμίζεται καί δέν προσπαθοῦμε νά τό ὑποστυλώσουμε»[1], ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος, διαβλέποντας στήν ἐποχή του τίς μεθοδείες τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστεως.

Σαράντα χρόνια μετά, «τό γκρέμισμα τῆς Πίστεως» ἔχει προχωρήσει πολύ καί συνεχίζεται ἀδιάκοπα. Ἄν ζοῦσε ὁ ἅγιος στις μέρες μας, πόσο περισσότερο θά ἔφριττε καί ἀντιδροῦσε βλέποντας τήν ὑπερψήφιση τοῦ σoδoμικοῦ νόμου ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀναιμικῆς ἀντίδρασης τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἀπό παλαιότερα∙ μέ τήν προσυνοδική προσπάθεια στό Σαμπεζύ γιά κατοχύρωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας[2] στά κείμενα τῆς μετέπειτα διεξαχθείσης ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, τήν φαναριώτικη δημιουργία νέου Οὐκρανικοῦ σχίσματος, τήν ἀπαγόρευση τῆς Θείας Λειτουργίας καί τῆς συμμετοχῆς τοῦ λαοῦ στήν λατρεία; Πόσο πολύ θά θλιβόταν ἡ ἁγία του καρδιά ἀπό τήν ἐπιβολή βλάσφημων «ὑγειονομικῶν μέτρων» στούς ἱ.ναούς (νεοβαρλααμισμός) ὑπό τίς ὁδηγίες τῆς ΔΙΣ καί τήν τέλεση Ἀνάστασης κατά τό Μ. Σάββατο; Πόση λύπη θά ἔνοιωθε ἀπό τήν αὔξηση τῶν συμπροσευχῶν μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, τίς καινοτομίες στήν Ἱ.Παράδοση, καί τήν ἔνοχη σιωπή σέ κάθε ἀντεθνικό καί ἀντίχριστο νόμο; Τέλος, πόση ὀδυνηρά ἔκπληξη θά δοκίμαζε ὅταν ὑπό τό βάρος τῶν θλίψεων κατέφευγε ὅπως ἄλλοτε νά ‘βρει παρηγοριά στόν Ἐσταυρωμένο[3] καί διαπίστωνε ὅτι ἀφαιρέθηκε, μάλιστα μέ ἐναντίον Του κατηγορίες;

1. Συνοδεία κακοδοξίας ἡ ἀποβολή τοῦ Ἐσταυρωμένου.

Ἄν καί μόνο ἡ λειτουργική χρήση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπό σειρά ἁγίων Πατέρων[4] ἦταν ἀρκετή νά καταδείξει τό ἄτοπον κάθε ἀντίθετου ἰσχυρισμοῦ, «οὐκ εὔλογον ἡγησάμην σιγᾶν καὶ δεσμὸν ἐπιθεῖναι τῇ γλώσσῃ»[5]∙ ἐλλείψει κάποιας στοχευμένης σχετικῆς πραγματείας καί παρά τήν ἐπίγνωση της μηδαμινότητάς μας ἐκπονήσαμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ταπεινό μελέτημα γιά τή θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου στό Ἱερό Βῆμα[6], ἐπιχειρώντας μία ἀπολογητική ἔναντι τῶν προτεθειμένων ἐπιχειρημάτων μέ παράθεση πατερικῶν διδασκαλιῶν καί πράξεων, πρός ἀνάδειξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς Του συμφωνίας μέ τήν λατρεία καί ἐν γένει τήν ὀρθόδοξη Ἱερά Παράδοση. Ὑπεβλήθη δέ, μέ τήν ἐλπίδα νά στηριχθῆ στήν πίστη του κάθε ἀδελφός πού κλονίσθηκε ἀπό τήν ἄθεσμη ἀφαίρεση καί νά ἀρθῆ ἡ ὑποτίμηση τοῦ Κυρίου μας ἐπαναφέροντας τόν Ἐσταυρωμένο. Δυστυχῶς ὅμως, τό κακόδοξο ἐγχείρημα τῆς ἀφαιρέσεως φαίνεται πώς παγιώνεται στήν Ἱ.Μ. Περιστερίου.

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολή, Πρὸς Τὸν Εἰκονομάχον (;) κ. Ἄδωνιν Γεωργιάδην Ὑπουργὸν Ὑγείας

Μητροπολίτου πρώην Καλαβρύτων & Αιγιαλείας Αμβροσίου

Ἐν Αἰγίῳ τῇ 15η Μαρτίου 2024

Κύριε Ὑπουργέ,

Εἰς τό Διαδίκτυον κυκλοφορεῖ εὐρέως ἡ εἴδησις, ὅτι λίαν προ-σφάτως ἐπισκεφθήκατε τό Γενικόν Νοσοκομεῖον τῆς Θεσσαλονίκης «ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» καί ἀπό τήν Διοίκησιν τοῦ Νοσοκομείου ἐζητήσατε «νά βγάλουν τίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας, καί ὅποιες ἄλλες ἀκόμη εἰκόνες ὑπάρχουν ἐκεῖ, ἀπό τήν πτέρυγα, τήν ὁποίαν θά ἐπισκεφθῆτε, “γιατί χαλᾶνε τήν αἰσθητική Σας”!!! Σεῖς εἶσθε Δωδεκαθεϊστής καί δέν θέλετε νά βλέπετε εἰκόνες!»

Ἡ Διοίκησις τοῦ Νοσοκομείου ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΩΣ ἀπεδέχθη τό αἴτημά Σας, ἔδωσε δέ ἐντολήν νά πραγματοποιηθῇ ἡ ἐπιθυμία Σας!!!!.

Ἡ εἴδησις ἐξῆλθεν ἀπό τό Προσωπικόν τῆς ἐν λόγῳ Πτέρυγος, τό ὁποῖον ἔλαβε τήν σχετικήν ἐντολήν ἐκ μέρους τῆς Διοικήσεως τοῦ Νοσοκομείου!

Κύριε Ὑπουργέ,

Ἅγιος Στέφανος ὁ Νέος, Τό σκυλάκι πού ἔκανε ὑπακοή στόν Γέροντα Ἰωάννη καί οἱ προορίσεις γιά τόν ὑποτακτικό του

Ο «προορατικότατος Ιωάννης» ο Γέροντας του οσίου Στεφάνου του Νέου, Ομολογητή και Μάρτυρα ήταν ο πέμπτος διάδοχος του οσίου Αυξεντίου εις το όρος του Αυξεντίου στην Βιθυνία.

Για τον πολύ πόθο τον οποίο είχε προς τον Θεό και την ενάρετο πολιτεία του, αξιώθηκε τέτοιας χάριτος, ώστε και τα άλογα ζώα υποτάσσονταν σ’ αυτόν και του προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.

Στο όρος εκείνο υπήρχε ένα σκυλάκι που όταν έλειπε κάπου μακριά ο Στέφανος και ο δάσκαλός του Ιωάννης χρειαζόταν κάτι από το γυναικείο Μοναστήρι, έγραφε επιστολή και την κρεμούσε στον τράχηλο του μικρού σκύλου και του έλεγε να την πάει εκεί και να φέρει απάντηση γρήγορα.

Και τότε το σκυλάκι σαν να ήταν λογικό εκτελούσε αμέσως το πρόσταγμα του Γέροντα και πηγαίνοντας στο κελλί της Ηγουμένης ανάγγελλε σ’ αυτήν με τα γαβγίσματα και τα σκιρτήματα του την παρουσία του.

Έτσι έβγαινε η Μοναχή από το κελλί της για να δει τι ακριβώς ζητούσε στην επιστολή του ο Γέροντας Ιωάννης.

Στην συνέχεια, αφού έγραφε την απάντησή της η ίδια, την κρεμούσε στο σκυλάκι το οποίο την μετέφερε στον Γέροντα.

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἁγ. Λουκᾶ στοὺς εἰκονομάχους ὅλων τῶν ἐποχῶν , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τό νόημα τῆς νίκης τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τῆς Εἰκονομαχίας

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Το νόημα της νίκης της Ορθοδοξίας κατά της Εικονομαχίας

Στην κακοδοξία της σφοδρής εικονομαχίας, οι Άγιοι Πατέρες της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.) δεν είδαν απλώς μια αίρεση, αλλά το σύνολο των αιρέσεων.

Οι εικονομάχοι ήταν κληρικοί και λαϊκοί, που είχαν δεχθεί επιδράσεις, κυρίως, στις ανατολικές περιοχές της Ρωμαίϊκης Αυτοκρατορίας, από τον Ιουδαϊσμό και τον Ισλαμισμό, που ως γνωστό δεν επιτρέπουν τις εικόνες στη Λατρεία τους καθώς και από τις αιρέσεις του Μονοφυσιτισμού και του Μανιχαϊσμού.

Οι Μονοφυσίτες, υπερτόνιζαν την θεϊκή φύση του Χριστού και απέρριπταν την ανθρώπινη, καθώς θεωρούσαν αδύνατη και ανεπίτρεπτη την περιγραφή ή την απεικόνιση της θείας φύσεως του Χριστού, αρνούμενοι, ουσιαστικά, ότι η θεία φύση ενώθηκε με τη θεία, ατρέπτως, ασυγχύτως, αχωρίστως και αδιαιρέτως.

Οι Μανιχαίοι, επίσης, θεωρώντας κάθε τι υλικό, ως κακό, δίδασκαν ότι ο Χριστός δεν ήταν μια αληθινή ανθρώπινη και ιστορική ύπαρξη, αλλά ένα φάντασμα ανθρώπου, ισχυριζόμενοι, σύμφωνα με τον Δοκητισμό που πίστευαν, ότι όσοι έλεγαν πως είδαν τον Χριστό, νόμιζαν απλώς πως τον έβλεπαν.

Η εικονομαχία κράτησε περίπου 100 χρόνια, ανάμεσα στον 8ο και 9ο αι., από το 726 έως το 843, όπου αποκαταστάθηκαν οι Εικόνες, επί της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, με κορυφαία θεολογική μορφή τον άγιο Θεόδωρο Στουδίτη.

Ποιες ήταν, όμως, οι συνέπειες της εικονομαχικής αίρεσης; Οι εικονομάχοι, στην ουσία, αμφισβητούσαν και ακύρωναν τη σωτηρία του ανθρώπου από τον Θεάνθρωπο.

Οἱ εἰκόνες ὡς κριτήριο ὀρθοδοξίας, (α' μέρος), 17-10-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 Οι εικόνες ως κριτήριο ορθοδοξίας, Αθ. Μυτιληναίου (α' μέρος), 17-10-2022, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου

Ὅποιος δὲν ἀποτίει τὴν ὀφειλόμενη τιμὴ στὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν ἁγίων, δὲν θὰ μπορέσει νὰ γίνει δεκτὸς στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἀκόμη καὶ ἄν ἑζησε μιὰ κατὰ τὰ ἄλλα ἐνάρετη ζωή.

Από το Συναξάρι του Οσίου Ιωαννικίου του Μεγάλου

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ὁ τύραννος Θεόφιλος καταδίωκε ἀγρίως τὴν ᾽Εκκλησία καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς μοναχοὺς ποὺ ὑπερασπίζονταν τὶς ἅγιες εἰκόνες, ὁ Θεὸς φανέρωσε τὴ δύναμη τῆς ἀληθινῆς πίστεως κάνοντας νέα θαύματα μὲ μεσολαβητὴ τὸν ἅγιο ἐρημίτη. Καθὼς πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὁ Θεόφιλος ἄρχισε νὰ ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ὀρθότητα ὅσων πίστευε (841), ἀπέστειλε μερικοὺς ἀγγελιοφόρους του στὸν ἅγιο ᾽Ιωαννίκιο, γιὰ νὰ λάβει συμβουλές. ῾Ο μακάριος Γέρων ἦταν κατηγορηματικός. Τοὺς εἴπε: ῞Οποιος δὲν ἀποτίει τὴν ὀφειλόμενη τιμὴ στὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν ἁγίων, δὲν θὰ μπορέσει νὰ γίνει δεκτὸς στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἀκόμη καὶ ἄν ἑζησε μιὰ κατὰ τὰ ἄλλα ἐνάρετη ζωή.

Ἡ Παναγία τοῦ Καθρέπτη

Στο Ιερό βήμα του Καθολικού της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, που ονομάζεται Καθρέπτης.

Γύρω από την εικόνα υπάρχουν τεμάχια ιερών λειψάνων. Κατά την παράδοση η εικόνα αυτή ανήκε στην αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύζυγο του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (829-842). Η αυτοκράτειρα διατηρούσε την εικόνα αυτή στο ιδιαίτερο δωμάτιό της, πίσω από τον καθρέφτη της, γι’ αυτό και ονομάστηκε Καθρέπτης. Ρίχτηκε απ’ τους εικονομάχους στην πυρά, αλλά διασώθηκε διατηρώντας τα ίχνη της φωτιάς στο πίσω μέρος της. Την εικόνα έφερε από την Κωνσταντινούπολη ο Όσιος Παύλος, κτήτορας της Μονής.

~ Η ιστορία της ξεκινά πολύ παλιά και είναι συνδεδεμένη με την Αγία Θεοδώρα την επονομαζόμενη Αυγούστα η οποία ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου κατά την περίοδο της εικονομαχίας.

Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα είχε νυμφευτεί με τον πιο σκληρό διώκτη των εικόνων και των ιερών λειψάνων, τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842).

Η Αγία φανατική υπερασπίστρια των εικόνων σύμφωνα με την παράδοση κρατούσε μια εικόνα στο δωμάτιό της για να προσεύχεται και για να μην την αντιληφθεί ο σύζυγος της (φοβερός εικονομάχος) την έκρυβε πίσω από τον καθρέπτη του δωματίου της και καθημερινά την προσκυνούσε.

Τό Μέγα Θαῦμα μέ τό κομμένο χέρι τοῦ Ὁσίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ κατά τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας!

  Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἔζησε στὰ χρόνια της βασιλείας Λέοντος Γ´ τοῦ Ἰσαύρου (717-741), καθὼς καὶ τοῦ διαδόχου του Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου.

Πατρίδα του ἦταν ἡ Δαμασκὸς τῆς Συρίας, ἕδρα τότε τοῦ ἀραβικοῦ χαλιφάτου. Οἱ γονεῖς του, ἐπιφανεῖς Ἑλληνοσύριοι, συγκαταλέγονταν στοὺς ἐλάχιστους χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Ὁ πατέρας του Σέργιος ἦτανὑπουργὸς στὴν κυβέρνηση τοῦ χαλίφη, ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῶν χριστιανῶν. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὁ ὅσιος ἀκολούθησε τὶς ἐγκύκλιες σπουδὲς κοντὰ στὸν σοφὸ δάσκαλο Κοσμᾶ, αἰχμάλωτο ἕλληνα μοναχὸ ἀπὸ τὴν Ἰταλία. Μὲ τὴν ὀξύνοια καὶ ἐπιμέλειά του ἀπέκτησε σύντομα ἄρτια παιδεία, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ συγγράμματά του.

 

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, μπαίνει κι αὐτὸς στὴν ὑπηρεσία τοῦ χαλιφάτου σὰν πρωτοσύμβουλος. Μὲ τὴν κήρυξη τῆς εἰκονομαχίας ἀπὸ τὸν Λέοντα Ἴσαυρο ὁ Ἰωάννης ἀποδύεται μὲ τὴν πέννα του στὸν ἀγώνα ὑπὲρ τῶν Ἱερῶν εἰκόνων. Μὲ τὴ «μαχαίρα τοῦ Πνεύματος» στηλιτεύει τὸ δόγμα τοῦ Λέοντος. Τεκμηριώνει τὶς θέσεις του μὲ θεολογικὲς ἀποδείξεις, Ἱστορικὰ στοιχεῖα καὶ ἁγιολογικὰ παραδείγματα, καὶ ἀποκαλεῖ τοὺς εἰκονομάχους αἱρετικοὺς καὶ ἀντίθεους.

 

Ὁ Λέων θέλησε νὰ τὸν ἐκδικηθεῖ. Πλαστογραφεῖ λοιπὸν μία ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννη καὶ τὴ στέλνει στὸν χαλίφη τῆς Δαμασκοῦ. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ ζητοῦσε τάχα ὁ ὅσιος ἀπὸ τὸν βασιλιὰ νὰ τὸν γλιτώσει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ χαλίφη.

 

Ὁ ἄρχοντας ὀργισμένος καλεῖ τὸν Ἰωάννη καί, χωρὶς νὰ τοῦ ἐπιτρέψει ν᾿ ἀπολογηθεῖ, διατάζει νὰ τοῦ κόψουν τὸ δεξὶ χέρι. Σὲ λίγο τὸ ἱερὸ ἐκεῖνο χέρι ποὺ στηλίτευε τοὺς εἰκονομάχους κόπηκε, καὶ βαμμένο στὸ αἷμα τοῦ κρεμάστηκε στὴν ἀγορὰ σὲ δημόσια θέα.

 

Τὸ βράδυ ὁ ὅσιος στέλνει μεσίτες καὶ ζητᾶ τὸ χέρι του νὰ τὸ ἐνταφιάσει. Μόλις τὸ φέρνουν, τὸ παίρνει καὶ κατευθύνεται στὸ ἐκκλησάκι ποὺ εἶχε στὸ σπίτι του. Πλησιάζει στὴν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πέφτει μὲ τὸ πρόσωπο καταγῆς, τοποθετεῖ τὸ κομμένο χέρι στὴ θέση του καὶ παρακαλεῖ καὶ θρηνεῖ καὶ στενάζει:

Ὁ ἄνθρωπος πού «ἔδεσε τά μάτια» στόν Χριστό!

  Απίστευτο συγκλονιστικό γεγονός στην κομμουνιστική Ρωσία του 1932- Το συνταρακτικό γεγονός που θα διηγηθούμε συνέβη στην περιοχή Narymsk της Ρωσίας, στο βόρειο τμήμα της επαρχίας του Τόμσκ, το 1932 ή το 1933.

Στο μέρος αυτό είχαν εγκατασταθεί οικογένειες εξόριστες από το κομμουνιστικό καθεστώς.

 Κάποτε κάποιοι από τους εξορίστους έφτιαχναν ένα σταύλο για τα άλογα.

 Αυτοί έδωσαν εντολή σε μία γυναίκα που ζούσε εκεί δίπλα, ονόματι Μαρία Ιβάνοβνα, να τους μαγειρεύει, ενώ οι ίδιοι τής έφερναν τα τρόφιμα που θα μαγείρευε.

 Όταν έφτασε η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αυτοί που δούλευαν τής έφεραν να τους μαγειρέψει κρέας.

 Η γυναίκα τούς απάντησε:

 -Τώρα είναι Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Είστε πιστοί άνθρωποι! Πώς μπορείτε να τρώτε κρέας μέσα στη νηστεία; Δεν μου πάει να σας το μαγειρέψω.

Ο επικεφαλής της είπε:

 -Δεν είναι δική σου δουλειά αυτό. Μαγείρεψε!

Οι άνδρες δουλεύουν και εσύ πρέπει να τους ταΐσεις. Εάν δεν θέλεις το κρέας, μην το τρως εσύ!

 Οι άνδρες ήλθαν να φάνε. Ήταν δέκα.

Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ὁσιομάρτυρας «Ὁ ἐν τὴ Κρίσει» (+17 Ὀκτωβρίου)

Ο τολμηρός και ελεύθερος στο φρόνημα και το λόγο Οσιομάρτυρας Ανδρέας, καταγόταν από την Κρήτη και έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί αυτοκράτορας Κωνσταντίνου Ε' του Κοπρώνυμου.

Όταν αυτός ξεκίνησε διωγμό κατά των αγίων εικόνων, ο Ανδρέας πληροφορήθηκε τα έκτροπα που γίνονταν εναντίον εκείνων που τις προσκυνούσαν, γι' αυτό άφησε την Κρήτη και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Και όταν είδε από κοντά τη βία κατά των ορθοδόξων, αισθάνθηκε την ανάγκη από Ιερή αγανάκτηση να ελέγξει τον ίδιο τον αυτοκράτορα. 

Ἡ Ἁγία Θεοδώρα,ὁ Καθρέπτης καί τά ἅγια λείψανα

H αυτοκράτειρα Θεοδώρα[1] στις 11 Μαρτίου του 843 αναστήλωσε τις άγιες εικόνες και έδωσε τέλος στην εκατονταετή περίοδο της εικονομαχίας.
Έτσι καθιερώθηκε κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή της Σαρακοστής να εορτάζεται η «Κυριακή της Ορθοδοξίας» σε ανάμνηση της αναστήλωσης των ιερών εικόνων και της νίκης της Ορθοδοξίας έναντι της εικονομαχίας.
Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα είχε νυμφευτεί με τον πιο σκληρό διώκτη των εικόνων και των ιερών λειψάνων, τον αυτοκράτορα Θεόφιλο[2](829-842).
Η περίοδος της διακυβέρνησης του ήταν ιδιαίτερα αυστηρή. Στην εποχή του ασπρίζανε ακόμα και τις τοιχογραφίες των ναών για να εξαφανίσουν τις μορφές των Αγίων.

Γιά τίς ἅγιες εἰκόνες (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

          ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

    ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 11 Ὀκτωβρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

1.Ἡ σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, λέγεται « Δ´ Κυριακή τοῦ Λουκᾶ». Τήν Κυριακή αὐτή τιμοῦμε τήν Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού συγκροτήθηκε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, τό ἔτος 787 μ.Χ., ἔλαβαν δέ μέρος σ᾽ αὐτήν 367 ὀρθόδοξοι Πατέρες. Στήν Σύνοδο αὐτή εἶχαν πολλή δύναμη οἱ Μοναχοί, γιατί ἦταν παρόντες σ᾽ αὐτήν 136 Ἀρχιμανδρίτες Μοναστηρίων. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Συνόδου αὐτῆς κατεδίκασαν τήν εἰκονομαχία καί κήρυξαν τήν τιμή τῶν ἁγίων εἰκόνων. Ἔτσι, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί στούς ἱερούς μας ναούς καί στά σπίτια μας ἔχουμε ἱερά εἰκονίσματα· καί πιστεύουμε καί σεβόμαστε καί ἐπικαλούμαστε τήν πρεσβεία τῶν ἁγίων πού εἰκονίζονται σ᾽ αὐτά.

2. Νά ἔχετε εἰκονίσματα στά σπίτια σας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, καί πρό παντός νά ἔχετε εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας. ᾽Αφοῦ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καί ἔγινε ἄνθρωπος, ἀσφαλῶς πρέπει νά εἰκονίζεται καί νά ἁγιογραφεῖται. Καί ἀκόμη, χριστιανοί μου, στά σπίτια σας νά ἔχετε εἰκόνες τῶν ἁγίων πού ἔχουν τά μέλη τῆς οἰκογενείας σας. Ἔτσι, τά παιδάκια σας καί τά ἐγγονάκια σας θά σκέπτονται συχνά τόν ἅγιό τους βλέποντας τήν εἰκόνα του καί θά τόν ἀγαποῦν περισσότερο.

Ὅταν ἀσπάζεστε τίς εἰκόνες τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ, ἀσπάζεστε τίς πληγές καί τά παθήματά τους

(Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος) 

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α' Ιω. 5, 5)

...Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες.
Σύμφωνα με τον διεστραμμένο νου και την απολιθωμένη τους καρδιά, ανακήρυξαν τις εικόνες σε είδωλα και την εικονολατρεία ως ειδωλολατρία. Μέσα στην έπαρση και το μένος τους πέταξαν τις εικόνες έξω από τους ναούς, τις έριχναν στη θάλασσα, τις έσπαζαν και τις έκαιγαν. Το ίδιο έπρατταν και με τα λείψανα των Αγίων και των Αποστόλων.

Οἱ ἅγιες εἰκόνες στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση – Τοῦ Μιχαήλ Γ. Χούλη

Οι άγιες εικόνες στην Ορθόδοξη Παράδοση

Του Μιχαήλ Γ. Χούλη, Θεολόγου

Οι θρησκευτικές εικόνες στην Ορθόδοξη Παράδοση έχουν βαθύ συμβολικό, Χριστοκεντρικό, εκκλησιοκεντρικό και αναγωγικό περιεχόμενο. Εκφράζουν την αλήθεια ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνουμε εμείς θεοί κατά χάριν. Αποτελούν γι’ αυτό μεγάλο θησαυρό κατά την οδόν της σωτηρίας των πιστών, ενώ η θεωρία τους γαληνεύει και ηρεμεί τις ψυχές. Η παιδαγωγική τους αξία είναι τεράστια. Είναι γνωστό άλλωστε ότι μια εικόνα ισοδυναμεί με διδασκαλία χιλίων λέξεων και ότι ήταν και είναι πάντοτε ‘το σχολείο των αγραμμάτων’. Παραπέμπουν στην μίμηση της ζωής του Χριστού, της Θεοτόκου και των αγίων, ενώ θεολογικά λούζονται από το φως της αναστάσεως του Θεανθρώπου.