Είναι αλήθεια ότι η σκληρή θέση του ασκητού μπροστά στην ανθρώπινη
συντυχία προκαλεί μια ποικιλία αντιφατικών και «αναπληρωματικών»
αντιδράσεων μέσα στον ψυχικό κόσμο του τεχνολογικού ανθρώπου της εποχής
μας!
Και πρώτα-πρώτα ο σύγχρονος άνθρωπος, που καταδικάζει αδυσώπητα τη
σκληρή αυτή ασκητική θέση, ενδέχεται να βιώσει μια συγκλονιστική
έκπληξη, εάν θα επιχειρούσε να αναλύσει τη δική του κοινωνικότητα.
Γιατί, όπως μας αποκαλύπτει η ψυχολογία, ό,τι πολεμά κανείς έντονα, ό,τι
απορρίπτει επίμονα, έχει μια εξάρτηση από το βαθύτερο εσωτερικό του
κόσμο. Η επιθετικότης, σαν ψυχαναγκαστική λειτουργία, επιβεβαιώνει την
προσκόλληση του ανθρώπου σ’ αυτό κατά του οποίου επιτίθεται. Έτσι όσο
αποκρουστική φαίνεται στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου η σκληρή μοναξιά
του ασκητικού βιώματος, τόσο περισσότερο προδίδεται μια κάποια βαθύτερη
σχέση του με τη μοναξιά αυτή.
