Γιά νά παίρνουμε θάρρος....

  "H Aγία οσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή καταπληγωμένη από τα βασανιστήρια και αλυσοδεμένη, βρισκόταν στην φυλακή για την πίστη της στον Χριστό. Ήταν μεσάνυχτα και η Αγία προσευχόταν, όταν της παρουσιάστηκε ένας άγγελος του Θεού, έχοντας στα χέρια του τα όργανα των παθημάτων του Χριστού: σταυρό, καλάμι, σφουγγάρι και στεφάνι. Αφού την έλυσε, της είπε να σηκωθεί και της γνωστοποίησε ότι ο Κύριος θα την εθεράπευε. Πράγματι. μόλις εκείνη σηκώθηκε, ο άγγελος άγγιξε όλες τις πληγές της με το σφουγγάρι και τότε όχι μόνο το σώμα της θεραπεύτηκε, αλλά και το πρόσωπό της έλαμψε από ουράνια ομορφιά. Ύστερα από αυτό ο άγγελος έγινε άφαντος. Και ο τρόπος και η αμεσότητα της θεραπείας είναι ασύλληπτα και  ανεξήγητα από τον ανθρώπινο νου. Προφανώς όμως το μέσον της θεραπείας ήταν υλικό.

......

Ο όσιος Τίτος, ο πρεσβύτερος της Μονής των Σπηλαίων του Κιέβου ήταν ετοιμοθάνατος (12ος αι.). Οι πατέρες έπειτα από παράκλησή του οδήγησαν στο κρεβάτι του τον διάκονο Ευάγριο, με τον οποίο βρισκόταν σε έχθρα για να συγχωρεθούν και να συμφιλιωθούν.

Πρίν ἀπό τή δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ, «θά γίνουν σημεῖα στόν ἥλιο, στή σελήνη καί στ’ ἀστέρια». Ὁ ἱερός Θεοφύλακτος ἑρμηνεύει: «“Ὁ ἥλιος”, λέει, “θά σκοτεινιάσει”, ἀντί νά πεῖ “θά ἀμαυρωθεῖ”, ὄχι ἐπειδή θά ἐξαφανιστεῖ, ἀλλά ἐπειδή θά νικηθεῖ ἀπό τό φῶς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς καί τ’ ἀστέρια καί ἡ σελήνη.

Πριν από τή δευτέρα παρουσία του Χριστού, «θα γίνουν σημεία στον ήλιο, στη σελήνη καί στ’ αστέρια», ενώ η θάλασσα θα μουγκρίζει καί τά κύματα θα σηκώνονται τεράστια. Πώς θα ξεχωρίσουμε τά σημεία αυτά από τα σημεία που θα κάνει καί ο Αντίχριστος στον Ήλιο, στη σελήνη, στ’ αστέρια καί στον αέρα;

Τά σημεία τού Χριστού θα είναι αληθινά. Τά σημεία του Αντίχριστου θα είναι φαινομενικά καί θα απατούν τις αισθήσεις. Τά σημεία του Αντίχριστου θα τά κάνουν ο ίδιος καί οι απόστολοί του. Τά σημεία στον ήλιο, στη σελήνη καί στ’ αστέρια, πού θα εξαγγείλουν την παρουσία του Χριστού, θα γίνουν από μόνα τους, χωρίς να μεσολαβήσει κανείς. Τά φωτεινά σώματα τού στερεώματος θα έχουν πια εκπληρώσει τον σκοπό γιά τον οποίο, με εντολή του Δημιουργού, έλαμπαν στον ουρανό. 

Ἀνάμεσα στά ὄντα τῆς ἀπέραντης κτίσεως βλέπω καί τόν ἑαυτό μου —τόν ἄνθρωπο. Ποιός εἶμαι ἐγώ; ’Ἀπό πού καί γιατί ἐμφανίστηκα στή γῆ; Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπάρξεώς μου; Ποιά εἶναι ἡ αἰτία καί ποιός ὁ προορισμός τῆς ἐπίγειας ζωῆς μου, αὐτοῦ τοῦ ταξιδιοῦ, πού εἶναι τόσο σύντομο σέ σύγκριση μέ τήν αἰωνιότητα ἀλλά τόσο μακρύ καί κουραστικό γιά μένα;

Ανάμεσα στα όντα της απέραντης κτίσεως βλέπω καί τόν εαυτό μου —τόν άνθρωπο. Ποιος είμαι εγώ; ’Από πού καί γιατί εμφανίστηκα στη γή; Ποιος είναι ο σκοπός της υπάρξεώς μου; Ποιά είναι η αιτία καί ποιος ο προορισμός της επίγειας ζωής μου, αυτού τού ταξιδιού, πού είναι τόσο σύντομο σε σύγκριση μέ την αιωνιότητα αλλά τόσο μακρύ καί κουραστικό γιά μένα; Έρχομαι σ’ αυτή τή ζωή ασυναίσθητα, χωρίς δική μου γνώση η συμφωνία καί φεύγω χωρίς τή θέλησή μου, σε ώρα ακαθόριστη καί απρόβλεπτη. Έρχομαι καί φεύγω σάν δούλος. Ακόμα χειρότερα —έρχομαι καί φεύγω σάν κτίσμα! Ζω στη γή χωρίς να γνωρίζω τό μέλλον. Δεν ξέρω τί θα μού συμβεί αύριο ή καί υστερ’ από λίγα λεπτά. Διαρκώς αντιμετωπίζω τό απροσδόκητο. Διαρκώς βρίσκομαι μέσα σε συνθήκες καί περιστάσεις πού μέ καθιστούν δέσμιο τους. Είναι η συνήθεια, είναι η ζωή πού περνά απερίσκεπτα... Συμφιλιώνομαι μέ μια τέτοια αφύσικη κατάσταση, πού, ωστόσο, δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη.

Ἡ ἐπίγεια ζωή

Η ΕΠΙΓΕΙΑ ΖΩΗ

Ο Κύριος, εξορίζοντας τον άνθρωπο από τον παράδεισο, τον τοποθέτησε απέναντι του στη γη, προκειμένου να τον βλέπει διαρκώς. Έτσι, διατηρώντας τόν πόθο καί την ελπίδα της επιστροφής στον παράδεισο, θα πενθούσε αδιάλειπτα μέ μετάνοια.

Η τοποθέτηση του Αδάμ ακριβώς απέναντι από τον παράδεισο φανερώνει ότι του δόθηκε ζωηρή ανάμνηση του τόπου της τρυφής. Του τον υπενθύμιζε, άλλωστε, η γη μέ τις ομορφιές της, ομορφιές πού διατηρήθηκαν ως έναν βαθμό καί μετά την αλλοίωσή της από την κατάρα του Θεού.

Η γη ορίστηκε τόπος μετάνοιας γιά τούς πρωτοπλάστους καί γιά όλο το ανθρώπινο γένος, πού θα προερχόταν απ’ αυτούς. Η επίγεια ζωή κάθε άνθρωπου είναι καιρός πού του δόθηκε γιά μετάνοια. Όλη η ανθρωπότητα πάνω στη γη πρέπει να είναι βυθισμένη σε μετάνοια καί σε απαρηγόρητο πένθος. Κανείς μας δεν πρέπει να προσκολλάται καρδιακά στα υλικά πράγματα του πρόσκαιρου τούτου κατοικητήριο μας πρέπει να συλλογίζεται διαρκώς την επουράνια πατρίδα μας, επιδιώκοντας μ’ όλες του τίς δυνάμεις την επιστροφή σ’ αυτήν. 

Ἡ ὑποταγή τοῦ ἀνθρώπου στόν διάβολο

Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ

Φοβερή συνέπεια της πτώσεως ήταν η υποδούλωση του άνθρωπου στον διάβολο καί η ένωσή του μ’ αυτόν χωρίς καμιάν αποστροφή. Γιά τή θλιβερή αυτή υποδούλωση μάς μιλάει ο όσιος Μακάριος ο Μέγας:

«Το βασίλειο του σκότους, δηλαδή ο ίδιος ο πονηρός άρχοντας, αφού αιχμαλώτισε τον άνθρωπο εξαρχής, κάλυψε καί έντυσε την ψυχή του μέ την εξουσία του σκότους ως εξής: Όπως έναν άνθρωπο που τον κάνουν βασιλιά, τον ντύνουν μέ βασιλικά ρούχα από τό κεφάλι μέχρι τά νύχια, έτσι έντυσε ο πονηρός άρχοντας την ψυχή καί όλη την υπόστασή της μέ την αμαρτία, μολύνοντάς την συνολικά καί αιχμαλωτίζοντας την στο βασίλειό του. Δεν άφησε ούτε ένα μέλος της ψυχής ελεύθερον από την εξουσία του, ούτε λογισμούς ούτε νου ούτε σώμα. Όλη την έντυσε με τον χιτώνα του σκότους...

Ἔργα ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ουσιώδης τιμωρία, ωστόσο, τού πεσμένου ανθρώπου συνίσταται στον ψυχικό θάνατο. Ο θάνατος αυτός βρήκε τον παραβάτη της θείας εντολής αμέσως μετά την παράβαση. Τότε ο άνθρωπος στερήθηκε τον θείο Ένοικο του, το Άγιο Πνεύμα, που αποτελούσε, θα λέγαμε, την ψυχή ολόκληρης της υπάρξεώς του, έμεινε μόνος μέ τή δηλητηριασμένη από την αμαρτία φύση του και ήρθε σε κοινωνία μέ τή φύση των δαιμόνων.

Λόγω της υποταγής τους στήν αμαρτία καί στον θάνατο, τά δύο στοιχεία της υπάρξεως του ανθρώπου, το υλικό (σώμα) καί το πνευματικό (ψυχή), διασπάστηκαν, απομονώθηκαν καί άρχισαν να εναντιώνονται τό ένα στο άλλο. Τό σώμα πολεμάει την ψυχή καί η ψυχή το σώμα. Η ψυχή, πάλι, βρίσκεται σε σύγκρουση μέ τον ίδιο της τον εαυτό, καθώς τα μέρη καί οι δυνάμεις της διαμάχονται μεταξύ τους. Ο όλος άνθρωπος βρίσκεται σε πλήρη διαταραχή καί σύγχυση.

Οἱ ἄγγελοι, καθώς εἶναι περιγραπτοί καί μεταβαίνουν ἀπό τόπο σέ τόπο, μᾶς φανερώνουν τή δόξα καί τό μεγαλεῖο τους.

Οι άγγελοι, καθώς είναι περιγραπτοί καί μεταβαίνουν από τόπο σε τόπο, μάς φανερώνουν τη δόξα καί το μεγαλείο τους. 
Χαρακτηριστικές καί σαφείς είναι οι ακόλουθες περιπτώσεις από την Αγία Γραφή: Ο αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς, εμφανίστηκε στον Ναό του Κυρίου την ώρα της δημόσιας Λατρείας, γιά ν’ αναγγείλει στον προφήτη Ζαχαρία, πού εκτελούσε εκεί τα ιερατικά του καθήκοντα, τη γέννηση τού Προδρόμου του Χριστού. Κατά την εμφάνισή του ο αρχάγγελος «στάθηκε στα δεξιά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος». Τον ίδιο αρχάγγελο έστειλε ο Θεός στήν πόλη της Γαλιλαίος Ναζαρέτ, στην Παναγία Παρθένο Μαριάμ, προκειμένου να της αναγγείλει ότι θα γινόταν Μητέρα του Υιού Του. «Μπήκε», λοιπόν, στο σπίτι της καί, αφού εκπλήρωσε την αποστολή του, «έφυγε απ’ αυτήν ο άγγελος». Σύμφωνα μέ τη διήγηση του ευαγγελιστού Μάρκου, οι μυροφόρες γυναίκες, πού ήρθαν στο μνήμα του Κυρίου γιά ν’ αλείψουν τό σώμα Του μέ αρώματα, «είδαν έναν νεαρό με Λευκή στολή να κάθεται στα δεξιά».

Οἱ ἰδιότητες τῶν πνευμάτων γίνονται φανερές ἀπό τίς σχετικές διηγήσεις τῆς Γραφῆς:

Οι ιδιότητες των πνευμάτων γίνονται φανερές από τίς σχετικές διηγήσεις της Γραφής:

Δύο άγγελοι με τη μορφή ανδρών έφτασαν βράδυ στα Σόδομα. Ο δίκαιος Λώτ, πού καθόταν κοντά στήν πύλη της πόλης, βλέποντάς τους καί περνώντας τους γιά οδοιπόρους, τους κάλεσε στο σπίτι του. Πράγματι, πήγαν. Οι Σοδομίτες, μόλις τό έμαθαν, αποφάσισαν να ασελγήσουν πάνω στούς ξένους. Περικύκλωσαν, λοιπόν, το σπίτι του Λώτ καί με φωνές απαιτούσαν να τούς παραδώσει τούς φιλοξενουμένους του. Ο Λώτ βγήκε έξω γιά να τους μεταπείσει, αλλά μάταια- εκείνοι, εξαγριωμένοι, του μίλησαν αισχρά καί απειλητικά. Ύστερα, σπρώχνοντάς τον βίαια, προσπάθησαν να σπάσουν την πόρτα. Τότε οι άγγελοι «άπλωσαν τά χέρια τους, τράβηξαν τον Λώτ μέσα στο σπίτι κι έκλεισαν την πόρτα. Καί τούς άνδρες, πού βρίσκονταν εκεί, στήν πόρτα του σπιτιού, τους τιμώρησαν με τύφλωση». Όταν ξημέρωσε, επειδή ο Λώτ καί η οικογένειά του αργούσαν να εγκαταλείψουν τά Σόδομα, πού θα καταστρέφονταν από τον Θεό, οι άγγελοι «πήραν από τό χέρι αυτόν, τη γυναίκα του καί τις κόρες του» καί «τους έβγαλαν έξω από την πόλη».

Συμπύκνωση τῆς παραδείσιας ὕλης. Οἱ Ἅγιοι μάρτυρες Δωροθέα καί Θεόφιλος μαρτύρησαν στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας ἐπί ἡγεμόνα Σαπρικίου μεταξύ τῶν ἑτῶν 284 - 304 μ.Χ. Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. κλπ.

Οι  Άγιοι μάρτυρες Δωροθέα και Θεόφιλος μαρτύρησαν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας επί ηγεμόνα Σαπρικίου μεταξύ των ετών 284 - 304 μ.Χ.

Όταν η αγία Δωροθέα, πού έμενε στήν Καισάρεια της Καππαδοκίας, καταδικάστηκε από τόν ηγεμόνα Σαπρίκιο σε αποκεφαλισμό, ένας ειδωλολάτρης δικηγόρος, ο Θεόφιλος, πού βρισκόταν εκεί, της φώναξε χλευαστικά:

—     Δωροθέα, θα μου στείλεις μήλα καί τριαντάφυλλα από τον κήπο του νυμφίου σου;

Καί η αγία τού απάντησε:

—     Βέβαια, θα σου στείλω!

Φτάνοντας στον τόπο του μαρτυρίου της, παρακάλεσε τον δήμιο να της επιτρέψει να προσευχηθεί γιά λίγο στον Θεό της. Μόλις τελείωσε την προσευχή, ένας άγγελος του Κυρίου εμφανίστηκε μπροστά της με τη μορφή νεαρού άνδρα απαράμιλλης ομορφιάς. Στα χέρια του κρατούσε τρία μεγάλα μήλα καί τρία κόκκινα τριαντάφυλλα. —     Σε παρακαλώ, είπε η αγία στον άγγελο, πήγαινέ τα στον Θεόφιλο καί πες του ότι τού τα στέλνει η Δωροθέα, όπως τού το υποσχέθηκε, από τον κήπο του Νυμφίου της.

Στίς παρακάτω δύο περιπτώσεις ἡ λεπτή ὕλη τοῦ παραδείσου, μέ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, συμπυκνώθηκε, γιά νά γίνει αἰσθητή στούς ἀνθρώπους.

Αξιομνημόνευτες είναι και δύο διηγήσεις για τους οσίους Παύλο τον Υποτακτικό και Ευφρόσυνο τον Μάγειρο, τις οποίες διέσωσε η εκκλησιαστική παράδοση. Τον όσιο Παύλο τον είδαν στον παράδεισο οι πιο ευλαβείς αδελφοί της μονής του, την ώρα του ύπνου τους, και τον όσιο Ευφρόσυνο τον είδε, επίσης, στον παράδεισο ο ηγούμενός του Βλάσιος, πέφτοντας σε έκσταση -κατάσταση στην οποία βρίσκονται συνήθως όσοι βλέπουν οράματα, όπως γίνεται φανερό καί από τίς Πράξεις τών Αποστόλων. 

Και στις δύο περιπτώσεις ο παράδεισος περιγράφεται ως μεγάλος κήπος με ανέκφραστη ωραιότητα καί υπέροχη ευωδία.

Τήν ἱκανότητα νά διατρέχουν τόν χῶρο μέ ἀστραπιαῖα ταχύτητα τήν ἔχουν ὄχι μόνο οἱ ἄγγελοι ἀλλά καί οἱ δαίμονες, οἱ ὁποίοι, μάλιστα, μποροῦν νά μεταφέρουν ἀπό τόπο σέ τόπο τόσο τήν παχιά καί ἄψυχη γήινη ὕλη ὅσο καί τούς ἀνθρώπους, ὅπως δείχνει τό ἀκόλουθο παράδειγμα ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ἀρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ.

Την ικανότητα να διατρέχουν τον χώρο με αστραπιαία ταχύτητα την έχουν όχι μόνο οι άγγελοι αλλά καί οι δαίμονες, οι οποίοι, μάλιστα, μπορούν να μεταφέρουν από τόπο σε τόπο τόσο την παχιά καί άψυχη γήινη ύλη όσο καί τους ανθρώπους, όπως δείχνει το ακόλουθο παράδειγμα από τον βίο του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ.

Μια νύχτα ο άγιος Ιωάννης, όπως πάντα, προσευχόταν. Τά μεσάνυχτα ήρθε ένας δαίμονας γιά να τον τρομάξει καί να τον αποσπάσει από την προσευχή. Ο άγιος είχε ένα μεγάλο δοχείο μέ καπάκι, που το χρησιμοποιούσε ως νιπτήρα. Εκεί μέσα, λοιπόν, μπήκε ο δαίμονας καί άρχισε να πλατσουρίζει στο νερό. Ο άγιος τον έδεσε με το σημείο του σταυρού καί τον έκλεισε στο δοχείο, βάζοντας από πάνω το καπάκι. Ο δαίμονας άρχισε να κραυγάζει μέ ανθρώπινη φωνή, ικετεύοντας τόν άγιο να τον λύσει καί να τον βγάλει από το δοχείο. Κι εκείνος τού είπε:

Ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων γίνεται φανερό ὅτι, σύμφωνα καί μέ τή διήγηση τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ ἀρχηγός τῶν πεσμένων ἀγγέλων, ὁ σατανᾶς, βρίσκεται στόν ἅδη, ἐνῶ στήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς ἐνεργοῦν οἱ δαίμονες κάτω ἀπό τίς ἐντολές ὁρισμένων βαθμοφόρων, πού εἶναι ἐπικεφαλής τους

Από τούς βίους των αγίων γίνεται φανερό ότι, σύμφωνα και με τη διήγηση της Αποκαλύψεως, ο αρχηγός των πεσμένων αγγέλων, ο σατανάς, βρίσκεται στον άδη, ενώ στην επιφάνεια της γης ενεργούν οι δαίμονες κάτω από τις εντολές ορισμένων βαθμοφόρων, που είναι επικεφαλής τους. Οι δαίμονες κατεβαίνουν στον άδη, προκειμένου να ενημερώσουν τον σατανά για τις ενέργειές τους στην επιφάνεια της γης και να λάβουν απ’ αυτόν εντολές, οδηγίες καί κατευθύνσεις.

Κάποτε ένας δαίμονας, που εμφανίστηκε στον όσιο Ανδρέα, του μίλησε γιά την πνευματική κατάπτωση των χριστιανών και τη ζοφερή κατάσταση του Χριστιανισμού στους έσχατους χρόνους:

—      Εκείνον τον καιρό οι άνθρωποι θα γίνουν πιο μοχθηροί από μας, τους δαίμονες. Τότε τα μικρά παιδιά θα είναι πολύ πιο πονηρά απ’ όσο είναι σήμερα οι μεγάλοι. Έτσι, θα πάψουμε πια να πολεμάμε τους ανθρώπους, μιας καί από μόνοι τους θα γνωρίζουν την κακία καί θα εκτελούν το θέλημά μας!

Ο όσιος Ανδρέας, γνωρίζοντας ότι οι δαίμονες δεν έχουν προγνωστική ικανότητα, ρώτησε τό πονηρό πνεύμα:

—      Καί πού τά ξέρεις εσύ αυτά;

—      Ο πατέρας μας, αποκρίθηκε ο δαίμονας, που κάθεται στον άδη, έχει μεγάλη πείρα και απαράμιλλη ευφυΐα. Πολλά ξέρει καί πολλά προβλέπει. "Έτσι, διδάσκει κι εμάς.

Ὅλες οἱ περιγραφές τοῦ παραδείσου ἀπό ἁγίους συμφωνοῦν μεταξύ τους. Ὁ ὅσιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης λέει ὅτι ὁ παράδεισος εἶναι τόπος πολύ ψηλός, ὡς τόν τρίτο οὐρανό, ὅτι εἶναι φυτεμένος ἀπό τόν Θεό μέ κάθε λογῆς εὐωδιαστά φυτά καί δένδρα, πάντοτε γεμάτα ἄνθη καί καρπούς, καί ὅτι διασχίζεται ἀπό ἕναν ποταμό, πού μοιράζεται σέ τέσσερις ἄλλους.

 Όλες οι περιγραφές του παραδείσου από αγίους συμφωνούν μεταξύ τους. Ο όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέει ότι ο παράδεισος είναι τόπος πολύ ψηλός, ως τόν τρίτο ουρανό, ότι είναι φυτεμένος από τον Θεό μέ κάθε λογής ευωδιαστά φυτά καί δένδρα, πάντοτε γεμάτα άνθη καί καρπούς, καί ότι διασχίζεται από έναν ποταμό, πού μοιράζεται σε τέσσερις άλλους.

Ο όσιος Ιωάσαφ, βασιλιάς της Ινδίας, απόστολος του Χριστού καί, τέλος, αναχωρητής της ερήμου, αξιώθηκε να δει τόν παράδεισο. Κάποτε, έπειτα από πολύωρη προσευχή μέ δάκρυα καί γονυκλισίες, σάν να τόν πήρε ένας ελαφρός ύπνος. Βλέπει τότε να τόν αρπάζουν κάποιοι φοβεροί άνδρες καί να τόν περιφέρουν σε τόπους πού ποτέ ώς τότε δεν είχε δει. Τελικά τον έφεραν σε μια πολύ μεγάλη πεδιάδα, πού ήταν γεμάτη ωραία κι ευωδιαστά λουλούδια.

 Εκεί είδε φυτά κάθε λογής, μέ καρπούς παράξενους καί θαυμαστούς, ωραίους στη θέα καί ελκυστικούς στην αφή. Τά φύλλα των δένδρων θρόιζαν απαλά καί μελωδικά από μια λεπτή αύρα καί, μέ την κίνησή τους, σκόρπιζαν μιαν υπέροχη ευωδία.

Τόν καιρό τοῦ Ἀντίχριστου, ὅταν θά ἔρθουν τά μεγάλα δεινά, ὅλοι οἱ ἀληθινά πιστοί θά κραυγάσουν προσευχητικά στόν Θεό. Θά κραυγάσουν γιά βοήθεια, γιά προστασία, γιά ἀποστολή τῆς θείας χάριτος, προκειμένου αὐτή νά τούς ἐνισχύσει καί να τούς καθοδηγήσει.

Τόν καιρό του Αντίχριστου, όταν θα έρθουν τά μεγάλα δεινά, όλοι οι αληθινά πιστοί θα κραυγάσουν προσευχητικά στον Θεό. Θα κραυγάσουν γιά βοήθεια, γιά προστασία, γιά αποστολή της θείας χάριτος, προκειμένου αυτή να τούς ενισχύσει καί να τούς καθοδηγήσει. Οι ανθρώπινες δυνάμεις καί των πιστών ακόμη ανθρώπων θα είναι ανεπαρκείς γιά ν’ αντισταθούν στις ενωμένες δυνάμεις των πεσμένων αγγέλων καί ανθρώπων, οι οποίοι θα μάχονται λυσσαλέα καί απεγνωσμένα, καθώς θα προαισθάνονται ότι «λίγος καιρός τούς απομένει».

Αλλά η θεία χάρη θα σκεπάσει τούς εκλεκτούς του Θεού. Θα τους κάνει να αποστραφούν τά θέλγητρα του πλάνου, να αψηφήσουν τίς απειλές του, να καταφρονήσουν τά θαύματά του. Θα τούς δώσει τή δύναμη να ομολογήσουν μέ ανδρεία τόν αληθινό Σωτήρα των ανθρώπων καί να αποκηρύξουν τόν ψευδομεσσία, πού θα έχει έρθει γιά να καταστρέφει τούς ανθρώπους.

Στίς θεῖες ἀποκαλύψεις τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας οἱ ψυχές τῶν κεκοιμημένων ἀνθρώπων ἐμφανίζονται μέ τή μορφή πού ἔχουν καί στήν Ἁγία Γραφή.

 Στις θείες αποκαλύψεις των αγίων της Εκκλησίας οι ψυχές των κεκοιμημένων ανθρώπων εμφανίζονται μέ τή μορφή πού έχουν καί στήν Αγία Γραφή.

Οι αξιωματούχοι του Ρωμαίου αυτοκράτορα Σέργιος καί Βάκχος μαρτύρησαν γιά την πίστη τους στον Χριστό. Ό Βάκχος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Ο Σέργιος, πού βρισκόταν στη φυλακή, όταν έμαθε γιά τή μαρτυρική τελείωση τού φίλου του, λυπήθηκε πολύ, επειδή δεν πέθανε κι αυτός μαζί του. Παρακαλούσε, λοιπόν, τόν Θεό μέ δάκρυα να τού χαρίσει τό στεφάνι τού μαρτυρίου. Τή νύχτα, ενώ αγρυπνούσε καί προσευχόταν κλαίγοντας, είδε ξαφνικά μπροστά του τόν Βάκχο κυκλωμένο από ουράνιο φώς. Τό πρόσωπό του ήταν σάν πρόσωπο Αγγέλου. Φορούσε μια λαμπρή στρατιωτική στολή. Παρηγόρησε καί ενίσχυσε τόν Σέργιο, αναγγέλλοντας του ότι πολύ σύντομα θα τελείωνε τόν μαρτυρικό του αγώνα καί θα έπαιρνε την ουράνια ανταμοιβή από τόν Κύριο Ιησού Χριστό.