Μ’ ἔμαθε νά προσεύχομαι κατανυκτικά καί μέ δάκρυα μία ἁπλή γυναικούλα…

 

 (Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης)

 

Ο επίσκοπος και η χαρισματική προσευχή μιας απλής γυναίκας

 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ανέφερε: «Μ’ έμαθε να προσεύχομαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα, που κατοικούσε στο Πέραμα Πειραιώς και την αποκαλούσαν περιφρονητικά όχι με τ’ όνομά της, αλλά με το παρατσούκλι “η Αυγουλού”, γιατί πούλαγε φρέσκα αυγά, να εξοικονομήση τον “άρτον τον επιούσιον”.

 

Ως περιοδεύων πέρασα μια μέρα απ’ το φτωχικό της σπίτι, για να εισπράξω μια συνδρομή για το περιοδικό ΖΩΗ. Η ίδια απουσίαζε και βρισκόταν εκεί το παιδί της, που διήρχετο την εφηβεία. Έκαιγε το καντήλι στο εικονοστάσι κι έκανα στο παιδί την πρότασι αν ήθελε μέχρι να ᾽λθη η μητέρα του να προσευχηθούμε λιγάκι. Κάπως αδιάφορα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και είπε ας προσευχηθούμε. Όταν τελειώσαμε την προσευχή, μου λέει κάπως χαριτολογώντας: Α, εσύ δεν ξέρεις να προσευχηθής! Εγώ κατεπλάγην απ’ την τολμηρή αυτή παρατήρησι και τον ρώτησα να μου εξηγήση, πως κατά τη γνώμη του πρέπει να προσεύχεται ένας Ορθόδοξος Χριστιανός; Εγώ, κύριε, μου λέει δεν ξέρω Θεολογία, αλλά βλέπω το παράδειγμα της μητέρας μου, που όταν προσεύχεται κραυγάζει συνεχώς “Κύριε Ελέησον”, πέφτει συνεχώς σε μετάνοιες, κτυπάει το στήθος της και τρέχουν ποτάμι τα δάκρυά της!

 

Μετά απ’ αυτή την αφήγησι, μεγάλωσε η επιθυμία μου να γνωρίσω αυτή την υπέροχη γυναίκα και να διδαχθώ κάτι απ’ τη χαρισματική προσευχή της.

Χαλκίδος Νικόλαος:Ἕνας μητροπολίτης ἀκραιφνής ὀρθόδοξος, ἀπό ἐκείνους πού ἀντιστάθηκαν σθεναρά στήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ...

Προς τας Ιεράς Μονάς και Ι. Ησυχαστήρια

Αδελφοί μου,

Άρχισε το Τριώδιο, προχώρησε η νηστεία και μετά χαράς έρχομαι και πάλι σε μια επαφή αισθητότερη μαζί σας. Αγαπητοί μου μοναχοί, η σκέψις μου φέτος πιο πολύ βρίσκεται κοντά σας, και η προσευχή μου εσωτερικά σας συνοδεύει.

Φαίνεται ο χειμώνας που περνάμε είναι βαρύς. Το κρύο πολύ. Οι δυσκολίες μεγάλες. Τα προβλήματα ποικίλα. Οι ερωτήσεις πολύπλοκες και φέρνουν πολύ κόσμο σε αγωνία ή αδιαφορία: Σαν να χάνουν την αίσθηση της παρουσίας της Εκκλησίας – μέσα σ’ όλες τις κοσμογονίες – και έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, χάνουν την αίσθηση της ζωής: του τί είναι ο άνθρωπος. Τί είναι ο Θεός-Πατέρας. Ποιό είναι το νόημα της ζωής και της υπάρξεώς μας.

Για όλα αυτά σας παρακαλώ αδελφοί μου μοναχοί, ζήσετε την κλήσι σας ολοκληρωτικά, ιδιαίτερα σε τούτη τη μεγάλη Τεσσαρακοστή των προβλημάτων και του χειμώνα που περνάμε. Κουραστείτε πιο πολύ στην άσκηση για να αναπαυθείτε, αναπαύοντας πολλούς.

Περάστε τις πύλες τις μετανοίας που μας ανοίγει το Τριώδιο. Προχωρείστε βαθιά στις τρίβους της σωτηρίας που μας ευθύνει η Θεοτόκος.

Όταν είναι χειμώνας, νιώθεις πιο πολύ την χάρη της ζεστασιάς, αν έχεις ζεστό σπίτι. Όταν ενσκύπτει θύελλα μεγάλη, απολαμβάνει πιο πολύ τη δύναμη του το δέντρο που έχει βαθιές ρίζες.

Όταν είναι πείνα μεγάλη, νιώθεις πιο πολύ τη γλύκα του ζεστού ψωμιού, που σου ετοιμάζει η μητέρα σου.

Και τώρα έχουμε χειμώνα, θύελλα και πείνα. Αλλά εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε σπίτι, έχουμε ρίζες και ψωμί.

Κύριέ μου, σήμερα ἤθελα νά Σοῦ πῶ πώς θέλω νά ἀνήκω σέ Σένα.

Κύριέ μου, σήμερα ἤθελα νά Σοῦ πῶ πώς θέλω νά ἀνήκω σέ Σένα.

Σοῦ τό ΄πα κι ἄλλες φορές. Τό ξέχασα ὅμως ἀρκετές φορές ἀπό τότε.
Σήμερα μέ βοηθεῖς νά Σοῦ τό ξαναζητήσω.
Σ΄εὐχαριστῶ καί Σέ παρακαλῶ, αὐτό τό δῶρο χάρισε τό στό παιδί Σου.
Βοήθησέ με, μέχρι τό βράδυ αὐτό νά σκέπτομαι.

Κύριε, Σύ ξέρεις τίς πληγές μου.
Ξέρεις ὅμως καί τήν προσπάθειά μου.
Τό ὄνομά Σου στά χείλη μου τό ἔχω συχνά.
Καί ἡ ἐπίκληση αὐτή κάνει θαύματα.

Κύριε, πρόφθασε Σύ τά σφάλματά μου...

Κύριε, πρόφθασε Σύ τά σφάλματά μου...
Τό ἔλεός Σου ἄς μέ καταδιώξει.
Χθές Τόν ἱκέτευα θερμά, ἐκοιμήθηκα στό πάτωμα καί Τοῦ εἶπα:
Νά, Κύριε, κοίταξε τό παιδί Σου. Ἀπό Σένα περιμένει τή λύση τῶν προβλημάτων του.
Τό κάνω αὐτό ὄχι γιά νά ἐκβιάσω μία λύση δική μου, ἀλλά γιά νά Σού πῶ, Κύριέ μου, πῶς μόνο σέ Σένα ἐλπίζει τό παιδί Σου, γί΄ αὐτό μήν ἀποστρέψεις τό πρόσωπό Σου. Καί ἦλθε τόσο γρήγορα ἡ παρηγοριά τοῦ Πνεύματός Του. Ἄς ἔχει δόξα!

Ἐξομολόγηση...τό μοναδικό παυσίπονο.

Χθες λούστηκα. Δοξασμένος ας είσαι Συ, Άσπιλε και Αμόλυντε Κύριε, που καταδέχεσαι να μας πλύνεις με το μυστήριο της εξομολογήσεως. Πόση ανακούφιση νοιώθω ύστερα από κάθε εξομολόγηση! Πόσοι δυστυχείς, όσοι δεν ξέρουν ακόμη αυτό το μοναδικό παυσίπονο.