Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση ὅτι πολλοί, κατ’ ὄνομα μόνο χριστιανοί, βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀναφέρουν τοὺς λόγους καὶ χωρὶς νὰ νοιάζονται. Ἁπλῶς ἀσχολοῦνται μὲ τὶς βιωτικὲς μέριμνες καὶ μόνο μ’ αὐτές. Καθετὶ ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἐντολές, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ τηροῦν στὴ ζωή τους, τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀντιδροῦν στὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄνετα θὰ ζοῦσαν καὶ σὲ μία χώρα ποὺ δὲν θὰ ὑπῆρχαν ναοί, δὲν θὰ ἀκούγονταν κηρύγματα καὶ δὲν θὰ γινόταν λόγος γιὰ προσευχή, γιὰ μετάνοια καὶ γενικὰ γιὰ ἀρετές.

Ἀνάμεσα σ’ αὐτὸ τὸ ἀδιάφορο πλῆθος ἐμφανίζονται συχνὰ ἄνθρωποι ὄχι γιὰ νὰ διδάξουν τὴν πίστη, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἀπαξιώσουν πλήρως καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν στὸ λαὸ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δημοκρατία, ὅπως οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους «ποὺ λένε τὸ φῶς σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι φῶς, τὴν ἀλήθεια ψέμα καὶ τὸ ψέμα ἀλήθεια, τὸ γλυκὸ πικρό, τὸ καλὸ κακὸ καὶ τὸ κακὸ καλό», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς συναντοῦ­με σὲ ὅλες τὶς τάξεις τῆς κοινωνίας. Καὶ στοὺς μορφωμένους καὶ ἀμόρφωτους, καὶ στοὺς πλούσιους καὶ στοὺς πτωχούς, καὶ στοὺς ἄρχοντες καὶ στοὺς ἀρχόμενους καὶ στοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖ­κες, σὲ μεγάλους καὶ μικρούς.

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Σεβασμός εἰς τούς Ἁγίους καί τήν λαϊκήν εὐσέβειαν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ σύγχρονοι χριστιανοὶ εὐλαβοῦνται ἰδιαίτερα τούς νέους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπισκέπτονται τοὺς τόπους, ὅπου ἔζησαν, δραστηριοποιήθηκαν πνευματικὰ καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ. Ὅσοι μάλιστα τοὺς εἶχαν γνωρίσει ἀπὸ κοντὰ καὶ ἐπικοινωνοῦσαν μαζί τους, συγκινοῦνται καὶ οἱ ἀναμνήσεις τους εἶναι πηγὴ πνευματικῆς ἀνανέωσης. Αὐτὸ τὸ βίωμα τὸ ἀνακοινώνουν μὲ ταπείνωση καὶ στοὺς γνωστούς τους, ποὺ δὲν εἶχαν εὐκαιρία νὰ γνωρίσουν ἁγίους ἄνθρωπους καὶ τοὺς δημιουργεῖται ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθοῦν τοὺς συγκεκριμένους τόπους.

Προφανῶς ἀναφερόμαστε σὲ προσκυνητὲς καὶ ὄχι σὲ περίεργους περιηγητὲς τοῦ λεγόμενου θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ. Οἱ πρῶτοι ἔχουν ζῶσα πίστη, τοὺς διακρίνει ἡ εὐσέβεια καὶ εἶναι ἄνθρωποι ποὺ γνωρίζουν τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ χάρη καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων. Οἱ δεύτεροι ἐπισκέπτονται φημισμένους τόπους, ὅπως ἐπισκέπτονται καί ἕναν ἀρχαιολογικὸ χῶρο, καὶ ἁπλῶς θαυμάζουν ἔργα τοῦ παρελθόντος χωρὶς νὰ δέχονται πνευματικὰ μηνύματα.

Ἐκεῖνο ποὺ ἐντυπωσιάζει στὶς μέρες μας εἶναι τὸ ἀτέλειωτο ποτάμι τῶν προσκυνητῶν ποὺ ἐπισκέπτονται τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στὴ Σουρωτή, τὴν Παναγούδα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἀσκήτεψε τὰ τευλευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὴν Κόνιτσα, ὅπου εἶναι τὸ πατρικὸ σπίτι τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ μοναστήρι τοῦ Στομίου, στὴ χαράδρα τοῦ ποταμοῦ Ἀώου, ποὺ μόνασε ἐπὶ μία τετραετία (1958-1962). Αὐτὴ ἡ ἀθρόα προσέλευση προσκυνητῶν στὰ μέρη αὐτὰ συνεχίζεται συνεχῶς αὐξανόμενη καὶ ἂς ἔχουν περάσει τριάντα καὶ πλέον χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου (12 Ἰουλίου 1994).

Θεολογικός Λόγος Ἔλεγχος κατὰ τῶν Σημερινῶν Ἐπισκόπων καὶ Θεολόγων.

Κωφίδης Εὐάγγελος

(Ἀναφορὰ στὸ Παράδειγμα τοῦ Ἁνανία καὶ τῆς Σαπφείρας)

«Μέγα τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας· ὁ Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι…» (Α΄ Τιμ. 3:16).

Ἀλλὰ σήμερα, οἱ ποιμένες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κηρύττουν αὐτὸ τὸ μυστήριον, ἀρνοῦνται τὴν ἁγιότητά του μὲ τὰ ἔργα τους. Ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἁνανία καὶ τὴν Σαπφείρα (Πράξ. 5:1-11) δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἱστορικὴ διήγηση· εἶναι θεϊκὴ προειδοποίηση γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ θαρροῦν ὅτι μποροῦν νὰ παίζουν μὲ τὴν Ἁγία Πίστη καὶ νὰ διακωμῳδοῦν τὴν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἀπὸδειξη τῆς Ψεύτικης Εὐσέβειας

Ὁ Ἁνανίας καὶ ἡ Σαπφείρα ἐφαίνονταν εὐσεβεῖς· εἶχαν προσφέρει μέρος τῆς περιουσίας τους στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔκλεψαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, νομίζοντας ὅτι μποροῦν νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀποστόλους καὶ νὰ δοξαστοῦν ὡς δωρητές. Ὁ Θεὸς τοὺς ἔκοψε στοὺς τόπους, δείχνοντας ὅτι ἡ ὑπόκριση εἶναι θανάσιμη.

Σήμερα, ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι κάνουν τὸ ἴδιο:

Ἀληθινή εὐσέβεια εἶναι ἡ εὐαρέστηση στόν Κύριο, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 279. Αληθινή ευσέβεια είναι η ευαρέστηση στον Κύριο, Αββά Μαρκου-Τά 226 κεφάλαια περί αυτών που νομίζουν ότι από τα έργα τους, Φιλοκαλία τόμος Α', 5-3-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 5-3-2022

https://youtu.be/8rKQL7JKUvk

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 5-3-2022

Τί εἶναι εὐσέβεια, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 Τί εἶναι εὐσέβεια, ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α΄, 6-10-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com Κάνετε ἐγγραφή στό κανάλι μας "Κύριος Ἰησοῦς Χριστός Kyrios Ihsous Hristos" τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://www.youtube.com/channel/UCEtO...

Τί εἶναι εὐσέβεια, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΜΑΣ "ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ" ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. ΑΡΧΙΜ. ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ κλικ εδώ https://www.youtube.com/channel/UC1VN... https://www.facebook.com/patir.savvas (γιά ἐπικοινωνία)

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ 6-10-2021

https://youtu.be/cJxLzhyMC1g

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ 6-10-2021

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 30-7-2021

https://youtu.be/QIMX1Rjp7_Y

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 30-7-2021

Ἡ ἀξία τοῦ κόπου (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.

Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο, γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.

Σὲ μιὰ λοιπὸν τέτοια ἐπίσκεψή του συνάντησε στὸν δρόμο του μιὰ γερόντισσα, κι ἀμέσως κατάλαβε ὅτι κι αὐτὴ κατευθυνόταν μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ Μοναστήρι. Τότε ὁ Ἅγιος ἔκανε νόημα στὸν ὁδηγὸ νὰ σταματήσει καὶ προσκάλεσε τὴ γριούλα νὰ ἀνέβει στὸ αὐτοκίνητο, γιατί, ὅπως τῆς ἐξήγησε, κι ἐκεῖνος πήγαινε ὅπου καὶ αὐτή.

–Σ’ εὐχαριστῶ, παιδί μου, τοῦ ἀπάν­τη­σε ἡ γριούλα, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι φτωχή.

Ὁ Ἅγιος τότε τῆς χαμογέλασε καὶ τὴ διαβεβαίωσε ὅτι δὲν θὰ πλήρωνε τίποτε, μιὰ καὶ τὸ αὐτοκίνητο ἦταν νοικιασμένο ἀπὸ ἐκεῖνον.

Τότε ἡ γερόντισσα τοῦ εἶπε:

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ὁ εὐσεβής εἶναι καί εὐγενής!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ο ευσεβής είναι και ευγενής!

Μεγάλη σημασία έδινε ο άγιος Πατέρας Ιωάννης στην ευγένεια που πρέπει να χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα τους Χριστιανούς! Και επειδή έδινε πολύ μεγάλη βαρύτητα στην ευλάβεια, την οποία θεωρούσε θεμέλιο της πνευματικής ζωής, συνέδεε τα δύο αυτά χαρίσματα άρρηκτα μεταξύ τους! 

Πολλές φορές που πηγαίναμε να τον συναντήσουμε μας μιλούσε για την ευλάβεια και την ευγένεια, λέγοντας:

" Ο ευσεβής άνθρωπος είναι και ευγενής "! Και είχε δίκιο, γιατί δεν μπορούμε να λέμε ότι έχουμε ευλάβεια προς τον Θεό και την ίδια στιγμή να μην είμαστε ευγενείς προς τον κάθε συνάνθρωπό μας, που είναι η εικόνα Του! Δυστυχώς αρκετές φορές, όσοι θέλουμε να ονομαζόμαστε Χριστιανοί δεν έχουμε την ευγένεια που θα έπρεπε σε ανθρώπους που θεωρούμε ότι δεν έχουν την δική μας "αξία" και "πνευματικότητα".

Ἡ ὠφέλεια τῆς εὐσέβειας καί οἱ ἄθεοι (Α΄ Τιμ. 4, 9-15), 31-1-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 Κήρυγμα_

Ἡ ὠφέλεια τῆς εὐσέβειας καί οἱ ἄθεοι (Α΄ Τιμ. 4, 9-15), Ἐπ. Σταυρουπόλεως Νικηφ. Θεοτόκη- Ὁμιλία κατά τῶν μή μεριμνώντων περί ψυχῆς, 31-1-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com​, http://hristospanagia.gr​ καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Εὐ­λά­βεια καί πό­θος Θε­ο­μη­το­ρι­κός

Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Ρώ­τη­σε κά­ποι­ος μο­να­χός τόν γε­ρω–Νι­κή­τα ἀ­πό τήν Σταυ­ρο­νι­κη­τια­νή Κα­λύ­βη τῆς Πα­να­γί­ας Κα­ζάν­σκας, χά­ριν ὠ­φε­λεί­ας καί οἰ­κο­δο­μῆς, τί κα­νό­να κά­νει. Ἀ­πήν­τη­σε: «Ὁ Γέ­ρον­τάς μου στό κοι­νό­βιο μοῦ εἶ­πε νά κά­νω 6 κομ­πο­σχο­ί­νια τοῦ Κυ­ρί­ου καί 6 τῆς Πα­να­γί­ας. Ἐ­γώ τά κά­νω ὅ­λα στήν Πα­να­γί­α. Ἡ τι­μή στήν Πα­να­γί­α σώ­ζει. Ὁ Κύ­ριος χαί­ρε­ται, ὅ­ταν τι­μᾶ­με τήν μη­τέ­ρα Του. Ὅ­ποι­ος τι­μᾶ τήν Πα­να­γί­α πού θή­λα­σε τόν Κύ­ριο τοῦ σύμ­παν­τος, πε­ρισ­σό­τε­ρο θά τι­μᾶ τόν ἴ­διο τόν Κύ­ριο. Ἡ Πα­να­γί­α εἶ­ναι μάν­να· ξέ­ρεις τί θά πεῖ μάν­να;». Ἐ­δῶ ὁ λό­γος δι­α­κό­πη­κε ἀ­πό τούς λυγ­μούς τοῦ Γέ­ρον­τα πού φαι­νό­ταν σάν ἕ­να μι­κρό παι­δά­κι μέ ἀ­γά­πη ἀ­νυ­πέρ­βλη­τη πρός τήν Πα­να­γί­α–μη­τέ­ρα του. Αὐ­τή ἡ εὐ­λά­βεια καί ὁ παρ­θε­νι­κός πό­θος πού ἀ­νά­βει τό πῦρ τό ἐγ­κάρ­διο στίς καρ­δι­ές τῶν ἁ­γι­ο­ρει­τῶν μο­να­χῶν, ὀ­μορ­φαί­νει καί ἀ­ρω­μα­τί­ζει τήν μο­να­χι­κή τους ζω­ή.

Ὁ γε­ρω–Νι­κή­τας, τε­τρω­μέ­νος καί αὐ­τός ἀ­πό Θε­ο­μη­το­ρι­κό πό­θο κα­τά­καρ­δα, ἦ­ταν λά­τρης καί δοῦ­λος τῆς Πα­να­γί­ας τῆς Κα­ζάν­σκας. Εἶ­χε στό κελ­λί του θαυ­μα­τουρ­γή εἰ­κό­να, ἀν­τί­γρα­φο τῆς Πα­να­γί­ας τοῦ Κα­ζάν. Μπρο­στά στήν εἰ­κό­να ἔ­και­γε ἀ­κοί­μη­το πάν­τα ἕ­να καν­τή­λι μέ με­γά­λη φλό­γα καί σχε­δόν πάν­τα ἕ­να με­γά­λο κε­ρί. Τήν εἶ­χε το­πο­θε­τή­σει στήν μέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Γέ­μι­ζε ὅ­λο τόν χῶ­ρο. Ὅταν ἐρ­γα­ζό­ταν στόν Παν­το­κρά­το­ρα καί ἔ­με­νε τή νύ­χτα ἐ­κεῖ, ἐρ­χό­ταν δύο ὧ­ρες πε­ζο­πο­ρί­α καί ἄ­να­βε τό καν­τή­λι καί ξα­να­γύ­ρι­ζε. Ὅ­λες τίς πτω­χές οἰ­κο­νο­μί­ες του τίς πρό­σφε­ρε θυ­σί­α στήν Πα­να­γί­α γιά λά­δι, κε­ρί καί θυ­μί­α­μα.

Ὅ­ταν ἔ­λει­πε, πο­τέ δέν κλε­ί­δω­νε τό Κα­λύ­βι του. Κά­πο­τε πού εἶ­χαν γί­νει κλο­πές σέ Κελ­λιά τῆς πε­ρι­ο­χῆς, τόν ρώ­τη­σαν πῶς δέν φο­βᾶ­ται νά μήν τόν κλέ­ψουν∙ ἀ­πήν­τη­σε: «Ἐ­γώ ἦρ­θα νά φυ­λά­ξω τήν Πα­να­γί­α ἤ ἡ Πα­να­γί­α ἐ­μέ­να;» καί πράγ­μα­τι, παρ᾿ ὅ­τι ἦ­ταν νύ­χτα–μέ­ρα ἀ­νοι­χτό τό Κελ­λί του, δέν χά­θη­κε τί­πο­τε.

Εἶ­χε ἀ­γά­πη καί ἐμ­πι­στο­σύ­νη στήν Πα­να­γί­α καί ἐ­κε­ί­νη τόν βο­η­θοῦ­σε σάν παι­δί της. «Κάποτε», δι­η­γή­θη­κε, «ἀρ­ρώ­στη­σα ἄ­γνω­στο ἀ­πό τί καί ἔ­μει­να ἀκί­νη­τος στό κρεβ­βά­τι γιά τέσ­σε­ρα με­ρό­νυ­χτα, χω­ρίς νά φά­ω καί νά πι­ῶ τί­πο­τε. Με­τά σύρ­θη­κα καί πῆ­γα μπρο­στά στήν εἰ­κό­να τῆς Πα­να­γί­ας καί μέ κλά­μα­τα καί πολ­λά δά­κρυ­α τήν πα­ρα­κά­λε­σα νά μέ κά­νη κα­λά γιά νά με­τα­νο­ή­σω, δι­ό­τι αἰ­σθα­νό­μουν ὅ­τι δέν εἶ­μαι ἕ­τοι­μος

Ὁ γάμος κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο

  

Ἐπιλογὴ ἀποσπασμάτων – τίτλοι – μετάφραση:

π. Χρίστου Κυριαζόπουλου

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀφιερώνει πάρα πολλὲς σελίδες τῶν ἔργων του σὲ θέματα γάμου. Παραθέτουμε σὲ μετάφραση ἕνα ἐλάχιστο δεῖγμα ἀποσπασμάτων (οἱ ἐντὸς παρενθέσεων ἀριθμοὶ παραπέμπουν στὴν Ἑλληνικὴ Πατρολογία τοῦ Migne):

ΤΙΜΙΟΣ Ο ΓΑΜΟΣ

Καὶ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐθνικοί, θεωροῦμε τίμιο πρᾶγμα τὸν γάμο. Καὶ εἶναι τίμιο (61, 103).

Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ

Γιὰ τὴ γυναῖκα ἂς μὴν ὑπάρχει τίποτε πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὸν ἄνδρα της, γιὰ τὸν ἄνδρα τίποτε πιὸ ἐπιθυμητὸ ἀπὸ τὴ γυναῖκα του. Ἡ ὁμόνοια ἀνάμεσα στὴ γυναῖκα καὶ στὸν ἄνδρα συγκρατεῖ τὴ ζωὴ καὶ συνέχει τὸν κόσμο ὁλόκληρο… Ὅταν ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα μαλώνουν μεταξύ τους, τότε δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ τοὺς εὐχαριστήσει οὔτε ὁ πλοῦτος οὔτε τὰ καλὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πολλὰ παιδιὰ οὔτε ἡ δύναμη καὶ ἡ ἐξουσία οὔτε ἡ δόξα καὶ ἡ τιμὴ οὔτε οἱ ἀπολαύσεις καὶ ἡ πολυτέλεια οὔτε κάποια ἄλλη εὐτυχία (51, 369). Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς πλοῦτος, αὐτὴ ἡ πιὸ.... μεγάλη περιουσία, τὸ νὰ μὴν ὑπάρχει διχόνοια ἀνάμεσα στὸν ἄνδρα καὶ στὴ γυναῖκα, ἀλλὰ νὰ εἶναι οἱ δυό τους ἑνωμένοι σὰν ἕνα σῶμα (53,357). Ὅταν ὑπάρχει ὁμόνοια καὶ εἰρήνη καὶ σύνδεσμος ἀγάπης μεταξὺ γυναικὸς καὶ ἀνδρός, ἐκεῖ συρρέουν ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ τὸ ἀνδρόγυνο δὲν κινδυνεύει ἀπὸ καμμιὰ ἐπιβουλή, γιατί περιβάλλεται ἀπὸ ἕνα μεγάλο καὶ ἀκατανίκητο τεῖχος, ποὺ εἶναι ἡ κατὰ Θεὸν ὁμόνοια (53, 360). Ὅπου ὑπάρχει ἄνδρας καὶ γυναίκα καὶ παιδιὰ καὶ ὁμόνοια καὶ ἀγάπη, καὶ εἶναι ὅλοι συνδεδεμένοι μὲ τὰ δεσμὰ τῆς ἀρετῆς, ἐκεῖ ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ Χριστός. Ὁ Χριστὸς δὲν ζητάει χρυσοστό- λιστες ὀροφὲς οὔτε ἀστραφτεροὺς κίονες οὔτε πανέμορφα μάρμαρα, ἀλλὰ ὡραιότητα ψυχῆς καὶ ὀμορφιὰ διανοίας καὶ τραπέζι γεμάτο δικαιοσύνη καὶ φορτωμένο μὲ καρποὺς ἐλεημοσύνης (54, 616).

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ

Πρῶτα – πρῶτα, νὰ ζητᾶς γιὰ τὴν κόρη σου ἄνδρα ποὺ νὰ εἶναι πραγματικὸς ἄνδρας καὶ προστάτης της, γιατί δὲν θὰ τοῦ παραδώσεις μιὰ δούλη, ἀλλὰ τὴ θυγατέρα σου. Μὴ ζητᾶς ἀπὸ αὐτὸν χρήματα, μὴ ζητᾶς λαμπρὴ καταγωγή, οὔτε σπουδαία ἰδιαίτερη πατρίδα.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Ἡ εὐσέβεια εἶναι κολώνια, ἐνῶ ἡ εὐλάβεια εἶναι θυμίαμα»

 Εὐλάβεια εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἡ συστολή, ἡ πνευματικὴ εὐαισθησία. Ὁ εὐλαβὴς μπορεῖ νὰ σφίγγεται, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ σφίξιμο στάζει μέλι στὴν καρδιά του· δὲν τοῦ κάνει μαρτυρικὴ τὴν ζωή, ἀλλὰ τὸν εὐχαριστεῖ. 

Οἱ κινήσεις του εἶναι λεπτές, προσεγμένες. Αἰσθάνεται ἔντονα τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, τῶν Ἀγγέλων, τῶν Ἁγίων. Νιώθει δίπλα του τὸν Φύλακα Ἄγγελο νὰ τὸν παρακολουθῆ. Ἔχει συνέχεια στὸν νοῦ του ὅτι τὸ σῶμα του εἶναι Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ζῆ ἁπλά, ἁγνὰ καὶ ἁγιασμένα.

Παντοῦ συμπεριφέρεται μὲ προσοχὴ καὶ συστολὴ καὶ νιώθει ζωντανὰ ὅλα τὰ ἱερά. Προσέχει λ.χ. νὰ μὴν εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη του οἱ εἰκόνες.

 Δὲν βάζει ἐκεῖ ποὺ κάθεται, στὸν καναπὲ ἢ στὴν καρέκλα, τὸ Εὐαγγέλιο ἢ ἕνα πνευματικὸ βιβλίο κ.λπ. Ἂν δῆ μιὰ εἰκόνα, σκιρτᾶ ἡ καρδιά του, βουρκώνουν τὰ μάτια του. Ἀλλὰ καὶ μόνον τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ νὰ δῆ κάπου γραμμένο, τὸ ἀσπάζεται καὶ αὐτὸ μὲ εὐλάβεια καὶ γλυκαίνεται ἐσωτερικὰ ἡ ψυχή του.

Δέν ἔχω τίποτα ἄλλο νά προσφέρω στόν Ἅγιο, πέρα ἀπό τόν κόπο μου αὐτό.

 

Διηγούνται ένα περιστατικὸ απὸ τη ζωὴ του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Του μεγάλου αυτού Σέρβου Θεολόγου και προσφάτως αναγνωρισθέντος Αγίου της Εκκλησίας.

Πρέπει να ήταν το έτος 1929, δηλαδὴ όταν ο Άγιος ήταν σε ηλικία 35 ετών. Ήταν καλοκαίρι, και ξεκίνησε απὸ το Βράνιε με προορισμὸ το Μοναστήρι του Αγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στο Μοναστήρι αυτό, με το οποίο και είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ είχε μεγάλη αγάπη στον Άγιο Πρόχορο. Ήταν ήδη Καθηγητὴς Πανεπιστημίου στη Θεολογικὴ Σχολὴ στο Βελιγράδι.

Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και γι' αυτὸ αρκετὰ κουραστικός. Ο Άγιος, για να υπερνικά αυτὲς τις δυσκολίες, χρησιμοποιούσε κάποιο απλὸ αυτοκίνητο, για να διασχίσει τον βουνήσιο δρόμο, που οδηγούσε στο Μοναστήρι.

Σε μιὰ λοιπὸν τέτοια επίσκεψή του συνάντησε στο δρόμο του, μιὰ γερόντισσα, κι αμέσως κατάλαβε ότι κι αυτὴ κατευθυνόταν με τα πόδια προς το Μοναστήρι. Τότε ο Άγιος έκανε νόημα στον οδηγὸ να σταματήσει και προσκάλεσε τη γριούλα να ανέβει στο αυτοκίνητο, γιατί, όπως της εξήγησε, κι εκείνος πήγαινε όπου και αυτή.

- Σ' ευχαριστώ, παιδί μου, του απάντησε η γριούλα, αλλὰ εγὼ είμαι φτωχή.

Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἡ ἐνδυμασία τῆς γυναικός

Η ENΔΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν- Δρος Θεολογίας

Ἡ ἄποψη ὅτι τὸ θέμα τῆς ἀμφίεσης τῆς γυναικός, μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἀγῶνος καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς, δὲν εἶναι καὶ τόσο σημαντικό, εἶναι λανθασμένη.

Ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα ἀκόμη ὑπῆρχε ἡ γνώμη ὅτι ὅταν ἡ γυναίκα δὲν προσέξη τὴν σεμνὴ ἐνδυμασία ἀποβάλλει καὶ τὴν αἰδώ: «Ἅμα δὲ κιθῶνι (χιτῶνι) ἐκδυομένῳ συνεκδύεται καὶ τὴν αἰδῶ γυνή» (Ἡροδότου, Ἱστορία, 1, 8, 14).

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη βλέπουμε ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Δημιουργός μας Θεὸς φρόντισε νὰ ἐνδύση τὰ γυμνὰ σώματα τῶν πρωτοπλάστων μετὰ τὴν πτώση τους: «Καὶ ἐποίησεν κύριος ὁ θεὸς τῷ Ἀδὰμ καὶ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ χιτῶνας δερματίνους καὶ ἐνέδυσεν αὐτούς» (Γέν. 3, 21). Ἡ ἐνδυμασία ἐδόθη στὸν ἄνθρωπο μετὰ τὴν παρακοή του, γιὰ νὰ καλύπτη τὸ σῶμα του καὶ νὰ ἐνθυμῆται τὴν πτώση του καὶ τὴν ἀπογύμνωσή του ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Κι αὐτὸ τὸ ἔκαμε ὁ Θεὸς «πρὸς τὸ μὴ γυμνοὺς εἶναι καὶ ἐνασχημονεῖν», κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο (βλ. PG 53,149).

Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἡ ἐνδυμασία ὑφίσταται ὡς κάλυψη τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ,  δηλαδή τοῦ σώματός μας (πρβλ. Α´ Κορ. 3, 16. 6, 19. Β´ Κορ. 6, 16),  ἀλλὰ καὶ ὡς σφραγίδα ἁγνότητος, συνεχοῦς νήψεως καὶ ὑγείας πνευματικῆς ( Πρβλ. Μάρκ. 5, 15. Λουκ. 8, 35).

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Ἄλλο εὐσέβεια καί ἄλλο εὐλάβεια»

Άλλο ευσέβεια και άλλο ευλάβεια;

Άλλο το ένα, άλλο το άλλο!

Η ευλάβεια εμπεριέχει τις έννοιες : προσοχή, προφύλαξη, φροντίδα, μέριμνα, φρόνηση, σύνεση.

Η ευσέβεια είναι κυρίως χαρακτηρισμός που προήλθε από ευσεβή διαγωγή δηλαδή από σεβασμό προς τον Θεό (αλλά και τους γονείς).

Είναι δύο έννοιες πολύ κοντά η μία στην άλλη αλλά ταυτόχρονα βρίσκονται και σε απόσταση.

Ο γέροντας Παΐσιος συχνά έλεγε:

Άλλο ευλάβεια και άλλο ευσέβεια – όπως η Ορθόδοξη Ανατολική ευλάβεια διαφέρει από την Δυτική ευρωπαϊκή ευσέβεια.

Ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια (γ).Δημιουργός: Ὁ Θεός ἤ ἐμεῖς;

π. Δημητρίου Μπόκου

Πολ λοὶ ἄν θρω ποι σή με ρα θὰ δι α φω νοῦ σαν μὲ τὴ στά ση τοῦ Ἰὼβ ἔ ναν τι τοῦ Θε οῦ κατὰ τὴν ὥρα τῆς φοβερῆς δοκιμασίας του (βλ. ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 383, Ἰ ούν. 2015). Καὶ αὐ τό, για τὶ σή με ρα ὅ λο καὶ λι γό τε ρο οἱ ἄν θρω ποι ἔ χουν τὴ δι ά θε ση νὰ ἐκ χω ρή σουν στὸν Θε ὸ δι και ώ μα τα ἐ πὶ τῶν κε κτη μέ νων τους. Δὲν τὸν ἀ να γνω ρί ζουν Κύ ριό τους.

Ἰ δι αί τε ρα ἰ σχύ ει αὐ τὸ προ κει μέ νου γιὰ τὰ παι διά τους. Οἱ γο νεῖς τὰ θε ω ροῦν ἀ πο κλει στι κὸ κτῆ μα τους. Δὲν ἐν νο οῦν νὰ ἀ φή σουν κα νέ να, οὔ τε τὸν Θε ό, νὰ πα ρεμ βλη θεῖ στὴ σχέ ση τους μα ζί τους. Τὰ θέ λουν ὁ λωσ δι ό λου δι κά τους. Ἰ δί ως ἂν τὰ ἀ πέ κτη σαν μὲ δυ σκο λί α, σύ νη θες πράγ μα σή με ρα. Γι’ αὐ τὸ καὶ τοὺς εἶ ναι ἀ δι α νό η το νὰ χαθεῖ κά ποι ο παι δί τους, νὰ τὸ πά ρει ὁ Θε ὸς πρὶν τὴν ὥ ρα του. Ἀ κό μα καὶ συ νει δη τοὶ Χρι στια νοὶ δείχνουν ἐ ξαι ρε τι κὴ δυ σκαμ ψί α στὸ ζή τη μα αὐ τό. Ἐ ξε γεί ρον ται καὶ δυ σα να σχε τοῦν ἐ ναν τίον τοῦ Θε οῦ, ὅ ταν ἐ πι συμ βεῖ κάτι τέτοιο. Ἡ λο γι κὴ τοῦ Ἰ ὼβ τοὺς φαί νε ται ἀ κα τα νό η τη.

Ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια (α)

Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΙΩΒ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ Ἰὼβ (6 Μαΐου) ἦταν ἄνθρωπος ἄμεμπτος ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἀποφάνθηκε ὅτι δὲν ὑπῆρχε πάνω στὴ γῆ πιὸ ἐνάρετος καὶ θεοσεβὴς ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτόν. Ὁ Σατανᾶς ὅμως ἀντέταξε ὅτι ἡ ἀρετὴ τοῦ Ἰὼβ δὲν εἶναι γνήσια. Κατὰ τὴ γνώμη του, ὁ Ἰὼβ σεβόταν τὸν Θεό, ἐπειδὴ ἔλαβε ἀπὸ αὐτὸν πολλὰ ἀγαθά. Ὁ Ἰὼβ εἶχε ἑπτὰ χιλιάδες πρόβατα, τρεῖς χιλιάδες καμῆλες, χίλια βόδια καὶ πεντακόσια γαϊδούρια. Γιὰ τὴ φύλαξή τους εἶχε τεράστιο ἀριθμὸ ὑπηρετῶν. Εἶχε ἐπίσης ἀποκτήσει καὶ δέκα παιδιά, ἑπτὰ γιοὺς καὶ τρεῖς θυγατέρες.

Γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι ἡ ἀρετὴ τοῦ Ἰὼβ εἶναι ἀληθινὴ καὶ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἀγαθά του, ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἄδεια στὸν Σατανᾶ νὰ τὸν δοκιμάσει. Ἔτσι λοιπὸν σὲ μία καὶ μόνο μέρα ὁ δίκαιος Ἰὼβ ἔλαβε ἀπανωτά, τὴ μία πάνω στὴν ἄλλη, τὶς χειρότερες εἰδήσεις.