«Εἶναι ἀσύλληπτη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον»

Τοῦ παμμακαρίστου πυρσοῦ τῆς οἰκουμένης

Ἁγίου ἸΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

τοῦ κήρυκος τῆς μετανοίας καί ἐλεημοσύνης

Τρέξε πρός τόν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἀντί μικρῶν πραγμάτων σοῦ παρέχει μεγάλα. Ἀλλά οὔτε αὐτά δέν ἀνεχόμεθα νά ἀκούωμεν καί σπεύδομεν ἐκεῖ ὅπου γίνονται συμπλοκαί καί πόλεμος, καί πυγμαχίαι καί δίκαι καί συκοφαντίαι. Ἄρα λοιπόν δέν ἔχει δίκαιον ὁ Θεός νά μᾶς ἀποστρέφεται καί  νά μᾶς τιμωρῇ, ὅταν εἰς ὅλα μᾶς παρέχη τόν ἑαυτόν Του καί ἐμεῖς ἀντιδρῶμεν;

Εἶναι εἰς τόν καθένα ὁπωσδήποτε φανερόν. Διότι,

ἐάν θέλης νά καλλωπισθῆς, λέγει, στολίσου μέ τόν ἰδικόν μου καλλωπισμόν (Α' Κορ. 15, 53)· 

ἐάν θέλης νά ὁπλισθῇς, ὁπλίσου μέ ἰδικά μου ὅπλα (Ρωμ. 13,12)· 

ἐάν θέλης νά ἐνδυθῇς, φόρεσε τό ἰδικόν μου ἔνδυμα (Γαλ. 3, 37)· 

Ματαιότης ματαιοτήτων τά πάντα ματαιότης

 Άκουσε τι λέγει ο Σολομώντας, που γνώρισε τα παρόντα πράγματα· «έχτισα», λέγει, «για τον εαυτό μου σπίτια, φύτεψα κήπους και παραδείσους, αμπελώνες και πισίνες με νερά, απέκτησα χρυσό και άργυρο, όρισα να μου τραγουδούν τραγουδιστές και τραγουδίστριες, απέκτησα πρόβατα και βόδια» (Εκκλ. 2, 4-8). Πραγματικά κανένας δεν έκαμε τόσο τρυφηλή ζωή, κανένας δεν υπήρξε τόσο ένδοξος, κανένας τόσο σοφός, κανένας τόσο άρχοντας, κανένας δεν είδε τα πράγματα να συμβαίνουν τόσο πολύ όπως τα ήθελε αυτός. Τι λοιπόν; Τίποτε από αυτά δεν ωφελήθηκε· αλλά τι λέγει μετά από όλα αυτά; «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1, 2). Όχι απλώς ματαιότητα, αλλά σε υπερβολικό βαθμό;
Ας πεισθούμε στον Σολομώντα, παρακαλώ, που έφθασε σ’ αυτό με την ίδια την πείρα· ας πεισθούμε σ’ αυτόν, και ας αφοσιωθούμε σε πράγματα, όπου δεν υπάρχει ματαιότητα, όπου υπάρχει αλήθεια, όπου όλα είναι σταθερά και βέβαια, όπου όλα έχουν οικοδομηθεί στην πέτρα, όπου δεν υπάρχουν γηρατειά, ούτε παροδικότητα, όπου όλα ανθούν, όπου όλα ακμάζουν, όπου τίποτε δεν παλιώνει, ούτε γηράσκει, ούτε βρίσκεται κοντά στον αφανισμό.

Ἀπό τήν σοφία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Χρυσοστομικά μαργαριτάρια

*Όταν διαφθαρούν οι άρχοντες, οι σύμβουλοι, οι δικαστές, οι ιερείς, τίποτε πλέον δεν υπάρχει, που θα μπορέσει να εμποδίσει τον λαόν να καταστραφεί.

*Τα πουλιά έχουν φτερά για να αποφεύγουν τις παγίδες και οι άνθρωποι το λογικό για να αποφεύγουν τα αμαρτήματα.

*Δεν θα χρειαζότανε λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειαζότανε δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς είμασταν πραγματικοί Χριστιανοί.

*Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, για να μάθουμε να σεβόμαστε και τον Θεό. Εκείνος που είναι θρασύς στους ανθρώπους, είναι θρασύς και στον Θεό.

*Μη μου δείχνεις τον αθλητή την ώρα της προπονήσεως, αλλά την ώρα του αγώνα. Μη μου δείχνεις την ευλάβειά σου την ώρα που ακούς τα θεία λόγια, αλλά την ώρα της έμπρακτης εφαρμογής.

Ἡ ὁμολογία τῆς ἁμαρτίας ἀποτελεῖ τήν ἀπαλλαγή ἀπό αὐτήν

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

«Αυτή προ πάντων είναι η οδός της απωλείας, όταν η ίδια η αμαρτάνουσα ψυχή διώξει το φόβο και επινοεί ορισμένες δικαιολογίες που προέρχονται από αδιαφορία, ή όταν διαπράττοντας κάποιος μοιχεία θέλοντας άλλος να τον απαλλάξει από την συντριβή της καρδίας του, του λέγει· μα μήπως συ είσαι αίτιος; Η επιθυμία είναι αιτία. Είναι κακό βέβαια το αν αμαρτάνει κάποιος, φοβερότερο όμως είναι αυτό, το να αρνείται αυτός να μετανοήσει μετά την διάπραξη της αμαρτίας. Αυτό προ πάντων είναι το όπλο του διαβόλου.

Διατὶ ὀνομάζομεν Μεγάλη αὐτήν τήν Ἑβδομάδα. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 Ὅπως ἀκριβῶς οἱ κυβερνῆται, οἱ δρομεῖς καὶ οἱ ἀθληταὶ φροντίζουν καὶ ἐπαγρυπνοῦν περισσότερον, ὅταν πλησιάζουν πρὸς τὸ τέρμα, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ἡμεῖς, ἐπειδὴ μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τὴν Μεγάλην αὐτὴν ἑβδομάδα, πρέπει τώρα κατ΄ἐξοχὴν νὰ ἐντείνωμεν τὴν νηστείαν καὶ νὰ αὐξήσωμεν τὰς προσευχὰς καὶ νὰ ἐξομολογηθῶμεν διὰ ὅσα ἡμαρτήσαμεν μὲ ἀκρίβειαν καὶ νὰ ἐκτελῶμεν ὅλας τὰς καλὰς πράξεις, τὴν πλουσίαν ἐλεημοσύνην, τὴν ἐπιείκειαν, τὴν πραότητα καὶ κάθε ἄλλην ἀρετήν, οὕτως ὥστε, ἀφοῦ φθάσωμεν μαζὶ μὲ αὐτὰ τὰ κατορθώματα εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, νὰ ἀπολαύσωμεν τὴν φιλοτιμίαν τοῦ Κυρίου. 
Ὀνομάζομεν τὴν ἑβδομάδα αὐτὴν Μεγάλην ὄχι ἐπειδὴ ἔχει μεγαλυτέρας ὥρας.
 Οὔτε ἐπειδὴ ἔχει περισσοτέρας ἡμέρας, διότι καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι καὶ αὐτὴ ἔχουν τὸν ἴδιον ἀριθμὸν ἡμερῶν. Διατὶ λοιπὸν ὀνομάζομεν αὐτὴ Μεγάλην;

«Ὅχι ἄνθρωπος ὡς πρός τό ὄνομα ἀλλά στό φρόνημα»

«ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ»

τοῦ παμμακαρίστου πυρσοῦ τῆς οἰκουμένης Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

τοῦ κήρυκος τῆς μετανοίας καί ἐλεημοσύνης

Ἔγινες πλούσιος σέ χρήματα;

Καί τί σχέση ἔχει αὐτό μέ τήν ψυχή;

Εἶσαι πλουσιότερος σέ χρήματα καί φτωχότερος στήν ψυχή· εἶσαι γεμάτος φύλλα, καί στερεῖσαι ἀπό καρπό. Πές μου, τί τό ὄφελος;

Πῆρες χρήματα, τά ὁποῖα πρόκειται νά ἐγκαταλείψεις ἐδῶ· ἀνέλαβες ἐξουσία ἀπό τήν ὁποία γεννιέται ἡ ἔχθρα. Ἔλα ἀπόλαυσε λόγια φιλοσόφων ξόδεψε τά ἁμαρτήματά σου, κατανάλωσε τά ἀνομήματά σου, καθάρισε τήν συνείδησή σου, κάνε τόν λογισμό σου νά ἀνυψωθεῖ· γίνε Ἄγγελος καί ἄνθρωπος. Ἐγκατάλειψε τήν φύση τῆς σάρκας καί πάρε τά ἐλαφριά φτερά τῆς ζωῆς, ἀπάλλαξε τόν ἑαυτό σου ἀπό τά ὁρατά καί κρέμασε τόν ἑαυτό σου στά ἀόρατα. Ἀνέβα στούς οὐρανούς, ψάλε μαζί μέ τούς Ἀγγέλους, στάσου δίπλα στό οὐράνιο βῆμα, τό ψηλό· ἐγκατέλειψε τόν καπνό καί τή σκιά καί τό χορτάρι καί τήν ἀράχνη· γιατί δέν γνωρίζω ποιό ὄνομα νά δώσω σέ αὐτά τά εὐτελῆ πράγματα.

Αὐτά τά λέγω καί δέν θά παύσω νά τά λέγω. Ἔλα καί γίνε ἄνθρωπος, γιά νά μή σέ ξεγελᾶ ἡ ὀνομασία τῆς φύσεως.

Ἄραγε καταλάβατε αὐτό πού σᾶς λέχθηκε;

«Ὁ Θεός περιμένει πάντοτε τήν μετάνοιάν μας»

«Ο ΘΕΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΜΑΣ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ»

τοῦ παμμακαρίστου πυρσοῦ τῆς οἰκουμένης Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

τοῦ κήρυκος τῆς μετανοίας καί ἐλεημοσύνης

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Σᾶς παρακαλῶ νά ξυπνήσετε καί νά στρέψετε τό βλέμμα σας πρός τόν ἥλιον τῆς δικαιοσύνης. Ὅποιος κοιμᾶται δέν ἠμπορεῖ νά ἰδῇ τόν ἥλιον καί νά εὐχαρίστησῃ τήν δράσιν του μέ τήν ὡραιότητα τῆς ἀκτινοβολίας του, ἀλλά ὅ,τι ἰδῇ, τό βλέπει ὅπως μέσα εἰς ὄνειρον. Δι' αὐτό ἔχομεν ἀνάγκην ἀπό λεπτομερῆ ἐξομολόγησιν καί ἀπό δάκρυα πολλά καί ἐπειδή χωρίς συναίσθησιν ἁμαρτάνομεν καί ἐπειδή τά ἁμαρτήματά μας εἶναι μεγάλα καί ἀπό συγγνώμην βαρύτερα. Ὅτι αὐτό δέν εἶναι ψεῦδος μοῦ μαρτυροῦν οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους μέ ἀκούετε. Ἐν τούτοις, καί ἄν ἀκόμη τά ἁμαρτήματά μας εἶναι μεγαλύτερα ἀπό τήν συγγνώμην, ἄς μετανοήσωμεν καί θά ἀπολαύσωμεν τούς στεφάνους.

«Οἱ γαστρίμαργοι προσφέρουν πλούσιο τραπέζι στά σκουλήκια»

«ΟΙ ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΟΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ»

τοῦ παμμακαρίστου πυρσοῦ τῆς οἰκουμένης Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

τοῦ κήρυκος τῆς μετανοίας καί ἐλεημοσύνης

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

«Δέν εἶναι ὁ ἀγώνας μας πρός τίς δυνάμεις πού ἔχουν αἷμα καί σάρκα» (Ἐφ. 6,12), καί ἐσύ παχαίνεις τόν ἑαυτόν σου, ἐνῶ πρόκειται νά παλαίψεις; Ὁ ἀντίπαλος διάβολος στέκεται τρίζοντας τά δόντια του, ἐνῶ ἐσύ βρίσκεσαι σέ κατάσταση ἀποχαυνώσεως καί συγκεντρώνεις τήν προσοχήν σου στήν τράπεζα; Γνωρίζω ὅτι αὐτά ἄδικα τά λέγω, ἀλλά ὄχι γιά ὅλους. «Ἐκεῖνος πού ἔχει αὐτιά γιά νά ἀκούει, ἄς ἀκούει» (Λουκᾶ 2).

Ὁ Χριστός λειώνει ἀπό τήν πείνα, ἐνῶ ἐσύ καταστρέφεις τόν ἑαυτόν σου ἀπό τή γαστριμαργία· δύο ἐντελῶς ἀσύμμετρα πράγματα. Ποιό κακό λοιπόν δέν προκαλεῖ ἡ ἀπολαυστική ζωή; Εἶναι ἀντίθετη μέ τόν ἑαυτό της· γι' αὐτό δέν γνωρίζω πῶς ἔχει καί τό ὄνομα αὐτό· διότι ὅπως ἀκριβῶς ἡ δόξα εἶναι ἀτιμία καί ὁ πλοῦτος, ἐνῶ εἶναι φτώχεια, ὅμως ἔχει τό ὄνομα αὐτό, ἔτσι καί ἡ τρυφηλή ζωή εἶναι ἀηδία.

«Ἀλλιῶς πιστεύει ὁ πιστός, ἀλλιῶς ὁ ἄπιστος»

«ΑΛΛΙΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ, ΑΛΛΙΩΣ Ο ΑΠΙΣΤΟΣ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ»

τοῦ παμμακαρίστου πυρσοῦ τῆς οἰκουμένης Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ τοῦ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,

τοῦ κήρυκος τῆς μετανοίας καί ἐλεημοσύνης

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Ὀνομάζεται μυστήριον, διότι δέν πιστεύομεν ὅσα βλέπομεν, ἀλλά, ἄλλα βλέπομεν καί ἄλλα πιστεύομεν. Δηλαδή τέτοια εἶναι ἡ φύσις τῶν μυστηρίων μας. Ἀλλιῶς λοιπόν διάκειμαι πρός αὐτά ἐγώ καί ἀλλιῶς ὁ ἄπιστος.

• Ἀκούω ἐγώ ὅτι ἐσταυρώθη ὁ Χριστός καί ἀμέσως θαυμάζω τήν φιλανθρωπίαν Του. Τό ἀκούει καί ὁ ἄπιστος καί τό νομίζει ἀσθένειαν.
• Ἀκούω ὅτι ἔγινε δοῦλος καί θαυμάζω τήν φροντίδα Του - τό ἀκούει ἐκεῖνος καί τό θεωρεῖ ἀτιμία.
• Ἀκούω ὅτι ἀπέθανε καί ἐκπλήττομαι διά τήν δύναμίν Του, διότι, ἄν καί ἀπέθανε, δέν κατεκρατήθη, ἄλλα καί κατήργησε τόν θάνατον. Ἀκούει ὁ ἄπιστος καί ὑποπτεύεται ἀδυναμίαν.