Παπισμός καί συνοδικότητα: Δύο ἀπόλυτα ἀντιφατικές ἔννοιες! ( Σχολιασμός σέ πρόσφατη παπική «Σύνοδο γιά τήν Συνοδικότητα»)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 9η Δεκεμβρίου 2024

ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ: ΔΥΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ!

(Σχολιασμός σε πρόσφατη παπική «Σύνοδο για την Συνοδικότητα»)

Η Αγία μας Εκκλησία γεννήθηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, σε μια εποχή καμπής για την ανθρώπινη ιστορία, όπου το κακό, η αμαρτία και η βαρβαρότητα βρισκόταν στο έπακρο. Όταν το ανθρώπινο πρόσωπο βρισκόταν σε έσχατη απαξίωση, έχοντας εξομοιωθεί με τα ζώα και τα ευτελή πράγματα της καθημερινότητας.

Όταν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ισχυρών και των ολίγων ελευθέρων, σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, τους φτωχούς, τους δούλους, τις γυναίκες, τους ανάπηρους, τα παιδιά και τους ξένους, οι οποίοι βίωναν την φρίκη και την περιθωριοποίηση. Για πρώτη φορά, από καταβολής κόσμου, διακηρύχτηκε από το στόμα του ουρανοβάμονος Παύλου το, «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Ελλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ.3,28) και «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν χριστός» (Κολ.3,11). Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο να αναδημιουργήσει τον παλιό και καταρρακωμένο από την αμαρτία κόσμο, να εδραιώσει την «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), μια νέα κοινωνία αγάπης και αδελφότητας, μέσα στην οποία θα τελεσιουργείται το μυστήριο της σωτηρίας, της κατά χάριν θεώσεως. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι προσέλαβε τους σεσαθρωμένους και αναποτελεσματικούς θεσμούς του πτωτικού κόσμου, τους οποίους μεταστοιχείωσε, ανανοηματοδότησε και ενέταξε στη σωστική λειτουργία της Εκκλησίας. Αναφέρουμε για παράδειγμα, τους όρους «εκκλησία», «επίσκοπος», «πρεσβύτερος», «λειτουργία» κλπ, όρους πολιτικούς της αθηναϊκής δημοκρατίας, τους οποίους χρησιμοποίησε η Εκκλησία για να ορίσει την «λειτουργία» της νέας κοινωνίας, του λαού του Θεού.

Νέο κρεσέντο ὑποκρισίας καί ἀοριστολογίας ἀπό τόν «Πάπα» Φραγκίσκο

Pope FrancisAP

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14η Νοεμβρίου 2022

ΝΕΟ ΚΡΕΣΕΝΤΟ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΠΑΠΑ» ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ

Σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, με τίτλο: «Αδύνατη η εναρμόνιση ‘πρωτείου’ και συνοδικότητας», αναλύσαμε και αποδείξαμε με αδιάσειστα στοιχεία από τα Πρακτικά των οκτώ Οικουμενικών Συνόδων, ότι η Εκκλησία καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας ουδέποτε παρεχώρησε σε ένα πρόσωπο τις αρμοδιότητες του «πρώτου» στην ανά την οικουμένην Εκκλησία, αλλά περιέβαλε με τα δικαιώματα του «πρώτου» τον κανονικό θεσμό της Πενταρχίας των Πατριαρχών, το λεγόμενο «πεντακόρυφο κράτος της Εκκλησίας».

Τονίσαμε ακόμη ότι το πρωτείο έχει αποκρυσταλλωθεί σε δόγμα πίστεως, που για πρώτη φορά θεσπίσθηκε στη «Σύνοδο» του Λατερανού, (1516), και επαναβεβαιώθηκε και στις Α΄ και Β΄ «Συνόδους» του Βατικανού και ότι επομένως αποτελεί αμετακίνητο στοιχείο της διδασκαλίας του Παπισμού. Τονίστηκε ακόμη, ότι όσο και αν ενισχυθεί η Συνοδικότητα, ποτέ δεν θα παύσει να αποτελεί ένα απλό συμβουλευτικό όργανο του «Πάπα», ο οποίος θα εξακολουθεί να ίσταται υπεράνω των Συνόδων.

Οι Παπικοί τα τελευταία 15 χρόνια, με αφορμή το Διάλογο για τη σχέση μεταξύ Συνοδικότητος και πρωτείου, υποκρίνονται ότι δήθεν τώρα, μετά από 2000 χρόνια, «ανακάλυψαν» την αξία της Συνοδικότητας και ότι επιθυμούν να ανυψώσουν τον θεσμικό ρόλο της και να προσδώσουν σ’ αυτήν έτι μεγαλύτερο κύρος στη ζωή της «Εκκλησίας» τους, χωρίς όμως να θίγεται ούτε στο ελάχιστο το πρωτείο. Γι’ αυτό και δεν κάνουν την παραμικρή νύξη για ανύψωση της Συνοδικότητας στη θέση που αυτή είχε σε Ανατολή και Δύση κατά την πρώτη χιλιετία, πράγμα που φανερώνει την παπική δολιότητα και την ιησουίτικη υποκρισία. Είναι πλέον βέβαιο, ότι ο Παπισμός δεν πρόκειται να απεμπολήσει ποτέ το δαιμονικό πρωτείο, έστω και αν υποθέσουμε ότι κάποτε απαρνηθεί τις άλλες κακοδοξίες του, διότι το πρωτείο είναι, θα λέγαμε, η πεμπτουσία της υποστάσεώς του. Παπισμός χωρίς το πρωτείο δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ!

Παρά ταύτα οι Προκαθήμενοι και Πατριάρχες στον Ορθόδοξο χώρο, ενώ συνειδητοποιούν, προϊόντος του χρόνου, όλο και περισσότερο αυτή την τραγική πραγματικότητα, ούτε να την εκφράσουν επίσημα τολμούν, αλλά ούτε και να διακόψουν τους Διαλόγους αποφασίζουν. Γιατί άραγε; Eπιμένουν να συνεχίζουν τους διαλόγους για το συγκεκριμένο θέμα εδώ και 15 χρόνια τώρα, (από το 2007 και εντεύθεν), κάνοντας εργώδεις προσπάθειες να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, να εναρμονίσουν Συνοδικότητα και πρωτείο!

Ἀδύνατη ἡ ἐναρμόνιση «Πρωτείου» καί Συνοδικότητας! (Σχόλιο σέ κοινό ἀνακοινωθέν τῆς Ὁμάδας Ἐργασίας «Ἅγιος Εἰρηναῖος»)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η Νοεμβρίου 2022

ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ «ΠΡΩΤΕΙΟΥ» ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ!

(Σχόλιο σε κοινό ανακοινωθέν της Ομάδας Εργασίας «Άγιος Ειρηναίος»)

Το Γραφείο μας μελετά με προσοχή τα τεκταινόμενα σχετικά με την πυρετώδη προώθηση της λεγόμενης «ένωσης των εκκλησιών». Παρατηρούμε με ενδιαφέρον, αλλά και ανησυχία, να γίνεται μία τιτάνια προσπάθεια, από την πλευρά των θιασωτών της «ενώσεως» να γεφυρώσουν «ανορθόδοξα» και επί ζημία της Εκκλησίας, το χάσμα ανάμεσα στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας και τον αιρετικό Παπισμό. Να παρακάμψουν τις δεκάδες κακοδοξίες του και να οικοδομήσουν μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και χωρίς την επιστροφή των στην Ορθοδοξία.

Τις θλιβερές αυτές διαπιστώσεις καταδεικνύει η μέχρι σήμερα πορεία των Διαλόγων με τους παπικούς. Μεθοδεύθηκε η έναρξη του Θεολογικού Διαλόγου, όχι από τα διαιρούντα, αλλά από τα ενούντα, κάτι ξένο προς την Ορθόδοξη παράδοση, ενώ παράλληλα καλλιεργήθηκε το πνεύμα της «αμοιβαίας αναγνωρίσεως» για την δημιουργία ψευδαισθήσεων ενότητος και ταυτότητος πίστεως. Το πνεύμα αυτό μόλις διακρίνεται στα πρώτα κείμενα της Μικτής Επιτροπής, για να φανεί πλέον ξεκάθαρα και με κάθε επισημότητα στο κοινό κείμενο της Ζ΄ Συνελεύσεως του Balamand. Με το κείμενο αυτό Παπικοί και «Ορθόδοξοι», κάνοντας ένα θεαματικό άλμα και παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού, φθάνουν στο σημείο να αναγνωρίσουν αλλήλους ως πλήρεις και αληθείς «αδελφές Εκκλησίες», με έγκυρα μυστήρια, με ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή και διά τούτο «από κοινού υπευθύνους διά την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι προς την θείαν οικονομίαν, ιδιαίτατα ως προς την ενότητα», (παράγρ.13 και 14), πράγμα που συνιστά πραγματική προδοσία της Ορθοδόξου πίστεως. Στην παρούσα φάση, (από το 2007 και εντεύθεν), καταβάλλεται μια εργώδης προσπάθεια από τα μέλη της Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μέσω των τριών τελευταίων κειμένων, δηλαδή αυτών της Ραβέννας, της Βιέννης και του Κιέτι, να αποσαφηνίσουν τη σχέση μεταξύ Πρωτείου και Συνοδικότητος και ειδικότερα με ποιο τρόπο αυτά τα δύο μεγέθη εκφράσθηκαν και λειτούργησαν διά μέσου των αιώνων στις διεκκλησιαστικές σχέσεις Ανατολής και Δύσεως. Κατ’ ουσίαν η όλη προσπάθεια αποσκοπεί στην εναρμόνιση μεταξύ Πρωτείου και Συνοδικότητος, έτσι ώστε να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές, Ορθοδόξους και Παπικούς.

Κερκόπορτα διὰ τὴν «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ «συνοδικότης» τοῦ παπισμοῦ!

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ τῆς πυρετώδους προωθήσεως τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν», ἐν ὄψει τοῦ 2025, ὁ Παπισμὸς «παίζει τὸ τελευταῖο του χαρτί». Μὲ ἀπίστευτες σοφιστεῖες προσπαθεῖ νὰ ξεπεράσει τὸν σκόπελο τῆς Συνοδικότητας καὶ νὰ τὴν ἐναρμονίσει μὲ τὸ παπικὸ πρωτεῖο, γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει στὰ δίχτυά του. Δεῖτε ὅμως πῶς θεωρεῖ ὁ «ἀλάθητος» τὸν συνοδικὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ὁποῖο καταρράκωσε καὶ ἐξαφάνισε ἡ «ἐκκλησία» του, ὅπως... ἀποκάλυψε ὁ διαβόητος καὶ παμπόνηρος Καρδινάλιος Κόχ: «Ὁ Πάπας Φραγκίσκος «τόνισε ὅτι στὸν διάλογό μας μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐμεῖς οἱ Καθολικοὶ ἔχουμε τὴν ἀνταποδοτικὴ δυνατότητα νὰ μάθουμε λίγο περισσότερα γιὰ τὴ σημασία τῆς ἐπισκοπικῆς συλλογικότητας καὶ τὴν ἐμπειρία τους ἀπὸ συνοδικότητα». «Ὁ Πάπας πάντα μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ σύνοδος δὲν εἶναι κοινοβούλιο. Ἐνῷ μία δημοκρατικὴ διαδικασία χρησιμεύει πάνω ἀπ’ ὅλα γιὰ τὸν καθορισμὸ τῶν πλειοψηφιῶν, ἡ συνοδικότητα εἶναι μία πνευματικὴ διαδικασία ποὺ στόχος της εἶναι νὰ καθορίσει τί ἑνώνει τοὺς Χριστιανοὺς στὴν πίστη, τὸν τρόπο ζωῆς καὶ τὴν κοινοτικὴ πρακτική τους».

Ἡ τραγική ἀλήθεια γιά τήν Παπική «Συνοδικότητα»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 13η Δεκεμβρίου 2021

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ»

Δεκάδες είναι οι αιρέσεις που επινόησε ο Παπισμός στην ιστορική του πορεία, αιρέσεις που οδήγησαν στην πλήρη σχεδόν διαστροφή της χριστιανικής διδασκαλίας και στην ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτεύματος της μιας και αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Αφότου οι αιρετικοί Φράγκοι κατέλαβαν τον παλαίφατο πατριαρχικό θρόνο της Δύσεως, επέβαλαν δια πυρός και σιδήρου τις αιρετικές τους δοξασίες, με κυριότερη την πλάνη του παπικού πρωτείου, που επέφερε καίριο πλήγμα στον Συνοδικό Θεσμό διοικήσεως της Εκκλησίας.

Οι βάρβαροι και απολίτιστοι Φράγκοι, απομονωμένοι από τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο της αρχαιότητας και των μεσαιωνικών χρόνων, δεν γνώριζαν από ανθρώπινα δικαιώματα, ανθρώπινη αξιοπρέπεια, συμμετοχή στα κοινά, δημοκρατική αντίληψη. Γνώριζαν την αυθαιρεσία, την δεσποτεία, την δυναστεία, την τυραννία, ως τρόπο άσκησης της εξουσίας. Μέσα σ’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση δημιουργήθηκε το απάνθρωπο και αντίχριστο σύστημα της Φεουδαρχίας – Δουλοπαροικίας, το οποίο άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ανθρώπινη ιστορία, ως μια από τις πλέον μαύρες σελίδες της. Στην κορυφή αυτού του συστήματος βρίσκονταν ο αυτοκράτορας, ο απόλυτος «ελέω Θεού» μονάρχης, στο οποίο ανήκαν τα πάντα. Γύρω από αυτόν υπήρχε η «αυλή», οι «ευγενείς», οι οποίοι ήταν γαιοκτήμονες, κατείχαν τα λεγόμενα «τιμάρια» και περιφρούσαν την εξουσία του αυτοκράτορα, αποδίδοντας τους φόρους από την εκμετάλλευση των γαιών. Κάτω από αυτούς ήταν ο λαός, ο οποίος ζούσε για να υπηρετεί την άρχουσα τάξη, χωρίς δικαιώματα, ακόμα και δικαίωμα ζωής.

Ανάλογη και χειρότερη ήταν η κατάσταση που επικρατούσε και στον εκκλησιαστικό χώρο. Η εκκλησιαστική ιστορία περιγράφει με τα πλέον μελανά χρώματα το φρικώδες εκκλησιαστικό καθεστώς στην φραγκοκρατούμενη Ευρώπη. Ο αυτοκράτορας των Φράγκων όταν εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και κατέλαβε το Πατριαρχείο της Δύσεως, προσέλαβε και την εκκλησιαστική εξουσία του «Πάπα» και αναγορεύτηκε ως ο υπέρτατος παγκόσμιος μονάρχης και ταυτόχρονα «αντιπρόσωπος του Θεού στη γη». Πιο κάτω από τον «Πάπα», που βρισκόταν στην κορυφή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, υπήρχαν οι καρδινάλιοι, οι πρίγκιπες της «εκκλησίας», (μέλη της σημερινής ρωμαϊκής Κουρίας), που προέρχονταν από τις τάξεις των «ευγενών» και αποκτούσαν εκκλησιαστικά αξιώματα με βία, απάτη και χρηματισμό, ζώντας άσωτη ζωή, ανάλογη με εκείνη των υπολοίπων «ευγενών». Μετά από αυτούς υπήρχαν οι λοιποί «επίσκοποι», που προέρχονταν και αυτοί από τις τάξεις των ευγενών και ήταν γαιοκτήμονες. Κάτω από αυτούς οι πιστοί της παπικής «εκκλησίας», οι οποίοι ζούσαν ως δουλοπάροικοι, χωρίς ελευθερία λόγου, χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Αυτή περίπου ήταν η διοικητική διάρθρωση του Παπισμού, η επιβίωση του εφιαλτικού φραγκικού Φεουδαρχισμού, στην οποία δεν υπάρχει ίχνος συνοδικότητος.

Μάλιστα οι «Πάπες», προκειμένου να κατοχυρώσουν και θεολογικά το δαιμονικής εμπνεύσεως παπικό πρωτείο, την αξίωσή τους δηλαδή για απόλυτη εκκλησιαστική κυριαρχία πάνω σε όλη την ανά την οικουμένη Εκκλησία, επενόησαν και έπλασαν τον μύθο περί του «πετρείου αξιώματος», ενώ παράλληλα εχάλκευσαν μεσαιωνικά κείμενα, άγνωστα επί πολλούς αιώνες, τις λεγόμενες «ψευδοϊσιδώριες διατάξεις», την «ψευδοκωνσταντίνεια δωρεά», τα ψευδοκλημέντια και την «ψευδοπιπίνεια δωρεά». Το «Πρωτείο του επισκόπου Ρώμης», αποτελεί μέχρι σήμερα το βασικότερο δόγμα πίστεως στον Παπισμό, το οποίο μαζί με το «αλάθητο», καταλύει κάθε ίχνος Συνοδικότητας, διότι τοποθετεί τον «Πάπα» υπεράνω όλων των Συνόδων, ακόμα και των Οικουμενικών, υποβιβάζοντας τις Συνόδους σε απλά συμβουλευτικά όργανά του. Αντίθετα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, κανένα εκκλησιαστικό πρόσωπο, ούτε καν ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δεν μπορεί να θεωρηθεί αλάθητη αυθεντία και να τεθεί υπεράνω των αγίων Συνόδων. Η ψήφος όλων των επισκόπων έχει την ίδια ισχύ με αυτή του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος απλά προεδρεύει των Οικουμενικών Συνόδων.

Στὶς Ὀρθόδοξες Συνόδους ὑπέγραφαν ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι_mp3

Π. Σάββας 2016-06-12_Στὶς Ὀρθόδοξες Συνόδους ὑπέγραφαν ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 12-06-2016 (Κήρυγμα στὴν Ι. Μ. Ἁγίας Τριάδας Ἔδεσσας ).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)