Μετάνοια-Ἐξομολόγηση_18-3-2019_Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μετάνοια-Ἐξομολόγηση_18-3-2019_Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_Πν. Κέντρο Ἱ.Ν. Ἁγίου Δημητρίου Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Λόγοι Ἁγίου Συμεῶνος τοῦ νέου Θεολόγου: ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

 Λόγος α΄ Περί ἀγάπης. 

Καί ποῖαί εἰσι τῶν πνευματικῶν ἀνδρῶν αἱ ὁδοί καί αἱ πράξεις. Καί μακαρισμός πρός τούς ἔχοντας τήν ἀγάπην ἐγκάρδιον.

Ἀδελφοί και πατέρες, θέλω πρός ὑμᾶς λαλεῖν τά συντείνοντα πρός ὠφέλειαν ψυχῆς καί αἰδοῦμαι, μάρτυς μου ὁ Χριστός ἡ ἀλήθεια, τήν ἀγάπην ὑμῶν, γινώσκων μου τό ἀνάξιον. Διά τοῦτο γάρ ἀεί σιωπᾶν ἐβουλόμην, ὡς οἶδεν ὁ Κύριος, καί μηδέ ἀνανεύειν τό σύνολον καί πρόσωπον ἀνθρώπου ὁρᾶν,

κατακρίνουσαν ἔχων μου τήν συνείδησιν, ὅτι κατετάγην ὅλως ἐγώ προηγεῖσθαι πάντων ὑμῶν ἀναξίως, ὡς τήν ὁδόν ἐπιστάμενος, ὁ μηδέ τά ἐν ποσίν εἰδώς, μηδέ ἀψάμενος ἀκμήν τῆς φερούσης ὁδοῦ πρός τόν Θεόν. Τοίνυν καί λύπη με διά τοῦτο οὐ μικρά καί ἡ τυχοῦσα κατέχει, ὅτι ὁδηγεῖν ὑμᾶς τούς τιμιωτάτους ὁ ταπεινός προκριθείς, οὕς ἔχειν αὐτός ὁδηγούς μᾶλλον ὤφειλον, ὡς πάντων ἔσχατος ὑπάρχων καί χρόνῳ καί ἡλικίᾳ, τόν ἔμπρακτον οὐκ ἔχω καί ἐμμάρτυρον λόγον ἀπό τοῦ βίου εἰς τό παρακαλεῖν ὑμᾶς καί ὑπομιμνήσκειν τά περί τῶν νόμων καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή καί περί ὧν λαλεῖν βούλομαι, οἶδα μηδέν ἐξ αὐτῶν διαπραξάμενός ποτε. Οἶδα δέ ἀκριβῶς ὅτι ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν οὐχί τόν λέγοντα μακαρίζει μόνον, ἀλλά τόν πρό τοῦ εἰπεῖν καί πράξαντα· “Μακάριος γάρ, φησίν, ὁ ποιήσας καί διδάξας· οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν·” Τοῦ γάρ τοιούτου διδασκάλου καί οἱ μαθηταί ἀκούοντες, μιμεῖσθαι αὐτόν γίνονται πρόθυμοι καί οὐ τοσοῦτον ἐκ τῶν ἐκείνου λόγων δέχονται τήν ὠφέλειαν, ὅσον ἀπό τῶν καλῶν αὐτοῦ πράξεων διεγείρονται καί τά αὐτά ποιεῖν ἀναγκάζονται, ὅπερ αὐτός ἐγώ ἐν ἐμαυτῷ οὐκ ἐπίσταμαι· οὐδέν γάρ ἀγαθόν ἐμαυτῷ σύνοιδα. Ἀλλά δέομαι καί πααρακαλῶ πάντας ὑμᾶς, ἀγαπητοί ἀδελφοί μου, μή εἰς τόν διακεχυμένον μου βίον ὁρᾶν, ἀλλ᾿ εἰς τά τοῦ Κυρίου προστάγματα καί εἰς τάς τῶν πατέρων ἡμῶν τῶν ἁγίων διδασκαλίας. Οὐδέν γάρ οἱ φωστῆρες ἔγραψαν ἐκεῖνοι, ὅπερ πρότερον οὐκ ἐποίησαν καί ποιήσαντες οὐ κατώρθωσαν.

Τοιγαροῦν καί γενέσθω κοινή μία ἡμῖν ἡ ὁδός, αἱ ἐντολαί τοῦ Χριστοῦ, πρός οὐρανόν ἡμᾶς καί Θεόν ἐπανάγουσαι. Εἰ γάρ καί διαφόρους ὁ λόγος ὁδούς ὑπογράφει, ἀλλ᾿ οὐ πάντως κατά τήν φύσιν ἐκείνου, κατά δέ τήν ἑκάστου δύναμίν τε καί πρόθεσιν εἰς πολλάς σχίζεσθαι λέγεται. Ἐκ πολλῶν γάρ ἀρχόμενοι καί διαφόρων ἔργων καί πράξεων, ὥσπερ ἐκ τόπων τινῶν καί πολλῶν ἀπαίροντες ἕκαστος πόλεων, εἰς ἕν καταντῆσαι σπουδάζομεν καταγώγιον, τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ὁ ἄνθρωπος μεταξύ διαβόλου καί Θεοῦ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Ὁ ἄνθρωπος μεταξύ διαβόλου καί Θεοῦ

(Ἐπιμέλεια π. Ἀθανασίου Μηνᾶ)

(Ἕνα μικρό ἀντίδωρο στούς ἀπανταχοῦ ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους χριστιανούς)

Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο. Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων. Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ[1].

        Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς, στόν κόσμο μας τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια εἴτε λόγῳ τῆς ἄγνοιας εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἐκπίπτουν, ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή ἡ ἄγνοια ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἄγνοια ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ζοῦν «ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις καί ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις».[2] Ναί, «ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις», γιατί ἡ   εἰδωλολατρεία εἶναι πάντοτε σέ πληθυντικό ἀριθμό.

Ἡ ἁρπαγή τῆς ἐκκλησίας καί τό χωριό Πράξεις γ 21

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ Πράξεις γ’ 21

 

π.Δανιήλ Γούβαλη

 

Απομαγνητοφωνημένο κείμενο από ραδιοφωνική εκπομπή του μακαριστού πατρός

     Στις ημέρες μας αναπτύσσει δραστηριότητα η αίρεσις των Πεντηκοστιανών, αυτοί ασχολούνται πολύ με τα έσχατα, κάθε τόσο αναμένουν εσχατολογικά γεγονότα και κάθε τόσο διαψεύδονται. Παίρνουν μερικές περικοπές και χωρία της Αγίας Γραφής, τα παραποιούν, τα παρερμηνεύουν, κάνουν άσχετες συγκολλήσεις, και τελικά διαστρεβλώνουν εντελώς τον λόγο του Θεού. 

 

Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ερμηνεύσουμε σωστά τα εσχατολογικά χωρία και για να προφυλάξουμε τους Ορθοδόξους από τις Πεντηκοστιανές πλάνες, αλλά και για να αφυπνίσουμε όσους λίγο ή πολύ επηρεάζονται από τις αιρετικές ιδέες, θέλουμε ο κάθε Ορθόδοξος να καταλάβει επακριβώς τι διδάσκει η Αγία Γραφή για τα γεγονότα που σχετίζονται με την Β΄ Παρουσία. 

 

Στο 24ο κεφ. του κατά Ματθαίου ευαγγελίου γίνεται λόγος για τη συντέλεια του κόσμου και για την Β' Παρουσία, εκεί αναφέρεται ότι θα έλθει ο Χριστός γεμάτος δόξα με όχημα τα νέφη όψονται τον υιόν του ανθρώπου Ματθ. κδ΄30˙ το θέαμα θα είναι συγκλονιστικό η εμφάνιση του Κυρίου θα έχει ανυπέρβλητο μεγαλείο πάνω από κάθε φαντασία˙ πριν εμφανιστεί ο Χριστός θα προβάλει γεμάτος φως και δόξα ο Σταυρός ο οποίος ονομάζεται σημείον του υιού του ανθρώπου :τότε φανήσεται το σημείον του… και αυτός ο λόγος υπάρχει στο ίδιο χωριό Ματθ. κδ'30 . Πρώτα αναφέρεται η εμφάνισις του Τιμίου Σταυρού και κατόπιν γεμάτη δόξα και δύναμη εμφάνισις του Κυρίου επί των νεφελών του ουρανού και τα δυο στο 30ο στίχο (Ματθ. κδ΄30). Στον επόμενο στίχο τον 31ο αναφέρεται ότι άγγελοι με βροντερά σαλπίσματα θα διατρέξουν όλη την Γη και θα συγκεντρώσουν όλους τους δίκαιους. 

 

Σε όλη την Γη, στα 4 σημεία του ορίζοντος, οι άγγελοι, υπό τον ήχο σάλπιγγος μεγάλης, ισχυρών σαλπισμάτων, θα κάνουν έργο επιλογής. Θα διαλέγουν τους καλούς και εκλεκτούς ανθρώπους.  Μπορεί σε ένα κατάστημα σε ένα γραφείο να βρίσκονται τέσσερις άνθρωποι, οι άγγελοι παίρνουν τους δυο και αφήνουν του άλλους δυο ή παίρνουν τους τρεις και αφήνουν τον ένα ή παίρνουν τον ένα και αφήνουν τους δυο.  Σε ένα σπίτι υπάρχει μια οικογένεια με πέντε άτομα, τους δυο γονείς και τα τρία παιδιά, και εκεί θα γίνει διαχωρισμός, εάν υπάρχει σε αυτό το σπίτι ένας καλός, αυτόν μόνο θα παραλάβουν οι άγγελοι, όλα αυτά γίνονται την ημέρα της Β΄ Παρουσίας, το τονίζουμε αυτό, διότι οι αιρετικοί τα τοποθετούν σε προηγούμενο χρόνο. 

 

Στο 17ο κεφ. του ευαγγελιστού Λουκά που γίνεται λόγος για την ημέρα του υιού του ανθρώπου, περιγράφεται καθαρά, ότι κατ’ αυτήν την ημέρα θα γίνει η επιλογή (Λουκ ιζ΄34-36) οι άγγελοι θα αρπάζουν τους εκλεκτούς και αυτό θα γίνει μια φορά την ημέρα της Β' Παρουσίας. 

Ἠ συγχώρηση ὡς προετοιμασία γιά τό Πάσχα καί τό τέλος τῶν καιρῶν πρόσφατα ἀποκαλυπτικά γεγονότα. Ἀρχ. Σωφρόνιου Σαχάρωφ

Η ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

...Ζούμε στον κόσμο αυτό μέ τή συνείδηση οτι ή ζωή είναι διάβαση προς κάτι έξαιρετικά μεγαλειώδες.

Τώρα πού στέκομαι μπροστά σας, γνωρίζοντας οτι σε λίγο πρόκειται νά πεθάνω, ζητώ άπό  ολους και όλες σας νά μέ συγχωρήσετε. Ολοι έμείς έργαζόμαστε μαζί, ό καθένας μέ τις δυνάμεις του, άλλά μέσα στήν ιστορική πραγματικότητα έγώ είμαι ό πρώτος ύπεύθυνος. Θά ήθελα νά παρουσιαστώ ένώπιον τής Κρίσεως μέ ήσυχη τή συνείδησή μου. Άν ό Θεός θέλει νά ζήσουμε αιώνια μαζί Του, ζητά νά είμαστε όμοιοι μέ Αύτόν. Και τό έκφράζει αυτό μέ άρκετά πρωτότυπο τρόπο. Λέει: «Έάν άφήτε τοις άνθρώποις τά παραπτώματα αύτών, άφήσει και ύμΐν ό Πατήρ ύμών ό ούράνιος». Βλέπετε ότι ό Θεός χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα. Λέει: «Έάν μή άφήτε τοίς άνθρώποις τά παραπτώματα, ουδέ ό Πατήρ ύμών άφήσει τά παραπτώματα υμών». Πρέπει νά συγχωρούμε οτιδήποτε έχουμε υποστεί, άκόμη και τό μαρτύριο, τον θάνατο κλπ. Ολα αύτά είναι λιγότερο σπουδαία άπό τον ερχομό μας στο είναι.

Αύριο βράδυ θά έχουμε τήν άκολουθία τής συγχωρήσεως, γιά τήν άδελφότητα, διότι τήν Κυριακή θά τήν τελέσουμε μετά τό τέλος τού εσπερινού γιά όλο τον κόσμο πού θά έρθει. Είμαστε πιο έλεύθεροι όταν είμαστε μόνοι μας. Αφού είμαστε μιά οικογένεια, μού έπιτρέπεται πάντα νά είμαι άνοιχτός ένώπιόν σας. Προσεύχομαι ό Θεός νά δώσει σε όλους μας τό θάρρος νά τελέσουμε αύτή τήν πράξη τής μεγάλης συγχωρήσεως, ώστε μετά, γιά πενήντα μέρες, νά είμαστε σε συνεχή προσπάθεια προετοιμασίας γιά τήν Ανάσταση, γιά τό Πάσχα. Ας προσπαθήσουμε νά έλέγξουμε «έμπειρικά» άν αυτό ίσχύει-ό Θεός νά μέ συγχωρεί πού έκφράζομαι έτσι-, άς προσπαθήσουμε νά καταλάβουμε ότι άν συγχωρήσουμε τά πάντα στούς άλλους, τό πνεύμα μας θά είναι πιο έλεύθερο κατά τή διάρκεια όλης αύτής τής περιόδου τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

 Ό Θεός θέτει αύτή τήν προϋπόθεση: «Συγχωρήστε καί ό Πατέρας θά σάς συγχωρήσει». Θά προσπαθήσουμε τώρα νά δούμε άν αυτό άληθεύει ή όχι. Γιατί τό λέω αυτό; Οταν πρόκειται γιά τό Απόλυτο, πρέπει καί ή πίστη νά έχει έναν χαρακτήρα άπόλυτο, νά μήν ταλαντεύεται. Αλλά δέν φθάσαμε εκεί! Κάποτε δοκιμαζόμαστε μέ τρόπο αύστηρότερο άπό αύτόν πού θά θέλαμε, καί τότε, άκόμη καί ή πίστη μας μπορεί νά κλονιστεί.

A Miracle of the Theotokos the Directress in London

 THE WHOLE WORLD watched with shock the terrorist attacks of fanatical Islamists in London [7th July, 2005], which brought death and disaster to the unsuspecting citizens on that morning in July.

From beneath the ashes and tears, a particular voice made an impression on us. It was the voice of the Greek driver of the fated bus, George Psaradakes. He was an experienced driver for London’s Urban Transport. On that morning he began his shift. He set out on his usual route on bus 30, just as he had been doing so many years. Suddenly he heard an explosion!

When he looked back, he realized that he was the only one on the bus who had not been injured. His passengers were either killed or seriously injured. The sight was horrible and indescribable. He, however, came out unhurt. 

As soon as he recovered from the immediate shock, he spoke to the reporters. Then he revealed his “secret” to them: “I was saved by a miracle! I always carry an icon of the Theotokos the Directress on me. I also had it with me on that Thursday morning. The Panagia saved me. I thank her.”

π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας , τό Συνοδικόν καί τά Ἀναθέματα

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ

Τό διακόνημα τῆς Παναγίας

ΤΟ ΔΙΑΚΌΝΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

 

 Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η Παναγία γονατίζει και μετά δακρύων ικετεύει το Χριστό και Υιό Της, υπέρ σωτηρίας των ανθρώπων που εκκλησιάζονται, όλου του κόσμου και των κεκοιμημένων μας (σεσωσμένοι και μη), ώστε να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι! 

Ἄν δέν ἐθισθεῖ κανείς στή νοερά εὐχή τοῦ Ἰησοῦ...

Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ - Μνήμη 15 Νοεμβρίου.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/11/15.html?m=1

Ὀρθόδοξο δόγμα καί ἦθος, 17-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὀρθόδοξο δόγμα καί ἦθος, 17-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Ν. Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου Γιαννιτσών_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Κυριακή Α Νηστειῶν [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Μέρος Τέταρτο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40]

        Ερμηνεία του Ιερού Χρυσοστόμου στην αποστολική περικοπή

από την «Προς Εβραίους» επιστολή του αποστόλου Παύλου, κεφ.11,εδαφ. 37-40

[ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ]

 « περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,  ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς(:Φορούσαν για ρούχα προβιές και γιδοδέρματα, ζώντας μέσα σε στερήσεις, θλίψεις και κακοπάθειες. Ολόκληρος ο κόσμος δεν άξιζε όσο οι άγιοι αυτοί άνδρες, και ούτε μπορούσε να συγκριθεί με αυτούς. Περιπλανιόνταν σε ερημιές και σε βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης)».

   Πάντοτε βέβαια, κυρίως όμως όταν σκέπτομαι τα κατορθώματα των αγίων, τότε μου έρχεται να ξεχνώ όλα τα δικά μου, διότι ούτε στο όνειρό μας δε γνωρίσαμε αυτά που εκείνοι οι άνδρες πέρασαν σε όλη τους τη ζωή, και αυτά δεν ήταν τιμωρία για τα αμαρτήματά τους, αλλά, αν και σημείωναν πάντοτε κατορθώματα, όμως πάντοτε αντιμετώπιζαν θλίψεις. Πράγματι· σκέψου τον Ηλία, στον οποίο αναφέρεται ο λόγος σήμερα· διότι γι’ αυτόν το λέγει αυτό εδώ, το «φορούσαν προβιές» και τελειώνει σε αυτόν τα παραδείγματα χωρίς να αφήσει ούτε αυτό που τους ήταν γνωστό. Και αφού αναφέρθηκε στους αποστόλους, ότι υπέστησαν τον θάνατο με μάχαιρα, ότι λιθοβολήθηκαν, επανέρχεται πάλι στον Ηλία, που έπαθε τα ίδια με αυτούς. Επειδή δηλαδή ήταν φυσικό να μην έχουν ακόμη αυτοί τόση μεγάλη ιδέα για τους αποστόλους, από αυτόν που αναλήφθηκε και υπερβολικά θαυμάστηκε, δηλαδή τον προφήτη Ηλία, φέρνει την παρηγοριά και την παράκληση.

   «Φορούσαν», λέγει, «δέρματα προβάτων και δέρματα γιδιών, γεμάτοι στερήσεις, θλίψεις και κακοπαθήματα, και όλων αυτών δεν ήταν άξιος ο κόσμος αυτός». Ούτε ένδυμα είχαν, λέγει, να ντυθούν, εξαιτίας των υπερβολικών θλίψεων, ούτε πόλη, ούτε σπίτι, ούτε κατάλυμα· αυτό ακριβώς που ο Χριστός έλεγε: «αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ(:“οι αλεπούδες έχουν τις φωλιές τους, όπου καταφεύγουν, και τα πτηνά του ουρανού τις κούρνιες τους· ο Υιός όμως του ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει την κεφαλή” (και επομένως καθένας που θέλει να Τον ακολουθήσει, θα υποβληθεί σε ταλαιπωρίες και στερήσεις)» [Ματθ.8,20].

Ὁ Γιαχβέ τῆς Δόξης ὁ Κύριος τῆς Δόξης

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ

 

+ Αρχιμ.Δανιήλ Γούβαλη

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος

         

      Ιανουάριος του 1993 μια ολόκληρη οικογένεια που είχε μπλέξει επί χρόνια με την αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά ετοιμαζόταν να ενταχθεί στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Πατέρας μητέρα και 4 παιδιά. Ο πατέρας σε μια στιγμή μας λέει: κάθε φορά που περνούσαμε με τα παιδιά μου έξω από εκκλησία τους έλεγα : "αυτή είναι η Βαβυλώνα, το άντρον του Διαβόλου" καταλαβαίνετε πόσο δυσκολεύθηκα να τα μεταπείσω και να τα μάθω να πηγαίνουν στην εκκλησία και να τα προετοιμάσω για το βάπτισμα.

 

Το ξέρετε αυτό αγαπητοί ακροατές; οι μάρτυρες του Ιεχωβά μόλις δουν μια εκκλησία λένε στα παιδιά τους αυτά τα φοβερά λόγια, στάζουν δηλητήριο στις απαλές ψυχές τους εναντίον των Χριστιανικών εκκλησιών, αυτό βέβαια είναι ένας καρπός από το αγκαθερό δέντρο.

Οι ρίζες και ο κορμός αυτού του δέντρου, αν είχαν επάνω τους επιγραφή θα έγραφαν :”Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός».

Αρνούνται την θεϊκή φύση του Χριστού και κατά συνέπεια μπορούν να αρνηθούν και ότι ανήκει στο Χριστό, προηγείται το μεγάλο κακό και έπονται τα υπόλοιπα.

Για εμάς του Χριστιανούς, ο Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, αυτό το αποκρούουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Κάτοχος της αιωνίου δόξης, πηγή της αιωνίου δόξης, γι' αυτούς είναι μόνο ο Πατήρ, όχι ο Υιος. Εδώ το τραγελαφικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται σαν μελετητές της Αγίας Γραφής...

 

Για να δούμε όμως τι λέει επ' αυτού η Γραφή, συμμερίζεται τις απόψεις των αιρετικών; ξεκινούμε από το χωρίο θ'4 της προς Ρωμαίους Επιστολής οίτινές εισιν Ισραηλίται, ων η υιοθεσία και η δόξα, εδώ σημειώνει ο απόστολος ότι οι ομοεθνείς του Ισραηλίτες κατά τον παλαιό καιρό είχαν υιοθετηθεί από τον Θεόν, ήταν σαν παιδιά Του σαν περιουσία Του, σαν περιούσιος λαός, σαν οικείοι Του, έρχεται και σε ένα δεύτερο θέμα, στους Ισραηλίτες συνέβαινε κάτι το υπέροχο, κάτι εντελώς άγνωστο σε όλους τους άλλους λαούς της Γης, κατά καιρούς, εμφανιζόταν σε αυτούς ο Θεός, με την απερίγραπτη Θεϊκή του δόξα.

Εμφανιζόταν ενδόξως, είτε σε ορισμένα πρόσωπα, είτε και σε ολόκληρο το λαό.

 

Ας δούμε κάποια σχετικά περιστατικά, στεκόμαστε στο 16ο κεφάλαιο των Αριθμών. 

 

Εκεί αναφέρεται, ότι κάποιοι εγωιστές Ισραηλίτες, ο Κορέ, ο Δαθάν, ο Αβηρών, διάφορα επίσημα πρόσωπα, διάφοροι αρχηγοί ομάδων, έκαναν πραξικόπημα, αμφισβητούσαν την αρχηγία του Μωυσή και την αρχιεροσύνη του Ααρών.

Διάβαζε τό ψαλτῆρι κάθε ἡμέρα, ἔστω καί ἀπό λίγο καί ὁ Κύριος δέν θά σέ ἀφήσει.

 Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος

"Μου γράφει ένας διανοούμενος καταταραγμένος:

"Είμαι πολύ άσχημα. Εξωτερικά όλα πάνε καλά. Η οικογένειά μου είναι ενωμένη και αγαπημένη. Η γυναίκα μου είναι καλή. Το κακό είναι, ότι δεν έχω κανένα που να μπορώ να του ανοίξω την καρδιά μου. Και για αυτό είμαι συνεχώς ψυχικά κουρασμένος. Η γυναίκα μου δεν το καταλαβαίνει. Τα παιδιά είναι μικρά. Τι μου μένει να κάμω; Πώς θα απαλλαγώ από αυτή την πίκρα και την ψυχική κόπωση;"

Του απάντησα με την συμβουλή να διαβάσει το ψαλτήρι. Εκεί, στον ψαλμό 93, θα ιδεί τα λόγια: "Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχή μου" (Ψαλμ. 93,19). Πιάσου από τον στίχο αυτό. Και βάλσου να το διαβάσεις το ψαλτήρι ολόκληρο. Πιστεύω, πώς ο Θεός θα σε αναπαύσει.

Περνάει λίγος καιρός, λαμβάνω ένα γράμμα. "Έκαμα υπακοή. Άρχισα να διαβάζω το ψαλτήρι. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτε!".

Ἐν ὄψει ἐκλογῶν (Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός)

  

Ὁ πολιτισμός, τοὐτέστιν, ἡ ὀργάνωση τοῦ Τρόπου ζωῆς, εἶναι σπουδαία κατάκτηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά σαφῶς μεταπτωτική. Δηλαδή, εἶναι μέν σημαντικότατο ἐπίτευγμα, ἀλλά ἀτελές καί ἐμπαθές. Κατορθώνει καί ἀπαλύνει τόν πόνο τῶν δυσκολιῶν καί ὀμορφαίνει κάπως τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἀπό μόνος του ὁ πολιτισμός δέν καταφέρνει νά τόν σώσει. Διότι, ἁπλούστατα, βαθιά στό μεδοῦλι του ἐμπεριέχει ὁ ἴδιος τό στοιχεῖο τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Καί ὠς φθαρτός καί θνησιγενής πού εἶναι, ἀδυνατεῖ παντελῶς νά προσφέρει τέλεια καί ἀθάνατα δωρήματα. ’’Πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον’’. Ἐάν θέλουμε νά μιλᾶμε γιά τελειότητα, τότε, σύμφωνα μέ τήν Πίστη μας, ὀφείλουμε νά στρέψουμε τίς καρδιές μας πρός τόν Οὐρανό, στόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Ζωή καί τό Φῶς. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Πηγή παντός ἀγαθοῦ, κάθε τελείου δωρήματος. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Ὁδός. Εἶναι ἡ σαρκωμένη Ἐλπίδα καί Σωτηρία τοῦ Γένους τῶν Ἀνθρώπων. Εἶναι τό τέλειο καί μοναδικό ὑπόδειγμα τῆς ὄντως Ζωῆς.

Μελετῶντας, ἔστω καί ἀκροθιγῶς, τήν ἀργόσυρτη ἱστορική διαδρομή τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, διαπιστώνουμε, ὅτι ὁ κυκλικός χαρακτῆρας τῶν γεγονότων καθορίζεται αἰτιολογικῶς ἀποκλειστικά καί μόνον ἀπό τά πάθη του, ἰδιαίτερα ὅταν αὐτά ἐλευθερώνονται καί ἀφήνονται ἐντελῶς ἀχαλίνωτα.

Μπροστά στήν ἱστορικῶς ἀδιαμφισβήτητη αὐτή πραγματικότητα, πόσο τραγική φαντάζει σήμερα ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀνάθεση κάθε ἐλπίδας μας σέ συστήματα ἐγκεφαλικῆς καθαρά ἐπινόησης, σέ ὑποψήφιους κυβερνῆτες γεμάτους πάθη καί ἀδυναμίες!

Τήν φαυλότητα, τήν ἀναξιοπιστία καί τήν διαστροφή πλήθους ἀξιωματούχων πολιτικῶν καί ὅχι μόνον, τήν δοκιμάσαμε ὡς λαός ἐπί ἔτη πολλά. Ὁ μισόκαλος στήν ἀρχή, μέχρι νά μᾶς βάλει στό χέρι, μᾶς ξεγέλασε μέ δῶρα φανταχτερά. Μέ καλύτερες ἀμοιβές, μέ πολυτελῆ αὐτοκίνητα, μέ ἔγχρωμες τηλεοράσεις, μέ δάνεια γιά διακοπές καί ἐξοχικά, μέ πανέξυπνα κινητά κ.ἄ.π. Στήν συνέχεια, σάν εἶδε ὅτι τσιμπήσαμε, ἔβαλε τά μίσθαρνα ὄργανά του, νά μᾶς χορέψουν κυριολεκτικά στό ταψί. Ἡγεσίες παρηκμασμένες, βουτηγμένες μέσα στήν ἁμαρτία, ἀνέλαβαν νά ὁδηγήσουν καί τόν λαό στόν ἴδιο βοῦρκο, στήν ἴδια παρακμή.