ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ
ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ
ΟΔΗΓΙΕΣ: ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
Δίπλα από το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός που υπάρχει ένα μικρό βελάκι , πατάμε εκεί και μας βγάζει διάφορες επιλογές από τις οποίες πατάμε το Download .
Και γίνεται η εκκίνηση να κατέβουν όλες οι ομιλίες.
Πέμπτη 21 Ιουλίου 2022
Ἀποφθέγματα Ἁγ.Νικοδήμου Ἁγιορείτου
1). «…Διότι και ο διάβολος έχει μεγάλην συγγένειαν και οικείωσιν προς την φαντασίαν και σχεδόν εξ όλων των δυνάμεων της ψυχής, αυτήν έχει επιτηδειότερον όργανον δια να παραπλανά τους ανθρώπους και να ενεργεί τα πάθη και τας κακίας του. Έχει μεγάλην οικείωσιν προς αυτήν.
Διότι και αυτός, νους κτισθείς παρά του Θεού πρότερον, απλούς και ασχημάτιστος και αφάνταστος, ως οι λοιποί θείοι άγγελοι, ύστερον ηγάπησεν τα σχήματα και την φαντασίαν και φαντασθείς να θήση τον θρόνον του υπεράνω του ουρανού και να γίνει όμοιος τω Υψίστω, από αγγέλου φωτεινού, έγινεν διάβολος σκοτεινός…. ». (Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον, σελ. 104).
2). «Από την πολλάκις ρηθείσαν κακίαν της φιλαυτίας, δηλαδή της αγάπης και υπολήψεως και τιμής, που έχομεν εις τον εαυτόν μας, γεννάται μία άλλη κακία που μας προξενεί βαρυτάτην ζημίαν. Αύτη είναι η αυθάδης κρίσις και κατάκρισις που κάνομεν εις τον πλησίον, από την οποίαν κατάκρισιν ερχόμεθα εις το να εξευτελίζωμεν αδελφούς, να τους περιφρονούμεν και να τους ταπεινώνωμεν. …». (Αόρατος πόλεμος, σελ. 158).
3). «Εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν: Τόπος χλόης είναι η πρακτική αρετή, ύδωρδε αναπαύσεως είναι η θεωρητική φιλοσοφία, κατά τον Άγιον Μάξιμον. Εκεί λοιπόν λέγει ο καθείς από τους εθνικούς, θέλει με κατασκηνώσει ο Κύριος, όπου είναι τόπος χλόης. Επέμεινε δε εις την μεταφοράν του ποιμένειν, επειδή χλόη και νερόν, αυτά είναι η ευτυχία του ποιμνίου.
Οἱ λεπροί στό Ἅγιον Ὄρος
Οι λεπροί στο Άγιον Όρος
Mε μια πολύ ελεύθερη μετάφραση, σας μεταφέρουμε τις ταξιδιωτικές εμπειρίες ενός Γάλλου περιηγητή, αλλά και γιατρού συνάμα το 19 αιωνα στο Άγιον Όρος…όπου μέσα από την ορθολογιστική προσέγγιση του θέματος ξεπηδά η “τρελή” για τα σημερινά δεδομένα αντιμετώπιση των ασθενών από τους υγιείς μοναχούς του Αγίου Όρους….μια αντιμετώπιση εντελώς Ορθόδοξη, Αγιορείτικη, με γνώμονα την παρηγοριά του αδελφού και ασπίδα για την ασθένεια το ” έχει ο καλός Θεός”…και βλέπουμε ότι κανείς από τους υπηρετούντες δεν ασθένησε…
Σας το παραθέτουμε ζητώντας την επιείκεια σας για την μετάφραση..
Στις σελίδες 219-238 του εγγράφου αυτού, βρίσκουμε πληροφορίες του δέκατου ένατου αιώνα, από ένα Γάλλο γιατρό -δεν είχε απολύτως κανένα γιατρό ακόμη εκεί- στο νοσοκομείο λεπρών που ήταν κοντά στο μοναστήρι των Ιβήρων στο Άγιον Όρος. Θα δούμε ότι οι μοναχοί ενδιαφερόντουσαν και είχαν κοινή ζωή με αυτούς τους σοβαρά άρρωστους με μεγάλη πίστη -χωρίς καμία επιφύλαξη- τα τελευταία πενήντα χρόνια, οι μοναχοί της μονής Ιβήρων κατασκεύασαν ένα άσυλο για τους λεπρούς, οι οποίοι προηγουμένως ζητούσαν καταφύγιο στα δάση του Αγίου Όρους, και αυτό οδηγούσε σε μια ζωή άγρια με σίτιση από βότανα και ρίζες!
Το λεπροκομείο είναι 10 λεπτά μακριά από το μοναστήρι. Βέβαια η κατάσταση του λεπροκομείου είναι μακριά από αυτά που υπήρχαν τότε στις πολιτισμένες χώρες, ωστόσο, το λεπροκομείο ήταν ένα πολύ καλό καταφύγιο για να βρουν μια στέγη, και η παρεχόμενη τροφή στους ασθενείς, που λόγω της ασθένειας τους δεν μπορούσαν να ζήσουν μόνοι, και τους εμπόδιζε να πεθαίνουν από την πείνας και τέλος, είχαν μια ιατρική φροντίδα απαραίτητη για τη κατάσταση τους.
Το λεπροκομείο είναι υπό την προστασία των Αγίων Αναργύρων και το κόστος, λειτουργία του ήταν, έξι χιλιάδες φράγκα ετησίως. Βρίσκεται σε ένα γραφικό μικρό λόφο, περιτριγυρισμένο από αιωνόβια δέντρα τα οποία είναι ιδανικό καταφύγιο από τη υπερβολική ζέστη των ακτίνων του ήλιου το καλοκαίρι, με θέα στην εξοχή, όπου το θυμάρι δημιουργούσε ένα χαλί και υπήρχαν όλα τα είδη άγριων λουλουδιών με φωτεινά χρώματα και γλυκό άρωμα κατά τη διάρκεια της άνοιξης.
Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη ξεδιπλώνεται μπροστά στά μάτια μας - «Walletmor», μέ τσιπάκι στό χέρι ἀντί γιά τραπεζικές κάρτες!
Ψηφιακή δουλεία - Ἡ ὑπόθεση τῆς ἑταιρείας «Walletmor» μας παραπέμπει ξεκάθαρα στo σφράγισμα πού περιγράφει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη.
Ἐνῶ ὁ δυτικός κόσμος βυθίζεται ὁλοένα καί περισσότερο στό σκοτάδι τῆς ἀνασφάλειας, τῆς φτωχοποίησης καί τῆς ἐνεργειακῆς ἔνδειας, τά «ἁρπακτικά» τῆς νέας παγκόσμιας τάξης βρίσκουν (ἤ σωστότερα διαμορφώνουν) τίς ἰδανικές συνθῆκες γιά νά στρώσουν τόν δρόμο πρός τό τελικό «χάραγμα» πού ἀναφέρει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη.
Οἱ πολιτικές τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης» βομβαρδίζουν ἀνελέητα τήν μικρομεσαία τάξη, ἐξοντώνουν τήν... ἐπαγγελματική ἀνεξαρτησία καί ὁδηγοῦν ἑκατομμύρια κόσμου πρός τήν βιοποριστική κοπαδοποίηση. Λαοί «γονατισμένοι» ἀπό τήν πανδημία καί τήν ἐνεργειακή φτώχεια, ἐξαρτῶνται ὅλο καί περισσότερο ἀπό τήν ἐπιδοματική πολιτική, κάτι πού αὐξάνει τρομακτικά τό μερίδιο ἐλέγχου τοῦ κράτους, πού ζητᾶ ὡς ἀντάλλαγμα τήν ὑποταγή, τήν παρακολούθηση καί τή συνεχῆ πιστοποίηση. Δεσμευμένες ἐλευθερίες πού συγκεντρώνονται ἀπό την κάθε χώρα - δορυφόρο, γιά νά παραδοθοῦν στό ὑπερ - κράτος.
Καί συμβαίνει τό ἑξῆς (φαινομενικά) παράδοξο: Ἀπό τή μία τά εἰσοδήματα ὁλοένα καί συρρικνώνονται, καί ἀπό τήν ἄλλη οἱ μέθοδοι ἀγοραπωλησιῶν ἐκσυγχρονίζονται μέ ταχύτατους ρυθμούς. Ὁ πολίτης μπορεῖ νά μήν ἔχει πλέον τή δυνατότητα νά βγάλει τόν μῆνα, ἄλλα - πότε ἄμεσα καί πότε ἔμμεσα - πιέζεται συνεχῶς ἀπό τό κράτος ὥστε νά χρησιμοποιεῖ ὑπερσύγχρονα ἠλεκτρονικά «πορτοφόλια» καί «ἔξυπνες» ἐφαρμογές γιά νά διαχειρίζεται τό πενιχρό εἰσόδημα τοῦ.
Οἱ σκοτισμένοι «ἐγκέφαλοι» τοῦ Νταβός ἐπιθυμοῦν νά μήν διαθέτεις χρήματα γιά νά ἀνταποκριθεῖς στίς ἀνάγκες σου, νά εἶσαι μόνιμος δοῦλος ἑνός χρέους, ἄλλα νά ἀναβαθμίζεσαι συνεχῶς στίς τεχνολογίες πού χρησιμοποιεῖς γιά νά ἀγοράζεις καί νά πουλᾶς. Ποσῶς ἐνδιαφέρονται ἄν τό πορτοφόλι σου εἶναι γεμᾶτο. Τούς ἀρκεῖ νά εἶναι ψηφιακό.
Ἡ ἀγάπη στόν Πνευματικό ὁδηγό - Ἡ ὑπακοή, Βίος καί Λόγοι Ἁγίου Πορφυρίου.Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης
Λουκ. (11, 42:46)
«Τούς Γέροντές μου τούς ἀγαποῦσα», ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος. «Ὅπως εἶπα ἤδη, οἱ Γέροντές μου», διηγεῖται ὁ Ὅσιος, «ἦταν ὁ πατήρ Παντελεήμων κι ὁ παράδελφός του ὁ πατήρ Ἰωαννίκιος. Τούς ἀγαποῦσα», λέει ὁ Ἅγιος, «ἐνῶ ἦταν πολύ αὐστηροί. Ἐγώ τότε δέν τό καταλάβαινα αὐτό. Ἐπειδή τούς ἀγαποῦσα, νόμιζα ὅτι δέν μοῦ φέρονται αὐστηρά. Τούς εἶχα μεγάλο σεβασμό κι εὐλάβεια καί ἀγάπη. Ἡ εὐλάβειά μου ἦταν... πῶς ἔβλεπα τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Μέ τέτοιο δέος καί μέ τέτοια εὐλάβεια. Ἔπειτα ἀπό τόν Θεό ἦταν οἱ Γέροντες»[1]. Καί αὐτό εἶναι βεβαίως σύμφωνο μέ τό λόγια τῶν Πατέρων, ὅτι ὁ γέροντας εἶναι θεός μετά Θεόν.
«Ἦταν ἱερεῖς καί οἱ δύο. Ἦταν ἀπό τά μέρη τῆς Καρδίτσας, ἀπό ἕνα χωριό, πού εἶναι ψηλά. Τό χωριό Μεσενικόλας Καρδίτσας. Ἀπό ἐκεῖ εἶχα τήν βελέντζα μου, πού κοιμόμουν μέχρι πρόσφατα. Τούς ἔκανα ἄκρα ὑπακοή. Ὑπακοή! Τί νά σᾶς πῶ, τήν ἤξερα! Ἐπιδόθηκα σ' αὐτή μέ χαρά, μέ ἀγάπη. Αὐτή ἡ ἀπόλυτη ὑπακοή μέ ἔσωσε. Ἐξαιτίας της μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός τό χάρισμα. Ναί, σᾶς ξαναλέω, ἔκανα ἄκρα ὑπακοή στούς Γέροντές μου. Ὑπακοή ὄχι ἀναγκαστική, ἀλλά μέ χαρά καί ἀγάπη. Τούς ἀγαποῦσα ἀληθινά. Καί ἐπειδή τούς ἀγαποῦσα, αὐτή ἡ ἀγάπη μέ ἔκανε νά νιώθω καί νά καταλαβαίνω τί ἤθελαν. Γνώριζα πρίν μοῦ τό ποῦν, τί ἤθελαν καί πῶς τό ἤθελαν τό κάθε πράγμα. Πήγαινα ἐδῶ, πήγαινα ἐκεῖ. Ἤμουν ἀφοσιωμένος σέ αὐτούς. Γι' αὐτό ἡ ψυχή μου πετοῦσε ἀπό χαρά κοντά τους. Δέν σκεφτόμουνα κανένα. Πᾶνε οἱ γονεῖς, πᾶνε οἱ γνωστοί, πᾶνε οἱ φίλοι, πάει ὁ κόσμος. Ἡ ζωή μου ἦταν προσευχή, χαρά, ὑπακοή στούς Γέροντές μου»[2]. Ὁ Ἅγιος ἐφάρμοζε αὐτό πού μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅτι ὁ Κύριος ὁ Ἴδιος ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ»[3]. Ἑπομένως ὅποιος κάνει ὑπακοή, μιμεῖται τόν Κύριο.
Τό κελί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτη....
Το κελί του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη....
Χιλιάδες προσκυνητές συρρέουν όλο το χρόνο για να προσκυνήσουν το ταπεινό κελί όπου έζησε και ασκήτεψε δεκαπέντε και πλέον χρόνια ο μακαριστός γέροντας και πλέον Άγιος Παΐσιος.
Σε αυτό το κελί δέχτηκε τις εξομολογήσεις, άκουσε τις δυσκολίες ένιωσε τις, θλίψεις των χιλιάδων αυτών ανθρώπων που προσέφευγαν επί πολλά χρόνια για να του καταθέσουν τα πρόβλημα τους , να ζητήσουν τη συμβολή του, την ευχή και τη προσευχή του και να αναχωρήσουν αναπαυμένοι στη ψυχή τους.
Ἀναφέρει πνευματικός.
Έλεγε ο παπαΕφραίμ ο Κατουνακιώτης: όλοι λεν ότι ο Άγιος Μάξιμος στα Καυσοκαλύβια πετούσε. Το ότι έτρωγε μάρμαρο δεν το λέν.
Με άλλα λόγια: όλοι γράφουν γιά τα θαύματα του ΓεροΠαϊσίου.
21 Ἰουλίου. Ἰωάννου ὁσίου καὶ Συμεὼν τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ (†590). Παρθενίου ἐπισκόπου. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.
Ἀποστολικό
ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμ ς΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Κορ. γ΄ 18-23).
Α Κορ. 3,18 Μηδεὶς ἑαυτὸν ἐξαπατάτω· εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός.
Α Κορ. 3,18 Κανένας ας μη ξεγελάη τον ευατόν του· εάν κανείς νομίζη ότι είναι σοφός μεταξύ σας, επειδή έχει την σοφίαν του αιώνος τούτου, και κυριευμένος από υψηλόν φρόνημα θέλη να δημιουργή κόμμα μέσα εις την Εκκλησίαν, ας έχη υπ' όψιν του, ότι το καλύτερον που έχει να κάμη είναι να γίνη δια τους ανθρώπους του κόσμου μωρός, δια να αναδειχθή πραγματικά σοφός εκ μέρους του Θεού.
Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022
Ἡ αὐτομεμψία ὡς ὁδός γιά τήν ταπεινοφροσύνη, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com
Νάξος Ἄθως Οὐρανός! ΤΥΛΙΞΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
Εἰς τήν Νάξον, τό 1749, οἱ εὐλαβέστατοι σύζυγοι Ἀντώνιος καί Ἀναστασία Καλλιβούρση (ἡ ὁποία ἀργότερα μόνασε στήν μοναδικήν ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους Μονή τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου στή Νάξο, μέ τό ὄνομα Ἀγάθη) ἔφεραν στόν κόσμο τόν υἱό τους τόν ὁποῖον ἀργότερα ἐβάπτισαν Νικόλαον. Από μικρό το παιδί έδειχνε τις πνευματικές εφέσεις του, τις οποίες εκμυστηρευόταν στον Ιερέα του χωριού, τον οποίο βοηθούσε στις ιερές Ακολουθίες διδασκόμενος την λειτουργική ζωή κι εντασσόμενος εις αυτήν. Η μελέτη πνευματικών βιβλίων ήτο η μεγάλη ευχαρίστησή του. Ο Θεός του είχε αφειδώλευτα χαρίσει το δώρο του αφομοιώνειν, όπως και μνήμην εξαιρετικήν, ώστε να ρουφά σαν σφουγγάρι ο,τιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή του. Οι γονείς, ο δάσκαλος και ο Ποιμενάρχης Νάξου Άνθιμος διέκριναν τα μεγάλα χαρίσματά του και φρόντισαν –ενώ ήτο 16 ετών- να τον βοηθήσουν να κάμη ευρύτερες σπουδές στην περιώνυμη Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, που ήτο πνευματικό καθίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου με λαμπρούς καθηγητάς. Ο νεαρός Νικόλαος εσπούδασε ιατρική, φυσική, αστρονομία, φιλοσοφία, ψυχολογία! Πάνω και πέρα όμως από τις επιστήμες αυτές, εσπούδασε την ιεράν επιστήμη της Θεολογίας η οποία ιδιαιτέρως τον εφήλκυε. Βαθύτατος γνώστης της ελληνικής γλώσσης, σε όλες τις εκφράσεις και τις εκφάνσεις της, απέκτησε την δυνατότητα να έχη άνετη γνωστική πρόσβαση στους θησαυρούς της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Ύστερα από λαμπρές σπουδές επέστρεψε στην Νάξον, όπου συνήντησε τρεις Αγιορείτες τους πατέρας Γρηγόριο, Νήφωνα και Αρσένιον, οι οποίοι λόγω του κολλυβαδικού ζητήματος είχαν αναχωρήσει από τον Άθωνα, καταφυγόντες εκεί. Οι τρεις αυτοί πατέρες απετέλεσαν τα όργανα της θείας Προνοίας για τον νεαρό Νικόλαον ο οποίος στα εικοσιπέντε του αναζητούσε υπεύθυνες απαντήσεις για τον προορισμό της ζωής κ.τ.τ.. Μετά τις αλλεπάλληλες συζητήσεις απεφάσισε -μετά και την υπόδειξή τους- να μεταβή στην Ύδραν όπου παρεπιδημούσε ο λίαν ενάρετος και πεπαιδευμένος Επίσκοπος Κορίνθου Μακάριος Νοταράς ο εν Χίω ασκήσας, στις ανατολικές υπόρροιες του περιφήμου Αίπους. Μαζί του ευρίσκετο και ο Γέρων Σίλβεστρος ο οποίος του εθέρμανε τον ζήλο για την μοναχική ζωήν. Όταν επανέκαμψε στη Νάξο, ανεκοίνωσε την απόφασή του στην μητέρα του και τον Επίσκοπον ο οποίος προσεπάθησε να τον κρατήση κοντά τους, όμως ανεπιτυχώς, οπότε και τον προέπεμψε με τις πατρικές ευχές του να μεταβή στα Θεοτοκοβάδιστα Αθωνικά σκηνώματα. Τότε εγκαταβίωσε και η μητέρα του στην Μονή του Ιερού Χρυσοστόμου.
“Σώπα εὐλογημένε εἶναι ὁ Χριστός καί μᾶς δοκιμάζει! ”
– Όταν ο Παπαδιαμάντης έχασε την ψυχραιμία του!-
Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς πήγαινε για αγιασμό ή Ευχέλαιο σε σπίτια χριστιανών. Κάποια φορά βρέθηκε στο Κολωνάκι (με τον Παπαδιαμάντη που του έκανε τον ψάλτη) τον είχανε μάθει οι Κολωνακιώτες που ήταν ευλαβής και τον καλούσαν. Και κατεβαίνει από ένα αρχοντικό σπίτι -οι ζητιάνοι μεταξύ τους το λέγανε:
«Πού πάει ο παπάς; Πάει εκεί. Πάμε και μεις».
Και ήτανε στην ουρά, μπήκε λοιπόν ένας ζητιάνος που ήταν πιο τσίφτης και πηγαίνει κούτσα -κούτσα και του λέει, παπά δώσε μου. Και ότι είχε στη τσέπη του ο Άγιος τα έβγαλε και τα έδωσε. Ήτανε δίπλα του ο Παπαδιαμάντης και του λέει:
Τά ὁλέθρια ἀποτελέσματα τῆς διαβρωτικῆς δράσεως τῶν αἱρέσεων στό ἐκκλησιαστικό σῶμα
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 11η Ιουλίου 2022
ΤΑ ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ
Η Αγία μας Εκκλησία ιδρύθηκε στη γη από το Σαρκωμένο Υιό και Λόγο του Θεού να είναι στους αιώνες το μοναδικό θείο καθίδρυμα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Είναι το τεθεωμένο Σώμα του Κυρίου μας (Κολ.1,24), του οποίου κεφαλή είναι Αυτός (Εφ.5,23) και μέλη όλοι οι βαπτισμένοι και πιστεύοντες σε Αυτόν. Αυτός ημάς «όντας απηλλοτριωμένους και εχθρούς τη διανοία εν τοις έργοις τοις πονηροίς, νυνί δε αποκατήλλαξεν» (Κολ.1,21). Άλλος δρόμος και τρόπος σωτηρίας δεν υπάρχει. Σωζόμαστε μόνον ως οργανικά μέλη του θείου Σώματος και μόνο μέσα στην Εκκλησία, η οποία είναι σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, το νοητό θεραπευτήριο, προσφέροντας εσαεί αποτελεσματική πνευματική θεραπεία στα τραυματισμένα από την αμαρτία και τη φθορά ανθρώπινα πρόσωπα.
Ο Λυτρωτής μας Χριστός ήρθε στον κόσμο ως «το φως το αληθινό», για να φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν.1,9). Ήρθε να φωτίσει τα ερέβη των ανθρωπίνων καρδιών, οι οποίες, λόγω της αμαρτίας, βρισκόταν σε πυκνά σκοτάδια, σε κατάσταση «σκιάς θανάτου» (Ψαλ.23,4). Αν ο Θεός και «ον απέστειλε Ιησούν Χριστόν» (Ιωάν.17,3) είναι το φως, ο αντίδικός Του Σατανάς είναι το απόλυτο σκότος και ο αίτιος του σκοτασμού των ανθρώπων. Το ανέσπερο φως του Χριστού φανέρωσε στους ανθρώπους τα ανθρωποκτόνα έργα του σκοτεινού άρχοντα Εωσφόρου και των ειδεχθών «αγγέλων» του και κονιορτοποίησε τα καταχθόνια σχέδια του. Έδωσε τη δυνατότητα στο άνθρωπο να απελευθερωθεί από την φρικώδη και καταστροφική δουλεία του, να αναχθεί στο Θεό και να σωθεί. Γι’ αυτό άρχισε ο μισόκαλος και μισάνθρωπος διάβολος να προσβάλλει το σωστικό έργο της Εκκλησίας εξ’ αρχής. Η Εκκλησία του Χριστού θεμελιώθηκε σε ένα άκρως εχθρικό περιβάλλον. Ευθύς αμέσως από την ημέρα της Πεντηκοστής άρχισε να πολεμείται με ιδιαίτερη σφοδρότητα από τις αρχές, τις εξουσίες και τις δυνάμεις του κόσμου, οι οποίες δρούσαν ως εντολοδόχοι του Σατανά και ο οποίος έχει ως μοναδική του ενασχόληση να καταστρέφει τα έργα του Θεού.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
