Ολονύκτιο κάναμε, ὑπερήφανη ἐγώ, εἶπα στον λογισμό μου: «απόψε θα φάγω πνευματικά, θα χορτάσω». Εσύ εἶσαι πού τό λέγεις; Αρχίζει ἡ ἀγρυπνία, ἀμέσως, γιά πότε ἀρρώστησα! Αδιαθεσία, πονοκεφάλους, πόνοι πολλοί, ὅλο τό σῶμα ἀκίνητο, οὔτε νά μπορῶ νά κάνω τόν σταυρό μου. Προπάντων ὁ νοῦς σκοτοδίνη. Ἄκουγα τά γράμματα ἀλλά δέν τά ἄκουγα, τίποτε. Είχα γίνει μία πέτρα. Προσπαθῶ. Πῶς ἔγινα ἔτσι; Προσπαθῶ. Τίποτε. Βάζω ὅρο στόν ἑαυτό μου καί λέγω: «Ὅσο κι ἂν πάσχεις τώρα, δεν πρόκειται να σε βγάλω ἀπό τήν ἐκκλησία. Πέθανε, λέγω, στο σκαμνί. Πότε τόσον πολύ ἀδιαθέτησες;» Εἶπα καί συνέχιζα νά μήν μπορῶ, καί νά κάθομαι. Προσπαθοῦσα, τίποτε, ἄρρωστη.
Τελειώνει ὁ ὄρθρος καί μπαίνουμε στη θεία Λειτουργία. Μέ Το «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία» πού εἶπε ὁ Γέροντας, ἔφυγα κι εγώ μαζί διά ἐπάνω, σέ ὅλη τή θεία Λειτουργία. Επέρασα μέ πολλή χαρά καί άπειρα δάκρυα, πολλή αἴσθηση, ἀναβάσεις, θεωρίες. Διά ένα λεπτό μοῦ φάνηκε δέν κατάλαβα πότε τελείωσε ή θεία Λειτουργία. Πόσο να εὐχαριστήσω τόν Θεόν πού τόσο μ' εὐεργετεῖ καί μέ σώνει ἀπό διάφορα; Ἐσύ εἶσαι πού εἶπες ὅτι θά χορτάσεις; Νά δεῖς τί ἐσύ ἔχεις στά χέρια σου: μηδέν. «Ναί, Κύριέ μου, προπορεύεται ἡ ὑπερηφάνειά μου, ἀλλά ἡ εὐσπλαχνία σου πάλιν μέ ἔσωσε. Ἀλλά καί πόσων δωρεῶν ἠξιώθην; Πόσον, πόσον ὡραῖος εἶσαι, Κύριέ μου, Θεέ μου, πατέρα μου οὐράνιε! Μέ σκλαβώνεις μέ τή θεία σου ἀγάπη, τη μακροθυμία σου, δέν μέ σιχαίνεσαι, ἀλλά μακροθυμεῖς, Εὐεργέτα μου. Κύριε, πάντοτε νά μέ προφθαίνεις καί τό ἅγιον θέλημά σου να κάνεις σε μένα καί ποτέ το δικό μου».
Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου