Ὁ θάνατος τοῦ μυρμηγκολέοντος διαβόλου μέσω τῆς ἀποχῆς ἀπό τίς ἡδονές αἰσθήσεων, Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον - Ἁγ. Νικοδήμου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ὁ θάνατος τοῦ μυρμηγκολέοντος διαβόλου μέσω τῆς ἀποχῆς ἀπό τίς ἡδονές αἰσθήσεων, Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον - Ἁγ. Νικοδήμου, 8-11-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

«Στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας τοῦ Θεοῦ»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«εἶπεν δὲ Μαριάμ· Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος (: Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· Ἰδοὺ εἶμαι ἡ δούλη τοῦ Κυρίου, ἡ πρόθυμος νὰ ὑπηρετήσω τὰς βουλάς του. Εἴθε νὰ γίνῃ εἰς ἐμὲ σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες. Καὶ μετὰ τὸν λόγον της τοῦτον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐν πάσῃ ταπεινώσει ἐξεδήλωσε τὴν ὑποταγήν της εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεπιστεύθη ἑαυτὴν εἰς τὴν πρόνοιάν του, ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος). {Λουκ. α’ 38}.

Ἡ Παναγία εἶχε τήν ἐξαιρετική εὐλογία νά ἀποτελέση τό πρῶτο ἀνθρώπινο πλάσμα πού καθαρίσθηκε ἀπό τόν ρύπο τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, τήν ὥρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς ἐξηγεῖ: «Ἐάν ὁ αἰσθητός ἥλιος καθώς βρίσκεται σέ διάφορους τόπους δέν μολύνεται, ἀλλά μᾶλλον μεταβάλλει σέ καθαρούς καί τούς μολυσμένους τόπους, πόσο περισσότερο ὁ νοητός Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ σαρκωθείς στή μήτρα τῆς Παρθένου, ὄχι μόνον ὁ Ἴδιος δέν μολύνθηκε, ἀλλά κατέστησε ἁγία καί καθαρωτάτη καί αὐτή τή μητέρα Του. Ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου τήν ἐπεσκίασε, πρῶτον μέν γιά τόν πλήρη ἁγιασμό της καί δεύτερον, γιά νά μπορῆ νά βαστάξη τό σωτήριο κύημα».Πόσα θαύματα ἐπιτελεῖ καθημερινά ἡ Παναγία μας!

Σέ ἕνα χωριό πού κάποτε λεγόταν Θεοδοσιούπολη στόν Ἄκαμψι ποταμό, ζοῦσαν Ἕλληνες κρυπτοχριστιανοί, πού οἱ Τοῦρκοι προσπάθησαν νά τούς ἀλλαξοπιστήσουν.

Ἐνῶ οἱ περισσότεροι βρίσκονταν στό καφενεῖο τοῦ χωριοῦ, ἔξαφνα, σπαρακτικές φωνές ἀκούγονται ἀπό τό μέρος τοῦ ποταμοῦ. Δύο μικρά Τουρκόπουλα, παίζοντας στήν ὄχθη, ἔπεσαν στό ποτάμι καί τά πῆρε τό ὁρμητικό ρεῦμα.

«Ἀρχιεπίσκοπε Κύπρου, ἄκουσε τὴ φωνὴ τῶν Ὁσιομαρτύρων της Καντάρας!»

«Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, άκουσε τη φωνή των Οσιομαρτύρων της Καντάρας!»

Δρ.Νικόλαος Ανδρέου (Θεολόγος)

Ένας συγκλονιστικός λόγος των δεκατριών Οσιομαρτύρων προς την Εκκλησία της Κύπρου σήμερα

Εμείς, οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Καντάρας, απευθυνόμαστε σήμερα σε εσένα, Αρχιεπίσκοπε Κύπρου.

Είμαστε ο Ιωάννης, ο Κόνων, ο Ιερεμίας, ο Μάρκος, ο Θεόκτιστος, ο Κύριλλος, ο Βαρνάβας, ο Μάξιμος, ο Ιωσήφ, ο Θεόγνωστος, ο Γερμανός, ο Γεννάδιος και ο Γεράσιμος.

Το 1231 δεν παραδώσαμε την πίστη μας. Αντισταθήκαμε στις πιέσεις της λατινικής εκκλησιαστικής εξουσίας, φυλακιστήκαμε, βασανιστήκαμε και μαρτυρήσαμε, επειδή αρνηθήκαμε να εγκαταλείψουμε όσα πιστεύαμε για την Ορθοδοξία. Δεν ανταλλάξαμε την εκκλησιαστική μας συνείδηση με την εύνοια των ισχυρών. Δεν αγοράσαμε την ειρήνη μας με υποχωρήσεις στην πίστη.

Και σήμερα σε ρωτούμε:

Ἡ Ἀκατήχηση τῶν Νεορθόδοξων Χριστιανῶν καὶ τὸ Προσχεδιασμένο Σκοτάδι τοῦ 2033.

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Στις ημέρες μας, γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης και πνευματικά επικίνδυνης αλλοίωσης. Η παραδοσιακή, βαθιά και ουσιαστική κατήχηση των ορθοδόξων χριστιανών που αφορά το δόγμα της πίστεως έχει πλέον παύσει να υφίσταται. Τη θέση της δογματικής αλήθειας και της πατερικής διδασκαλίας έχουν πάρει γενικόλογες, άνευρες και επιφανειακές θεωρίες του τύπου «ο Χριστός είναι μόνο αγάπη», συνοδευόμενες από μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία του «υπέρ της των πάντων ενώσεως». Το αποτέλεσμα αυτής της πνευματικής γύμνιας είναι τραγικό. Αν ζητήσεις σήμερα από έναν μέσο βαπτισμένο χριστιανό να σου πει το Σύμβολο της Πίστεως, θα διαπιστώσεις με θλίψη ότι δεν το γνωρίζει. Αν του ζητήσεις να σου εξηγήσει τι σημαίνουν τα άρθρα αυτού του Συμβόλου, θα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Ακόμα και στα πιο απλά, στα πρακτικά της λατρείας, επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Δεν γνωρίζουν πότε κάνουμε τον σταυρό μας μέσα στην Εκκλησία, και όταν τους ζητηθεί να τον κάνουν, τον σχηματίζουν βιαστικά και απρόσεκτα, σαν να παίζουν μαντολίνο.

Το Σχέδιο της Σιωπής και ο Ορόσημο του 2033

Ασφαλώς, αυτή η γενικευμένη κατάσταση αμάθειας δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι πλήρως ενορχηστρωμένη. Ο απώτερος σκοπός είναι να διαμορφωθεί ένας νεορθόδοξος χριστιανός που δεν θα έχει την παραμικρή ιδέα για τα δόγματα της Εκκλησίας του, ώστε να μην προβάλλει καμία απολύτως αντίδραση στις οικουμενιστικές θεωρίες και στα γεωπολιτικά και θρησκευτικά σχέδια για την ένωση όλων των χριστιανικών ομολογιών.

Κυριακή Ζ Λουκᾶ:«Ἡ παγγνωσία τοῦ Θεοῦ. Ἀναφορά στόν Ἅγιο Νεκτάριο» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΠΑΓΓΝΩΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-11-1980]

(Β 38)

Το κύριον περιστατικό της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, αγαπητοί μου, είναι η ανάστασις της κόρης του Ιαείρου. Όταν ο Κύριος παρεκλήθη από τον Ιάειρον να θεραπεύσει την κόρη του και ο Κύριος πηγαίνει προς το σπίτι του Ιαείρου να την θεραπεύσει. Φυσικά εν τω μεταξύ απέθανε η κοπέλα και την ανέστησε. Αυτό είναι το κύριον θέμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.

Όμως, παρεμβάλλεται μέσα εις αυτό το κύριον θέμα ένα άλλο μικρότερον θέμα, το οποίον δεν είναι καθόλου μικράς σημασίας. Ενώ ο Κύριος πηγαίνει προς το σπίτι του Ιαείρου, στον δρόμο όχλος πολύς Τον ακολουθεί. Τόσος πολύς, ώστε τον συνθλίβουν εις τον δρόμον. Μία αιμορροούσα γυναίκα, η οποία δώδεκα χρόνια ηνάλωσε όλον της τον βίο, την περιουσία, για να θεραπευθεί από τους ιατρούς, επίστεψε ότι εάν ήγγιζε το κράσπεδο του ιματίου του Κυρίου, θα εθεραπεύετο. Και πράγματι η γυναίκα αυτή κατάφερε να εισχωρήσει μέσα εις το πλήθος, να προσεγγίσει τον Κύριον και με πολλήν πίστιν να εγγίσει το κράσπεδο του ιματίου Του. Και αμέσως, όπως μας σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ἔστη ἡ ῥύσις αὐτῆς». Δηλαδή εσταμάτησε η αιμορραγία και πλέον δεν είχε τίποτε. Εθεραπεύθη παραχρήμα, αμέσως.

Halloween – Ἕνας κόσμος ἀνάποδα- Ὅταν τὸ ξένο ἔθιμο χειροκροτεῖται καὶ ἡ ὀρθοδοξία καταγγέλεται!

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ — ΟΤΑΝ ΤΟ ΞΕΝΟ ΕΘΙΜΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΤΑΙ!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;

Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.

Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;

Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!)

Το «εισπολλάτιον»

Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Ἀπόσπασμα «Χριστιανικῆς Σπίθας», Φεβρ. 1965

«Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα».

9 Νοεμβρίου. ᾿Ονησιφόρου μάρτυρος (γ΄-δ΄ αἰ.), Ματρώνης ὁσίας. Θεοκτίστης τῆς Λεσβίας (†889), Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ ἐν Αἰγίνῃ (†1920). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας κδ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Θεσ. β´ 20 - γ´ 8).

Α Θεσ. 2,20        ὑμεῖς γάρ ἐστε ἡ δόξα ἡμῶν καὶ ἡ χαρά.

Α Θεσ. 2,20              Διότι σεις πράγματι είσθε η δόξα μας και η χαρά μας.

Α Θεσ. 3,1         Διὸ μηκέτι στέγοντες εὐδοκήσαμεν καταλειφθῆναι ἐν Ἀθήναις μόνοι,

Α Θεσ. 3,1                 Επειδή τόσον πολύ σας έχομεν αγαπήσει και σας επεθυμήσαμεν, δεν υπεφέραμεν πλέον να μένωμεν χωρισμένοι από σας και δι' αυτό επροτιμήσαμεν με όλην μας την καρδιά να μείνωμεν μόνοι εις τας Αθήνας.