Μια μέρα, ένας μοναχός, διαβάζοντας πληθώρα ονομάτων, κουράστηκε και αναρωτήθηκε, "Θα σωθούν όλοι αυτοί που μνημονεύω; Αισθάνονται πραγματικά τίποτα; Αισθάνεται ο Ουρανός ότι αυτή τη στιγμή προσεύχομαι για εκείνους που έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης; Βοηθιούνται πραγματικά οι νεκροί;
” Και εκείνη τη στιγμή, νιώθοντας κουρασμένος, έσκυψε στη στασιδιά, έκλεισε ελαφρώς τα μάτια του, και, είτε σε όνειρο είτε στην πραγματικότητα, σε ένα είδος ψυχικής διέγερσης και κούρασης της σάρκας, κοίταξε ψηλά και είδε... αμέτρητες ψυχές των κεκοιμημένων, και μαζί τους, άγιοι και άγγελοι. Και ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, με θαυμαστά ενδύματα. Κοιτάζει τον Χριστό και, γυρίζοντας προς Αυτόν, λέει, «Υιέ μου και Θεέ μου, Σου ζητώ όλους. Δέξου τις προσευχές της Αγίας Σου Εκκλησίας.
” Και τότε όλοι οι νεκροί -ο μοναχός τους άκουσε- άρχισαν να ψάλλουν: “Ω Θεοτόκε και Παναγία, χαίρε, Μαρία κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου, ευλογημένη εσύ ανάμεσα στις γυναίκες, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, επειδή έφερες τον Σωτήρα των ψυχών μας. " Δεν μας γέννησες μόνο τον Σωτήρα Χριστό, αλλά προσεύχεσαι σε Αυτόν μέρα και νύχτα για μας. Οι φωνές τους έγιναν οι φωνές του βυθού, «οι φωνές των πολλών νερών» (Rev. 1:15; 14:2), οι φωνές τους αντηχούσαν με τον βρυχηθμό των αγγελικών φτερών, που απλώθηκαν σε ουρανό και γη, φτάνοντας στον τόπο όπου στεκόταν ο μοναχός. Όχι χρονάδες, όχι όργανα, αλλά άγγελοι χτυπούσαν τα φτερά τους και τραγουδούσαν: "Γιατί εσύ γέννησες τον Σωτήρα των ψυχών μας. "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου