Ἀόρατοι ἀσκητές της Ραϊθοῦ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη

Αόρατοι γυμνοί ασκητές της Ραϊθού την αγία Μεγάλη Πέμπτη

 ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

 Ο αββάς Στέφανος ο Καππαδόκης μας διηγήθηκε τα εξής: «Πριν από πέντε χρόνια ήμουν στη Ραϊθού και την αγία Μεγάλη Πέμπτη, ενώ στεκόμουν στην εκκλησία και τελούνταν η αγία αναφορά, βλέπω δυο αναχωρητές να μπαίνουν στην εκκλησία. Ήταν γυμνοί, αλλά κανένας άλλος από τους πατέρες δεν είδε ότι ήταν γυμνοί εκτός από μένα. Όταν λοιπόν μετάλαβαν το άχραντο Σώμα και Αίμα του Χριστού, του Θεού μας, βγήκαν από την εκκλησία και μαζί τους κι εγώ.

Ἱστορίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος Ἄθως – Ὁ Ἀσκητὴς ποὺ «ἄκουσε» τὸν Θεό

Ιστορίες από το Άγιο Όρος Άθως – Ο Ασκητής που «άκουσε» τον Θεό .

Αυτή η ιστορία αφηγείται έναν από τους πιο κρυμμένους ασκητές του Αγίου Όρους, τον γέροντα Ήρωνα Στέφανο, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια στην Καρούλια, σε μια σπηλιά που κρεμόταν σαν από την άκρη της αβύσσου.

Ο γέροντας δεν είχε κατέβει στον κόσμο – ούτε στα μοναστήρια ούτε στην Καρυές – για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο στενή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του προεξείχαν, πάνω από το κενό.

Μια μέρα, ένας μοναχός χαμένος στην ομίχλη στα ορεινά μονοπάτια είδε μια ακίνητη φιγούρα στην άκρη ενός γκρεμού. Πλησίασε με φόβο και βρήκε τον γέροντα να κοιτάζει σιωπηλά τη θάλασσα.

— Πάτερ, πώς μπορείς να ζεις εδώ; ρώτησε. Δεν έχεις κανέναν να ανταλλάξεις κουβέντα… ούτε βιβλίο, ούτε καν ραδιόφωνο για να μάθεις τι συμβαίνει στον κόσμο;

Ο γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, καθαρό σαν νερό πηγής, και του απάντησε:

Παπα–Γρηγόρης ὁ Πνευματικός

Απο την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

Γεν­νή­θη­κε στό ἱ­στο­ρι­κό Με­σο­λόγ­γι καί ἦταν ἕ­να ἀ­πό τά παι­διά πού σώ­θη­καν ἀ­πό τήν ἡ­ρω­ϊ­κή ἔ­ξο­δο τοῦ Με­σο­λογ­γί­ου. Τό ἐ­πώ­νυ­μό του ἦ­ταν Μα­νω­λᾶ­τος, προ­φα­νῶς Κε­φαλ­λο­νί­τι­κης κα­τα­γω­γῆς. Ἦρ­θε καί ἔ­γι­νε μο­να­χός καί ἱ­ε­ρέ­ας στή Νέα Σκή­τη, στήν Κα­λύ­βη τοῦ Ἁ­γί­ου Σπυ­ρί­δω­νος. Γιά τήν ἀ­ρε­τή του προ­τά­θη­κε ἀ­πό το­ύς πα­τέ­ρες τῆς Νέας Σκή­της στήν κυ­ρί­αρ­χο μο­νή τοῦ Ἁ­γί­ου Πα­ύ­λου καί ἔ­γι­νε Πνευ­μα­τι­κός. Κα­τό­πιν πῆ­γε γιά προ­σκύ­νη­μα στά Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα. Ἔ­ζη­σε γιά λί­γα ἔ­τη καί στήν Κα­λύ­βη τοῦ Τι­μί­ου Προ­δρό­μου στήν Ἁ­γί­α Ἄν­να.

Στά μέ­σα πε­ρί­που τῆς δε­κα­ε­τί­ας 1840–50 ἀ­να­χώ­ρη­σε γιά τήν Μι­κρά Ἁ­γί­α Ἄν­να γιά ἀ­νώ­τε­ρη πνευ­μα­τι­κή ζωή καί πῆ­ρε τήν Κα­λύ­βη τῆς Κοι­μή­σε­ως τῆς Θε­ο­τό­κου. Ἡ συ­νο­δί­α του ἀ­πο­τε­λεῖ­το ἀ­πό το­ύς ἱ­ε­ρο­μο­νά­χους πα­πα–Κο­σμᾶ καί πα­πα–Δα­μιανό.

Τό τυ­πι­κό τους ἦ­ταν ἡ ἀ­πα­ρά­βα­τη τέ­λε­ση τῆς ἀ­κο­λου­θί­ας καί ἡ κα­θη­με­ρι­νή θε­ί­α Λει­τουρ­γί­α. Κάθε Κυ­ρια­κή ἔ­κα­ναν ἀ­γρυ­πνί­α μα­ζί μέ το­ύς γείτονες πα­τέ­ρες πό­τε σέ μί­α Κα­λύ­βη πό­τε στήν ἄλ­λη. Ἡ πε­ρι­ο­χή τό­τε τῆς Μι­κρᾶς Ἁ­γί­ας Ἄν­νης ἦ­ταν πο­λύ ἡ­συ­χα­στι­κή, πτω­χι­κή καί ἄ­νυ­δρη. Ἀλ­λά τίς δυ­σκο­λί­ες αὐ­τές τίς ὑ­πε­ρέ­βαι­νε ὁ ζῆ­λος τῶν πα­τέ­ρων γιά τήν ἀ­σκη­τι­κή ζωή. Στήν συ­νο­δ­ί­α τοῦ πα­πα–Γρη­γό­ρη εἶ­χαν γιά ἐρ­γό­χει­ρο πλε­κτές φα­νέλ­λες, τσου­ρά­πια καί καλ­τσο­δέ­τες. Καλ­λι­ερ­γοῦ­σαν καί ἕ­να μι­κρό κη­πά­ριο γιά νἄ­χουν τά χρει­ώ­δη κη­πευ­τι­κά.

Ζοῦ­σαν βί­ο ἡ­συ­χα­στι­κό καί ἀ­σκη­τι­κό χω­ρίς πε­ρι­σπα­σμο­ύς καί ἀ­πα­σχο­λή­σεις. Οἱ λί­γοι ἐ­πι­σκέ­πτες πού ἔ­φθα­ναν ὥς τήν κα­λύ­βη τους, ἔρ­χον­ταν νά ἐ­ξο­μο­λο­γη­θοῦν στόν πα­πα–Γρη­γό­ρη ὁ ὁ­ποῖ­ος ἤ­δη εἶ­χε φή­μη ἐ­να­ρέ­του καί δι­α­κρι­τι­κοῦ Πνευ­μα­τι­κοῦ. Δι­έ­πρε­ψε ὡς Πνευ­μα­τι­κός καί ἦ­ταν αὐ­στη­ρῶν ἀρ­χῶν. Ἔβλε­πε το­ύς πα­τέ­ρες πού ἐ­ξω­μο­λο­γοῦ­σε ὑ­πό τό πρί­σμα τῆς ἀ­σκη­τι­κό­τη­τος, γι᾿ αὐ­τό ἦ­ταν αὐ­στη­ρός καί ἐ­πι­ζη­τοῦ­σε τήν ἀ­κρί­βεια καί τήν τε­λει­ό­τη­τα. Εἶχε πνευ­μα­τι­κή δύ­να­μη καί γνώ­ση. Ἦ­ταν νη­στευ­τής αὐ­στη­ρός, τό­σο πού Τε­τάρ­τη καί Πα­ρα­σκευή δέν κα­τέ­λυ­σε πο­τέ λά­δι οὔ­τε σέ ἑ­ορ­τές οὔ­τε καί τήν Δια­­και­νή­σι­μο. Ἦ­ταν πρᾶ­ος, πο­λύ σι­ω­πη­λός, ἐ­πι­βλη­τι­κός μέ ἀ­πα­στρά­πτου­σα τήν χά­ρη τῆς ψυ­χῆς του. Γράμ­μα­τα ἤ­ξε­ρε λί­γα ἀλ­λά ἀ­πό τήν συ­νε­χῆ με­λέ­τη τῶν Γρα­φῶν καί τῶν ἀ­σκη­τι­κῶν συγ­γραμ­μά­των ἀ­πέ­κτη­σε γνώ­σεις πνευ­μα­τι­κές.

Εἶ­χε πεῖ­ρα με­γά­λη καί ἔ­φερ­νε εἰς πέ­ρας κά­θε δύ­σκο­λη πε­ρί­πτω­ση, δί­δον­τας τά κα­τάλ­λη­λα πνευ­μα­τι­κά φάρ­μα­κα ὡς ἔμ­πει­ρος για­τρός. Εἶ­χε μά­λι­στα καί ἰδιαίτερη δι­ο­ρα­τι­κό­τη­τα ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ το­ύς λο­γι­σμο­ύς καί τά ὁ­ρά­μα­τα τῶν πα­τέ­ρων.

Κάποτε πῆ­γε ὁ πα­πα–Δα­νι­ήλ ἀ­πό τήν Κα­λύ­βη τῶν Ἀρ­χαγ­γέ­λων καί ἐ­ξω­μο­λο­γή­θη­κε στόν παπα–Γρη­γό­ρη ὅ­τι εἶ­δε σέ ὅ­ρα­μα το­ύς τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες. Ἀ­μέ­σως ἔ­σπευ­σε νά προ­σκυ­νή­ση τόν Μ. Βα­σί­λει­ο ἀλ­λά ἐ­κεῖ­νος τοῦ ἔ­δω­σε νά προ­σκυ­νή­ση τό με­γά­λο δά­χτυ­λο τοῦ πο­διοῦ. Ὁ Πνευ­μα­τι­κός, ἀ­φοῦ τόν ἄ­κου­σε, μέ τό δι­ο­ρα­τι­κό του δι­έ­γνω­σε τήν πλά­νη καί τοῦ εἶ­πε: «Με­γά­λο δι­ά­βο­λο προ­σκύ­νη­σες, πα­πᾶ μου, δι­ό­τι ἐ­άν πράγ­μα­τι ἦ­ταν ὁ Ἅ­γιος Βα­σί­λει­ος, δέν θά σοῦ ἔ­δι­νε νά προ­σκυ­νή­σης τό δά­χτυ­λο τοῦ πο­διοῦ του».

Οἱ ἀθέατοι ἐρημίτες ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος

Ενας προσκυνητής τράβηξε μια φωτογραφία από το Ησυχαστήριο Lacu προς την κορυφή Άθωνα (η ψηλότερη κορυφή του Αγίου Όρους - 2033 μ.) και στην εικόνα βγήκε αυτό που βλέπετε. Με την άδεια του Θεού, εμφανίστηκε το μέρος όπου προσεύχεται ένας ερημίτης. Νομίζω ότι έχετε ακούσει ότι στο Άγιο Όρος υπάρχουν 12 αφανείς ασκητές, που μερικές φορές εμφανίζονται στους προσκυνητές, αν θέλουν και όταν θέλουν. Αν κάποιος από αυτούς πεθάνει, μόνο η Θεοτόκος αποφασίζει ποιος μοναχός θα επιλεγεί στη θέση του.

Ἀσκητής (!!!) Ἁγίου Ὄρους: «Δέν ὑπάρχει ΘΑΝΑΤΟΣ, νά τό πεῖτε αὐτό στίς μανάδες σας στίς ἀδερφές σας καί στίς γυναῖκες σας…»΄(ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΤΟ 2020)

Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερα χρόνια από τότε που συνέβη αυτό το περιστατικό στο Άγιον Όρος και παρ’ όλα αυτά έχει μείνει ανεξίτηλο στην μνήμη του Ν.. Βέβαια το γεγονός ότι ο αποδέκτης του περιστατικού ήταν ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει από πριν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος εκείνη την ώρα.

Το κατάλαβε όμως περίπου ένα χρόνο αργότερα. Μέχρι και σήμερα όλα είναι αποτυπωμένα μέσα του με κάθε λεπτομέρεια όπως ακριβώς έγιναν: οι εκφράσεις των προσώπων, η έκπληξη τους, τα λόγια του γέροντα, το πρόσωπο του, όλα είναι λες κι έγιναν χθες.

Ανηφόρησαν λοιπόν 4 προσκυνητές από το παλιό μονοπάτι της Ιβήρων για να πάνε στο κελί του Αγίου Γέροντος Παϊσίου στην Παναγούδα για να προσκυνήσουν και έπειτα θα περνούσαν από το κελί του Γέροντος Γαβριήλ για να πάρουν την ευχή του.

Η πορεία διήρκεσε για κάμποση περίπου ώρα και μια η μεγάλη ανηφοριά, μια η πρώτη φορά που πήγαιναν, άρχισαν οι τρεις από αυτούς να δυσανασχετούν και να αμφισβητούν ότι βρίσκονται στο σωστό δρόμο. Ο Ν. που είχε αναλάβει να τους οδηγήσει πήγαινε πάντα μπροστά, ήξερε τον δρόμο καθώς τον είχε περπατήσει αρκετές φορές αλλά η δυσαρέσκεια των υπολοίπων του είχε μεταδώσει μεγάλο εκνευρισμό. Ήξερε όμως ότι εκεί που βρίσκεται πρέπει να είναι ήρεμος και να έχει όλες τις αισθήσεις του σε εγρήγορση διότι είχε ακούσει και είχε διαβάσει πολλά να γίνονται εκεί…

Ἀ­ό­ρα­τοι – Γυ­μνοί Ἀ­σκη­τές

Απο τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση

Ο ἱερομόναχος Χρι­στο­φό­ρος γεν­νή­θη­κε τό 1789 στήν Ἑλ­λά­δα ἀ­πό γο­νεῖς εὐ­λα­βεῖς. Ἦρ­θε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος σέ ἡ­λι­κί­α 48 ἐ­τῶν ἀ­να­ζη­τών­τας πνευ­μα­τι­κό ὁ­δη­γό. Ἐ­πι­σκέ­φθη­κε πολ­λά Μο­να­στή­ρια καί Κελ­λιά καί τέ­λος ὑ­πο­τά­χθη­κε στόν γε­ρω–Ζα­χα­ρί­α στά Καυ­σο­κα­λύ­βια. Γιά τήν τε­λε­ί­α ὑ­πα­κοή του ἀ­πέ­κτη­σε γρή­γο­ρα τό χά­ρι­σμα τῆς νο­ε­ρᾶς προ­σευ­χῆς. Εἶ­χε ἀ­γά­πη γιά ὅ­λους το­ύς πα­τέ­ρες τῆς Σκή­της. Χει­ρο­το­νή­θη­κε ἱ­ε­ρο­μό­να­χος καί Πνευ­μα­τι­κός καί ἀ­νέ­λα­βε Δι­καῖ­ος τῆς Σκή­της με­τά τήν κο­ί­μη­ση τοῦ Γέροντός του. Λόγῳ τῆς μέ­ρι­μνας ἄ­φη­σε τά Καυ­σο­κα­λύ­βια καί πῆ­γε γιά πε­ρισ­σό­τε­ρη ἡ­συ­χί­α καί ἀ­πε­ρί­σπα­στη προ­σευ­χή στό ἡ­συ­χα­στι­κό Κελ­λί Γι­αν­να­κό­που­λα πέ­ρα ἀ­πό τήν σπη­λιά τοῦ ἁ­γί­ου Ἀ­θα­να­σί­ου. Ἀ­πέ­κτη­σε τρεῖς Ρου­μά­νους ὑ­πο­τα­κτι­κο­ύς τόν Γρη­γό­ριο, τόν Νε­ό­φυ­το καί τόν Χρυ­σό­στο­μο.

Εἶ­χαν ἡ­συ­χα­στι­κό τυ­πι­κό. Ὅ­λη τή νύ­χτα ἀ­γρυ­πνοῦ­σαν καί κα­θη­με­ρι­νά τε­λοῦ­σαν τήν θε­ί­α Λει­τουρ­γί­α. Στόν πα­πα–Χρι­στο­φό­ρο ἔρ­χον­ταν καί κοι­νω­νοῦ­σαν κρυ­φά οἱ γυ­μνοί–ἀ­ό­ρα­τοι ἀ­σκη­τές καί μά­λι­στα ἦ­ταν καί ὁ Πνευ­μα­τι­κός τους.

Κάποτε πού πῆ­γε νά το­ύς κοι­νω­νή­ση, πέ­ρα­σε μπρο­στά ἀ­πό Το­ύρ­κους καί δέν τόν εἶ­δαν, ἔ­γι­νε ἀ­ό­ρα­τος.

Πολ­λές φο­ρές ὁ πα­πα–Ἰ­ω­ά­σαφ ὁ Λαυ­ρι­ώ­της, ὁ βι­ο­γρά­φος του, ὅ­ταν εἶ­χε με­γά­λους πει­ρα­σμο­ύς ἐ­πι­σκε­πτό­ταν τόν πα­πα–Χρι­στο­φό­ρο καί χω­ρίς νά τοῦ πῆ τί­πο­τε, ὁ Γέροντας κα­τα­νο­οῦ­σε τήν κα­τά­στα­σή του καί μέ μί­α συμ­βου­λή του κα­τάλ­λη­λη τόν ἀ­νέ­παυ­ε καί τόν ἀλ­λο­ί­ω­νε. Τό­νι­ζε ὁ Γέ­ρον­τας: «Ὁ ἀρ­χά­ριος μο­να­χός πρέ­πει νά ἀρ­χί­ζη μέ πο­λύ ζῆ­λο τή νο­ε­ρά προ­σευ­χή. Νά ἐρ­γά­ζε­ται λί­γο καί νά προ­σε­ύ­χε­ται πο­λύ».

Μία ἑ­βδο­μά­δα πρίν κοι­μη­θῆ εἰ­δο­πο­ί­η­σε το­ύς πα­τέ­ρες τῆς Λα­ύ­ρας για­τί κα­τά­λα­βε ὅ­τι θά φύ­γη. Τόν ἐ­πι­σκέ­φθη­καν, το­ύς ζή­τη­σε συγ­χώ­ρη­ση καί τούς­ πα­ρε­κά­λε­σε νά τοῦ κά­νουν κομ­πο­σχο­ί­νι. Σέ μία­ στιγμή τό πρό­σω­πό του ἔ­λαμ­ψε μέ φῶς ἄ­κτι­στο καί οἱ πα­τέ­ρες ἔκ­θαμ­βοι ἔ­πε­σαν πρη­νεῖς λέ­γον­τας τό «Κύριε ἐ­λέ­η­σο­ν».

Ἐ­κοι­μή­θη στίς 22 Δε­κεμ­βρί­ου 1862 σέ ἡ­λι­κί­α 73 ἐ­τῶν, ἐκ τῶν ὁ­πο­ί­ων τά 25 ἔ­ζη­σε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος. Με­τά τήν ἀ­να­κο­μι­δή τῶν ὀ­στῶν του ἡ κά­ρα του εὐ­ω­δί­α­ζε καί ἔ­κα­νε θα­ύ­μα­τα.

Δέκα ἄγνωστοι καί ἀνώνυμοι ἅγιοι!

Ο Κύριλλος Μοναχός, Γέροντας της Καλύβης «Τίμιος Σταυρός» των καλλιτεχνών αγιογράφων Ανανιαίων και Δικαίος της Ιεράς Σκήτης της Αγίας Άννης, κατά το σωτήριον έτος 1977-78, μας διηγήθηκε ότι στις 20 του μηνός Σεπτεμβρίου 1977, ήρθε στο Κυριακό - κεντρικός Ναός της Σκήτης - ένας Λιβανέζος χριστιανός ορθόδοξος, ο οποίος είπε ότι, λόγω της εμπόλεμης καταστάσεως στην πατρίδα του, ήταν πρόσφυγας κι έμενε στην πόλη Κανά της Γαλιλαίας.

Ο Λιβανέζος ζήτησε από το Δικαίο Πατέρα Κύριλλο, να του δείξει το δρόμο που οδηγεί στην κορυφή του Άθωνα. Ο Π. Κύριλλος πρόθυμα έδειξε το δρόμο που ζητούσε και ο  ευλαβής αυτός προσκυνητής ξεκίνησε για την κορυφή, η οποία φτάνει τα 2.030 μ. ύψος και επειδή χρειάζονται περισσότερο από 4 ώρες οδοιπορία από την Αγιάννα μέχρι να φθάσει στην κορυφή, όπου υπάρχει και μικρό εκκλησάκι επ' ονόματι της «Μεταμορφώσεως του Κυρίου», έπρεπε να φύγει πρωί.

Για το λόγο αυτό, ο Λιβανέζος έφυγε πολύ πρωί και το βραδάκι γύρισε πάλι στο «Κυριακό» της Σκήτης, φιλοξενήθηκε και κοιμήθηκε.

Ἀόρατοι ἐρημίτες στήν Κρήτη!

Ιερά Μονή Παναγία Οδηγητρίας.

 Περί τα μέσα του 19ου αιώνα (περίπου το 1850) ο τότε ηγούμενος της Μονής Οδηγήτριας [βρίσκεται στα Αστερούσια Όρη, του νομού Ηρακλείου] είχε δώσει εντολή όλοι οι βοσκοί και οι εργάτες, που δούλευαν για το μοναστήρι, κάθε Σάββατο βράδυ να αφήνουν τις δουλειές τους και να παρακολουθούν την Ακολουθία του Εσπερινού και κάθε Κυριακή πρωί την Θεία Λειτουργία, και έπειτα να φεύγουν για τις δουλειές τους.

  Τα αιγοπρόβατα του μοναστηριού την εποχή εκείνη τα είχαν στην κορυφή του Κεφαλιού και του Μαρτσάλου. Οι βοσκοί έμεναν στην τοποθεσίαν «Άγιος Γεώργιος» που βρίσκεται στους πρόποδες του Κεφαλιού. Ανάμεσα στους βοσκούς ήταν και ο γέρο-Λαμπάκης, ο άνθρωπος που είχε ανακαλύψει την εκκλησία της Παναγίας στο Μάρτσαλο.

 Κάποιο Σάββατο απόγευμα έφυγαν όλοι οι βοσκοί για την Οδηγήτρια και έμεινε αυτός ο τελευταίος. Καθώς βάδιζε αργά, επειδή ήταν γέρος, προς το μοναστήρι στην τοποθεσία «Φασουλή Αρόλιθος», βλέπει να έρχεται ένας καλόγηρος από την μεριά του μοναστηριού κρατώντας ένα πρόσφορο.

Όταν αντάμωσαν, λέγει ο καλόγηρος στον Λαμπάκη:

– Μην πας, Μπάρμπα, στο μοναστήρι να λειτουργηθείς, γιατί είναι μακρυά, μόνον έλα μαζί μου. Εκεί που θα πάω θα γίνει λειτουργία και θα λειτουργηθείς κι’ εσύ.

Ο Λαμπάκης νομίζοντας ότι θα λειτουργούσαν σε κάποιο εξωκκλήσι ακολούθησε τον καλόγηρο. Πέρασαν από τον Άγιο Γεώργιο και πήραν τον δρόμο προς την κορυφή του Κεφαλιού.

Στην τοποθεσία «Σπορά» έφυγαν από τον δρόμο και κατέβηκαν σ’ ένα γκρεμνό. Εκεί σε μια σπηλιά μέσα είδαν πολλούς καλογήρους. Ένας απ’ αυτούς λέγει στον Λαμπάκη μετά τον Εσπερινό:

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ: Ὁ Ἀγαπητός Ἀδελφός

ΙΩΣΗΦ ΜΟΝΑΧΟΥ

Ο αγαπητός μου εν Χριστώ αδελφός, Μοναχός Δανιήλ, εκ της Αδελφότητας των Δανιηλαίων στα Κατουνάκια, μου διηγήθηκε, πώς πριν από 15 χρόνια, είχε πάει στην Κορυφή του Άθωνα, να βρει και να μαζέψει «αμάραντα» τα οποία αφθονούν μεν, αλλά φυτρώνουν σε απόκρημνα και επικίνδυνα βράχια. Ξαφνικά όπως προσπαθούσε να ανέβει σε ένα βράχο, βλέπει μπροστά του να βγαίνει μέσα από μια σπηλιά ένας σεβάσμιος Ασκητής, ο οποίος με τη δεξιά του τον ευλόγησε και σταύρωσε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και τον Πατέρα Δανιήλ και του είπε, σε τόνο κάπως αυστηρό:

 

«— Αδελφέ Δανιήλ, αυτό πού κάνεις είναι επικίνδυνο, διότι τα βράχια πού βγαίνουν τα αμάραντα, έχουν σχισμές και εύκολα ξεκόβονται και κατά καιρούς έχουν γίνει πολλά δυστυχήματα, αλλά υπάρχει αδελφέ και άλλος κίνδυνος εξ ίσου μεγάλος, διότι με τον ήλιο ζεσταίνονται και βγαίνουν φαρμακερά φίδια από τις πέτρες και ο Σατανάς ζητεί να βρει τέτοιες ευκαιρίες, να πάθει δυστύχημα ο Μοναχός και να κολασθεί, Γι' αυτό και οι άγιοι Πατέρες, με επιτίμια απαγορεύουν να μαζεύομαι αμάραντα και σαλιγκάρια. Μην ξεφεύγετε από την υπακοή των αγίων Πατέρων, που θα σας χαρίσει ταπείνωση, κι εκείνη με τη σειρά της θα σας εξασφαλίσει τη σωτηρία και την αιώνια ζωή».

Διήγηση γιά τρεῖς ἀφανεῖς ἀναχωρητές ἁγίους στόν Ἄθωνα καί τόν ἄγγελο πού τούς ὑπηρετοῦσε

 Ο μακάριος Γέρων, παπά Γρηγόριος (†1899) διηγόταν στα τελευταία του το έξης περιστατικό, σχετικά με το λεγόμενο ότι στον καιρό μας δεν υπάρχουν άνθρωποι αγωνιστές, όπως οι παλαιοί Πατέρες. 

Λειτουργούσα, έλεγε, την Μεγάλη Πέμπτη, και προς το τέλος της Λειτουργίας παρουσιάστηκε στο ναΰδριον της Καλύβας μου ένας νέος μοναχός βαστώντας αναμμένο φαναράκι. Αφού μπήκε στο Ιερό Βήμα μου είπε, «να μη καταλύσεις όλην την κοινωνίαν, άγιε Πνευματικέ. Είναι ανάγκη να έλθεις, να κοινωνήσεις τρεις αδελφούς, που μένουν εδώ πιο πάνω. Γι’ αυτό ήλθα να σε πάρω».

 

Συμμορφώθηκα χωρίς να ρωτήσω περισσότερα, και βαδίζοντας αυτός εμπρός, εγώ ακολουθούσα βαστώντας τα άγια Μυστήρια. Μετά από λίγο και παρ’ όλο τον απότομο ανήφορο και την γεροντική μου ηλικία, φτάσαμε σε ένα ευρύχωρο σπήλαιο, στο οποίο μας ανέμεναν τρεις αδελφοί μοναχοί. 

 

Εκοινώνησαν αμέσως και αφού με ευχαρίστησαν, μου είπαν παρακλητικά «να έλθεις και του χρόνου, άγιε πάτερ, την Μεγάλην Πέμπτην να μας κοινωνήσης. Όμως να μην πεις τίποτε σε κανένα γι αυτό, και ό,τι είδες εδώ».

 

Εννοείται ότι από αυτά που είδα και άκουσα δεν ρώτησα τίποτε, και με τη συνοδεία του νέου κατέβηκα λίγο. Και αφού εκείνος έβαλε μετάνοια και ασπάστηκε το άγιο αρτοφόριο με κατευόδωσε, λέγοντας ότι θα επιστρέψει. Αφού περπάτησα λίγο, κοίταξα πίσω για να τον δω να ανεβαίνει, αλλά δεν φαινόταν. Όλα αυτά με συγκλόνισαν, τηρώντας όμως την εντολήν τους δεν είπα τίποτε σε κανένα.

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος καί ὁ Ὅσιος Ἀναχωρητής τοῦ Ἄθωνα!

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Όταν είχα έρθει στο Άγιον Όρος για πρώτη φορά, το 1950, ανεβαίνοντας από τα Καυσοκαλύβια για την Αγία Άννα, είχα χάσει τον δρόμο· αντί να πάρω τον δρόμο για την Σκήτη της Αγίας Άννης, προχώρησα για την κορυφή του Άθωνα.

Αφού βάδισα αρκετά, κατάλαβα ότι πάω ψηλά και έψαχνα να βρω κανένα μονοπάτι να βγω σύντομα. Επάνω λοιπόν σ’ αυτή την αγωνία μου, ενώ παρακαλούσα την Παναγία να με βοηθήση, ξαφνικά μου παρουσιάζεται ένας Αναχωρητής με φωτεινό πρόσωπο – θα ήταν γύρω

στα εβδομήντα χρόνια – που έδειχνε από την ενδυμασία του να μην είχε επαφή με ανθρώπους. Φορούσε ένα ζωστικό σαν από καραβοπάνι, αλλά πολύ ξεθωριασμένο και κατατρυπημένο. Τις δε τρύπες τις είχε πιασμένες με ξύλινα σουβλιά, όπως πιάνουν οι γεωργοί τα τρύπια σακιά, όταν δεν έχουν σακοράφα και σπάγγο. Είχε επίσης έναν τουρβά δερμάτινο, ξεθωριασμένο και τις τρύπες πιασμένες πάλι με τον ίδιο τρόπο. Στον δε λαιμό του είχε μια χονδρή αλυσίδα, που κρατούσε ένα κουτί μπροστά στο στήθος του. Φαίνεται είχε κάτι το ιερό!

Πριν λοιπόν τον ρωτήσω εγώ, μου είπε εκείνος:

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος τῆς Σάμου, ὁ διά Χριστόν Σαλός (+1993) καί οἱ 12 ἀσκητές τοῦ Ἄθωνα

Γιά τήν παραμονή τοῦ π. Λεοντίου στό Ἅγιο Ὄρος ὁ Ἁγιορείτης Μοναχός Βλάσιος στό βιβλίο του «Οἱ ἀόρατοι ἐρημίτες τοῦ Ἄθωνα» (2006), διασώζει τά ἀκόλουθα, στήν ἀναφορά του στόν Ἱερομόναχο Σεραφείμ καί τήν συνοδεία του, τῆς Σκήτης τοῦ ἁγ. Δημητρίου, τήν λεγομένη Σκήτη τοῦ Λάκκου (σύμφωνα μέ μαρτυρία τοῦ μ. Τρύφωνος στό μ. Διονύσιο, πρ. Ἁγιοπαυλίτη, + 2002):«Ὅταν κατοίκησαν στή Σκήτη τοῦ Λάκκου ὁ παπᾶ Σεραφείμ καί ἡ συνοδεία του, ἐξομολογοῦντο σέ κάποιον Πνευματικόν ὀνόματι Λεόντιον Ἱερομόναχον. Ὁ παπα-Λεόντιος ἔμενε ἕνα διάστημα σέ μία σπηλιά τοῦ Ἄθωνα, γι’ αὐτό καί ὠνομάσθη Σπηλαιώτης.

Οἱ λεγόμενοι “ἀόρατοι ἐρημίτες” τοῦ Ἄθωνα

Οπωσδήποτε πολλοί εκ των αναγνωστών του παρόντος πονήματος θα έχουν ακούσει ή διαβάσει έστω και μια διήγηση για τουςαόρατους Ερημίτες του Άθωνα. Άλλοι τους ονόμασαν «αόρατους ασκητές», άλλοι «γυμνούς ασκητές», άλλοι «μυστικούς γέροντες», άλλοι πάλι «αφανείς αναχωρητές». Πρόκειται για ομάδα ασκητών, οι οποίοι είναι εφτά, κατʼ άλλους δώδεκα και κατʼ άλλους δέκα, οι οποίοι διατρίβουν στις ερημικότερες περιοχές της αθωνικής ερήμου και είναι αόρατοι από τα μάτια των ανθρώπων

Εμφανίζονται μόνο σʼ όποιον αυτοί θέλουν ως επί το πλείστον απλό και απονήρευτο μοναχό ή και σε ευσεβή και ευλαβή προσκυνητή που έχει καθαρό και χριστιανικό βίο. Εδώ πρέπει να μεταφέρω κάποια υποσημείωση ενός σύγχρονου συγγραφέα μοναχού (Από το βιβλίο του μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου «Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης», 2002) περί των μυστηριωδών αυτών ασκητών που την βρήκα την πιο κατάλληλη σε περιεκτικότητα και περιγραφή και την…

Ὁ Μακαριστός Γέροντας Μάρκελλος μιλάει γιά τούς ἀόρατους ἀσκητές στό Ἅγιον Ὄρος

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΕΣ ΣΤΟ  ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ.

~ Έχουμε ακούσει τον Γέροντα Παίσιο. π. Μάρκελλε, να βεβαιώνει την ύπαρξη των γυμνών ασκητών την συνεχή, καθώς αναπληρώνονται κατά θαυμαστό τρόπον οι εις Κύριον απερχόμενοι εξ αυτών. Θα έχετε ακούσει κι εσείς ασφαλώς πολλά. Μιλήστε μας για αυτούς, αλλά και για άλλα απλά και απλοϊκά γεροντάκια πού έζησαν στο Περιβόλι της Παναγίας και το κατεκόσμησαν ωσάν άνθη μυρίπνοα, πνευματικά.
Γ.Μ.: Για τούς αοράτους γυμνούς ασκητές, έχουμε πράγματι ακούσει πολλά. Μ.Μ.: Όπως:
Γ.Μ.: Να σάς πω μίαν ιστορία τους: Ήταν ένας δόκιμος, Ιωάννης το όνομά του, ο οποίος είχε υποτακτικό ένα Γέροντα πολύ σκληρό. Ο Ιωάννης δεν αναπαυόταν κοντά του, γιατί δεν τον βοηθούσε πνευματικά να βρει τη νοερά προσευχή, τον δυσκόλευε στην άσκηση κλπ.. Πήγε λοιπόν ό Ιωάννης -επειδή ήτο φιλότιμο παιδί και ήθελε να προκόψει στην αρετή- κι έκανε Πνευματικό έναν άλλο Γέροντα στα Καυσοκαλύβια.

Ἀόρατοι Ἀσκητές πρός Ἐρημίτη: «Ἀκολούθα μας»

 

Κατά διήγηση του ίδιου Ερημίτου (ως και άλλου εκ Κατουνακίων), περί το έτος 1905, ζούσαν στον Άγιο Βασίλειο ή σε κάποιο κοντινό ερημητήριο, ένας υποτακτικός ονόματι Αρσένιος μαζί με τον Γέροντά του που λεγόταν Θεοφύλακτος.

Ο υποτακτικός λοιπόν αυτός έτυχε να βρίσκεται στο μονοπάτι που οδηγεί από το κάτω Χαϊρι προς τον «Άγιο Νείλο» και συγκεκριμένα στο σημείο που ξεχωρίζει το άλλο μικρό μονοπάτι το οποίο άγει δια αναβάσεως προς το Κελλί του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτου. Στο μέρος αυτό, λοιπόν, συνάντησε ο υποτακτικός 11 μοναχούς με φθαρμένα και ξεθωριασμένα ζωστικά, ισχνούς και εξαϋλωμένους με τους οποίους συνομίλησε για λίγο και του είπαν ότι «ήσαν συνολικά 12 Ερημίτες και εκοιμήθει τελευταία ο ένας και έμειναν 11. Ακολούθα μας, του είπαν, να γίνουμε πάλι 12″.

Ὁ ξυπόλητος ὅσιος ἐρημίτης................

Όταν πήγα στους Άγιους Τόπους και γιόρτασα για πρώτη φορά Πάσχα το 1954. είδα ένα κληρικό με άσπρα γένια, αδύνατο, χλωμό και ξυπόλητο που ερχόταν με ένα φαναράκι στο χέρι το Μέγα Σάββατο, ακολουθούμενος και από δύο επίσης ξυπόλητες καλόγριες. Ένας διάκος τότε ονόματι Χρυσόστομος, άκουσα να λέει:
-Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν εδώ την εμφάνισή τους μία φορά το χρόνο. Πού και πώς ζουν κανείς δεν ξέρει!
Συνέχισαν αυτοί να έρχονται ακόμη για 4-5 χρόνια δηλαδή μέχρι το 1959 και έκτοτε εξαφανίσθηκαν.
Σε διάφορες συζητήσεις που έκαναν μερικοί τότε, έλεγαν ότι αυτός ο ερημίτης ήταν κάποιος μητροπολίτης επαρχίας της Πελοποννήσου και αφού παραιτήθηκε από το αξίωμά του και τη θέση του, ήλθε ν’ ασκητέψει στον Ιορδάνη ποταμό, κοντά στο ασκητήριο της Οσίας Μαρίας τής Αιγύπτιας μαζί με τις δύο μοναχές.

Οἱ Ἀόρατοι ἀσκητές τῆς Κρήτης

 Το «Άγιον Όρος» της Κρήτης

 Όταν αναπτύχθηκε και στην Κρήτη ο αναχωρητισμός- ερημητισμός, επέλεξε να απλωθεί στην ευρύτερη περιοχή των Καλών Λιμένων (περιοχή στην οποία προσάραξε και παρέμεινε ο Απόστολος Παύλος, μεταφερόμενος στην Ρώμη), κι από εκεί σε όλα τα κεντρικά και νότια Αστερούσια όρη με τελικό επίκεντρο το Αγιοφάραγγο. Δικαίως ονομάστηκαν τα Αστερούσια «Άγιον Όρος της Κρήτης». Ο ερημητισμός αυτός έφθασε σε πολύ μεγάλη ακμή όχι μόνο σε αριθμό αλλά και σε ποιότητα. Απόδειξη το γεγονός ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης διδάχθηκε εκεί την νοερά προσευχή από τον ασκητή Αρσένιο, την οποία δίδαξε και ο ίδιος στην συνέχεια στο Άγιον Όρος.

Ορατές μαρτυρίες του ερημητισμού των Αστερουσίων είναι τα μέχρι σήμερα σωζόμενα ασκητήρια, τα οποία είναι παντού εγκατεσπαρμένα.

Οι ερημίτες υπήρχαν ως τα μέσα του 20ου αιώνα και μάλιστα σε απόλυτη απομόνωση. Μέχρι σήμερα ακούγονται παραδόσεις για αόρατους ασκητές, ασκητές δηλαδή που με την χάρη του Θεού έχουν φτάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αγιότητας και έχουν το χάρισμα να γίνονται αόρατοι από τους ανθρώπους. Και αυτό όχι γιατί τους φοβούνται, αλλά κυρίως για να μην αποσπώνται από τον σκοπό που πήγαν εκεί, να ενωθούν με τον Θεό.

Ἀνώνυμος ἀσκητής ἀποκαλύπτει δι’ ὀνείρου τά λείψανά του

Δύο σεβαστοί Γέροντες Λαυριώτες[1] την Τρίτη της Διακαινησίμου περί το έτος 1982, μετά την Λιτανεία και τον Αγιασμό που γίνεται στον αρσανά της Μεγίστης Λαύρας, πήραν το καραβάκι της Ιερισσού και απεβιβάσθησαν στον Αρσανά της Μονής Χιλανδαρίου, και κατόπιν με τρακτέρ που έστειλεν η Μονή μετεφέρθησαν σ’ αυτήν για προσκυνηματικούς λόγους, όπου και διανυκτέρευσαν.
Ο μακαριστός σήμερα Ηγούμενος και τότε Ιερομόναχος Παΐσιος[2] (φωτογραφία), κατά πολύ ενάρετος και αγωνιστής, τους φιλοξένησε φιλοφρόνως με πολλή αγάπη.
Το βράδυ εκεί πού συζητούσαν, τα έφερεν ο λόγος και για τους αφανείς ασκητές του Αγίου Όρους, πού τους τελευταίους καιρούς σχεδόν εξέλειπαν.
Λαβών αφορμήν εκ της συζητήσεως ο Σέρβος Ιερομόναχος είπε στους Λαυριώτες Πατέρες τήν εξής διήγηση:

Οἱ χωρίς κατοικία ἀόρατοι ἐρημίτες

Μια περιοχή του Αγίου Όρους Άθω η οποία εκτείνεται από τη Μικρή Αγία Άννα μέχρι τη σκήτη της «Γλωσσίας» (Προβάτας), πολύ μεγάλη έκταση γεμάτη δέντρα και πυκνά δάση, αυτή είναι και λέγεται «Έρημος του Άθω». Εκεί κατά καιρούς σε πολύ λίγους κατοίκους της περιοχής αυτής κάνουν την εμφάνισή τους σεβάσμιοι στην όψη και αποσκελετωμένοι ασκητές, αλλά αυτοί, κατά κοινή ομολογία, είναι τελείως γυμνοί από ενδύματα υλικά, αλλά καλύπτονται από τη χάρη του Θεού.

Έτσι σ' ένα αγιορείτικο περιοδικό που κυκλοφόρησε με το τίτλο «Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη» από το 1930 έως το 1938, ο γιατρός Σπυρίδων (μετέπειτα, μεγαλόσχημος μοναχός) Αθανάσιος Καμπανάου, αδερφός της Ιεράς μονής Μεγίστης Λαύρας, έγραφε για τους γυμνούς και χωρίς κατοικία αυτούς μοναχούς ότι, «πολλά πράγματα γνωρίζει το τα πάντα εφορών άμμα», περί δε των αοίκων, που βρίσκονται στα Κρύα Νερά τι να πω; Το πανέφορον όμμα ξέρει τη πολιτεία τους».

«Καί οἱ δύο», μοῦ ἔλεγε ὁ Γέρο Ζαχαρίας, «ἀποφασίσαμε προσευχόμενοι νά ἀνέβουμε εἰς τόν Ἄθωνα, νά δοῦμε ἄν ὑπάρχουν κάπου ἀσκηταί κρυμμένοι στό δάσος ἤ εἰς τά ἀπόκρημνα βράχια τοῦ Ὄρους.

Ζούσε εδώ κοντά μας, στο γειτονικό ασκητήριο, ο Γέρων Αβιμέλεχ. Σεβάσμιος Γέροντας, φίλος του Αγίου Νεκταρίου του Πενταπόλεως, του Θαυματουργού, και ο οποίος Γέροντας συνέγραψε τον πρώτο «Βίο του Αγίου Νεκταρίου». Ζούσε ασκητικά εδώ εις το ασκητήριον και τον επισκέφτηκε κάποια στιγμή ένας νέος φοιτητής που είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε σπουδές και στο Παρίσι,ο μετέπειτα Καθηγούμενος των Ιερών Μονών Σταυρονικήτα και Ιβήρων, Πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης. Εκμυστηρεύτηκε στον Γέροντα την επιθυμία του: «Γέροντα, σκέφτομαι να γίνω Ιερεύς.Τι λέτε εσείς για την ιεροσύνη;» Ήταν δε και πατριώτες από τη μεγαλόνησο Κρήτη και οι δύο. «Παιδί μου», είπε ο σοφός Γέροντας, «η ιεροσύνη είναι όπως η κόρη του οφθαλμού μας, η οποία δεν επιδέχεται κανένα σκουπιδάκι». Και με τη φράση αυτή ήθελε να δηλώσει το ύφος του μυστηρίου αυτού της ιεροσύνης, πόσο δηλαδή πρέπει να προσέχει κανείς όταν σκέπτεται και όταν αναλάβει αυτή τη διακονία της Θείας Λειτουργίας.