Αὐταπάρνηση καί θυσία.

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν (ἀποσπάσματα)

«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του.

Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός.

Θὰ μᾶς κοσκινίσει. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

Θα μας κοσκινίσει.

Μαρτυρία κ. Εμμανουήλ Ρουσσάκη. Καθηγητής Θεολογίας Ηράκλειο Κρήτης

Τό 1998, γιά µία περίοδο, ἤμουν σέ πολύ δύσκολη κατάσταση. Περνοῦσα μεγάλους πειρασμούς καί ἔνιωθα ἕναν διαρκή πόλεμο ἀπό τόν πονηρό. Εἶχα τόσους πολλούς καί µπερδεµένους λογισμούς πού ἔνιωθα σάν μεθυσμένος. Δέν καταλάβαινα τί μοῦ γινότανε καί μόλις μπῆκα στό Κελλί του, µέ ρώτησε:

"Ἔχεις πολλούς πειρασμούς ἐσύ τώρα... Ἔεε;

-Ναί, Γέροντα, ἔχω...

-Τί θά πεῖ; “ Ἰδού ὁ Σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τόν σῖτον”,1

-Ὁ Σατανᾶς ζήτησε ἀπό τόν Θεό τό δικαίωµα νά μᾶς κοσκινίσει σἀν τό σιτάρι.

-“Άχ µωρέ, αὐτό κάνει τώρα μέ σένα! Ἄκουσε, ὅταν ἤμουν στό Ἅγιον Ὄρος γνώρισα ἕναν ἀσκητή πού εἶχε µεγάλη ἀγάπη, θεῖο ἔρωτα..., εἶχε πόθο γιά τόν Θεό. Ἔτρεχε στήν ὑπακοή του καί ἦταν ὅλος φωτιά! Μία ἡμέρα βλέπει ἕναν δαιμονισµένο, τόν λυπήθηκε καί εἶπε στό δαιμόνιο:

Ὁ κύριος Χρῆστος. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ο κ. Χρῆστος.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

Στις κατηχήσεις τοῦ κ. Μιχάλη ἐρχότανε καί ὁ κ. Χρῆστος. Ἕνας ἄνθρωπος μέ μεγάλη πίστη καί ζῆλο γιά τά πνευματικά. Ἔκανε πολλές νηστείες, προσευχές καί μελετοῦσε πολλά βιβλία.

Κάποτε ἀρρώστησε βαριά, ἦταν καί ἡλικιωμένος καί οἱ συγγενεῖς θέλησαν να φέρουνε τόν παπά γιά νά τόν κοινωνήσει, ἀλλά ἐκεῖνος ἀρνήθηκε. Ὅταν ἐπέμεναν ὅτι ἔπρεπε νά κοινωνήσει, τούς ἀποκάλυψε τό ἑξῆς μυστικό του. Πρίν ἀπό μῆνες ἦταν στο δωμάτιό του καί προσευχότανε μέσα στη νύχτα. Ξαφνικά όλο τό δωμάτιο φωτίστηκε καί τοῦ παρουσιάστηκε μπροστά του ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί τοῦ εἶπε φιλικά:

«Μπαρμπα-Χρῆστο, ἐσύ ἔχεις προχωρήσει... δέν ἔχεις πλέον ἀνάγκη νά κοινωνεῖς ἀπ' τόν παπά. Θά ἔρχομαι καί θά σέ κοινωνῶ ἐγώ ὁ ἴδιος, ἀλλά νά μήν τό πεῖς σέ κανέναν!».

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμές του τρένου!» (ἀπο τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

Ἦταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς Νερατζιώτισσας ἦταν ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!» φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος του.

«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα παλληκάρι ἴσαμε τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν κοίταξε μ’ ἕνα βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος, καθὼς ἀντιλήφθηκε πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει τρένο, τὰ πράγματα θὰ γίνουν τραγικά.

Ὁ φθισικὸς Βασίλης (ἀπο τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ).

Ὁ φθισικὸς Βασίλης (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ)

Ἐξερράγη σὰν ἡφαίστειο ὁ πατέρας σὰν ἄκουσε ἀπὸ τὰ χείλη τῆς γυναίκας του τὸ μαντάτο. Ὁ Βασίλης του, τὸ μονάκριβό τους παιδὶ δὲν θὰ γυρνοῦσε ξανὰ στὸ σπίτι. Εἶπε πὼς θὰ πάει μιὰ βόλτα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως ἔκανε συχνὰ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅταν ἔφυγε καὶ πῆγε τὸ ἑπόμενο πρωὶ ἡ μάνα νὰ συγυρίσει τὸ δωμάτιο, βρῆκε ἕναν φάκελο στὸ προσκεφάλι τοῦ κρεβατιοῦ. Μέσα εἶχε ἕνα λιτὸ σημείωμα: «Ἀγαπημένοι μου γονεῖς, φεύγω γιὰ πάντα. Πάω νὰ μονάσω. Θὰ προσεύχομαι γιὰ σᾶς. Ἡ Παναγία μητέρα μας νὰ σᾶς σκεπάζει. Βασίλης».

«Ἐσύ! Ἐσύ! Τὰ ἤξερες ὅλα καὶ μοῦ τὸ ἔκρυβες!» οὔρλιαζε ὁ πατέρας. «Τί θὰ κάνουμε τώρα, μοῦ λές; Ποιός θὰ μᾶς γηροκομήσει; Ἐμεῖς τὸν πήραμε ἀπὸ τὸ ὀρφανοτροφεῖο γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε στὴν ψάθα στὰ γεράματα. Νὰ ἔχουμε ἕνα χέρι!». Εἶπε, εἶπε καὶ τί δὲν εἶπε. Ὕστερα ἔβαλε σὲ ἐφαρμογὴ τὸ σχέδιο ἐπιστροφῆς τοῦ «ἀσώτου». Πῆρε τὸ ὑπεραστικὸ λεωφορεῖο, πῆγε στὴν Οὐρανούπολη κι ἀπὸ κεῖ κατευθείαν στὴ συνοδεία ποὺ σύχναζε τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ Βασίλης. Ἀνήμπορος ἐκεῖνος νὰ ἀντισταθεῖ στὸν φουρτουνιασμένο πατέρα, τὸν ἀκολούθησε χωρὶς ἀντίρρηση.

Δὲν πέρασε, ὅμως, πολὺς καιρὸς καὶ ὁ Βασίλης παρουσίασε κάτι παράξενα συμπτώματα. Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν πὼς πάσχει ἀπὸ φυματίωση. Ἦταν ἀκόμα ὁ καιρὸς ποὺ δὲν εἶχε βρεθεῖ φάρμακο κι οἱ φθισικοὶ ἦταν ἐπικίνδυνοι γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία.