Ἱερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

Ο Ιερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

"Ένας ιερέας ήρθε μέσα από την πόλη μας... »

Μερικές φορές, μέσα από διαφορετικές συνθήκες, ο καλός Θεός βάζει μερικούς πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους στην κοινωνία μας και στη ζωή μας. Αλλά τις περισσότερες φορές περνούν απαρατήρητοι, αν και σίγουρα αφήνουν ένα συγκεκριμένο σημάδι βοήθειας σε εμάς – είτε μέσω των λέξεων τους είτε μέσω των πράξεων τους. Σπόροι που ξεφυτρώνουν χρόνια μετά, και μετά τα καταλαβαίνουμε και ανάλογα με τις δυσκολίες της ζωής μας, ή τα δεχόμαστε ή τα απορρίπτουμε.

Ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους εδώ στην πόλη μας την Πάτρα ήταν και δάσκαλος μουσικής και βυζαντινής τέχνης, ενώ ακολούθησε το μοναστήρι Φιλοθέου του Αγίου Όρους - Πανάρετος Μακρυγιάννης.

Γι' αυτό, προς τιμήν και αναγνώριση της προσφοράς του ταπεινού αυτού δούλου του Ευαγγελίου, η Ιερά Μητρόπολη Πατρών και η τοπική Ένωση Ιεροψαλτών, με την ευκαιρία περίπου 20 ετών από την κοίμησή του, διοργάνωσαν εκδήλωση μνήμης για τον Ιερομόναχο Πανάρετο το βράδυ του Νοεμβρίου 17 στην Εθνική Σχολή Διακιδέων, παρουσία του Μητροπολίτη κ. Χρυσοστόμου και με κύριο ομιλητή τον Πατέρα. Εφραίμ, από την  σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος.

Η παρουσία εκατοντάδων συμπολιτών, που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στην αίθουσα Διακιδέων και έφτασαν μέχρι τις πόρτες και τα εξωτερικά πεζοδρόμια, ήταν άκρως συγκινητική.

Αλλά ποιος ήταν αυτός ο αξιοσέβαστος;

Γέροντας Πανάρετος Φιλοθεΐτης:“..Ἄχ! ἀδελφοί μου, στούς καιρούς αὐτούς θά ψυχρανθεῖ ἡ ἀγάπη καί θά ὑπάρξει θλίψις πολλή, ἐπιθέσεις Ἐθνῶν, μεταναστεύσεις Λαῶν καί ἀδιαφορία γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς

     “..Αχ! αδελφοί μου, στους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις πολλή, επιθέσεις Εθνών, μεταναστεύσεις Λαών, ακαταστασία μεγάλη, σπατάλη, αμέλεια, αδιαφορία για την σωτηρία της ψυχής.

Όλοι -περίπου- οι άνθρωποι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν στα τραπέζια, στους χορούς, στα γλέντια, θα τρέχουν να απολαμβάνουν τα γήϊνα αγαθά. 

Οι άνθρωποι θα είναι φιλόνικοι. 

Θα είναι όλοι οκνηροί. Θα είναι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα οκνηροί εις υπερθετικόν βαθμόν! 

Θα είναι πρόθυμοι να κατακρίνουν τους άλλους ανθρώπους. 

Απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία θα κατέχουν την πρώτη θέση στη ζωή των ανθρώπων! 

Ας σταθούμε με “Φόβον Θεού” και ας είμεθα προσεκτικοί εις την εκπλήρωση των θρησκευτικών μας καθηκόντων τηρούντες όλας τας αρετάς.

Ας φροντίσουμε να γεμίσουμε τα αγγεία μας με έλαιον εφ’όσον η ψυχή μας ευρίσκεται στο σώμα. Πρέπει να φέγγει η λαμπάδα μας, πρέπει να είναι αναμμένη σε όλη μας την ζωή, να είναι αναμμένη προτού κλείσουμε τα μάτια μας, συνεχώς να είναι αναμμένη η λαμπάδα μας.

Γέρων Πανάρετος Παντοκρατορινός

  Διηγείται ο π. Βασίλειος των Ιωασαφαίων.

Στην Μονή Παντοκράτορος υπήρχε ένας απλούστατος γέροντας, αγράμματος αλλά πολύ καλόκαρδος, ο π. Πανάρετος, τον προλάβαμε και μεις. Αυτός έκανε τον ταχυδρόμο του Μοναστηριού. Τότε δεν είχε δρόμους, με τα ζώα πηγαίνανε. 

Αυτός όμως επειδή ήτανε δυνατός στον οργανισμό, πήγαινε με τα πόδια κάθε μέρα. Είχε έναν μεγάλο σάκο. Του είχε αναθέσει το Μοναστήρι να έρχεται εδώ στις Καρυές να παίρνει το ταχυδρομείο και να το πηγαίνει στο Μοναστήρι. Μάλιστα, για να τον πειράξουνε λίγο, για να γελάν οι πατέρες εκεί πέρα –ο π. Ευθύμιος και άλλοι προϊστάμενοι–, του αγοράσανε μια ντουντούκα, όπως είχανε οι παλιοί ταχυδρόμοι. «Ντούουου!», φυσούσε και σφύριζε. Του είπαν: «Όταν θα έρχεσαι πάνω στον Σταυρό, απ’ όπου φαίνεται το μοναστήρι, θα σφυρίζεις, να ακούμε ότι έρχεσαι». Αυτός όμως είχε τέτοια παιδική ψυχή, που έκανε τόσο μεγάλη χαρά, σαν να του είχαν δώσει το πιο πολύτιμο πράγμα, επειδή είχε πολλή απλότητα· σαν παιδί ήτανε.

 

Μια μέρα του λέει ένας αδελφός της Μονής, ο γερο-Παρθένιος απ’ την Πάρο: «Σε παρακαλώ, πάτερ Πανάρετε, τώρα που ανεβαίνεις στις Καρυές, επειδή έχω γρίππη, πάρε μου λίγα πορτοκάλια από τον Ταλέα να φάω, γιατί με ταλαιπωρεί τώρα λίγες μέρες η ίωση αυτή· για να δυναμώσει ο οργανισμός μου». Έφθασε στις Καρυές. Όμως, σαν άνθρωπος και αυτός, ξέχασε να πάρει τα πορτοκάλια. Πήρε το ταχυδρομείο και επέστρεψε. Όταν όμως πλησίασε στο Μοναστήρι, το θυμήθηκε, αφού όμως είχε σφυρίξει όταν έφτασε στο ύψωμα απ’ όπου φαίνεται το Μοναστήρι.

Ἕνας Ὅσιος πέρασε ἀπό τήν Πόλη μας… ( Φιλοθεϊτης μοναχός Πανάρετος Μακρυγιάννης)

Κάποιες φορές, μέσω διαφόρων περιστάσεων, στέλνει ο καλός Θεός κάποιους ξεχωριστούς ανθρώπους στην κοινωνία μας και στην ζωή μας…

Τις πιο πολλές φορές όμως περνούν απαρατήρητοι, αφού βέβαια έχουν αφήσει την όποια σφραγίδα βοηθείας τους σ΄ εμάς, είτε με τά λόγια τους είτε καί με τά έργα τους...

Μια σφραγίδα και μια σπορά, πού μετά από χρόνια φυτρώνει, καί τότε την καταλαβαίνουμε και αναλόγως τών δυσκολιών τής ζωής μας είτε την αποδεχώμεθα είτε τήν απορρίπτουμε....

Ένας απ΄ τους ξεχωριστούς αυτούς ανθρώπους εδώ στήν πολιτεία μας, υπήρξε και ο δάσκαλος της μουσικής και βυζαντινής τέχνης ο μετέπειτα μοναχός της Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους, Πανάρετος Μακρυγιάννης…

Γέρων Πανάρετος Φιλοθεϊτης:Διήγησις περί κατακρίσεως

ΓΕΡΩΝ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ – ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.

Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.

Ο Γέρων Πανάρετος Παντοκρατορινός

Στην Μονή Παντοκράτορος υπήρχε ένας απλούστατος γέροντας αγράμματος αλλά πολύ καλόκαρδος, ο π. Πανάρετος, -τον προλάβαμε κι μείς-. Αυτός έκανε τον ταχυδρόμο του μοναστηριού.
Τότε δεν είχε δρόμους με τα ζώα πηγαίνανε. Αυτός όμως επειδή ήτανε δυνατός στον οργανισμό, πήγαινε με τα πόδια κάθε μέρα.
 Είχε έναν μεγάλο σάκκο.
Του είχε αναθέσει το Μοναστήρι να έρχεται εδώ στις Καρυές να παίρνη το ταχυδρομείο και να το πηγαίνη στο Μοναστήρι.
 Μάλιστα, για να τον πειράξουνε λίγο, για να γελάν οι πατέρες εκεί πέρα –ο π. Ευθύμιος και άλλοι προϊστάμενοι-, του αγοράσανε μια ντουντούκα, όπως είχανε οι παλιοί ταχυδρόμοι. «Ντούουου!», φυσούσε και σφύριζε.
Του είπαν: «Όταν θα έρχεσαι πάνω στον Σταυρό, απ’ όπου φαίνεται το μοναστήρι, θα σφυρίζης, να ακούμε ότι έρχεσαι». Αυτός όμως είχε τέτοια παιδική ψυχή, που έκανε τόσο μεγάλη χαρά, σαν να του είχαν δώσει το πιο πολύτιμο πράγμα, επειδή είχε πολλή απλότητα΄ σαν παιδί ήτανε.