Σπάνια φωτογραφία.

Ο μοναχός Παντελεήμων Περβολαράκης και ο ιερομόναχος Ηλίας Σιδέρης, ηλικιωμένοι πλέον, διακονούν στην τράπεζα της Μονής Λογγοβάρδας. Τους είχα γνωρίσει, τώρα όμως βρίσκονται και οι δύο στον ουρανό.

Τα διακονήματα για τους μοναχούς είναι μια θυσιαστική προσφορά προς τους αδελφούς τους και προς όλους τους συνανθρώπους μας που φιλοξενούνται στα ορθόδοξα Μοναστήρια.

Δεν νοείται μοναχός αργός, χωρίς δηλαδή κάποιο διακόνημα.Η ώρα του διακονήματος είναι ιερή, είναι και ώρα προσευχής ταυτόχρονα.

Ἰδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οἱ δεξιοί λογισμοί, γιατί ...

Σε μία μονή του Αγίου Όρους έλαβε το εξής γεγονός: Δεν ξέρω αν γνωρίζετε, ο μοναχός που έχει τη διακονία του τραπεζάρη θα φύγει μέσα από τη Θεία Λειτουργία πιο νωρίς, για να πάει να ετοιμάσει τραπέζι για τους Πατέρες. Και αυτός που ζυμώνει θα φύγει να φουρνίσει το ψωμί... Φεύγουνε μέσα από τη Θεία Λειτουργία, αφού πρώτα πάρουν ευλογία από τον γέροντα, για να κάνουν τη διακονία αυτή.

Ο τραπεζάρης λοιπόν της μονής, όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τη Θεία Λειτουργία, ο σατανάς τον ξεγέλασε και του έβαλε τον λογισμό: "θα φύγεις τώρα από εδώ και θα πας να ετοιμάσεις το τραπέζι; Τί είναι αυτό το πράγμα; Είναι σωστό; Δεν κάθεσαι ακόμα λίγο; Και στο τέλος τρέχεις και το ετοιμάζεις..".

Οἱ προσφοράρηδες

Το κάθε μοναστήρι έχει θέσει έναν από τους μοναχούς του στο διακόνημα του προσφοράρη.

Δηλαδή στου διακονητή για στην παραγωγή πρόσφορων για την Θεία Λατρεία.

Έτσι και στην μονή των Σπηλαίων του Κιέβου ο τότε ηγούμενος Ποιμήν του μοναστηριού έθεσε αυτό το διακόνημα στον μοναχό Σπυρίδωνα τον μετέπειτα Όσιο της εκκλησίας μας.

Ο Όσιος Σπυρίδων ο προσφοράρης πήγε στην Μονή των Σπηλαίων του Κιέβου γύρω στο 1139 μ.Χ., απλός, άκακος, απονήρευτος έμοιαζε σα μικρό παιδί. Καταγόταν από μία πολύ φτωχή οικογένεια και ήτο αγράμματος.

Αυτό τον γέμιζε θλίψη και ζητούσε στην προσευχή του να του δώσει ο Θεός δύναμη και φώτιση να μάθει ανάγνωση για να μπορεί να διαβάζει τα ιερά κείμενα.

Πράγματι, με πολύ προσπάθεια και επιμονή, σε πολύ λίγο χρόνο έμαθε να διαβάζει. Ήταν απερίγραπτη η χαρά του που μπορούσε πια να μελετά τις Γραφές και τους βίους των Αγίων.

Έμαθε απ' έξω ολόκληρο το Ψαλτήρι και το έλεγε με ευλάβεια και κατάνυξη τις ώρες του διακονήματός του.

Ταπεινός, γεμάτος ανεξικακία, ακτήμων με άγρυπνη προσευχή και με πολύ ζήλο ο Σπυρίδων πρόκοβε πολύ στα πνευματικά.