Ὁ Κόσμος ποὺ Φτιάξαμε: Μιὰ Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Ἀνάκλαση.

Κωφίδης Ευάγγελος

«Ἰδοὺ, ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α’ Ιωάν. 5:19). Αλλά πώς φτάσαμε εδώ; Πώς από τον παράδεισο της αγάπης, όπου ο Θεός είδε ότι «εἶδεν ὅτι καλὰ λίαν» (Γεν. 1:31), κατελήξαμε σε μια γη δακρύων, μίσους και αποξένωσης; Ο κόσμος, που έπρεπε να είναι οίκος της δόξας του Θεού, έγινε σκηνή τραγωδίας, όπου ο άνθρωπος, αντί να δοξάζει τον Δημιουργό του, δοξάζει την ίδια του την εικόνα, τα πάθη του, την επιθυμία του να γίνει «ως Θεός» (Γεν. 3:5).

Η Πτώση και η Αποξένωση

Ο κόσμος που φτιάξαμε είναι ο κόσμος της πτώσης. Αυτός που ο Θεός μας έδωσε «ευθύς» (Γεν. 1:29-30), εμείς τον μετατρέψαμε σε τόπο πόνου. Αντί να ζήσουμε ως παιδιά του Φωτός, διαλέξαμε το σκοτάδι (Ιωάν. 3:19). Αντί να αγαπήσουμε, κατακρίνουμε. Αντί να δώσουμε, κλέβουμε. Αντί να ζήσουμε για τη ζωή, σκοτώσαμε τον αδελφό μας (Γεν. 4:8). Και το τραγικό είναι ότι αυτή η πληγή επαναλαμβάνεται κάθε μέρα—στα σπίτια μας, στις δουλειές μας, στις εκκλησίες μας.

Ο Θεός Συνεχίζει να Φωνάζει

«Ὁ Ἀληθινὸς Ποιμένας καὶ ἡ Ταυτότητά μας ὡς Εἰκόνες Θεοῦ». (Μιὰ ὀρθόδοξη ἀνάγνωση τοῦ Ἰωάννη 10:1-9).

καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ’ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. (Ιωάν. 10:3-5)

Κωφίδης Ευάγγελος

Η Θεϊκή Φωνή που Καλεί κατά Όνομα

Στο μυστήριο της Εκκλησίας, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός αποκαλύπτει την προσωπική Του σχέση με κάθε πιστό: «Τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ’ ὄνομα» (Ιωάν. 10:3). Αυτή η προσωπική κλήση:

– Επιβεβαιώνει ότι είμαστε εἰκὼν καὶ ὅμοιον Θεοῦ (Γεν. 1:26), καλείται νὰ ζήσει τὴν θείαν δόξαν διὰ θεώσεως, ἐνῶ ὁ κόσμος τὸν θέλει ἀριθμὸν καὶ καταναλωτή

– Σφραγίζει την υιοθεσία μας (Εφεσ. 1:5)

– Μας καθιστά συνκληρονόμους Χριστοῦ (Ρωμ. 8:17).

Ο Ποιμήν που καλεί κατά όνομα και η σύγχρονη απειλή της αποπροσωποποίησης

Η διδασκαλία του Ιησού στο Κατά Ιωάννην (10:1-9) αποκαλύπτει τη σχέση του Χριστού με τους πιστούς Του, παρουσιάζοντάς Τον ως τον αληθινό Ποιμένα που «καλεί τα ίδια πρόβατα κατά όνομα» (Ιωάν. 10:3). Αυτή η εικόνα έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τα σημερινά πλαίσια κοινωνικής οργάνωσης, όπου οι άνθρωποι μετατρέπονται σε απλά «αριθμούς», χωρίς προσωπική ταυτότητα και αξία.

«Ο Χριστός καλεί κατά όνομα: Η θεία φροντίδα για το πρόσωπο

Λόγος γιὰ τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν Εὐθύνη πρὸς τοὺς Γονεῖς.

Κωφίδης Ευάγγελος

«Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται, καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς τῆς ἀγαθῆς, ἧς Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι.» (Έξοδος 20:12)

Αδελφοί μου εν Χριστώ,

Σήμερα θέλω να μιλήσω για μια πληγή που βαραίνει πολλές οικογένειες, μια πληγή που πονάει τον ουρανό και σκοτώνει την αγάπη: την αψυχία των παιδιών απέναντι στους γονείς τους. Όταν ένα παιδί ξεχνάει το χρέος του, την ευγνωμοσύνη του, την αγάπη του για εκείνους που το γέννησαν, που το θρέψαν με θυσίες και ξαγρύπνησαν ολόκληρες νύχτες από την αγωνία τους όταν αρρώσταινε, τότε η καρδιά του γίνεται πιο κρύα από πάγο. Ενώ εκείνοι έδωσαν τον ύπνο τους, αυτό δεν δίνει ούτε μια στιγμή της ημέρας του.

Ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει με σφοδρότητα: «Εάν δε κάποιος δεν φροντίζει για τους δικούς του, και ειδικότερα για τους οικείους του, έχει αρνηθεί την πίστη και είναι χειρότερος από έναν άπιστο» (Α’ Τιμόθεος 5:8). Δεν υπάρχει δικαιολογία, αγαπητοί μου. Ούτε η δουλειά, ούτε η κόπωση, ούτε η ζωή με τις δικές της απαιτήσεις δεν μπορούν να μας απαλλάξουν από το ιερό χρέος της φροντίδας για εκείνους που μας έδωσαν τη ζωή.

Οι Γονείς: Οι Πρώτοι Άγιοι της Ζωής Μας

Θυμηθείτε, αδελφοί μου, πόσες φορές η μητέρα σας σας κρατούσε στην αγκαλιά της, παρακαλώντας τον Θεό να σας δώσει υγεία. Θυμηθείτε τον πατέρα σας, που ίσως κουβαλούσε την κούραση όλης της ημέρας για να σας δώσει ένα καλύτερο αύριο. Κι όμως, σήμερα, πολλοί γονείς ζουν σε μοναξιά, περιμένοντας μια τηλεφωνική κλήση, μια επίσκεψη, μια αγκαλιά που δεν έρχεται ποτέ.

Στην Ορθόδοξη παράδοση, η τιμή στους γονείς δεν είναι απλά ηθικό καθήκον – είναι θεϊκή εντολή. «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου» (Έξοδος 20:12), λέει η Δεκάλογος, και αυτή η εντολή δεν έχει λήξη. Δεν σταματά όταν εμείς μεγαλώσουμε ή όταν οι γονείς μας γεράσουν. Αντιθέτως, τότε γίνεται ακόμα πιο επείγουσα.

Ὁ Χριστὸς ὡς Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας: Τὸ Ἀνεπανάληπτο Μυστήριο τῆς Θείας Ἑνότητας.

Κωφίδης Ευάγγελος

«Αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος, τῆς Ἐκκλησίας« (Κολ. 1:18).

Η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο θεσμικό κατασκεύασμα, ούτε συλλογικότητα ιδεών· είναι το ζωντανό Σώμα του Χριστού, του οποίου η Κεφαλή είναι ο ίδιος ο Λόγος του Θεού, ο Υιός, ο Μονογενής. Αυτή η αλήθεια δεν είναι απλά δόγμα· είναι η καρδιά της Ορθοδόξου πίστης, το μυστήριο που κρατά την Εκκλησία αδιάσπαστη και ζωντανή ανά τους αιώνες.

Η Κεφαλή που Δίνει Ζωή

Όπως το σώμα χωρίς κεφαλή παραμένει νεκρό, έτσι και η Εκκλησία χωρίς τον Χριστό θα ήταν κενή θρησκευτική δομή. Ο Χριστός δεν είναι «σύμβολο» ή «πνευματικός δάσκαλος» ανάμεσα σε άλλους· Είναι ο Παντοδύναμος Κύριος που τρέφει, αγιάζει και ενώνει όλα τα μέλη Του μέσω της Θείας Λειτουργίας και της Θείας Ευχαριστίας. Δεν υπάρχει χωρίς Αυτόν ούτε συγχώρεση αμαρτιών, ούτε Θεία Λειτουργία, ούτε σωτηρία. «Όπως δίδασκε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Ο Χριστός και η Εκκλησία είναι ένα»» (Ερμηνεία στην Επιστολή προς Εφεσίους, Ὁμιλία III).

Θεολογικός Λόγος Ἔλεγχος κατὰ τῶν Σημερινῶν Ἐπισκόπων καὶ Θεολόγων.

Κωφίδης Εὐάγγελος

(Ἀναφορὰ στὸ Παράδειγμα τοῦ Ἁνανία καὶ τῆς Σαπφείρας)

«Μέγα τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας· ὁ Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι…» (Α΄ Τιμ. 3:16).

Ἀλλὰ σήμερα, οἱ ποιμένες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κηρύττουν αὐτὸ τὸ μυστήριον, ἀρνοῦνται τὴν ἁγιότητά του μὲ τὰ ἔργα τους. Ὁ λόγος γιὰ τὸν Ἁνανία καὶ τὴν Σαπφείρα (Πράξ. 5:1-11) δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἱστορικὴ διήγηση· εἶναι θεϊκὴ προειδοποίηση γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ θαρροῦν ὅτι μποροῦν νὰ παίζουν μὲ τὴν Ἁγία Πίστη καὶ νὰ διακωμῳδοῦν τὴν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἀπὸδειξη τῆς Ψεύτικης Εὐσέβειας

Ὁ Ἁνανίας καὶ ἡ Σαπφείρα ἐφαίνονταν εὐσεβεῖς· εἶχαν προσφέρει μέρος τῆς περιουσίας τους στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔκλεψαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, νομίζοντας ὅτι μποροῦν νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀποστόλους καὶ νὰ δοξαστοῦν ὡς δωρητές. Ὁ Θεὸς τοὺς ἔκοψε στοὺς τόπους, δείχνοντας ὅτι ἡ ὑπόκριση εἶναι θανάσιμη.

Σήμερα, ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι κάνουν τὸ ἴδιο:

Ἡ Πίστη τῶν Δικαίων καὶ ἡ Σημερινὴ Κατάντια τῆς Ἑλλάδος (Ψαλμός 124:3)

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Ὅτι οὐκ ἀφήσει Κύριος τὴν ράβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπὶ τὸν κλῆρον τῶν δικαίων, ὅπως ἂν μὴ ἐκτείνωσιν οἱ δίκαιοι ἐν ἀνομίαις χεῖρας αὐτῶν.»

Ὁ ἱερὸς αὐτὸς στίχος τοῦ Ψαλμῳδοῦ, γεμάτος θεία φρόνηση καὶ παρηγοριὰ πρὸς τοὺς πιστοὺς, μιλάει γιὰ τὴν ἀμετάβλητη προστασία τοῦ Θεοῦ στὸ λαὸ Του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ὅριο ποὺ ἔχει ἡ ἀνομία νὰ κυριαρχήσει. Ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ καταπιέζονται αἰωνίως οἱ δίκαιοι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦν κι’ αὐτοὶ καὶ ἁμαρτάνουν. Σήμερα, ποὺ ἡ Ἑλλὰς βιώνει μία βαθειὰ κρίση – ὄχι μόνο οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ, ἀλλὰ κυρίως ἠθικὴ καὶ πνευματική – αὐτὸ τὸ μήνυμα εἶναι πιὸ σχετικὸ ἀπὸ ποτέ.

Ἡ Ῥάβδος τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἡ Δοκιμασία τῶν Δικαίων

Ἡ «ῥάβδος τῶν ἁμαρτωλῶν» συμβολίζει κάθε μορφὴ καταπίεσης, ἀδικίας καὶ ἀσεβείας ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ μιὰ κοινωνία. Στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα, αὐτὴ ἡ ῥάβδος φαίνεται νὰ ἔχει πολλὲς ἐκφάνσεις: ἡ διαφθορά τῶν ἁγίων θεσμῶν, ἡ ἐξάπλωση τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἡδονῆς, ἡ καταπάτηση τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ἀδυνάτων, ἡ ἀπώλεια τῆς εὐσεβοῦς παράδοσης. Ὅμως, ὁ Ψαλμῳδὸς μᾶς ὑπενθυμίζει: ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀδιάφορος. Δὲν θὰ ἀφήσει τοὺς δικαίους νὰ ὑποκύψουν στὴν ἀνομία, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψει τὸν κλῆρο τῶν πιστῶν Του.

Λόγος περὶ τῆς Ἁγίας Γνώσεως τοῦ Κυρίου.

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον»

Ἡ ᾠδὴ τῆς Ἁγίας Ἅννας, προφῆτις πνευματοφόρος, δὲν εἶναι μόνο ἕνας ὕμνος· εἶναι ὁ χάρτης ποὺ μᾶς δείχνει τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς μας. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔπλασε γιὰ νὰ μαζεύουμε πλούτη, δόξα ἢ γνώση τοῦ κόσμου, ἀλλὰ γιὰ νὰ Τὸν γνωρίζουμε καὶ νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή, αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ δόξα ποὺ δὲν φεύγει.

«Νὰ καταλαβαίνουμε καὶ νὰ γνωρίζουμε τὸν Κύριο» – ἰδοὺ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ἡ ἀκρογωνιαία πέτρα κάθε ἀληθινοῦ καρποῦ! Ὁ κόσμος καυχιέται στὴν ψιλὴ σοφία του, στὴ φθαρτὴ δύναμή του, στὸν παροδικὸ πλούτο του· ἀλλὰ ἡ προφῆτις Ἄννα, μᾶς κηρύττει τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς: δὲν ὑπάρχει τίποτα πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὴν γνώση τοῦ Θεοῦ!

«Καὶ αὕτη ἡ γνώση δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ζωντανὴ ἐμπειρία! Προέρχεται ἀπὸ τὴν καθημερινὴ μελέτη τῶν Γραφῶν, ζητῶντας μὲ προσευχὴ νὰ κατανοήσουμε τὰ νοήματα ποὺ θέλει νὰ μᾶς δώσει ὁ Κύριος. Αὐτὴ ἡ καθημερινὴ τροφή — ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4:4 : ἀλλ’ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ) καὶ ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς (Ἰωάν. 6:35) — εἶναι ἡ ἐπαγγελία τοῦ Κυρίου: «Ὁ τρώγων μου τὸν ἄρτον θὰ ζήσει εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰωάν. 6:58). Εἶναι ἡ ζωοποιὸς χάρις ποὺ ὁ Κύριος προσφέρει διπλῆ τροφή: Ρῆμα Θεοῦ γιὰ τὴν ψυχὴ καὶ Σῶμα Χριστοῦ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.»

«Ἡ Ἀλήθεια ποὺ στάζει αἷμα καὶ δάκρυα».

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Ἂς μὴ ζητήσουμε τὴν ἀλήθεια μόνο μὲ τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις μας, ἀλλὰ μὲ τὴν ταπείνωση ποὺ σπάει τὶς ἁλυσίδες τοῦ ψεύδους.»

Ἡ Μάχη ποὺ Δὲν Σβήνει

Ὅ,τι εἶναι ψέμα, εἶναι θάνατος. Ὅ,τι εἶναι ἀλήθεια, εἶναι ζωή. Ἡ ψυχή ποὺ ζητεῖ τὸν Θεό, δὲν ἀντέχει νὰ ζῇ χωρὶς νὰ λατρεύῃ τὴν Ἁγία Τριάδα, χωρὶς νὰ σέβεται τὸ ἱερό, χωρὶς νὰ προσκυνᾷ τὸ Σταυρό. Ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι, οἱ δοῦλοι τοῦ κόσμου τούτου, ἀγάπησαν τὸ σκοτάδι περισσότερο ἀπὸ τὸ φῶς (Ἰωάν. γʹ 19). Ἀγάπησαν τὸ ψέμα, γιατὶ τὸ ψέμα τοὺς ἔδωκε τὴν ψευδὴ ἀσφάλεια τοῦ νὰ μὴ ὁμολογοῦν τὶς ἁμαρτίες τους.

Ὁ Σταυρὸς τῆς Ἀληθείας

Ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἰδέα· εἶναι ἕνα Πρόσωπο: ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὅταν ὁ Πιλάτος Τὸν ρώτησε «Τί ἐστιν ἀλήθεια;» (Ἰωάν. ιηʹ 38), δὲν ἀπάντησε μὲ λόγια. Ἡ σιωπή Του ἦταν ἡ κραυγή τῆς ἀλήθειας. Ὁ Θεὸς ἦταν μπροστὰ στὸν ἄνθρωπο, καὶ ὁ ἄνθρωπος δὲν Τὸν γνώρισε. Ὁ Σταυρὸς ἦταν ἡ τελική ἀπάντηση: ἡ ἀλήθεια στάζει αἷμα. Ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη, γιατὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι τόσο ἁγία, ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὴν ἀνέχονται.

Ὁ Πόνος τῆς Ψυχῆς

Ἡ ψυχή ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Χριστὸ νιώθει πόνο. Πόνο γιατὶ βλέπει τὸν κόσμο νὰ προσκυνᾷ τὰ εἴδωλα τῆς πλάνης. Πόνο γιατὶ ἀκούει ψέματα νὰ λέγονται ἀπὸ ἱερὰ βήματα. Πόνο γιατὶ αἰσθάνεται πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔχουνε ἀλλάξει τὴν δόξα τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ μὲ τὴν φθορὰ τοῦ ψεύδους (Ρωμ. αʹ 23). Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ πόνος εἶναι ὁ σπόρος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: «Ἡ καρδιά σου νὰ καίγεται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ μὴ τοὺς κατηγορῇς. Ὁ Θεὸς δὲν κατηγόρησε τὸν Ἀδάμ, μόνο τοῦ εἶπε: Ποῦ εἶσαι;»

Ὁ Ἅγιος Ἐλέγχος

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ φῶς καίει τοὺς ὑποκριτές. Ὅπως ὁ Χριστὸς ἐμέμψατο τοὺς Φαρισαίους, ἔτσι καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ κηρύττει: «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί!» (Ματθ. κγʹ 13). Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ ἔλεγχος δὲν εἶναι μῖσος· εἶναι ἀγάπη. Ὁ Χριστὸς ἐδίωξε τοὺς Φαρισαίους, ἀλλὰ κλάιγε γι’ αὐτούς. Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος ὁ Σαχάρωφ ἔλεγε: «Ἂν μισῇς τὸν ἁμαρτωλό, τότε ὁ διάβολος νίκησε. Ἂν μισῇς τὴν ἁμαρτία, τότε ὁ Θεὸς νικάει μέσα σου.»

Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου: Ἡ ἀπέραντη νίκη τῆς Ἀγάπης ἐπάνω στὸν θάνατο.

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος!»

Το Μυστήριο της Αναστάσεως: Η Ρήξη της Ιστορίας.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς ένα γεγονός της ιστορίας, αλλά η υπέρβαση της ίδιας της ιστορίας. Είναι η στιγμή που ο Αχώριστος Λόγος, που ενανθρωπήθηκε, πάσχει, και θνήσκει, διαπερνά την τελευταία τάφρο της φθορᾶς και εγείρεται ως «Πρωτότοκος των νεκρών» (Αποκ. 1:5). Ο τάφος, που φαινόταν ως η τελική ήττα, γίνεται ὁ θριαμβευτικὸς θρόνος τοῦ Ἀναστάντος. Η πέτρα που σφραγίζει τον νεκρό Κύριο (Μαρκ.16:3-4), τώρα αποκυλίεται από τη δύναμη της Θεότητος, και ο θάνατος καταδικάζεται σε αφανισμό.

Η Θεολογική Βάθυνση: Η Ενσάρκωση Φθάνει στην Πληρότητά της

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος δηλώνει: «Αὐτὸς ἔπαθεν, αὐτὸς καὶ ἀνέστη» — Αυτός υπέμεινε το Πάθος, και Αυτός ανέστη. Η Ανάσταση δεν είναι μια ξεχωριστή πράξη, αλλά η φυσική συνέχεια της Ενανθρώπησης. Ο Θεός Λόγος, που «εκένωσεν Εαυτόν» (Φιλ. 2:7), τώρα γεμίζει τη δημιουργία με τη δόξα Του. Η Ανάσταση είναι η επιβεβαίωση ότι η φύση μας, που Εκείνος ανέλαβε, δεν μπορεί να παραμείνει υπό τη δουλεία του θανάτου.

«Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ὡς Σταυρικὴ Ἀνατροπή: Μία Θεολογία τῆς Παραδόξου Νίκης».

Κωφίδης Εὐάγγελος

Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ ἄσκησις, σὺν ἁγιασμῷ· ὅθεν οὐδὲ πλούσιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ, ἀλλ’ ὅσοι τοὺς θησαυρούς αὐτῶν ἐν χερσὶ πενήτων ἀποτίθενται. Ταῦτα καὶ Δαυῒδ ὁ Προφήτης διδάσκει λέγων· Δίκαιος ἀνὴρ ὁ ἐλεῶν ὅλην τὴν ἡμέραν, ὁ κατατρυφῶν τοῦ Κυρίου καὶ τῷ φωτὶ περιπατῶν ὃς οὐ μὴ προσκόψῃ, ταῦτα δὲ πάντα, πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν γέγραπται ὅπως νηστεύοντες, χρηστότητα ποιήσωμεν, καὶ δῴη ἡμῖν Κύριος ἀντὶ τῶν ἐπιγείων τὰ ἐπουράνια. (Δοξαστικὸν – Κυριακὴ Ε’ τῶν Νηστειῶν)

Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν. (Κυριακὴ Ε’ τῶν Νηστειῶν – Μάρκ. 10:32-45)

Προοίμιον: Ὁ Κόσμος Ἀναποδοῦται

«Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ ἄσκησις». Ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας σήμερον κηρύττει μία ἀνάσταση πριν ἀπὸ τὸν Τάφο· μία δικαιοσύνη ποὺ θριαμβεύει μέσα ἀπὸ τὴν ἥττα, μία βασιλεία ποὺ κυβερνᾷ ἀπὸ τὸν Σταυρόν. Ὅπου ὁ κόσμος βλέπει ἀδυναμία, ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὴν ὑπέρτατον δύναμη.

Ι. Ὁ Δρόμος τῶν Μαθητῶν: Ἡ Πλάνη τῆς Ἐπίγειας Δόξης

(Μάρκ. 10:35-37 – Ἡ αἴτηση τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου)

Οἱ ἀπόστολοι ζητοῦν «τὴν δόξαν» χωρὶς νὰ ἐννοοῦν τὸν Σταυρόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πλάνη κάθε πνευματικῆς πορείας:

Ὁ Μεγάλος Ἀρχιερεὺς τῆς Αἰωνίας Λυτρώσεως.

(Ἑρμηνεία στὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Ἑβραίους 9:11-14 – Πέμπτη Κυριακὴ Νηστειῶν)

Κωφίδης Εὐάγγελος

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Σήμερα, ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς καλεῖ νὰ σταθούμε μετὰ δέους μπροστὰ στὸ ἄφθονο μυστήριο τοῦ Θεϊκοῦ Ἔλέους, ποὺ ἀποκαλύπτεται διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Ἑβραίους (9:11-14). Ὁ Χριστός, ὁ «μεγάλος Ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν», διαβαίνει τὰ σύμβολα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἐμφανίζεται ὡς ἡ Τελικὴ καὶ Τέλεια Θυσία – ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.

Ὁ Χριστός: Ὁ Ἀληθινὸς Ἱερεὺς καὶ Ἡ Θυσία

«Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν…» (Ἑβρ. 9:11). Δὲν ἔχομε πλέον τὴν παροδικὴ σκηνὴ τοῦ Μωϋσῆ, οὔτε τὰ αἵματα ταύρων καὶ τράγων ποὺ ἐκάλυπταν προσωρινὰ τὴν ἁμαρτία. Ἡ «μείζονα καὶ τελειοτέρα σκηνή» εἶναι ἡ Θεανθρώπινη Φύσις τοῦ Κυρίου – ὁ Λόγος ὁ σαρκωθεὶς ποὺ «ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωάν. 1:14). Αὐτὸς προσφέρει ὄχι συμβολικὰ δῶρα, ἀλλὰ Τὸν ἑαυτό Του, ὡς Ἅγιον καὶ Ἀμόλυντον Θῦμα.

Τὸ Αἷμα τῆς Αἰωνίου Λυτρώσεως

«διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος» (Ἑβρ. 9:12). Ἡ λέξη «ἐφάπαξ» (ἅπαξ καὶ διὰ παντός) καταργεῖ κάθε ἀνθρώπινη προσπάθεια ἐπανάληψης τῆς θυσίας. Τὸ αἷμα τῶν προγόνων ἐκάθαριζε σωματικῶς, ἀλλὰ τὸ Πανάγιον Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καθαρίζει τὴν συνείδησή μας ἀπὸ «νεκρὰ ἔργα» (ἁμαρτία, θάνατος, ἀλλοτρίωση) – ὄχι ἐξωτερικῶς, ἀλλὰ μὲ θεία ἐνέργεια ποὺ φωτίζει τὴν ψυχή.

Ἡ Συνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος

«διὰ Πνεύματος αἰωνίου» (Ἑβρ. 9:14). Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον – ἡ Τρίτη Ὑπόστασις τῆς Τριάδος – ἐνεργεῖ στὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἁγιάζοντας ἡμᾶς. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπλῶς «δύναμη», ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ποὺ μεταδίδει τοὺς καρποὺς τοῦ Σταυροῦ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ θυσία τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι ἱστορικὸ γεγονὸς μόνο, ἀλλὰ παρουσιάζεται μυστηριακὰ στὴν Θεία Εὐχαριστία, ὅπου ὁ Χριστὸς Τον ἑαυτό Του προσφέρει ὡς «Ἄρτον ζωῆς» καὶ «Ποτήριον σωτηρίας».

Ἡ Ἐκκλησία ἐνώπιον τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, τῆς Ἀποκάλυψης καὶ τῆς Προφητείας τοῦ Ὡσηέ.

Κωφίδης Ευάγγελος

«Ὁ λαός μου ἐκλείπει ἀπὸ ἀγνωσίαν» (Ὡσηέ 4:6)

Ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ,

Οἱ καιροὶ ποὺ διανύουμε εἶναι σκοτεινοὶ καὶ γεμάτοι προκλήσεις, ὅπου ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία, ἡ ἰδιωτικότητα καὶ ἡ θεϊκῶς θεμελιωμένη ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου κλονίζονται ἀπὸ συστημικὲς ἀλλαγὲς ποὺ θυμίζουν προφητεῖες περὶ τελευταίων ἡμερῶν. Ἡ ἐπιβολὴ ἑνὸς μοναδικοῦ «Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ» (ΠΑ), ἡ ἐνσωμάτωση ἡλεκτρονικῶν τσιπ στὶς ταυτότητες καὶ ἡ δημιουργία ὑπερυπολογιστικῶν συστημάτων ὡς ὁ «Δαίδαλος» δὲν εἶναι ἁπλὲς τεχνολογικὲς ἐξελίξεις, ἀλλὰ ἐγκαίνια μιᾶς νέας ἐποχῆς ἐλέγχου, ποὺ ἀπειλεῖ νὰ ὑποβαθμίσει τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀριθμό, σὲ δεδομένο, σὲ εἰκονικὸ ὂν μὲ ψηφιακὴ δουλεία.

Ἡ Ἠθικὴ καὶ Θεολογικὴ Διαστάση τῆς Ἐλευθερίας

Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν» (Γεν. 1:26) του, τοῦ χάρισε ἐλεύθερη βούλησιν καὶ τὴν εὐθύνη τῆς αὐτοκυριαρχίας του. Κάθε σύστημα ποὺ ἐπιβάλλει ὑποχρεωτικὴ ἀριθμητικὴ ταὐτοποίηση καὶ κεντρικὸ παρακολουθητικὸ μηχανισμό, παραβιάζει τὴν θεϊκὴ διάταξη τῆς ἀνθρώπινης αὐτοτέλειας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προειδοποιεῖ: «μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας» (Β’ Θεσ. 2:3). Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἡ τεχνολογία, ἀλλὰ ἡ παγὶς τῆς ἀπόλυτης ἐξάρτησης ἀπὸ ἕνα σύστημα ποὺ μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ καταπίεση.

Ἡ Προφητικὴ Σύμπτωση καὶ τὸ Σημάδι τῆς Παγκοσμιοποίησης

Στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως (13:16-18), ὁ Ἰωάννης περιγράφει ἕνα σχέδιο ὅπου «ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, ἵνα δῶσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῶν». Αὐτὸ τὸ «χάραγμα» δὲν εἶναι ἁπλῶς συμβολικό – εἶναι ἕνα σύστημα οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἔνταξης/ἀποκλεισμοῦ. Ἡ τρέχουσα πορεία πρὸς τὴν ψηφιακὴ ταυτότητα μὲ μοναδικὸ ἀριθμὸ καὶ τσιπ, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνάπτυξη ὑπερυπολογιστῶν, θυμίζει ἐπικίνδυνα αὐτὴν τὴν προφητεία.

Μετάνοια: Τὸ Ἄνοιγμα τῆς Ἁγίας Πληγῆς καὶ ἡ Ἁγία Εὐωδία τῆς Ψυχῆς.

Κωφίδης Εὐάγγελος

«οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε.» (Λουκ. 13:3).

Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ψυχολογικὴ αλλαγή, οὔτε ἠθικὴ αὐτοβελτίωση. Εἶναι θάνατος καὶ ἀνάσταση. Εἶναι ἡ πληγὴ ποὺ γίνεται πύλη, ἡ σκόνη ποὺ γίνεται φῶς, ἡ φωτιὰ ποὺ καίει χωρὶς νὰ καταναλώνει. Ὅπως ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ποὺ ἔκλαιγε: «Οἴμοι, ἐμὲ τὴν ἁμαρτωλήν!», ἔτσι καὶ κάθε ψυχὴ ποὺ θρηνεί μπροστά στο Θεό, ἀνακαλύπτει ὅτι ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀνύψωση.

Ἡ Τραγῳδία τῆς Ἁμαρτίας καὶ ὁ Χορὸς τοῦ Ἐλέους

Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν πέφτει στὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας, νομίζει ὅτι ἔχει χάσει τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Μὰ ὁ Θεὸς δὲν χάνεται ποτὲ — ἐμεῖς χάνουμε τὴν ὅρασή μας. Ἡ ἁμαρτία εἶναι σὰν δηλητήριο ποὺ σκοτώνει τὴν αἴσθηση τῆς θείας παρουσίας. Ἀλλὰ ὅταν ὁ ἁμαρτωλὸς σπάσει τὸ ἔγκοινον (κούφιο-κενό) τῆς ὑπερηφανείας καὶ φωνάξῃ, ὅπως ὁ Τελώνης: «Ἱλάσθητί μοι!», τότε συμβαίνει τὸ θαῦμα: ἡ πτῶση μετατρέπεται σε βῆμα.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι νοσοκομεῖον διὰ ὑγιεῖς, ἀλλὰ διὰ ἀσθενεῖς». Καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε γιὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς «ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. 5:32). Ἡ Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ποὺ ἔζησε 47 χρόνια στὴν ἔρημο, μᾶς δείχνει ὅτι ἡ μετάνοια δὲν εἶναι μία στιγμή, ἀλλὰ μία ζωή. Ὅταν τῆς ἔλεγε ὁ διάβολος: «Γύρισε νὰ δῇς λίγο τὴν Ἀλεξάνδρεια!», ἐκείνη ἔκλαιγε ἀντὶ νὰ κοιτάξει. Αὐτή εἶναι ἡ μετάνοια: νὰ προτιμᾷς τὰ δάκρυα τῆς ἐξομολογήσης ἀντὶ τὴ γλυκύτητα τῆς παλιᾶς ἁμαρτίας.

Τὸ Μυστήριον τῶν Δακρύων

«ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου!»

Κωφίδης Ευάγγελος

Ὤφθης ἐνδιαίτημα, θεοπρεπὲς Παναγία, καὶ Θεὸν ἐχώρησας, καὶ Θεὸν ἐγέννησας ἀπειρόγαμε, ἐν δυσὶ φύσεσιν, ἐν δυσὶν οὐσίαις, ἐν μιᾷ δὲ ὑποστάσει Ἁγνή, αὐτόν ἱκέτευε, τὸν μονογενῆ καὶ πρωτότοκον, τὸν σὲ παρθένον ἄμωμον, καὶ μετὰ τὸν τόκον φυλάξαντα, ψυχὰς ἀναπαῦσαι, τῶν πίστει κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐν ἀκηράτῳ φαιδρότητι, καὶ μακαριότητι.

«Ὤφθης ἐνδιαίτημα»: Ἡ Θεοτόκος ὡς Σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Σπέρμα τῆς Ἀθανασίας

«Ὤφθης ἐνδιαίτημα, θεοπρεπὲς Παναγία…». Μὲ αὐτὲς τὶς λέξεις, ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας ἀνυμνεῖ τὸ ἀνεκδιήγητο θαῦμα: Ἡ Παρθένος, ἡ ποὺ ὁ οὐρανὸς δὲν χωροῦσε, γίνεται «κατοικητήριο» γιὰ τὸν Δημιουργό του. Ὁ Λόγος, ποὺ «δι’ αὐτοῦ τὰ πάντα ἐγένετο» (Ἰωάν. 1:3), περνάει ἀπὸ τὴ μήτρα μιᾶς κόρης τοῦ Ἰσραήλ, χωρὶς νὰ καταπατήσει τὴ θεῖα δικαιοσύνη ἢ τὴν ἀνθρώπινη φύση της. Ἡ Παναγία δὲν εἶναι μόνο μία παθητικὴ «ὁδός»· εἶναι ἡ ζωντανὴ συνάντηση ἀνάμεσα στὸ ἄπειρο καὶ τὸ πεπερασμένο, ἡ κιβωτὸς τῆς καινῆς Διαθήκης, ποὺ φέρνει στὸν κόσμο ὄχι πλῆθος νόμων, ἀλλὰ τὸν Ἴδιο τὸν Θεό.

«Θεὸν ἐχώρησας, καὶ Θεὸν ἐγέννησας ἀπειρόγαμε…». Ἡ φωνὴ τοῦ ὕμνου δείχνει τὸ κεντρικὸ παράδοξο τῆς Ὀρθοδοξίας: Ἡ Παρθένος γέννησε τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ σαρκωμένο, χωρὶς νὰ διαιρέσει τὶς φύσεις Του. «Ἐν δυσὶ φύσεσιν, ἐν δυσὶν οὐσίαις, ἐν μιᾷ δὲ ὑποστάσει» – αὐτὸ εἶναι τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος (1), ποὺ κηρύττει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα Πρόσωπο, «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως». Ἡ Θεοτόκος, ἡ Ἁγνή, δὲν δημιούργησε τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ – αὐτὴ ὑπῆρχε πρὸ τῶν αἰώνων – ἀλλὰ ἔδωσε σὰν δῶρο στὸν κόσμο τὸ Σῶμα ποὺ θὰ γίνει ἡ θυσία γιὰ τὴν λύτρωση τοῦ παντός. Ὁ Σταυρὸς ἄρχιζε ἐδῶ, στὴν φιλοτιμία τῆς Παρθένου ποὺ εἶπε «Ναί», γνωρίζοντας ὅτι αὐτὸ τὸ «Ναί» θὰ τὴν ὁδηγούσε στὸν Πόνο τοῦ Γιου της.

Ἐὰν νομίζετε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν σᾶς βλέπει, δὲν σᾶς ἀκούει, καὶ γι΄ αὐτὸ δὲν σᾶς τιμωρεῖ τὴν ὥρα ποὺ Τὸν βλαστημᾶτε, πλανᾶσθε ταλαίπωροι.

Κωφίδης Ευάγγελος

Πρὸς Ἐλπίδα καὶ Στήριξιν τῶν Πιστῶν

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές,

Ὁ Κύριος μᾶς προείπε: «Ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ᾿ ὑμῶν ἐστι… ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς» (Ἰω. 12:35-36). Στὴν ἐποχὴ μας, ποὺ ἡ σκοτία τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ὑλιστικῆς τρέλας, καὶ τῆς πνευματικῆς τυφλότητος φαίνεται νὰ κυριαρχεῖ, καλούμαστε νὰ σταθοῦμὲ ἀκλόνητοι στὴ φλόγα τῆς πίστεως. Ὁ κόσμος, ὅπως καὶ στὶς ἡμέρες τοῦ Ἡσαΐα, «ἠδυνάτησε νὰ πιστεύσει» (Ἰω. 12:37 : Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν), γιατὶ ἐπιλέγει νὰ προσκυνήσει χρυσοὺς μόσχους — εἴτε εἶναι ἡ δύναμη τῶν στρατῶν, ἡ λατρεία τοῦ πλούτου, ἢ ἡ ὑποκρισία τῶν ψευδοποιμένων.

Ὁ Πειρασμὸς τῆς Ἰσχύος καὶ ἡ Προδοσία τῶν Ἀρχόντων

Ὁ Κύριος μᾶς προεῖπε: «Ἔσται καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιοῦς διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσιν διδασκάλους» (Β΄ Τιμ. 4:3). Σήμερα, ἡμέρα πένθους καὶ προβληματισμοῦ, βλέπουμε αὐτοὺς τοὺς καιροὺς νὰ ἐκπληρώνονται μὲ τραγικὴ ἀκρίβεια. Ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ποὺ ὀρκίσθηκε ἐπὶ τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ποὺ τὸν ἐχειροτόνησε, ἀμφότεροι προσκυνοῦν τὸ χρυσὸ μόσχο τῆς πολιτικῆς ὁρθότητας, καταπατοῦντας τὶς Ἐυαγγελικὲς ἀρχὲς ποὺ δήθεν ὁρκίστηκαν νὰ διαφυλάξουν.

Ὁ Χρυσὸς Μόσχος τῆς Σύγχρονης Ἀποστασίας

Ὅπως ὁ Ἀαρών σφυρηλάτησε τὸν μόσχο στὴν ἔρημο, ἔτσι καὶ σήμερα οἱ ἄρχοντες σφυρηλατοῦν νέους νόμους ποὺ βεβηλώνουν τὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια, μετατρέποντας τὸ δῶρο τῆς ζωῆς σὲ «ἔκτρωμα» ἀντιχριστιανικῆς ιδεολογίας. Ὁ Πρόεδρος, ποὺ ὑπερασπίσθηκε τὸν «γάμο» ὁμόφυλων καὶ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, καὶ ἡ προκάτοχός του, ποὺ ἐπὶσημα γιόρτασε αὐτὸ τὸ βδέλυγμα, εἶναι οἱ νέοι προφῆτες τοῦ Βάαλ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ τελευταία πράξη τῆς προκατόχου ἦταν νὰ ἀπαγγείλει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως στὸν Καθεδρικὸ Ναό — μιὰ βλάσφημη προσποίηση, καθὼς τὸ ἴδιο στόμα ποὺ δοξολογεῖ τὸν Χριστὸ εὐωδιᾶται ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῆς ἀνομίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θὰ τοὺς ἔλεγε: «Τί κοινὸν φῶς πρὸς σκότος; Πῶς συμφωνήσει Χριστὸς πρὸς τὸν Βελίαλ;» (Β΄ Κορ. 6:15). Ἡ συμμαχία ἀνάμεσα στὴν κρατικὴ ἐξουσία καὶ στήν κρατική εκκλησία ποὺ σιωποῦν ἢ εὐλογοῦν τὰ ἀνοσιουργήματα, εἶναι ὁ σατανικὸς χορὸς ποὺ χορεύει γύρω ἀπὸ τὸν μόσχο τῆς ἀπιστίας.

Ὁ Προδομένος Ὄρκος καὶ ἡ Σιωπὴ τῆς Ἐκκλησίας

Ὁ ὄρκος ἐπὶ τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σύμφωνο μὲ τὸν Θεό, ὄχι θεατρικὴ πράξη. Ὁ Κύριος προειδοποίησε: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν» (Ματθ. 10:34). Ἐνῶ οἱ ἄρχοντες προσποιοῦνται ὅτι «προστατεύουν» τοὺς ἀδύνατους, ἀδημονοῦν τὰ ἀδύνατα πνεύματα τῶν ἀθώων παιδιῶν, κατακρίνοντας αὐτοὺς σὲ μία ζωὴ χωρὶς μητέρα ἢ πατέρα.

Πατάξω τὸν ποιμένα. Τιμὴ στὸ παιδὶ ποὺ τόλμησε νὰ πεῖ ΟΧΙ.

Η έμπνευση του κειμένου είναι μια τιμή στο παιδί, που τόλμησε να πει «ΟΧΙ» στην συμμετοχή του στην πομπή του καρνάβαλου

Κωφίδης Ευάγγελος

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές ἐν Χριστῷ,

Η Γραφή μας φωνάζει με δύναμη: «Πατάξω τὸν ποιμένα (γονέας, δάσκαλος, ιερέας), καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα» (Ζαχ. 13:7). Σήμερα, ὁ ποιμένας δέχεται πληγές ἀπὸ κόσμο ποὺ ἀρνεῖται τὴν ἀλήθεια, καὶ τὰ πρόβατα σκορπίζονται στὸν θόρυβο τῶν ἀνθρώπων ποὺ λένε: «Διαῤῥήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν» (Ψαλμ. 2:3). Ἀλλὰ μέσα σ’ αὐτὴν τὴν σύγχυση, ἕνα παιδὶ ἑστάθη σὰν μαρτύριο ζωντανό, ἀρνούμενο νὰ σκύψει τὸν λαιμὸ του στὸν ζυγὸ τῆς ἀπιστίας.

Ναί, βλέπουμε βασιλεῖς καὶ ἀρχηγούς, σύγχρονες ἐξουσίες, νὰ συναθροίζονται κατὰ τοῦ Κυρίου (Ψαλμός 2:2), προωθώντας νόμους ποὺ σπέρνουν σκότος ἀντὶ φωτός. Ἀλλὰ τὸ μικρὸ αὐτὸ παιδί, μέσα στὸ σχολείο, στὴν τάξη ποὺ γίνεται ἐπίπεδο μάχης γιὰ τὴ ψυχή του, εἶπε «ὄχι». Ὄχι στὴν συμμετοχὴ σὲ ὅ,τι διαψεύδει τὴν ἁγιότητά του. Ὄχι στὴν πράξη ποὺ θὰ λέγει ψέματα στὴν καρδιά του, πράγματι, θὰ «στεναχωρήσει τὸν Χριστό».

Ὅταν ἕνα παιδὶ ἀρνηθεῖ νὰ ὑπακούσει στὴν «παρέλαση τοῦ καρναβαλιού», δὲν λέει απλῶς «ὄχι» σε μιὰ δραστηριότητα· λέει «ναί» στὴν ἀλήθεια ποὺ «ὁ κόσμος μισεῖ» (Ἰωάν. 15:19). Τὸ «ὄχι» αὐτό εἶναι σπινθῆρας ἀντίστασης στὸ σκοτάδι, μαρτυρία πὼς ἡ πίστη δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ζωὴ ποὺ θὰ πονέσει γιὰ νὰ ζήσει. Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ αὐτὸ τὸ παιδί; Πῶς νὰ τὸ στηρίξουμε μπροστὰ στὴν πίεση τῶν συμμαθητῶν, τῶν δασκαλῶν, ἢ καὶ τῶν νόμων ποὺ ἐπαναστατοῦν κατὰ τοῦ Κυρίου;