Ὁ Γιανναρικὸς Νεονικολαΐτισμός καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

Ο ΓΙΑΝΝΑΡΙΚΟΣ ΝΕΟΝΙΚΟΛΑΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΣΧΕΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ». ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΝΥΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ.

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

Η ναρκοθετούσα τη σωτηρία μας γιανναρική διδαχή, αναπαραγωγή της αρχαίας αιρέσεως του νικολαιτισμού, δεν έτυχε, δυστυχώς, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, της συνοδικής καταδίκης της από της πλευράς της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και συνεχίζει, ανεξέλεγκτη, να διαχέεται και παγιώνεται εντός του εκκλησιαστικού σώματος, προς μεγίστη χαρά του αρχεκάκου όφεως, πατρός, πάτρωνος και εμπνευστού της εν λόγω φρικαλέας πλάνης και κακοδοξίας, που τέρπεται όταν ψυχές, υπέρ ων Χριστός απέθανε, απόλλυνται εξ αιτίας της και εξ αιτίας της αδιαφορίας των ποιμένων.

Και όμως! Τρεις ευθαρσείς μητροπολίτες, υπείκοντες στη φωνή της αρχιερατικής τους συνειδήσεως, μνήμονες των φρικτών αρχιερατικών τους όρκων κατά την ιερή στιγμή της χειροτονίας τους και κηδόμενοι θεοφιλώς της σωτηρίας του θεόθεν εμπεπιστευθέντος αυτοίς ποιμνίου, οι μακαριστοί Φλωρίνης Αυγουστίνος, Δρυινουπόλεως και Κονίτσης Σεβαστιανός και Σιδηροκάστρου Ιωάννης, έθεσαν το όλο ζήτημα σε δύο συνεχόμενες συνεδριάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου τον Ιούνιο του 1989. Μέχρι και σε ψηφοφορία οδηγήθηκε η διεξαχθείσα συζήτηση με το ερώτημα της παραπομπής ή μη του όλου ζητήματος στην αρμόδια συνοδική επιτροπή. Και ποίο το αποτέλεσμα;

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος – Ἄν τό σεξ γίνεται χωρίς γάμο ἀλλά ἀπό «ἀγάπη», δέν εἶναι ἁμαρτία;

… Αλλά ας ίδωμεν αν αι ανωτέρω «νεονικολαΐτικαι» θεωρίαι, ότι δηλαδή το Ευαγγέλιον μόνον τας «επί χρήμασι» σαρκικάς σχέσεις απαγορεύει, είνε δυνατόν να εύρουν στήριγμα τι εις την Καινήν Διαθήκην. Θα βεβαιωθώμεν ότι και εν τη Καινή Διαθήκη πορνεία είνε η εκτός γάμου σχέσις, αδιαφόρως αν αύτη γίνεται επί χρήμασιν ή… «εξ αγάπης»· Ερωτώμεν τους φρονούντας το αντίθετον: Πώς ερμηνεύουν τον λόγον του Κυρίου «ος αν απολύση την γυναίκα αυτού παρεκτός λόγου πορνείας, ποιεί αυτήν μοιχάσθαι» (Ματθ. ε’ 32); Βεβαίως ενταύθα η λέξις δηλοί την μοιχείαν (είπομεν ότι ενίοτε χρησιμοποιείται και με έννοιαν γενικήν και καθολικήν), αλλά το βαρύνον είνε ότι δια της λέξεως πορνεία, χαρακτηρίζεται η παράνομος σαρκική μείξις ασχέτως αν γίνεται επί χρήμασιν ή όχι. Εν εναντία περιπτώσει, αν δηλαδή η λέξις πορνεία εννοή αναγκαίως και αποκλειστικώς την επ’ αμοιβή σχέσιν και δεν αναφέρεται και εις την «εξ αγάπης» τοιαύτην, τότε θα καταλήξωμεν εις συμπέρασμα αληθώς τερατώδες. Ιδού αυτό:

Ο Κύριος επιτρέπει το διαζύγιον δι’ αθέτησιν της συζυγικής πίστεως, άλλ’ υπό ένα απαράβατον όρον: Ότι η άπιστος σύζυγος έλαβε χρήματα παρ’ εκείνου μετά του οποίου συνήψε σχέσεις. Αν δεν έλαβε χρήματα, αν έπραξεν ό,τι έπραξεν «εξ αγάπης» προς τον «φίλον» της, τότε δεν έχομεν πορνείαν. Άρα δεν εκπληρούται ο ρητός όρος του Κυρίου και το διαζύγιον αποκλείεται. Άλλαις λέξεσιν, ο αδικούμενος σύζυγος πρέπει να συνεχίζη υποχρεωτικώς την μετά της μοιχαλίδος συζυγίαν του, ανεχόμενος και αυτήν και τας απιστίας της, αφού αύται δεν έχουν ως κίνητρον τα χρήματα, αλλά μόνον την… «αγάπην»!!! Όπου δεν μεσολαβούν χρήματα, δεν υπάρχει πορνεία. Και όπου δεν υπάρχει πορνεία, δεν επιτρέπεται, κατά τους λόγους του Κυρίου, το διαζύγιον! Συμφωνείτε, αδελφοί; ‘Εκεί άγουν ευθέως και ασφαλώς αί θεωρίαι σας, ότι η πορνεία σημαίνει μόνον και αποκλειστικώς την επί χρήμασι σχέσιν…

α) Τό ἀπόρρητο τῆς ἐξομολόγησης -β) Γιά τήν αἵρεση τοῦ Νεονικολαϊτισμοῦ , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

"Ἡ νεορθοδοξία ἀνατρέπει τήν Ὀρθοδοξία"

(Θεοκλήτου Διονυσιάτου μοναχού)

Τι είναι κατά βάθος η διδασκαλία των νεορθοδόξων; Είναι ένα θεωρητικό σύστημα, που συγκροτείται από στοιχεία παρέχοντα συνεχή και αδιάπτωτη ευδαιμονία, χαρά, ευφορία, αισιοδοξία, ερωτικές απολαύσεις, υποσχόμενες την τελείωση των βιούντων κατά τα πρότυπα των νεορθοδόξων, μέ κατάληξη τον θείον έρωτα και την θέωση. Δηλαδή πρόκειται για ένα τρόπο ζωής, μέσα στην Εκκλησία, που συνίσταται από, κατ' επιλογήν, δογματικές και πνευματικές θέσεις, υφιστάμενες απαραιτήτως προκρούστιες επεξεργασίες και υποτασσόμενες σε αναπλαστικές μεθοδεύσεις, για να υπηρετήσουν προεσχηματισμένα μοντέλα, στη θεωρία και την πράξη. Προσφέρουν έτσι μια dolce vita, αλλά, προπαντός, ορθόδοξη, αφού δεν στερείται ορθοδόξων στοιχείων! Και ακριβώς γι' αυτό και απατηλή.

Ποιος δεν θέλει την ευτυχία του, τη χαρά του και την αιώνια σωτηρία του; Έτσι λοιπόν η ανθολογημένη αυτή διδαχή από την Ορθοδοξία γίνεται αποδεκτή ευχαρίστως, σαν κάτι αντι-στατικό, αντι-παλαιολιθικό, αντι-συντηρητικό, σαν «μια άλλη γλώσσα, μια άλλη θεώρηση αυτού του χώρου». Ο Σταυρός του Χριστού δεν θα αίρεται πλέον, γιατί δεν χρειάζεται, η νέκρωση της σάρκας και των παθών είναι περιττή, αφού την ετοιμάζουμε για ερωτικές απολαύσεις, τηρουμένου, βέβαια, του όρου ότι «προσφέρεται για την ευτυχία του άλλου».

Λόγος περί εντολών δεν γίνεται, για νηστείες και γενικώς άσκηση, για «στενή και τεθλιμμένη» και για πολέμους με τον σατανά και τα πάθη, τελεία σιωπή. Η Πατερική γραμματεία είναι καλή, αλλά ανθολογουμένη και καταλλήλως ερμηνευομένη, για να προβάλλει την χαρούμενη Ορθοδοξία.

Σχόλιο γιά τήν κατάταξη στή χορεία τῶν ὀφφικιάλιων τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΣΤΗ ΧΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Δεν μας εκπλήσσει η κατάταξη στη χορεία των οφφικιάλιων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του γνωστού και μη εξαιρετέου Χ.Γιανναρά.. πρόκειται για έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των πνευματικών εγκλημάτων του εν λόγω Πατριαρχείου.

Και τούτο γιατί είναι γνωστή η στάση των ενοίκων του απέναντι στις ετεροδιδασκαλίες και τους αυτουργούς τους.

Άλλωστε, από ιεράρχες του Φαναρίου έχουν εκπορευθεί κραυγαλέα αιρεσιολογήματα .

Πώς να λησμονήση κανείς τη δήλωση του πατριάρχη Βαρθολομαίου για τον Περγάμου τον οποίο αποκάλεσε «στιβαρό βραχίονα»; 

Πώς να ξεχάσουμε την τύχη που επιφύλαξε στη μήνυση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου σε βάρος του βλασφημήσαντος την αναμαρτησία του Θεανθρώπου Χριστού Αυστραλίας Στυλιανού η πατριαρχική σύνοδος; 

Το ζήτημα έγκειται στον τρόπο που αντιδρά κλήρος και λαός απέναντι στα εκφυλιστικά αυτά φαινόμενα.

Πώς, αλήθεια, αντιδρούν οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι, οι ηγούμενοι, μοναχοί και μοναχές, οι ιεραποστολικές αδελφότητες, ο εκκλησιαστικός τύπος και ο κάθε πιστός χωριστά;

Ὁ Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης γιὰ τὸν σήμερα τιμηθέντα μὲ πατριαρχικὸ ὀφφίκιο Χρῆστο Γιανναρᾶ

Σχόλιο: Σήμερα τιμήθηκε μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἄρχοντος Μεγάλου Ρήτορος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς, τὸν ὁποῖο μὲ ἔντονη σφοδρότητα εἶχαν ἐπικρίνει γιὰ τὶς αἱρετίζουσες θέσεις του τόσο ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὅσο καὶ ὁ Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης! Δυστυχῶς, διαβιοῦμε σὲ ἐποχὴ τῆς μείξης τῶν πάντων: τοῦ ψέματος μὲ τὴν Ἀλήθεια, τοῦ κίβδηλου μὲ τὸ ἀτόφιο, τῶν καινοφανῶν δοξασιῶν μὲ τὴν φωνὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων...

Διαβάστε τὸ κείμενο τοῦ Γέροντος Θεοκλήτου: «Περὶ τοῦ ἠγέτου τοῦ Νεονικολαϊτισμοῦ» 

Τοῦ Ὀσιολογιωτάτου Μοναχοῦ Θεοκλήτου Διονυσιάτου 

Στὰ πλαίσια τῆς ὀφειλομένης προσπαθείας νὰ γνωσθεῖ ὁ κίνδυνος τῆς ἑξαπλουμένης αἱρέσεως, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐφελκύσω τὸ ἐνδιαφέρον τῆς διοικούσης καὶ ποιμαινούσης Ἐκκλησίας, παρακάλεσα σοφὸν καὶ ἅγιον Ἐρημίτην, νὰ εἰπῆ τὴν γνώμην του. Καταθέτω τὴν ἐπιστολή του...

Ἀδελφὲ π. ΘεόκλητΕ,

χαῖρε ἐν Κυρίω πάντοτε.

Ἀνέγνωσα τὴν ἐπιστολήν σου καὶ φιλαδέλφως σπεύδω νὰ δηλώσω, ὅτι σύμφωνα μὲ τὶς ἀπόψεις σου, ποὺ ἀποτελοῦν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας.

Δέχομαι, ὅτι ὑπάρχει πολὺς δαιμονισμὸς μέσα στὶς θεωρίες τῶν νεορθοδόξων καὶ διακρίνω σαφῆ δαιμονικὰ στοιχεῖα στὴ ζωὴ καὶ τὴν σκέψη τοῦ ἀναβιώσαντος τὴν αἵρεση τῶν νικολαϊτῶν ἀξιοθρηνήτου Χρήστου Γιανναρᾶ.

Ἐγνώρισα στὴν Ἀθήνα τοῦ '60 καὶ στοὺς πανεπιστημιακοὺς κύκλους τὸν ἀξιοσυμπάθητον τότε θεολόγον καὶ ἀργότερα ἔμαθα ἀπὸ τὸ βιβλίον του "Καταφύγιο ἰδεῶν" τὴν πορεία τῆς σκέψεως καὶ τῶν συναισθημάτων του, ποὺ ἀπολήγουν στὶς ἄφρονες καὶ ἀντιπατερικὲς θεωρίες του καὶ στὴν αἵρεση τῶν νικολαϊτῶν, καθαρῶς πορνική.

Γιὰ νὰ κατανοήσει κανεὶς πλήρως τὸ κατάντημα τοῦ δυστυχοῦς Γιανναρᾶ, θὰ πρέπει νὰ παρακολουθήσει τὴν ἐξέλιξη τῶν ἰδεῶν του μέσα ἀπὸ τὸ αὐτοβιογραφικὸ καὶ αὐτοψυχογραφικὸν αὐτὸ βιβλίον του, ὅπως ὁ ἴδιος περιγράφει τὴν ἐσωτερικὴν ζωήν του.

Λοιπόν, ἐν συντομία μπορεῖ νὰ διαζωγραφηθεῖ τὸ πορτραῖτο του ὡς ἑξῆς:

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: τάς θύρας τάς θύρας …

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ. ΛΥΠΟΥΜΑΙ.

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 15/02 του 1981.

ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἔχεις ἐκεῖ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν Βαλαάμ, ὃς ἐδίδαξε τὸν Βαλὰκ βαλεῖν σκάνδαλον ἐνώπιον τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα καὶ πορνεῦσαι. οὕτως ἔχεις καὶ σὺ κρατοῦντας τὴν διδαχὴν τῶν Νικολαϊτῶν ομοίως.

Παρά ταύτα έχω μερικά εναντίον σου, ολίγα όμως. Ότι εκεί έχεις μερικούς να αποδέχονται, να κρατούν την διδαχή του Βαλαάμ, ο οποίος είχε διδάξει τον Βαλάκ να βάλει σκάνδαλο μπροστά εις τους Ισραηλίτας να φάγουν ειδωλόθυτα και να πορνεύσουν. Έτσι κι εσύ έχεις τους Νικολαΐτες που αυτοί διδάσκουν τα παρόμοια.

Ώστε υπάρχουν και παράπονα εις τον Ιησούν. ἔχω ὀλίγα κατὰ σοῦ, έχω μερικά εναντίον σου. Αλλά είναι σας είπα ολίγα και πρόκειται περί επιδράσεων του ειδωλολατρικού περιβάλλοντος εις την ζωήν μερικών Χριστιανών που ο επίσκοπος δεν επρόσεξε επαρκώς.

Σημειώσατε ότι τότε η Εκκλησία ήτο κλειστή. Ήτο με όλη τη σημασία της λέξεως κλειστή, όπως είναι ένας καρπός που μεγαλώνει σ’ ένα δέντρο και το μεγάλωμα του καρπού είναι εκ των έσω προς τα έξω. Παρ’ τε παρακαλώ -να πάρω έναν μεγάλο καρπό για να γίνω έτσι εντυπωσιακός- παρ’ τε ένα καρπούζι. Βλέπετε στην καρπουζιά ένα καρπουζάκι είναι μόλις μικρούτσικο. Αυτό αρχίζει να μεγαλώνει, να μεγαλώνει. Πώς μεγαλώνει; Δεν μεγαλώνει εκ των έσω προς τα έξω; Έρχεται απ’ έξω να προστεθεί τίποτα για να μεγαλώσει το καρπούζι; Αλλά από μέσα κάτι γίνεται και μεγαλώνει. Τι είναι αυτό το κάτι που γίνεται; Βεβαίως παίρνει τροφή, παίρνει από έναν μίσχον, παίρνει νερό, παίρνει τροφές δια μέσω του νερού και τρέφεται και μεγαλώνει εκ των έσω προς τα έξω.

Ἡ νεοορθοδοξία-μεταπατερική θεολογία εἶναι ἀναβίωση τῆς αἵρεσης τοῦ Νικολαϊτισμοῦ

Ἡ νεοορθοδοξία-μεταπατερική θεολογία

εἶναι ἀναβίωση τῆς αἵρεσης τοῦ Νικολαϊτισμοῦ

Ἡ μεταπατερική-νεοορθόδοξη θεολογία οὐσιαστικά εἶναι μία ἀντιπατερική θεολογία, εἶναι μία «θεολογία τοῦ γραφείου», πού δέν πηγάζει ἀπό τήν πράξη καί τό ὀρθόδοξο βίωμα τῆς ἄσκησης καί τῆς κάθαρσης ἀπό τά πάθη. Ὁ ἀληθινός θεολόγος εἶναι αὐτός πού προσεύχεται ἀληθινά[1], δηλαδή ἔχει προχωρήσει ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό καί ἔχει φθάσει στήν θέωση-θεοπτία. Μόνον ὁ θεόπτης ἔχει ἀληθινό, πρωτογενή λόγο γιά τόν Θεό. Μπορεῖ, ἐπίσης, νά θεολογήσει ἀληθινά καί αὐτός πού ἀκολουθεῖ τούς Ἁγίους Πατέρες, εἶναι δηλαδή «ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»[2]. Οἱ νεοορθόδοξοι-μεταπατερικοί θεολόγοι στεροῦνται καί τῶν δύο αὐτῶν προϋποθέσεων τῆς ἀπλανοῦς θεολογίας, ἀφοῦ ἀπορρίπτουν τήν μεθοδολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων, δηλαδή τήν ἀσκητική-ἠθική διδασκαλία καί τήν «πράξη» πού, ὅταν ἐφαρμοσθεῖ, ὁδηγεῖ στόν φωτισμό-θέωση-«θεωρία».

Ἡ νεοορθοδοξία-μεταπατερικότητα μέ τήν ἀντισταυρική καί ἡδονιστική διδασκαλία της δέν εἶναι παρά ἡ ἀναβίωση τῆς ἀρχαιότερης αἵρεσης τοῦ Νικολαϊτισμοῦ. «Νικολαϊτισμός, ἀποκαλεῖται ἡ γνωστική αἵρεση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ λύτρωση-γνώση γιά τόν ἄνθρωπο ἐπέρχεται κατά τήν ἀπαλλαγή τῆς σαρκός[3], μέσα ἀπό ἀκολασία, βρώση εἰδωλόθυτων καί γενικά καταχρήσεων, καταφθορᾶς τῆς σαρκός[4]. Οἱ Νικολαΐτες ἀποτέλεσαν τήν πλέον ἀντινομική[5] αἵρεση τῶν πρώτων χρόνων τοῦ χριστιανισμοῦ, οἱ ὁποῖοι, μέ τό πρόσχημα τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας, ἐπιθυμοῦσαν ἐπιστροφή στόν ἠθικό ἔκλυτο βίο τῶν ἐθνικῶν[6]. Τό ὄνομα τῆς αἱρέσεως αὐτῆς γιά πρώτη φορά ἀπαντᾶ στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου[7], συνάμα μέ τό ὄνομα Βαλααμίτες[8](2,14). Στό ἱερό κείμενο γίνεται μνεία πῶς ὁ Ἄγγελος τῆς Ἀποκάλυψης μισεῖ τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἐνῶ χαρακτηρίζονται καί ὡς «βαθέα τοῦ Σατανᾶ»[9]. Ἐπίσης, μία ἀκόμα ἀναφορά βρίσκουμε στήν Ἐπιστολή Ἰούδα[10]»[11]. Ἀναβίωση τοῦ Νικολαϊτισμοῦ ἔχουμε στίς ἡμέρες μας.

Ἀφιέρωμα Νεονικολαϊτισμός: Νικόλαος Σωτηρόπουλος, “Ἡ διδασκαλία τῶν αἱρετικῶν νικολαϊτῶν” 1998 [ΚΕΙΜΕΝΟ + ΒΙΝΤΕΟ]

Θέμα της ανάρτησης: Αφιέρωμα Νεονικολαϊτισμός. 

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή στις ρίζες της σύγχρονης αιρέσεως, όπως εμφανίζεται στο οικουμενιστικό και μεταπατερικό περιβάλλον είκοσι περίπου χρόνια μετά την αναβίωσή της από τον Χρ. Γιανναρά.

Στην πρώτη μας ανάρτηση επιλέγουμε τον μακαριστό Νικόλαο Σωτηρόπουλο του οποίο οι θέσεις πάντοτε θεμελιώνονται στην Αγία Γραφή και στους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ὑπάρχουν νεορθόδοξοι; (+ Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)

Το θέμα αυτό, πρέπει να ομολογήσω, δεν μου είναι ευχάρι­στο. Γιατί αναπόφευκτα θίγονται πρόσωπα φιλικά, γνωστά, αξιόλογα. Αλλά αν σήμερα καταπιάνομαι μ’ αυτό το υπό συ­ζήτηση πρόβλημα, αυτό οφείλεται στην από καιρό ενόχληση, θα έλεγα, που υφίσταμαι, για να πω τη γνώμη μου δημοσίως. Γράφω δημοσίως, γιατί στις συζητήσεις μας εδώ, κυρίως με φοιτητές και διαφόρους θεολογούντες ή ενδιαφερομένους επι­στήμονες, δεν οκνώ να εκφράζω ελευθέρως τι φρονώ περί των λεγομένων νεορθοδόξων.
Θέτοντας το ερώτημα, αν όντως υπάρχουν νεορθόδοξοι, γί­νεται φανερόν, ότι αμφισβητώ την ύπαρξή τους και δέχομαι μια διάφορη ερμηνεία στο φαινόμενον αυτό. Δηλαδή δεν έχομε καμμιά νέα έκδοση Ορθοδοξίας ή συγκεκριμένους φορείς της. Απλώς διαπιστώνει κανείς συμπτώματα νοθείας στην ορθόδο­ξη Παράδοση από ωρισμένους θεολόγους χριστιανούς, είτε διδάσκοντες είτε παθητικά αποδεχομένους τις νοθείες. Κάνω αυτή τη διάκριση, όχι μονάχα για να διασώσω την υπόληψη των επισημανθέντων ως νεορθοδόξων και επομένως αιρετικών, αλλά και για να διευκολυνθή η αναζήτηση της α­ληθείας, αποφευγομένων αδίκων χαρακτηρισμών.

Περί τοῦ ἡγέτου τοῦ Νεονικολαϊτισμοῦ Χρ. Γιανναρᾶ

 Εν έτει 1989 με πρωτοβουλία των τότε συνοδικών μητροπολιτών, μακαριστών πλέον, Φλωρίνης Αυγουστίνου, Σιδηροκάστρου Ιωάννη και Δρυινουπόλεως και Κονίτσης Σεβαστιανού, ετέθη εν συνόδω το θέμα των κακοδοξιών του τότε καθηγητή της Παντείου και "πρυτάνεως" της λεγόμενης "νεοορθοδοξίας" Χρήστου Γιανναρά. Μάλιστα ο μακαριστός Φλωρίνης στη ΣΠΙΘΑ, φύλλο 444 έτος 1986, τόνισε τα εξής βαρυσήμαντα αναφορικά με την επικίνδυνη και ναρκοθετούσα τη σωτηρία μας γιανναρική διδαχή: