Προσευχή πού λυτρώνει ἀπό τά κολαστήρια τῆς ὁσίας Ἀθανασίας, μαθήτριας τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. (1809-1863)

Προσευχή πού λυτρώνει από τά κολαστήρια

Η Αναστασία είχε έναν άδερφό που τόν έλεγαν Παύλο. Τά τελευταία οχτώ χρόνια ζούσε στό Κοόντλεϊ. Όπως αναφέρεται στά βιβλία τής εκκλησίας, υπηρετούσε εκεί ως επαγγελματίας ψάλτης. Μετά πήγε σχολείο κι απόκτησε κάποια μόρφωση. Αργότερα λέγεται πώς έκανε κάποια άλλη δουλειά, ίσως νά δούλεψε ώς τοπογράφος. Αυτό όμως δεν είναι εξακριβωμένο.

Ό Παύλος κάποτε ήταν μεθυσμένος καί κρεμάστηκε. Κι ή Αναστασία αποφάσισε νά προσευχηθεί πολύ γιά τόν αδερφό της. Μετά τό θάνατό του, η Αναστασία πήγε στό μοναστήρι Ντιβέγεβο, τού όσιου Σεραφείμ, γιά νά μάθει τί ακριβώς έπρεπε νά κάνει, ώστε νά βελτιωθεί η κατάσταση τού αδελφού της. Ήθελε νά συναντήσει τήν Πελαγία Ίβάνοβνα καί νά ζητήσει τή συμβουλή της. 'Η Πελαγία Ίβάνοβνα ήταν μιά μεγάλη ασκήτρια, πού άκολούθησε τό παράδειγμα της όσιας Ίσιδώρας, της διά Χριστόν σαλής. Ύπόμενε με χαρά καί δοξολογία όλες τις επιπλήξεις καί τούς χλευασμούς τών άλλων κι άπόφευγε τούς ψυχοφθόρους επαίνους. Πνευματικά, γιά το Ντιβέγεβο λειτουργούσε σάν «συνείδηση» τού μοναστηριού γιά διάστημα 47 χρόνων.

Ή Πελαγία ήταν μιά μορφωμένη κοπέλα. Όταν ήταν νέα, στήν εφηβεία της σχεδόν, έμεινε νεκρή γιά ένα εικοσιτετράωρο. Σ’ αύτή τήν κατάσταση είδε ένα όραμα. Κι από τότε άρχισε νά συμπεριφέρεται σάν τρελή καί νά εύχαριστιέται μέ τις παλαβομάρες πού έκανε. Παρά ταύτα, η μητέρα της τήν ανάγκασε, παρά τή θέλησή της, νά παντρευτεί Εκείνη όμως δέν άλλαξε τή συμπεριφορά της. Ό άντρας της τήν έδερνε. Τήν έδεσε ακόμα καί μέ αλυσίδες. Τελικά η μητέρα της τήν πήρε καί τήν πήγε στό Σάρωφ. 

Οὐράνιες ὀπτασίες τῆς ὁσίας Ἀθανασίας, μαθήτριας τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. (1809-1863)

Ουράνιες οπτασίες

Η ηγούμενη Σεραφίμα συμπαθούσε την Αναστασία. Τήν εκτιμούσε τόσο γιά την ασκητική ζωή της όσο και για τη βοήθεια που έδινε με τις προσευχές της σε κείνους πού είχαν ανάγκη και κατάφευγαν σ’ αύτήν. Έτσι με προθυμία της παραχώρησε μια κοπέλα, τη Βέρα, πού είχε στήν πλάτη της καμπούρα. Ή κοπέλα αύτή όμως αποδείχτηκε πώς ήταν πολύ θεληματάρα και πεισματάρα. Προσπαθούσε να κάνει πράγματα όχι όπως έπρεπε να γίνονται ή όπως της ζητούσε ή Αναστασία. Μερικές φορές ενεργούσε κατά τρόπο τελείως άπρεπο.

Ακόμα κι η Αναστασία, πού ήξερε να ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες της ερημικής ζωής και να ξεφεύγει από τα δίχτυα των αόρατων  εχθρών, συχνά έπεφτε σε πειρασμό. Τα χείλη της πρόσφεραν στο Θεό πικρή προσευχή γιά τήν πεισματάρα Βέρα. Ζητούσε από τον Κύριό της να φωτίσει τη Βέρα και να τήν ελευθερώσει από τήν αναίδεια και τον κυνισμό της. Ζητούσε ακόμα να τήν απαλλάξει από τη δόκιμη αυτή. Στο μοναστήρι η Αναστασία ήταν νέα. Δεν είχε το θάρρος να ζητήσει από τήν ηγουμένη ν’ άπομακρύνει από κοντά της τη Βέρα ή ακόμα και να παραπονεθεί γι’ αυτήν.

Κάποτε πού στήν προσευχή της αναφερόταν σ’ αυτό το θέμα, εμφανίστηκε μπροστά της ό αρχάγγελος Μιχαήλ. Κρατούσε ένα πύρινο ξίφος και της είπε με ύφος απειλητικό:

—      Μ’ αυτό τον τρόπο πρέπει να προσεύχονται οι άνθρωποι στο Θεό της αγάπης και της

- ειρήνης;

Ή Αναστασία αισθάνθηκε μεγάλη ταραχή και τρόμο. Το μόνο πού μπόρεσε ν’ αρθρώσει, ήταν:

—      Πατερούλη, αρχάγγελε Μιχαήλ, δε θά το ξανακάνω. Λυπήσου με!

Και τον είδε ν’ απομακρύνεται από κοντά της ψάλλοντας:

—      Δόξα εν ύψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη...

Ή Αναστασία έπεσε αναίσθητη κι αρρώστησε τόσο βαριά, πού φαινόταν πώς θά ’ταν πολύ δύσκολο να ξαναγίνει καλά.

Μόλις η Παρασκευή Κότοβα διαπίστωσε πώς η Αναστασία ήταν άρρωστη, έτρεξε κοντά της. Ήταν βράδυ και μόλις έφτασε στήν πόρτα της κοντοστάθηκε. Από κει μπορούσε να βλέπει 

καθαρά τήν άρρωστη. Ολόγυρα της ήταν μοναχές. Ακόμα κι η ηγούμενη βρισκόταν εκεί. Μόλις είδε τήν Παρασκευή, η Αναστασία της έκανε νόημα να πλησιάσει. Και μετά από αίτημά της, η Παρασκευή πέρασε τη νύχτα κοντά της.

Τό ὅραμα τῆς ἄλλης ζωῆς τῆς ὁσίας Ἀθανασίας, μαθήτριας τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ. (1809-1863)

 Η Αναστασία αποφάσισε νά πάει στό Μούρομ. Ήθελε νά προσκυνήσει τ’ άγια λείψανα που βρίσκονταν εκεί και νά συναντήσει τό φημισμένο γέροντα Αντώνιο.

Ό γέροντας Αντώνιος ήταν πασίγνωστος σ’ όλη τή Ρωσία γιά τό μεγάλο του προορατικό χάρισμα. Στά νιάτα του ήταν στενός φίλος του όσιου Σεραφείμ. Κι οί δυό τους αγωνίστηκαν μαζί στά δάση του Σάρωφ.

Κάποτε ο όσιος Σεραφείμ, πού πρόβλεπε πώς ο φίλος του είχε κλίση πρός μιά ιδιαίτερη ασκητική ζωή, τόν έστειλε στό Βορονέζ, σ’ έναν άλλο άγιο άνθρωπο, τόν επίσκοπο Αντώνιο. Ό Αντώνιος αυτός θέλησε νά δοκιμάσει τήν υπακοή του και του είπε νά κάνει ένα προσκυνηματικό ταξίδι ίσαμε τά σπήλαια του Κιέβου, φορώντας στό κεφάλι του ένα σιδερένιο κλόμπα  (μοναχικό σκούφο), πού ζύγιζε περίπου επτά κιλά. Ό σκούφος αυτός ήταν παλιότερα του αγιου Πιπρίμ του Ταμπώφ.

Μετά από τό εξαντλητικό κι εξαιρετικά δύσκολο αυτό ταξίδι, τά οπτικά του νεύρα καταστράφηκαν. Τυφλώθηκε τελείως. Τήν ίδια στιγμή όμως άνοιξαν τά μάτια της ψυχής του. Ό Θεός τού ’δωσε τό χάρισμα της διορατικότητας. Έβλεπε τά παρελθόντα, τά παρόντα και τά μέλλοντα τών ανθρώπων μέ κάθε λεπτομέρεια κι ακρίβεια. Σ’ αυτούς πού διψούσαν γιά τήν ψυχική σωτηρία τους έγινε πνευματικός καθοδηγητής.

Λίγο πρίν από τήν κοίμησή του ζούσε στό Μούρομ. Εκεί τόν συνάντησε και η Αναστασία. Στά τελευταία του έγινε μεγαλόσχημος μοναχός και μετονομάστηκε Αρσένιος. Κοιμήθηκε τήν ημέρα της αγαπημένης του γιορτής, της Κοίμησης της Θεοτόκου, τό 1851.

Κατά τή διάρκεια τού ταξιδιού της πρός τό Μούρομ και λίγο πρίν φτάσει στό χωριό Σαβασλέικα, η Αναστασία αρρώστησε βαριά. Ήταν τελείως εξαντλημένη. Οι άνθρωποι τού σπιτιού πού έμεινε γιά νά περάσει τή νύχτα έστειλαν νά φωνάξουν τόν παπά της κοντινότερης ενορίας. Φαινόταν ετοιμοθάνατη κι ήθελαν νά της διαβάσει τίς ευχές «εις ψυχορραγούντα». Λίγο πρίν έρθει ο παπάς φαινόταν σάν νεκρή. Ό παπάς είδε τή «νεκρή» Αναστασία κι είπε: