Περί Δανείου...

Περί Δανείου

❈ Λέει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Εἶσαι πλούσιος; Μήν δανείζεσαι. Εἶσαι φτωχός; Μήν δανείζεσαι». Ἄρα, κανένας νά μήν δανείζεται! Νά ἀρκούμαστε σ’ αὐτά πού ἔχουμε. Ἐμεῖς συνεχῶς καί ὡς πρόσωπα καί ὡς ἔθνος βάζουμε χρέη. Μετά φυσικά θά ἔρθουν οἱ συνέπειες…

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 8 – 7 – 2015)

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: «Λύτρον ψυχῆς ἀνδρός ὁ ἴδιος πλοῦτος» (Παρ. ιγ’, 8).

Ο Χρήστος Μ, γνωστός με το παρωνύμιο «παππούς Τάκας», υπήρξε ο μεγαλύτερος Αυριώτης ευεργέτης. Από νέος ξενητεύθηκε στην Αμερική, όπου με την εργατικότητα και την εξυπνάδα του άνοιξε δικό του κατάστημα με μεγάλη κίνηση. Είχε ως συνεταίρο έναν έμπιστο ιταλό, τον Δομήνικο, και για υπάλληλους έπαιρνε φτωχά παιδιά από το χωριό. Γύρισε στην γενέτειρα του με πολλά χρήματα. Αλλά τον πλούτο δεν τον κράτησε για να περνά άνετα αυτός, σαν τον πλούσιο του Ευαγγελίου. Ο μπάρμπα-Χρήστος αναδείχθηκε καλός οικονόμος. Απέδειξε έμπρακτα ότι «αγαθός ο πλούτος, ω ουκ έστιν αμαρτία» (Σοφία Σειράχ ιγ’, 24). Δάνειζε σε όλους τους χωρικούς άτοκα χρήματα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έρχονταν να δανειστούν, πάντα χωρίς τόκο, και από τα γύρω χωριά, από πολλά μέρη της Θεσσαλίας ακόμη και από την Ήπειρο.

Ήταν μία πραγματική τράπεζα που δάνειζε άτοκα σε όλους αδιακρίτως. Έτσι διευκόλυνε και βοηθούσε τους φτωχούς σε κείνα τα δύσκολα χρόνια. Επί πλέον πλήρωνε με δικά του έξοδα μαστόρους και έφτιαχναν δρόμους και καλντερίμια στο χωριό.

Φύσηξε ὁ ἄνεμος καὶ σκόρπισε τὰ φύλλα...

 

 ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ο Ευτρόπιος υπήρξε ύπατος(=ανώτατος άρχοντας του κράτους), σύγχρονος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Κατόρθωσε να γίνει ο στενότερος σύμβουλος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου και μετέπειτα να ανέλθει στο αξίωμα του υπάτου (395). Υπήρξε ιδιαίτερα αντιπαθής στο λαό λόγω της σκληρότητας και της φιλαργυρίας του. Επακολούθησε η καθαίρεσή του από την αυτοκράτειρα Ευδοξία και τον Γότθο αρχηγό των μισθοφορικών στρατευμάτων Γαϊνά. Ο λόγος του Αγίου Ιωάννου προς τον Ευτρόπιο γράφθηκε το 399 μετά την εκτέλεσή του, παρά τις προσπάθειες του Αγίου Ιωάννου για την ακύρωση της θανατικής του ποινής.

^{ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΕΥΤΡΟΠΙΟΝ ΕΥΝΟΥΧΟΝ ΠΑΤΡΙΚΙΟΝ ΚΑΙ ΥΠΑΤΟΝ.}

Πάντοτε μέν, ἰδιαιτέρως ὅμως τώρα εἶναι κατάλληλος ὁ καιρὸς νὰ ποῦμε:
Ματαιότητα ματαιοτήτων, καὶ ὅλα εἶναι ματαιότητα.
Ποῦ εἶναι τώρα ἡ ἐντυπωσιακὴ πρωθυπουργικὴ στολή;
Ποῦ εἶναι οἱ πανηγυρικοὶ φωτισμοί, τὰ χειροκροτήματα, οἱ χοροί, τὰ συμπόσια καὶ τὰ πανηγύρια;
Ποῦ εἶναι τὰ στεφάνια καὶ οἱ πολύτιμες χλαμύδες καὶ ὁ θόρυβος τῆς πόλεως καὶ οἱ ζητωκραυγὲς τοῦ ἱπποδρόμου καὶ οἱ κολακεῖες τῶν θεατῶν;
Ὅλα ἐκεῖνα χάθηκαν.
Φύσηξε ὁ ἄνεμος καὶ σκόρπισε τὰ φύλλα καὶ μᾶς παρουσίασε γυμνὸ τὸ δένδρο νὰ σείεται μέχρι τὶς ρίζες του...

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά εὐτυχισμένος;

«Ὁ πλούσιος καί εὐγενής», μᾶς διδάσκει ὁ καθηγητής τῆς ἐρήμου Μέγας Ἀντώνιος, «χωρίς ψυχική ἀγωγή (πνευματική καλλιέργεια) καί τήν (σύνολη) ὅλη ἐνάρετη ζωή, θεωρεῖται δυστυχής ἀπό αὐτούς πού φρονοῦν σωστά (καί εἶναι πράγματι). Ἔτσι ἀκριβῶς (ἀντίστοιχα) ὁ φτωχός καί δοῦλος κατά τήν τάξη, πού εἶναι στολισμένος μέ τήν ψυχική (πνευματική) καλλιέργεια καί τήν ἀρετή τοῦ βίου (τήν σύνολη ἀρετή), θεωρεῖται (καί εἶναι πράγματι) εὐτυχής. Ὅπως δέ ἀκριβῶς οἱ ξένοι χάνονται στούς δρόμους, ἔτσι καί ἐκεῖνοι πού δέν φροντίζουν γιά τήν ἐνάρετη ζωή, πλανώμενοι ἀπό τήν ἐπιθυμία χάνονται» .
Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά εὐτυχισμένος;