Τὴν τέταρτη ἡμέρα τοῦ ἰδίου μῆνα ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ἰορδανίτη .

Την τέταρτη ημέρα του ιδίου μήνα η μνήμη του Οσίου Πατέρα μας Γερασίμου του Ιορδανίτη .

Ο Όσιος Γεράσιμος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ Πωγωνάτου, γύρω στο έτος 670, όπως αναφέρει ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, ο οποίος έγραψε τον βίο του. Σύμφωνα όμως με το Ωρολόγιο, τοποθετείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450 μ.Χ.).

Από παιδί είχε διαπαιδαγωγηθεί με τον φόβο του Θεού και, αφού έγινε μοναχός, πήγε στη βαθύτερη έρημο της Θηβαΐδας. Έφτασε σε τόσο υψηλό επίπεδο αρετής και απέκτησε τέτοια οικειότητα με τον Θεό, επειδή διατήρησε καθαρό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», ώστε είχε υπό την εξουσία του ακόμη και τα άγρια θηρία. Ένα λιοντάρι τον υπηρετούσε· εκτός από τις άλλες υπηρεσίες που του προσέφερε, είχε και το καθήκον να βόσκει τον γάιδαρο που μετέφερε το νερό στον Όσιο.

Κάποτε πέρασαν από εκεί κάποιοι έμποροι και, βλέποντας τον γάιδαρο μόνο του, τον έκλεψαν, ενώ το λιοντάρι κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε τίποτε. Το βράδυ επέστρεψε στον Όσιο χωρίς τον γάιδαρο, όπως συνήθιζε. Ο υπηρέτης του Οσίου, βλέποντας το λιοντάρι μόνο, είπε στον γέροντα ότι αυτό έφαγε τον γάιδαρο. Έτσι το ταλαίπωρο λιοντάρι καταδικάστηκε να κουβαλά στους ώμους του τις στάμνες και να φέρνει νερό από το ποτάμι αντί για τον γάιδαρο, για όσο διάστημα ο γάιδαρος έμενε στα χέρια των εμπόρων.

Ζητοῦνται σήμερα ἐπειγόντως πατριάρχες καί γραμματικοί, πού νά μοιάζουν μέ τούς Ὁμολογητές Ἁγίους προκατόχους τους

 Ἀπό τόν Συναξαριστή τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τῶν ἐκδόσεων ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ, τόμος 1ος, σελ. 420.

Στίς 25 Ὀκτωβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαρκιανοῦ καί Μαρτυρίου.

Ὁ δύο αὐτοί μάρτυρες, ὁ Μαρκιανός καί ὁ Μαρτύριος, ἦσαν νοτάριοι καί γραμματικοί τοῦ ὁμολογητοῦ καί ἱερομάρτυρος πατριάρχου Παύλου. Διακρίνονταν γιά τήν ἁγιότητα τοῦ βίου τους, τίς ἀρετές, τήν σεμνότητα καί τήν εὐλάβειά τους, καί προπαντός γιά τήν προσήλωσή τους στόν ὀρθοδοξία.

Ἔζησαν καί ἔδρασαν στά χρόνια τοῦ αἱρετικοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος ἀπατήθηκε ἀπό τούς Ἀρειανούς καί μέ φανατισμό ἐδίωξε καί ἐξόρισε στήν Ἀρμενία τόν ὁμολογητή καί ἱερομάρτυρα πατριάρχη ἅγιο Παῦλο. Στόν τόπο τῆς ἐξοριας του ὁ θεῖος Παῦλος ἐδέχθη τό μακάριο τέλος, πνιγείς ἀπό τoύς Ἀρειανούς.

«Γιατί ἀλλάζεις τό ρῆμα καί δέν τό λές, ὅπως εἶναι γραμμένο; Λοιπόν, διάβασέ το πάλι γιά δεύτερη φορά, ὅπως εἶναι».

Άγιοι Μάρτυρες Ευστράτιος, Αυξέντιος, Ευγένιος, Μαρδάριος και Ορέστης.

[13 Δεκεμβρίου] ΕΔΩ

Δεν μπορώ να αποσιωπήσω το χαριέστατο θαύμα, που έκαναν αυτοί οι Άγιοι πέντε Μάρτυρες σε ένα Μετόχι της Νέας Μονής της Χίου, το οποίο τιμάται στο όνομα των πέντε αυτών Αγίων Μαρτύρων.

Όπως το διηγείται αυτό ο ευλαβής εκείνος Νικόλαος ο Μαλαξός ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Γι’ αυτό το αναφέρω εδώ με συντομία για χάρη των φιλοχρίστων.

Το Μετόχι αυτό προμηθεύεται και διοικείται σε όλα τα απαραίτητα και αυτής της ετήσιας μνήμης των Αγίων από το ανωτέρω Μοναστήρι της αγίας Μονής. Συνέβη όμως μία φορά να γίνει πάρα πολύ δυνατή κακοκαιρία, τον καιρό της εορτής των Αγίων, ώστε από το πολύ το χιόνι που έπεσε, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να κατέβουν οι Πατέρες του Μοναστηρίου και να φέρουν τα απαραίτητα για την εορτή κατά την συνήθεια, αλλ’ ούτε οι άνθρωποι της χώρας μπόρεσαν να έλθουν στην Εκκλησία από το υπερβολικό ψύχος Στον εσπερινό, πήγαν μερικοί, στον όρθρο όμως μόνος ο εφημέριος πήγε στην Εκκλησία. Και αφού άναψε τα κανδήλια, χτύπησε το σήμαντρο και έβαλε «ευλογητός» για να διαβάσει την Ακολουθία.

Τότε αμέσως βλέπει πέντε ανθρώπους ευπρεπείς και εύτακτους, που μπήκαν με ευλάβεια στον Ναό. Οι οποίοι, από μεν το ήθος και το σχήμα φαίνονταν, ότι είναι ξένοι άνθρωποι, από το πρόσωπο, όμως, φαίνονταν απόλυτα όμοιοι με αυτούς τους πέντε ένδοξους Μάρτυρες, τον Ευστράτιο, λέω, τον Αυξέντιο, τον Ευγένιο, τον Μαρδάριο και τον Ορέστη, όπως φαίνονται ζωγραφισμένοι στις εικόνες τους.

Ἅγιοι Ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ-Συναξάρι, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου,Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἅγιοι Ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ-Συναξάρι, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, 8-11-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἅγιος Μηνᾶς

Mίαν φοράν πηγαίνωντας ένας Xριστιανός να προσευχηθή εις τον Nαόν του Aγίου τούτου Mηνά, εκόνευσεν εις ένα ξενοδοχείον. O δε οικοκύρης του ξενοδοχείου γνωρίσας, ότι ο ξενοδοχηθείς είχεν άσπρα εις τον κόλπον του, εσηκώθη κατά το μεσονύκτιον και εφόνευσεν αυτόν. Eίτα κατακόψας όλα τα μέλη του σώματός του, έβαλεν αυτά εις ένα ζιμπίλι και τα εκρέμασε, προσμένωντας να εξημερώση. Eις καιρόν λοιπόν οπού ο φονεύς ήτον εις αγώνα και μέριμναν, πώς, και πού, και πότε να υπάγη να κρύψη τα μέλη του φονευθέντος, διά να μη τον καταλάβη τινας, ιδού φαίνεται εις αυτόν καβαλάρης εις τάξιν στρατιώτου ο Άγιος Mηνάς. Kαι τον εξέταζε τι έγινεν ο εκεί κονεύσας ξένος. O δε φονεύς εβεβαίονεν, ότι δεν ηξεύρει τίποτε. Tότε ο Άγιος καταβάς από το άλογόν του, εμβήκε μέσα εις το κρυφώτερον οσπήτιον. Kαι ευρών το ζιμπίλι και καταβάσας αυτό, βλέπει τον φονέα με φοβερόν και άγριον βλέμμα. Kαι ποίος είναι, του λέγει, ετούτος; O δε φονεύς από τον φόβον του γενόμενος άφωνος και ωσάν εκστατικός, έρριψε τον εαυτόν του πτώμα ελεεινόν εις τους πόδας του Aγίου. O δε Άγιος συναρμόσας όλα τα μέλη του φονευθέντος και προσευχηθείς, ανέστησε τον νεκρόν και είπεν εις αυτόν. Δος δόξαν εις τον Θεόν. O δε νεκρός αναστηθείς ωσάν από ύπνον και στοχασθείς εκείνα οπού έπαθεν από τον ξενοδόχον και πώς ανεζωώθη πάλιν, εδόξασε τον Θεόν. Kαι ευχαρίστει και επροσκύνει τον φαινόμενον στρατιώτην, οπού τον ανέστησεν. Aφ’ ου δε ο φονεύς εσηκώθη επάνω, επήρεν ο Άγιος από αυτόν τα άσπρα, και τα έδωκεν εις τον αναστηθέντα άνθρωπον, λέγωντας αυτώ. Πήγαινε αδελφέ, εις την στράταν σου. Eις δε τον φονέα γυρίσας, έδειρεν αυτόν, καθώς του έπρεπεν. Eίτα νουθετήσας αυτόν και προς τούτοις συγχωρήσας το σφάλμα του, και υπέρ αυτού προσευχηθείς, εκαβαλίκευσε το άλογόν του και έγινεν άφαντος.