Ζητοῦνται σήμερα ἐπειγόντως πατριάρχες καί γραμματικοί, πού νά μοιάζουν μέ τούς Ὁμολογητές Ἁγίους προκατόχους τους

 Ἀπό τόν Συναξαριστή τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τῶν ἐκδόσεων ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ, τόμος 1ος, σελ. 420.

Στίς 25 Ὀκτωβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαρκιανοῦ καί Μαρτυρίου.

Ὁ δύο αὐτοί μάρτυρες, ὁ Μαρκιανός καί ὁ Μαρτύριος, ἦσαν νοτάριοι καί γραμματικοί τοῦ ὁμολογητοῦ καί ἱερομάρτυρος πατριάρχου Παύλου. Διακρίνονταν γιά τήν ἁγιότητα τοῦ βίου τους, τίς ἀρετές, τήν σεμνότητα καί τήν εὐλάβειά τους, καί προπαντός γιά τήν προσήλωσή τους στόν ὀρθοδοξία.

Ἔζησαν καί ἔδρασαν στά χρόνια τοῦ αἱρετικοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος ἀπατήθηκε ἀπό τούς Ἀρειανούς καί μέ φανατισμό ἐδίωξε καί ἐξόρισε στήν Ἀρμενία τόν ὁμολογητή καί ἱερομάρτυρα πατριάρχη ἅγιο Παῦλο. Στόν τόπο τῆς ἐξοριας του ὁ θεῖος Παῦλος ἐδέχθη τό μακάριο τέλος, πνιγείς ἀπό τoύς Ἀρειανούς.

Ἡ Ἁγία Βασίλισσα

Η Αγία Βασίλισσα.Εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου.Αυτή ήταν σύζυγος του βασιλιά Μαξεντίου, που πίστεψε στον Χριστό διά της Αγίας Αικατερίνης και μαρτύρησε διά αποκεφαλισμού.

https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_462.html

Ἅγιοι Ὑπάτιος ὁ Ἐπίσκοπος καὶ Ἀνδρέας ὁ Πρεσβύτερος, οἱ Ὁμολογητές

Ακόμα και στο σχολείο, ήταν πρότυπα αδελφωμένων συμμαθητών. Είχαν ανατραφεί από παιδιά στη χριστιανική πίστη, και διακρίνονταν στην επιμέλεια, την ευταξία, στην πρόοδο των γραμμάτων και στο ζήλο προς τα θεία. Έζησαν και οι δύο επί Λέοντος του Ισαύρου, του εικονομάχου.

Ο Υπάτιος με το χρόνο χειροτονήθηκε επίσκοπος στη Λυδία, απ' όπου και καταγόταν. Και ο Ανδρέας από διάκονος, προχειρίστηκε ιερέας.

Τα αξιώματά τους διαχειρίστηκαν με όλη τη συνείδηση των μεγάλων ευθυνών που έχουν. Κοπίασαν εν λόγω και έγιναν πρότυπα εν έργω.

Μάρτυρες Χριστοῦ , ἄνθη ποὺ θάλλετε,και οὐδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη αειθαλή, ολοζώντανα μες στον χειμώνα,

αιματοβαμμένα, αναρριχώμενα ως τον ουρανό.

Μάρτυρες του Χριστού , αρώματα θυμιάματος,λυχνίες θεοφώτιστες, εσείς,

οι καλώς αθλήσαντες για το κάλλος του Χριστού

είστε διαπαντός με τον Χριστό στον Παράδεισο.

Ο κόσμος προσωρινά θα διαρκέσει και ύστερα θα πάψει να υπάρχει.

Σεις όμως θα είστε διαπαντός με τον Κύριο στον Παράδεισο, αιωνίως αγαλλόμενοι.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Φεβρουαρίου), σελ.151, Εκδ. Αθως,

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/blog-post_898.html

Ι.Μ. Παντοκράτορος ΤΑΩ – Οἱ Ἅγιοὶ Πατέρες τῆς Μονῆς μᾶς θαυματουργοῦν – "Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω ..."

“Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω …”

Ὀνομάζομαι Κ.Μ. καὶ ἐπαγγέλλομαι μηχανοεπισκευαστής. Τὸ Μέγα Σάββατο τοῦ 2010 ξαφνικὰ ἄρχισα νὰ χάνω τὶς δυνάμεις μου καὶ νὰ νοιώθω φοβερὴ ἐξάντληση. Τὸ βράδυ μὲ πολὺ κόπο κατάφερα νὰ παραμείνω στὴν Ἀναστάσιμη Λειτουργία ὡς τὸ τέλος. Ὅμως τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα χειροτέρεψα. Μὲ κλάματα μὲ παρακαλοῦσε ἡ ἀδελφή μου νὰ μὲ πάει σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο, νὰ δοῦμε τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ ἔπιασε ξαφνικά. Ἐγὼ ὅμως ἀρνιόμουν.

Τὴν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου 2010, μοῦ γεννήθηκε ἔντονη ἡ ἐπιθυμία νὰ ἔρθω στὸ Μοναστήρι σας γιὰ νὰ προσκυνήσω τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Ἄν καὶ σὲ ἀθλία κατάσταση, τὰ κατάφερα καὶ ἦρθα στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων.

Ἐγώ, ποὺ στὴ ζωή μου δὲν εἶχα κλάψει ποτέ, ἔπεσα στὴν ἁγία Λάρνακα καὶ ἔκλαιγα σὰν μωρὸ παιδί: “Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω! Ἅγιοί μου, σᾶς παρακαλῶ, βοηθεῖστε με, σῶστε με, χαρίστε μου χρόνο γιὰ νὰ ζήσω κι ἐγὼ σᾶς ὑπόσχομαι θὰ ἀλλάξω πορεία, θὰ μετανοιώσω, θὰ κάνω νέα ἀρχή!”

Τὴν ἑπομένη μέρα τὸ πρωὶ πήγαμε σὲ ἰδιώτη γιατρὸ καὶ ἔκανα ἐξετάσεις. Ἐκεῖνος εἶπε στὴν ἀδελφή μου, ὅτι εἶχα μπροστά μου μόνο ἕξι ὧρες ζωῆς καὶ νὰ μὲ πάει ὁπωσδήποτε σὲ νοσοκομεῖο. Πανικόβλητη ἡ ἀδελφή μου, κατευθύνθηκε στὸ πιὸ κοντινὸ ἐφημερεῦον νοσοκομεῖο, ποὺ ἦταν τὸ Γ.Ν.Α. “Γεννηματᾶ”.

Ἐκεῖ διαπίστωσαν, ὅτι ἤμουν ἑτοιμοθάνατος, μὲ αἱματοκρίτη 18 καὶ αἱμοπετάλια 12.000 (τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ χαμηλότερη φυσιολογικὴ τιμὴ στὸν αἱματοκρίτη εἶναι 38 καὶ στὰ αἱμοπετάλια εἶναι 140.000). Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν, ὅτι εἶχα ἐπιθετικῆς μορφῆς λευχαιμία καθὼς καὶ ὅτι τὸ συκώτι καὶ ἡ σπλῆνα ἦταν ὑπερβολικὰ διογκωμένα ἀπὸ τοξικὲς οὐσίες. Οἱ γιατροί, ὅταν ἀνέκτησα τὶς αἰσθήσεις μου, μὲ ρωτοῦσαν ἐπίμονα, ἄν ἤμουν ναρκομανής, μέθυσος ἤ, ἄν ἔπαιρνα φάρμακα. Τοὺς ἀπάντησα κατηγορηματικά “ὄχι”. Τότε ἐμπιστεύθηκαν στὴν ἀδελφή μου, ὅτι ἔχω πέσει θῦμα δηλητηρίασης, ἡ ὁποία μοῦ προκάλεσε αὐτὴν τὴν ὀξεία καλπάζουσα λευχαιμία κι ὅτι “δυστυχῶς πλέον εἶναι πολὺ ἀργά!”. Μοῦ πρότειναν νὰ κάνω μεταμόσχευση μυελοῦ τὴν ὁποία ἀρνήθηκα.

Ἀπὸ μέσα μου προσευχόμουν καὶ ζητοῦσα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ μὲ βοηθήσουν σὲ αὐτὴν τὴν δοκιμασία.

Ἔνοιωθα πολὺ ἤρεμος καὶ ἤμουν ἀπόλυτα σίγουρος ὅτι ὁ Παντοκράτορας Κύριος θὰ ἄκουγε τὴν δέηση τῶν Ἁγίων Του καὶ θὰ ἔκανε ὅ,τι ἦταν καλύτερο γιὰ μένα.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ἐπίκτητος ἱερέας καὶ Ἀστίων μοναχὸς(+8 Ἰουλίου)

Αυτοί οι δύο άγιοι μάρτυρες κατάγονταν από την Μικρά Ασία, πιθανώς από κάποια πόλη της Γαλατίας. Ο Επίκτητος γεννήθηκε από χριστιανούς γονείς και σπούδασε τα γράμματα από μικρός, επειδή είχε μεγάλο ζήλο για να γνωρίσει το Ιερό Ευαγγέλιο. Κατόπιν, επιθυμώντας να υπηρετήσει σ’ όλη του την ζωή τον Χριστό, εγκατέλειψε το σπίτι των γονέων του και έγινε πιθανώς μοναχός σ’ ένα από τα μοναστήρια της Γαλατίας.

Ἐγκώμιο στὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Λεωνίδη καὶ τὴν Συνοδία του

Ο άγιος Μάρτυρας Λεωνίδης και η συνοδία του. (Εικόνα από https://argolika.gr).

Το εγκώμιο έγραψε ο Επίσκοπος Αθηνών Μιχαήλ Γ’ Χωνιάτης (1182-1222).

Λεωνίδης ο Άγιος Μάρτυς μετά των συναθλησασών μετ’ αυτού Αγίων Γυναικών Χαρίσσης*, Νίκης, Γαληνής, Καλλίδος, Νουνεχίας, Βασιλίσσης και Θεοδώρας, έζων επί της βασιλείας του Δεκίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ’-σνα’ (249-251), κατήγοντο δε εκ της Πελοποννήσου.

* Εν άλλοις γράφεται Χαριέσσης.

Κατά την αρχαίαν εποχήν υπήρχεν εις τας Αθήνας νόμος τις, ο οποίος καθώριζεν ότι οι γενναίως πίπτοντες εις τους πολέμους έπρεπε να κηδεύωνται δημοσία δαπάνη και εκτός των άλλων τιμών, αι οποίαι θα απεδίδοντο εις αυτούς, θα έπρεπεν οι θαπτόμενοι να εγκωμιάζωνται και με επιταφίους λόγους1. Τούτο δε εκρίθη επιβεβλημένον αφ’ ενός μεν διότι οι επιτάφιοι λόγοι θα απετέλουν δημοσίαν αναγνώρισιν της αρετής των απερχομένων, αφ’ ετέρου δε θα απετέλουν παρόρμησιν διά τους επιζώντας προς επιτέλεσιν γενναίων πράξεων.

Ημείς λοιπόν τόσην αδιαφορίαν θα δείξωμεν διά τον έπαινον της αρετής και διά την πρόθυμον άμιλλαν περί του καλού, ώστε να περιφρονήσωμεν, όσον εξαρτάται από ημάς, τους καλλινίκους Μάρτυρας, οι οποίοι είναι εδώ ενταφιασμένοι και να μη αποδώσωμεν εις αυτούς τας οφειλομένας θρησκευτικάς τιμάς, των οποίων είναι άξιοι;

Ὁ ἅγιος μάρτυς Θεόκλητος ὁ φαρμακός

Στις 26 Φεβρουαρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Θεοκλήτου του Φαρμακού.

Δεν γνωρίζουμε πολλά βιογραφικά στοιχεία για τον Μάρτυρα αυτόν του Χριστού του οποίου το όνομα φέρουν πολλοί μοναχοί και κληρικοί.

Ὁ Σέρβος εἶναι τοῦ Χριστοῦ στόν θάνατο εὐφραίνεται!

Ό Παΐσιος ήταν ηγούμενος στη μονή Τρνάβα, κοντά στο Τσάτσακ της Σερβίας και ό Άββακούμ, συμμοναστής του και διάκονος.

Επειδή ήταν χριστιανοί, οι Τούρκοι τούς κάρφωσαν επάνω σε παλούκια στις 17 Δεκεμβρίου 1814, στο Καλεμέγκνταν του Βελιγραδιού.

Προηγουμένως ό ανδρείος Άββακούμ διέσχισε τούς δρόμους του Βελιγραδιού, κρατώντας στα χέρια του το παλούκι με το οποίο θά μαρτυρούσε, ψάλλοντας και υμνώντας τον Θεό.

Ἅγιος Μάρτυς Γόρδιος

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΓΟΡΔΙΟΣ(+3 Ιανουαρίου)

Τοιχογραφία 14ου αιώνα , Μονή Visoki Dečani,

Ο Άγιος Γόρδιος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του στρατού του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου, ο οποίος το 314 ήλθε σε πόλεμο μετά του Μέγα Κωνσταντίνου. Και επειδή ο Κωνσταντίνος έδειχνε φανερή συμπάθειά προς τους Χριστιανούς, ο Λικίνιος αποφάσισε να περιποιηθεί τους ειδωλολάτρες με την προοπτική να τους κινήσει κάποια μέρα εναντίον του αντιπάλου του.

Γι' αυτό, έδιωξε από την Αυλή και το στρατό, όλους τους χριστιανούς και διέταξε να κλείσουν και να γκρεμισθούν πολλές εκκλησίες. Επέβαλε μάλιστα, αυστηρές ποινές σ' όλους όσους αντιστέκονταν.

Τότε λοιπόν απομακρύνθηκε και ο Γόρδιος από το στρατό. Αποσύρθηκε σ' ένα όρος, όπου περνούσε τον καιρό του με προσευχή, μελέτη και σωματική εργασία.

«Γιατί ἀλλάζεις τό ρῆμα καί δέν τό λές, ὅπως εἶναι γραμμένο; Λοιπόν, διάβασέ το πάλι γιά δεύτερη φορά, ὅπως εἶναι».

Άγιοι Μάρτυρες Ευστράτιος, Αυξέντιος, Ευγένιος, Μαρδάριος και Ορέστης.

[13 Δεκεμβρίου] ΕΔΩ

Δεν μπορώ να αποσιωπήσω το χαριέστατο θαύμα, που έκαναν αυτοί οι Άγιοι πέντε Μάρτυρες σε ένα Μετόχι της Νέας Μονής της Χίου, το οποίο τιμάται στο όνομα των πέντε αυτών Αγίων Μαρτύρων.

Όπως το διηγείται αυτό ο ευλαβής εκείνος Νικόλαος ο Μαλαξός ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Γι’ αυτό το αναφέρω εδώ με συντομία για χάρη των φιλοχρίστων.

Το Μετόχι αυτό προμηθεύεται και διοικείται σε όλα τα απαραίτητα και αυτής της ετήσιας μνήμης των Αγίων από το ανωτέρω Μοναστήρι της αγίας Μονής. Συνέβη όμως μία φορά να γίνει πάρα πολύ δυνατή κακοκαιρία, τον καιρό της εορτής των Αγίων, ώστε από το πολύ το χιόνι που έπεσε, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να κατέβουν οι Πατέρες του Μοναστηρίου και να φέρουν τα απαραίτητα για την εορτή κατά την συνήθεια, αλλ’ ούτε οι άνθρωποι της χώρας μπόρεσαν να έλθουν στην Εκκλησία από το υπερβολικό ψύχος Στον εσπερινό, πήγαν μερικοί, στον όρθρο όμως μόνος ο εφημέριος πήγε στην Εκκλησία. Και αφού άναψε τα κανδήλια, χτύπησε το σήμαντρο και έβαλε «ευλογητός» για να διαβάσει την Ακολουθία.

Τότε αμέσως βλέπει πέντε ανθρώπους ευπρεπείς και εύτακτους, που μπήκαν με ευλάβεια στον Ναό. Οι οποίοι, από μεν το ήθος και το σχήμα φαίνονταν, ότι είναι ξένοι άνθρωποι, από το πρόσωπο, όμως, φαίνονταν απόλυτα όμοιοι με αυτούς τους πέντε ένδοξους Μάρτυρες, τον Ευστράτιο, λέω, τον Αυξέντιο, τον Ευγένιο, τον Μαρδάριο και τον Ορέστη, όπως φαίνονται ζωγραφισμένοι στις εικόνες τους.

Οι Ἅγιοι μάρτυρες Νέστωρ καὶ Λοῦπος , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οι Ἅγιοι μάρτυρες Νέστωρ καὶ Λοῦπος , 26-10-2023 , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἕνας ἦταν καί τράβηξε στόν Παράδεισο ἑκατοντάδες..!

Αλεξάνδρα, Πολυχρονία, Νίκη, Ανατόλιος, Πρωτολέων, Βίκτωρ, Ακίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνωνας, Χριστοφόρος, Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος, Αντώνιος, Απολλώ, Ισαάκιος, Κοδράτος και πολλοί άλλοι, άγνωστοι οι περισσότεροι σε μας, μα γνωστοί, αγαπημένοι κι άγιοι στην αγκαλιά του Χριστού μας.

Όλοι έχουν κάτι κοινό: γιορτάζουν το τελευταίο δεκαήμερο του Απρίλη.

Συγκεκριμένα γιορτάζουν από τις 20 ως τις 25 του Απρίλη, δηλαδή γύρω - γύρω από τον Αη Γιώργη το μεγαλομάρτυρα.

Καθόλου τυχαίο, αυτό το τελευταίο.

Γιατί ο άγιος ήταν η αιτία να γνωρίσουν το Χριστό και να δώσουν τη ζωή τους γι' Αυτόν.

Αγία Αλεξάνδρα (21 Απριλίου)

Είναι η αυτοκράτειρα, μία από τις συζύγους του Διοκλητιανού.

Βέβαια, οι ιστορικοί ελάχιστα έως καθόλου ασχολήθηκαν μαζί της, αφού ούτε σε ραδιουργίες της αυλής αναμείχθηκε ούτε με τη ζωή της προκαλούσε.

Και θα παρέμενε τελικά άγνωστη, αν δεν επέλεγε στο τέλος της!

Εντελώς διαφορετική από τον τραχύ και αδίστακτο αυτοκράτορα σύζυγό της, βλέποντας το μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, τον παρακάλεσε να σταματήσει τα μαρτύρια κατά των Χριστιανών.

Ἅγιοι Χρύσανθος καί Δαρεία

ΑΓΙΟΙ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΚΑΙ ΔΑΡΕΙΑ

ΠΗΓΉ:ΕΔΩ

Ο Χρύσανθος ήταν γιος επιφανούς άρχοντος της Αλεξανδρείας, του συγκλητικού Πολέμωνος, ο οποίος μετέβη και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Νουμεριανού (283-284). Αφού περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, ο Χρύσανθος άρχισε να μελετά τη φιλοσοφία. Η ανθρώπινη σοφία, όμως, δεν τον ικανοποιούσε και ανακάλυψε τότε το Ευαγγέλιο, το βιβλίο της ενυπόστατης Σοφίας. Οδηγημένος από τη θεία Πρόνοια, βρήκε γρήγορα τον οδηγό που αναζητούσε στο πρόσωπο του ιερέα Καρποφόρου, ο οποίος κρυβόταν σε σπήλαιο εξαιτίας του διωγμού. Ο Χρύσανθος κατηχήθηκε από αυτόν στα μυστήρια της Πίστεως και αναγεννήθηκε με το άγιο Βάπτισμα. Επιστρέφοντας στην πόλη επτά ημέρες αργότερα, άρχισε να κηρύττει τον Χριστό προς μεγάλη αναστάτωση των γονέων του. Ο Πολέμων δοκίμασε αρχικά να τον πείσει να αλλάξει γνώμη, υποσχόμενος απολαύσεις και πλούτη· καθώς οι υποσχέσεις δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, τον έκλεισε σε ένα σκοτεινό κελλί, ελπίζοντας ότι θα κατορθώσει να κάμψει την αποφασιστικότητα του γιού του διά της πείνας.

Βλέποντας όμως τον γιο του να δυναμώνει με τη νηστεία και τον εγκλεισμό, κατά συμβουλή ενός φίλου, τον εγκατέστησε σε ένα δωμάτιο με υπέροχη διακόσμηση και έστειλε εκεί ωραίες νέες να τον βάλουν σε πειρασμό με φιλιά και θωπείες. Παρ’ όλα αυτά, ο Χρύσανθος έμενε αναίσθητος στα θέλγητρά τους, επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού και ενθυμούμενος το παράδειγμα της αγνείας του πατριάρχου Ιωσήφ (πρβλ. Γεν. 39). Έτσι, κάθε φορά που τον πλησίαζαν οι άσεμνες κοπέλες, έπεφταν σε λήθαργο. Συνέστησε τότε στον Πολέμωνα μια νεαρή και όμορφη κόρη που καταγόταν από την Αθήνα, άκρως ικανή περί τη φιλοσοφία, ονόματι Δαρεία.

Ὁ Ἅγιος Μάμας

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΜΑΣ

Ο άγιος Μάμας καταγόταν από τα Γάγγρα της Παφλαγονίας της Μ. Ασίας. Οι γονείς του, ο Θεόδοτος και η Ρουφίνα, ευσεβείς χριστιανοί και ομολογητές της Πίστεως, συνελήφθηκαν από τους ειδωλολάτρες και φυλακίσθηκαν στην Καισάρεια. Η Ρουφίνα, η οποία τότε κυοφορούσε, γέννησε τον άγιο μέσα στο δεσμωτήριο. Μετά από λίγο οι δύο ομολογητές πέθαναν και το βρέφος ανέλαβε να αναθρέψει μία ευσεβής πατρικία, ονόματι Αμμία, κατ’ άλλους δε Ματρώνα. Επειδή το παιδί ψελλίζοντας καλούσε την θετή του μητέρα «μάμα», ονομάσθηκε Μάμας.

Όταν ο Μάμας έγινε δεκαπέντε ετών, ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός (270-275) πρόσταξε «την ημέρα του Διός» όλοι οι μαθητές να προσφέρουν θυσίες στους θεούς. Ο Μάμας, πιστός στις διδαχές που του άφησε η Αμμία προτού πεθάνει, όχι μόνον αρνήθηκε να υπακούσει στο διάταγμα, αλλά παρέσυρε και τους συμμαθητές του να μιμηθούν το ανδρείο παράδειγμά του, με αποτέλεσμα να παραδοθεί στον ηγεμόνα της Καισαρείας της Καππαδοκίας Δημόκριτο. Δεδομένου ότι αυτός δεν είχε το δικαίωμα να τον τιμωρήσει ως κληρονόμο της πλουσιότατης Αμμίας, τον έστειλε με γράμμα στον αυτοκράτορα, ο οποίος εκστρατεύοντας κατά της Παλμύρας (272), βρισκόταν εκείνον τον καιρό στις Αιγές της Κιλικίας, που ήταν λιμάνι στον κόλπο του Ισσού και σπουδαίος σταθμός μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως και Αντιοχείας.

Ο Αυρηλιανός προσπάθησε πότε με υποσχέσεις και πότε με απειλές να πείσει τον Μάμαντα να θυσιάσει στον θεό Σέραπι. Επειδή όμως έβλεπε έναν έφηβο να του ανθίσταται με τόση τόλμη, διέταξε να τον ραβδίσουν. Ελπίζοντας ότι από τους πόνους θα υπέκυπτε, του είπε με πονηρία: «Πες μόνον με τα χείλη πως θυσιάζεις, και αμέσως θα σε ελευθερώσω!». Αλλά ο Μάμας απάντησε: «Ούτε με τα χείλη ούτε με την καρδιά θα αρνηθώ τον αληθινό Θεό, αυτοκράτορα· σου είμαι όμως ευγνώμων, διότι με τα βάσανα αυτά με κάνεις καλύτερο φίλο του αγαπημένου μου Χριστού».

Έκαυσαν τότε όλο του το σώμα με αναμμένους δαυλούς και τον κτύπησαν με πέτρες. Διαφυλάχθηκε όμως αβλαβής από τα μαρτύρια, και ο Αυρηλιανός διέταξε να δέσουν στον λαιμό του βαριά μολύβδινη σφαίρα και να τον πετάξουν στην θάλασσα. Ενώ οι στρατιώτες τον οδηγούσαν δεμένο, άγγελος Κυρίου εμφανίσθηκε, τον απελευθέρωσε και τον πρόσταξε να ανεβεί στο όρος της Καισαρείας.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀδριανός καί Ναταλία

Οι Άγιοι Μάρτυρες Αδριανός και Ναταλία

Η Παράκληση των Αγίων - εδώ

Ο άγιος μάρτυς Αδριανός και η σύζυγός του Ναταλία κατάγονταν από τη Νικομήδεια. Κατά τη δεύτερη περίοδο (ήτοι 302-305 μ.Χ.) της βασιλείας του Μαξιμιανού (286-305 μ.Χ.) συνελήφθησαν είκοσι τρεις χριστιανοί άνδρες, οι οποίοι κρύπτονταν στα σπήλαια, και υποβλήθηκαν σε πλεί­στα όσα βασανιστήρια και κακώσεις. Αυτούς λοιπόν ο Αδριανός, προ του μαρτυρίου τους, τούς ρώτησε το εξής: «Για ποιό λόγο, καλοί μου άνθρωποι, υπομένετε αυτές τις ανυπόφορες και δεινές τιμωρίες;». Αυτοί του αποκρίθηκαν: «Για να κερδίσουμε τα αγαθά που έχει ετοιμάσει ο Θεός για όσους πάσχουν υπέρ Αυτού, τα οποία βεβαίως δεν εί­ναι δυνατόν ούτε ακοή να τα ακούσει ούτε λόγος ανθρώπι­νος να τα περιγράψει».

Αμέσως λοιπόν τότε ο μακαριστός Αδριανός, διεγερθείς από τη θεία χάρη, είπε στους γραμματείς που έγραφαν τα ονόματα των μελλόντων να υποστούν μαρτυρικό θάνατο χριστιανών: «Γράψτε και το δικό μου όνομα· στ’ αλήθεια, ευχαρίστως συναριθμούμαι με αυτούς». Εκείνοι, πράγματι, έγραψαν το όνομά του και, αφού του έδεσαν τα χέρια με αλυσίδες, τον έριξαν στη φυλακή. Πληροφορηθείσα δε η σύζυγός του Ναταλία τη σύλληψη και φυλάκισή του, νόμι­σε ότι αυτά έγιναν για άλλο λόγο και στενοχωρήθηκε πά­ρα πολύ. Ύστερα όμως έμαθε ποιά ήταν η αιτία της καθείρξεως του συζύγου της Αδριανού. Αμέσως, αφού φό­ρεσε λαμπρά ενδύματα, έσπευσε στο δεσμωτήριο, μπήκε μέσα και καταφιλούσε τις αλυσίδες με τις οποίες ήταν δε­μένα τα χέρια του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επιπλέον, τον μακάριζε για την προθυμία του και τον συμβούλευε να υπομένει με καρτερία τους αφόρητους πόνους των βασανι­στηρίων, μένοντας ασάλευτος και ακλόνητος στην πίστη του στο Χριστό. Και, ακόμη, παρακαλούσε τους συνδεσμώ­τες του χριστιανούς να προσεύχονται γι’ αυτόν.

Ἡ ἁγία μάρτυς Σουσάννικ τῆς Γεωργίας

Η αγία μάρτυς Σουσάννικ της Γεωργίας

Η αγία και ένδοξος μάρτυς του Χριστού Σουσάννικ (Σιουσιάνικ) ήταν θυγατέρα του αρχιστράτηγου του αρμενικού στρατού Βαρδάν, που κατήγαγε ένδοξη νίκη κατά του Πέρση βασιλιά Γιασδεγέρδου Β’ (451). Είχε ζήσει με ευσέβεια και φόβο Θεού παιδιόθεν και είχε νυμφευθεί τον Γεωργιανό ηγεμόνα Βάρσκεν που ασκούσε την εξουσία του στην περιοχή Κάρτλι.

Είχε κι αυτός λάβει χριστιανική ανατροφή, αλλά τον είχε προσελκύσει η αυλή του Πέρση βασιλιά Περόζ στην Κτησιφώντα, οπότε δόθηκε ψυχή τε και σώματι στον μαζδαϊσμό, αποκομίζοντας ως αντάλλαγμα μεγάλες τιμές εκ μέρους του βασιλιά, ο οποίος τον έκανε αντιβασιλέα και του προσέφερε επιπλέον την θυγατέρα του ως δεύτερη σύζυγο.

Όταν έμαθε το νέο της εξωμοσίας του συζύγου της, η αγία Σουσάννικ έπεσε κατά γης χύνοντας πικρά δάκρυα για τον δύστυχο εκείνο που είχε αρνηθεί τον ζώντα Θεό για να λατρεύει την φωτιά. Παίρνοντας λοιπόν τους τρεις γιους της και την κόρη της μετέβη στην εκκλησία για να προσευχηθεί. Όταν ήρθε το βράδυ, αρνήθηκε να επιστρέψει στο παλάτι και κλείστηκε σε ένα σπιτάκι κοντά στην εκκλησία για να κλάψει και να θρηνήσει.

Ο Βάρσκεν έφθασε μετά από τρεις ημέρες και εξοργίστηκε μαθαίνοντας ότι η γυναίκα του είχε εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία. Έστειλε σ’ αυτήν ιερείς για να της πουν ότι τον είχε ντροπιάσει με την διαγωγή της.

Η Σουσάννικ του αποκρίθηκε: «Ο πατέρας σου ανήγειρε ιερά προς τιμήν μαρτύρων και ίδρυσε εκκλησίες κι εσύ κατέστρεψες όλο το έργο του. Προσκαλούσε τους αγίους στο τραπέζι του κι εσύ προσκαλείς τους δαίμονες. Να ξέρεις ότι δεν πρόκειται να συμμετέχω στην ασέβειά σου, ακόμη κι αν με υποβάλεις στα χειρότερα μαρτύρια».

Ἱστορικό τῆς ἀνευρέσεως τῶν Ἱερῶν Λειψάνων καί Θαύματα τῶν Ἁγίων ἕξ Μαρτύρων τῶν ἐν Μεγάροις ἀθλησάντων ἡ μνήμη τους ἐπιτελεῖται 16 Αὐγούστου

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΞΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΩΝ ΕΝ ΜΕΓΑΡΟΙΣ ΑΘΛΗΣΑΝΤΩΝ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΕΛΕΙΤΑΙ

16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Α ΟΜΑΔΑ.

Β ΟΜΑΔΑ.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΑΔΡΙΑΝΟΥ - ΠΟΛΥΕΥΚΤΟΥ

Η εύρεση των ιερών λειψάνων των αγίων έξι Μαρτύρων Σεραφείμ, Δωροθέου, Ιακώβου, Δημητρίου, Βασιλείου και Σαράντη έγινε, με τον εξής θαυμαστό τρόπο.

Οί Άγιοι όμως δεν έπαυσαν να παρουσιάζονται συνέχεια στο όνειρο του παιδιού, και να του δείχνουν τον τόπο της ταφής των, ζητώντας την εξαγωγή από την γη των ιερών τους λειψάνων. Κάθε φορά πού ό παππούς του παιδιού άκουγε κάτι τέτοιο, οργιζόταν όλο και περισσότερο, πολλαπλασιάζοντας τις τιμωρίες. Ό άνθρωπος αυτός αφού τιμωρήθηκε από τη Θεία Δικαιοσύνη με διάφορες τιμωρίες, τελικά πέθανε αμετανόητος.

Μετά ένα χρόνο αρχίζουν και πάλι να εμφανίζονται οι άγιοι Μάρτυρες στο παιδί, λέγοντας τα ίδια, δηλαδή ότι πρέπει να βγάλουν τα λείψανα τους από τη γη. Με αφορμή τις νέες αποκαλύψεις πήρε θάρρος το παιδί και ανακοίνωσε στον πατέρα του Ιωάννη τα καθέκαστα, ό οποίος με πολύ προθυμία δέχτηκε να αναλάβει το έργο.

Επειδή όμως φοβόντουσαν τους Τούρκους κατακτητές, έσκαβαν μόνο τη νύχτα στον τόπο πού είχε υποδειχθεί, και σε βάθος περίπου τεσσάρων μέτρων βρήκαν την επομένη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου [16 Αυγούστου] τα ιερά λείψανα των Αγίων, τα όποια ευωδίαζαν υπερκόσμια ευωδιά. Με τα αγία λείψανα αυτά άρχισαν να γίνονται πάμπολλα θαύματα όχι μόνο σε ανθρώπους αλλά και σε κτήνη και σε αμπελώνες.

Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος καί Δαρεία: Τό εὐλογημένο ζευγάρι

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΚΑΙ ΔΑΡΕΙΑ: ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος – Καθηγητής

Στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πάμπολλα ανδρόγυνα, οι οποίοι αγίασαν μέσα στον ευλογημένο γάμο τους. Άλλωστε ο γάμος για την Εκκλησία μας είναι τρόπος ζωής και δρόμος σωτηρίας. Ένα από αυτά τα ευλογημένα και άγια ζευγάρια είναι οι άγιοι Χρύσανθος και Δαρεία, οι καλλίμαχοι Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας..

Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια, η οποία είχε καταστεί, από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, ένα από τα σπουδαιότερα χριστιανικά κέντρα. Έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Νουμεριανού (243-284), όπου οι διωγμοί κατά των Χριστιανών βρισκόταν στην κορύφωσή τους. Ο διάβολος, δια των ειδωλολατρών Ρωμαίων αυτοκρατόρων και την παρότρυνση των ειδωλολατρικών σκοταδιστικών και αδίστακτων ιερατείων, εξαπέλυαν φοβερούς διωγμούς κατά των Χριστιανών, οι οποίοι συλλαμβάνονταν κατά χιλιάδες σε όλη την αυτοκρατορία, βασανίζονταν φρικτά και όσοι δεν δέχονταν να απαρνηθούν το Χριστό, θανατώνονταν με τους πλέον επώδυνους και απάνθρωπους τρόπους.

Ο Χρύσανθος ήταν γιός ενός φανατικού ειδωλολάτρη και επιφανούς αξιωματούχου, του Πολέμωνος. Παρά την παγανιστική πίστη που ενέβαλλε στο παιδί του από τη νηπιακή ηλικία και την αυστηρή επιτήρηση, να μην κατηχηθεί στην χριστιανική πίστη, την οποία θεωρούσε, όπως όλοι οι ειδωλολάτρες, ως «απαίσια δειδιδαιμονία», ο γιός του, οδηγούμενος από τη θεία χάρη, κατηχήθηκε κρυφά από κάποιο ένθερμο χριστιανό, ασπάσθηκε την χριστιανική πίστη και έλαβε το άγιο Βάπτισμα από κάποιο άγιο Επίσκοπο. Ο Χρύσανθος εντάχτηκε ως συνειδητός Χριστιανός στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας.

«Ὀφείλουμε νά πᾶμε κι ἐμεῖς νά ἀγωνιστοῦμε μαζί τους, ἄν μᾶς καλέσει ὁ Κύριος, ἤ ἔστω νά δοῦμε ὅσους ἀγωνίζονται καί νά τούς συμπαρασταθοῦμε».

Στο διωγμό του Μαξιμίνου.

Λίγο καιρό αργότερα ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος κήρυξε διωγμό κατά της Εκκλησίας-311. Όταν ο Αντώνιος έμαθε ότι οι άγιοι μάρτυρες οδηγούνται στα δικαστήρια, καταδικάζονται και ρίχνονται στις φυλακές ή σε άλλα μαρτύρια, άφησε την ασκητική καλύβα του, σύναξε τους μοναχούς και τους κάλεσε σε αγώνα με τα ακόλουθα λόγια: «Οφείλουμε να πάμε κι εμείς να αγωνιστούμε μαζί τους, αν μας καλέσει ο Κύριος, ή έστω να δούμε όσους αγωνίζονται και να τους συμπαρασταθούμε». Και κατέβηκε στην πόλη της Αλεξάνδρειας συνοδευόμενος από πολλούς μοναχούς. Και βέβαια είχε μεγάλο πόθο να υποστεί και μαρτύριο, αλλά επειδή δεν ήθελε από μόνος του να παραδοθεί, πήγε και υπηρετούσε τους ομολογητές της πίστης στις φυλακές, και στα μεταλλεία, και όπου τους είχαν εξορίσει. Πήγαινε και στα δικαστήρια, και προσπαθούσε να ενισχύσει ψυχικά όσους καταδικάζονταν σε μαρτυρικό θάνατο, ή να περισυλλέγει, να κηδεύει και να ενταφιάζει τα σώματα όσων μαρτυρούσαν.

Κι ο δικαστής που διέκρινε και είδε το μεγάλο του θάρρος, όπως κι αυτό της μοναχικής του συνοδείας, καθώς επίσης και την προθυμία του για το μαρτύριο, απαγόρεψε την είσοδό τους στο δικαστήριο και την παραμονή τους στην πόλη σ’ αυτόν και τη συνοδεία του. Και, πολλοί μοναχοί είχαν τη γνώμη, ότι οφείλουν να συμμορφωθούν με την εντολή, και να μην εμφανιστούν στο δικαστήριο την άλλη μέρα. Ο Αντώνιος όμως δε συμφωνούσε καθόλου με αυτή την πρόταση, και αποφάσισε να συνεχίσει. Φρόντισε, μάλιστα, και έπλυνε το πανωφόρι του, το φόρεσε, και την άλλη μέρα πήγε και στάθηκε σε μέρος ψηλό, κατάντικρυ από τον ηγεμόνα-δικαστή για να τον βλέπει. Και όπως ήταν φυσικό και επόμενο θαύμαζαν το θάρρος του όλοι!

Αλλά, όπως ήταν επίσης φυσικό και επόμενο, δεν άργησε να τον ιδεί κι ο ηγεμόνας-δικαστής. Μα εκείνος σαν να μη συνέβαινε τίποτα, συνέχισε να στέκεται άφοβα εκεί με τη μοναχική του συνοδεία. Ήθελε με τον τρόπο αυτό να στείλει ένα μήνυμα, ότι οι χριστιανοί διαθέτουν ζήλο αγωνιστικό για την πίστη τους, και ότι καμιά απειλή και κανένα μαρτύριο δεν τους τρομάζει. Γιατί όπως σας είπα πριν, ευχόταν πολύ να αξιωθεί κι ίδιος να μαρτυρήσει. Και φαινόταν ευδιάκριτα ότι τον λυπούσε, που δεν του γινόταν αυτή η τιμή και χάρη. Ο Κύριος, βλέπετε, είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν, τον φύλαγε για τη δική μας πνευματική ωφέλεια, καθώς και των άλλων, για να γίνει σε πιο πολλούς διδάσκαλος στην άσκηση, που είχε διδαχτεί από τις Γραφές. Όπως και έγινε, αφού δεν είναι λίγοι αυτοί που και μόνον που έβλεπαν τον εκπληκτικό τρόπο της ζωής του, έσπευδαν να την ακολουθήσουν με μεγάλο ζήλο.

Και συνέχισε να συμπαραστέκεται στους ομολογητές, να τους υπηρετεί, και να κοπιάζει κι αυτός ως αιχμάλωτος μαζί τους όσο καιρό κράτησε ο διωγμός εκείνος.

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ \

https://wra9.blogspot.com/2022/01/blog-post_162.html