Ἐνημέρωση ἀπό τό ἱστολόγιο http:// hristospanagia3.blogspot.gr γιά τίς 25-9-2018 ἕως 27-9-2018

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Πατέρες καί ἀδελφοί
Δόξα τῇ Ἁγίᾳ καί ὁμουσίῳ καί ζωοποιῷ καί ἀδιαιρέτῳ Τριάδι πάντοτε νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων
Εἴθε ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός μας, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, νά εὐλογεῖ τήν ζωή μας.
Εἴθε καί ἐμεῖς νά δεχόμαστε τήν εὐλογία Του ζώντας μέ μετάνοια, ταπείνωση, ἀγάπη, ἀδιάλειπτη προσευχή, κατά Χριστόν ἄσκηση καί τακτική συμμετοχή στά Ἅγια Μυστήρια.
Λαμβάνετε αὐτό τό μήνυμα ὡς ἐνημέρωση ἀπό τό ἱστολόγιο
http://hristospanagia3.blogspot.gr, τήν ἱστοσελίδα http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr γιά τίς 25-9-2018 ἕως 27-9-2018

Ἐνημέρωση ἀπό τό ἱστολόγιο: http://hristospanagia3.blogspot.gr
▼  2018 (3296)

• ▼  Σεπτεμβρίου (358)
  • ▼  27 Σεπ (12)
    • 93. Τά χαρακτηριστικά τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου Ε΄, (Ε...
    • Πού πηγαίνει ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου μετά τό θάνατό το...
    • Μέ ὅλη τή δύ­ναμη τῆς ψυχῆς του ἔψαλλε τό ''ΆΞΙΟΝ ...
    • Ὁ κεκοιμημένος π. Εὐμένιος καθόταν στόν καναπέ καί...
    • Ποιά ἡ σχέση τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῆς ἀριστοκρ...
    • π. Σάββας Ἁγιορείτης - Πῶς ξεχωρίζουμε τό κόμπλεξ ...
    • Ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ἐξηγεῖ τήν κόλαση καί τόν...
    • Τό σῶμα μου εἶναι τό σπήλαιο τῆς ψυχῆς μου. Καί ἡ ...
    • Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ....
    • 27 Σεπτεμβρίου Συναξαριστής. Καλλιστράτους καί τῶν...
    • The therapy of the human soul - An exclusive assig...
    • 27 Σεπτεμβρίου. Ἀκυλίνης νεομάρτυρος. Ἁγιογραφικό ...

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: “Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει τήν προσευχή”

 “Ο άνθρωπος ζητάει στον ουρανό τη χαρά και την ευτυχία. Ζητάει το αιώνιο μακριά απ΄όλους κι απ΄ όλα, ζητάει να βρει τη χαρά στον Θεό. Ο Θεός είναι μυστήριο. 

Είναι σιωπή, είναι άπειρος, είναι το πάν. Την τάση της ψυχής για τον ουρανό την έχει όλος ο κόσμος, όλοι ζητάνε κάτι το ουράνιο. Σ΄Αυτόν στρέφονται όλα τα όντα, έστω και ασυνειδήτως.

 

Σ΄Αυτόν να στρέφετε διαρκώς το νου σας. Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο. Το πάν είναι η αγάπη, ο έρωτας με τον Κύριο, τον Νυμφίο Χριστό. Γίνετε άξιοι της αγάπης του Χριστού. Για να μη ζείτε στο σκοτάδι, γυρίστε το διακόπτη της προσευχής, ώστε να έλθει το Θείο φως στην ψυχή σας. Στο βάθος του είναι σας θα φανεί ο Χριστός. Εκεί, στο βάθος, είναι η Βασιλεία του Θεού. "Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν".

 

Η προσευχή γίνεται μόνο με το Άγιον Πνεύμα. Αυτό διδάσκει την ψυχή πώς να προσεύχεται. "Το γάρ τι προσευξόμεθα καθ΄ό δεί ούκ οίδαμεν, αλλ΄αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις". Εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά προσπάθεια. Ν΄απευθυνόμαστε στον Θεό, με ύφος ταπεινού δούλου, με φωνή παρακλητική και ικετευτική. Τότε η προσευχή μας είναι ευάρεστη στο Θεό. Να στεκόμαστε με ευλάβεια ενώπιον του Εσταυρωμένου και να λέμε: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Αυτό τα λέει όλα. Όταν κινηθεί για προσευχή ο νους του ανθρώπου, στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η Θεία χάρις. Τότε ο άνθρωπος γίνεται χαριτωμένος και βλέπει με άλλα μάτια τα πάντα. Το πάν είναι ν΄αγαπήσουμε τον Χριστό, την προσευχή, τη μελέτη. Παίρνουμε ένα εκατομμύριο και το κόβουμε κομματάκια. Του ανθρώπου η προσπάθεια είναι το ένα εκατομμυριοστό.

Πῶς οἱ πιστές χριστιανές μαρτυροῦν γιά τήν Ἁγνότητα, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΠΩΣ ΟΙ ΠΙΣΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ

ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ»

Εἰς τήν Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ζοῦσε μιά εὐσεβής χριστιανή, ἡ Εὐφρασία. Ἐφήρμοζε κατά λεπτό τόν νόμο τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωή της. Ἰδιαίτερα δέ ἀγωνιζόταν νά διαφυλάττη ἀκέραιο τόν θησαυρό τῆς ἁγνότητος, ὁ ὁποῖος εἶναι τό στολίδι, τό καύχημα τοῦ πιστοῦ καί ἡ πηγή τῆς ὀμορφιᾶς του.

Οἱ εἰδωλολάτρες τό εἶχαν προσέξει αὐτό. Εἶχαν προσέξει ὅτι οἱ χριστιανοί εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τά ἠθικά θέματα. Καί τά νέα κορίτσια καί τά νέα ἀγόρια πίστευαν εἰς τήν ἁγνότητα καί προτιμοῦσαν τόν θάνατο ἀπό τόν μολυσμό.

Διά νά διακωμωδήσουν λοιπόν τήν Εὐφρασία, τήν συνέλαβαν καί τήν παρέδωσαν σ᾿ ἕναν ἀγροῖκο στρατιώτη.

• Πάρε την, τοῦ εἶπαν. Εἶναι ἰδική σου! Κάμε την ὅ,τι θέλεις! Χρησιμοποίησέ την, ὅπως καταλαβαίνεις!

Καί ὁ βάρβαρος πῆρε τήν Εὐφρασία καί κίνησε γιά τό σπίτι του.

Στόν δρόμο πού ἐβάδιζαν, ἡ Εὐφρασία λέγει εἰς τόν στρατιώτη:

΄Σ' αὐτές τίς περιπτώσεις βοηθάει ὁ Σταυρός! Κάνετε τόν Σταυρό σας καί μή φοβᾶσθε"!

 Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! το ζωηφόρον φυτόν, ὁ Σταυρός ὁ πανάγιος, εἰς ὕψος αἰρόμενος, ἐμφανίζεται σήμερον"...

Τη 21η Σεπτεμβρίου η απόδοσις της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

 "...Η ζωή στον "Τίμιο Σταυρό" ήταν σημαδεμένη από τον εσταυρωμένο βίο, όπως και σε όλες τις πόρτες υπήρχε το σημείο του Σταυρού. Πολύ συγκινούσε τον Γέροντα το Πάθος του Χριστού, γι αυτό δεν επιθυμούμε θέσεις και αξιώματα στην ζωή αυτή, παρά μόνο να πάσχη ο ίδιος για την αγάπη του Χριστού. Έτσι έμαθε εμπράκτως την δύναμη του Σταυρού με τον οποίο έκανε θαύματα στην ζωή του από την παιδική του ηλικία μέχρι το τέλος.

Ἄν γνώριζαν οἱ Βασιλεῖς καί οἱ Κυβερνῆτες τῶν Λαῶν....

 

 

Αν γνώριζαν οι Βασιλείς και οι Κυβερνήτες των Λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο. Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Ο Κύριος μας δημιούργησε κατά την αγάπη Του και μας παρήγγειλε να ζούμε με αγάπη.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)

80 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Σιλουανού.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/09/blog-post_581.html?m=1

28 Σεπτεμβρίου Συναξαριστής. Χαρίτωνος Ὁμολογητού, Βαρούχ Προφήτου, τῶν Ἁγίων Μάρκου, Ἀλεξάνδρου, Ἀλφειοῦ, Ζωσίμου, Νίκωνος, Νέωνος, Ἠλιοδώρου καί τῶν λοιπῶν Μαρτύρων, Εὐσταθίου καί Καλλινίκου, Ἀλεξάνδρου & οἱ σύν αὐτῶ μάρτυρες, Αὐξεντίου Μοναχοῦ, Εἰρήνης καί Σοφίας, Εὕρεσις Λειψάνων Ὁσίου Νεοφύτου.

Ὁ Ὅσιος Χαρίτων ὁ Ὁμολογητής

Κατεῖχε μεγάλη κοινωνικὴ θέση στὸ Ἰκόνιο, ἀλλὰ καὶ μεγάλες χριστιανικὲς ἀρετές.
Ὅταν, λοιπόν, ὁ αὐτοκράτωρ Αὐρηλιανὸς (270 – 275) ἐξέδωσε διάταγμα κατὰ τῶν χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος Ἰκονίου συνέλαβε τὸν Χαρίτωνα ἀπὸ τοὺς πρώτους. Τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη ἦταν σκληρά. Ὅμως ὁ Χαρίτων ἔμεινε ἀμετακίνητος στὴν πίστη του.
Στὸ διάστημα δὲ ποὺ βρισκόταν στὴ φυλακή, ὁ Αὐρηλιανὸς δολοφονήθηκε. Ὁ Διάδοχός του Πρόβος σταμάτησε τὸ διωγμὸ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ Χαρίτων ἀπελευθερώθηκε.
Ἀποφάσισε, τότε, νὰ πάει προσκυνητὴς στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀλλὰ στὸν δρόμο συνελήφθη ἀπὸ λῃστές, ποὺ τὸν ὁδήγησαν στὸ κρησφύγετό τους. Ὅταν ἔφθασαν στὴ σπηλιά τους, ἔφαγαν καὶ ἤπιαν. Ἀλλὰ τὸ κρασὶ ἦταν δηλητηριασμένο καὶ πέθαναν ὅλοι. Τότε, ἡ σπηλιὰ ἐκείνη τῶν λῃστῶν μετατράπηκε ἀπὸ τὸν Ὅσιο σὲ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ.
Ἡ φήμη τοῦ Χαρίτωνα ἔφερε κοντὰ του πολλοὺς μαθητές. Τοὺς κυβερνοῦσε μὲ στοργὴ καὶ τοὺς προήγαγε σὲ ὑψηλὲς βαθμίδες ἀρετῆς. Ποθώντας, ὅμως, περισσότερη ἡσυχία, ὅρισε διάδοχό του στὸ
μοναστῆρι καὶ ἀναχώρησε στὴν ἔρημο, ὅπου ἀσκήτεψε μέσα σὲ διάφορα σπήλαια.

The heretics (often called heterodox) lost the orthodox therapeutic treatment. Our Lord Jesus Christ is called a Physician.The Greatness of our Saint Constantine and all Byzantine Emperors

ΤΗΕ ROLE OF THE ORTHODOX CHURCH

previous:http://hristospanagia3.blogspot.com/2018/09/the-therapy-of-human-soul-exclusive.html

All those who are not Orthodox -even if they insist calling themselves Christians- have lost the therapeutic treatment. No reference on human therapy can ever be found among those who are heretics (Latins, Papists, Protestants, Mormons etc., although calling themselves Christians), and heretics means they have left the Orthodox Church. They have simply lost it; they have distanced themselves far away from this tradition, and they do not think in an orthodox way anymore (as far as the healing of the human nous is concerned).

Here lies the difference of Orthodoxy from all other religions-dogmas. No other religion talks about a therapy, like the one to be truly found in the Orthodox Church. In all our liturgical greetings our Christ is referred as "the Physician (doctor) of our souls and bodies". He is our doctor, He is our Healer (Therapist). If we look up in the papist and protestant tradition, nowhere is our Christ mentioned as “Physician of souls and bodies”. This is to be found only in the Orthodox tradition, because only there can any soul be healed!

28 Σεπτεμβρίου. Χαρίτωνος ὁμολογητοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ - Ἡμέρας. Παρ. ιη΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Ἐφ. ς΄ 18-24).

Εφ. 6,18            διὰ πάσης προσευχῆς καὶ δεήσεως, προσευχόμενοι ἐν παντὶ καιρῷ ἐν Πνεύματι, καὶ εἰς αὐτὸ τοῦτο ἀγρυπνοῦντες ἐν πάσῃ προσκαρτερήσει καὶ δεήσει περὶ πάντων τῶν ἁγίων,

Εφ. 6,18                    Να παρακαλήτε δε με κάθε προσευχήν και δέησιν τον Κυριον να σας βοηθήση, δια να αξιοποιήσετε τον πνευματικόν αυτόν οπλισμόν, προσευχόμενοι εις κάθε καιρόν με τον φωτισμόν του Αγίου Πνεύματος. Να επιμένετε δε πολύ εις αυτό τούτο το έργον της προσευχής. Να είσθε άγρυπνοι με κάθε εγκαρτέρησιν και με δέησιν δι' όλους γενικώς τους Χριστιανούς.

93. Τά χαρακτηριστικά τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου Ε΄, (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΜΕ΄), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 20-9-2018

93. Τά χαρακτηριστικά τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου Ε΄, (Εὐεργετινός τόμ. Α΄- ὑπόθ. ΜΕ΄), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 20-9-2018 (βράδυ), ζωντανή μετάδοση, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Πού πηγαίνει ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου μετά τό θάνατό του; Ἡ ἐξέταση πού δέχεται ἀπό τά πονηρά πνεύματα

 ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Πού πηγαίνει η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του. Η εξέταση που δέχεται από τα πονηρά πνεύματα.

Από το Γεροντικό

Διηγήθηκε ο αββάς Μακάριος ότι, περπατώντας κάποτε στην έρημο, βρήκε πεσμένο στο χώμα το κρανίο ενός νεκρού. Και καθώς το σκούντησε με το φοινικένιο ραβδί του, άκουσε φωνή απ΄ αυτό. Το ρώτησε:

- Ποιος είσαι σύ;

- Εγώ, αποκρίθηκε το κρανίο, ήμουν αρχιερέας των ειδώλων και των ειδωλολατρών που έμεναν σ΄ αυτόν τον τόπο. Κι εσύ είσαι ο πνευματοφόρος Μακάριος. Μάθε λοιπόν ότι οποιαδήποτε ώρα σπλαχνιστείς όσους βρίσκονται στην κόλαση και προσευχηθείς γι΄ αυτούς, παρηγορούνται λίγο.

 

- Ποια είναι η παρηγοριά και ποια η κόλαση; ρώτησε ο γέροντας.

 

- Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, απάντησε το κρανίο, τόσο είναι το βάθος της φωτιάς που βρίσκεται από κάτω μας· σ΄ αυτή τη φωτιά είμαστε χωμένοι από τα πόδια μέχρι το κεφάλι μας. Και δεν μπορεί κανείς με το πρόσωπό του ν΄ αντικρίσει το πρόσωπό του άλλου, γιατί οι ράχες μας είναι κολλημένες μεταξύ τους. Όταν λοιπόν προσεύχεσαι για μας, βλέπει λιγάκι ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Αυτή είναι η παρηγοριά.

 

Μόλις άκουσε αυτά ο γέροντας, αναστέναξε βαθιά και είπε:

 

- Αλίμονο στη μέρα που γεννήθηκε ο άνθρωπος ο αμαρτωλός. Καλύτερα θα ήταν να μην είχε γεννηθεί, όπως είπε και για τον Ιούδα ο Κύριος (Ματθ. 26, 24).

 

Ύστερα στράφηκε προς το κρανίο:

 

- Υπάρχει άλλο χειρότερο βάσανο;

 

- Κάτω από μας υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση.

 

- Και ποιοι βρίσκονται εκεί;

Μέ ὅλη τή δύ­ναμη τῆς ψυχῆς του ἔψαλλε τό ''ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ'' κι ἐκινεῖτο ἡ κανδήλα τῆς Παναγίας

 Μοναχός Ανατόλιος Καυσοκαλυβίτης (1862 -1938)

  Στο χωριό Παγκράτι Καλαβρύτων γεννήθηκε το 1862. Το 1890 ήλθε στο Περιβόλι της Παναγίας. Το 1892 εκάρη μοναχός στην Καλύβη του Τιμίου Σταυρού των Καυσοκαλυβίων.

  Ήταν πάμφτωχος, ακτήμων, ευλαβέστατος, ένθερμα θεοτοκοφιλής και φιλόθεος. Ούτε νερό δεν είχε στην Καλύβη του. Με το σταμνί κουβάλαγε νερό από το Κυριακό. Από τον μύλο έπαιρνε το πρώτο άλεσμα του σιταριού, επειδή αυτό είχε λίγο χώμα και ήταν πιο φθηνό. Περνούσε με ξηροφαγία. Αν είχε κανέ­να φιλοξενούμενο, μαγείρευε κάτι. Με χόρτα και λαχανίδες περνούσε, πάντα λίγα, πάντα φτωχά. Άκρος νηστευτής, ο πιο πλούσιος πένης των Καυσοκαλυβίων.

Μάζευε τσάι του βουνού από τον Άθωνα, λεβάντα και αμάραντα και τα έδινε στους Ρώσους να τα στέλνουν ευλογία στην πατρίδα τους ή πήγαινε στις Καρυές να τα δώσει. Πάντα πήγαινε στον λάκκο του Άδειν στην Καψάλα, στο Κελλί του «Άξιόν Έστι», εκεί που πρωτοψάλθηκε το 980 ο αρχαγγελικός ύμνος προς τη Θεοτόκο. 

Με όλη τη δύ­ναμη της ψυχής του έψαλλε τον εξαίσιο ύμνο κι εκινείτο η κανδήλα της Παναγίας. Δείγμα της μεγάλης ευλαβείας του και δώρο της Παναγίας σε αυτόν. Στην Καλύβη του τα βράδια, κάθε που γύριζε πλευρό, έλεγε όλο το τροπάριο του «Άξιόν Έστι». Έφθανε να το λέει δυνατά δέκα φορές κάθε βράδυ. Ενοχλείτο ο υποτακτικός του, μέχρι που το συνή­θισε. Και μία εικόνα του Εσταυρωμένου που είχε, θαυμαστά δάκρυζε.

Ὁ κεκοιμημένος π. Εὐμένιος καθόταν στόν καναπέ καί μίλησε στήν ἐγκυμονούσα!

 Πατήρ Ευμένιος Σαριδάκης.

 Κάποια κυρία μάς διηγήθηκε το παρακάτω θαυμαστό γεγονός, που συνέβη αφού είχε κοιμηθή ο Γέροντας [πατήρ Ευμένιος Σαριδάκης (1931-1999)].

Μόλις μάθαμε ότι η νύφη μου περίμενε παιδί, και παρ’ όλο που η ώρα ήταν 10:30, Σάββατο βράδυ, αποφασίσαμε να πάμε να προσκυνήσουμε, έστω και έξω από την πόρτα, στο κελάκι του πατρός Ευμενίου. Μόλις πλησιάσαμε, είδαμε φως κάτω από την πόρτα και, ενώ πήγαμε να χτυπήσουμε, μας άνοιξε μια κοπέλλα, γεμάτη χαρά, και μας είπε:

 

– Α, εσάς περίμενε και με έστειλε ν’ ανοίξω το κελλάκι του; Εγώ ποτέ δεν έρχομαι τέτοιες ώρες, και ιδίως το Σάββατο, γιατί είναι σκοτεινά και ερημικά.

 

Όταν μπήκαμε μέσα, γυρίζει η ίδια κοπέλλα και μας λέει:

 

– Τι πρόβλημα υπάρχει;

 

– Να, λέω εγώ, η νύφη μου είναι έγκυος και ήρθαμε να προσευχηθούμε, να πάνε όλα καλά. – Να ξέρης, λέει η κοπέλλα, απευθυνόμενη στην νύφη μου, η όποια έκλαιγε με λυγμούς, θα παρουσιάσης κάποιο πρόβλημα, αλλά ο Παππούλης μας θα σε βοηθήση και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

 

Αφού προσκυνήσαμε το πετραχήλι του και το κρεββάτι του, φύγαμε. Όταν βγήκαμε έξω, νύφη μου συνέχισε να κλαίη -ας σημειωθή ότι δεν τον είχε γνωρίσει ποτέ της τον πατέρα Ευμένιο- κι εγώ την ρώτησα γιατί αυτοί οι λυγμοί. Μου απάντησε:

Ποιά ἡ σχέση τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῆς ἀριστοκρατίας, τῆς κακοδοξίας τῶν Καθαρῶν καί τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

(Απόσπασμα εκ της μελέτης περί Γνωστικισμού της Ιεράς Μονής μας)

Ποια η σχέση της πολιτικής ιδεολογίας της αριστοκρατίας, της κακοδοξίας των Καθαρών και του Νίκου Καζαντζάκη[1];

 πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να οδηγηθείτε στην μελέτη

https://www.impantokratoros.gr/katharoi-c.el.aspx

Θεμελιώδης κανόνας του εθιμικού δικαίου είναι ο εξής: ορθόν είναι το αεί γινόμενον. Με βάση αυτή την αρχή ό,τι έχει υπάρξει λαμβάνει εξ αυτού του γεγονότος και μόνο το δικαίωμα ύπαρξης. Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίχθηκε ο μεσαιωνικός πολιτισμός της Δύσης. Δεν επρόκειτο για καινοτομία. Την άποψη αυτή σέβονταν ακόμη και οι Ρωμαίοι, λαός με ιδιαίτερη επίδοση στον γραπτό νόμο. Για παράδειγμα, οι Ρωμαίοι μπορούσαν να ανεχθούν τον Ιουδαϊσμό, μόνο και μόνο επειδή ήταν η θρησκεία των πατέρων των Εβραίων, για κανένα άλλο λόγο. Ομοίως και τον Χριστιανισμό, μέχρι την στιγμή που οι Εβραίοι ενημέρωσαν τον Νέρωνα, ότι δεν επρόκειτο για την πατρογονική τους θρησκεία, αλλά για κάτι νέο. Όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο στον σύγχρονο άνθρωπο, που διψά για καινοτομίες ικανές να ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα της ρηχότητάς του, στην ύστερη αρχαιότητα, όπως και στον Μεσαίωνα κάθε τι καινοτόμο ήταν αξιοκατάκριτο.  

Σε έναν κόσμο όπου τον σύνολο δικαϊικό καθεστώς στηρίζεται στον άγραφο νόμο, κυριαρχεί το κύρος του παρελθόντος. Αυτό το κύρος μπορούσε ν’ αμφισβητηθεί μόνο αν του αντιπαρέθεταν ένα παρελθόν ακόμη αρχαιότερο. Εξαίρεση αποτελούσε η Εκκλησία. Το κανονικό δίκαιο ήταν το μόνο καταγεγραμμένο στην Δύση. Και βέβαια, το ορθό για την Εκκλησία δεν ήταν το παλαιό, αλλά το σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, ακόμη κι αν εκφράζονταν από μόνο τον πάπα. Ο Hincmar της Ρεμ διακήρυσσε ότι ο βασιλιάς δεν μπορεί να κρίνει με βάση το έθιμο, αν αυτό ήταν αντίθετο με την χριστιανική δικαιοσύνη[2]. Στο τέλος του ΙΑ’ αι. ο πάπας Ουρβάνος ο Β’ (1088-1099), επαναλαμβάνοντας την άποψη του Τερτυλλιανού είπε στον κόμη της Φλάνδρας:

π. Σάββας Ἁγιορείτης - Πῶς ξεχωρίζουμε τό κόμπλεξ κατωτερότητας ἀπό τήν ἀληθινή ταπεινοφροσύνη

 

Τό δεύτερο σκέλος πού εἴπατε, πῶς ξεχωρίζουμε τό κόμπλεξ κατωτερότητας ἀπό τήν ἀληθινή ταπεινοφροσύνη. Εἶναι πολύ ἁπλό, τό κόμπλεξ κατωτερότητας εἶναι ὑπερηφάνεια. Κρυμμένη ὑπερηφάνεια εἶναι. 

Αὐτός πού ἔχει κόμπλεξ κατωτερότητας, ἔχει κατάθλιψη. Αὐτό εἶναι τό κόμπλεξ κατωτερότητας. Ἔχει τήν ἰδέα ὅτι εἶναι καλός, ἀλλά δέν τό ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι. Δέν ἀναγνωρίζουν τήν καλοσύνη του, τήν ἐξυπνάδα του, τή σπουδαιότητά του καί παθαίνει κατάθλιψη.

Ὁ πραγματικά ταπεινόφρων δέν φρονεῖ ὅτι εἶναι καλός ἤ ὅτι ἀξίζει ἤ ὅτι δέν ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι τήν μεγάλη του ἀξία, ἀλλά φρονεῖ ἀκριβῶς ὅτι δέν ἀξίζει τίποτα καί αὐτός ποτέ δέν ἔχει κόμπλεξ. Ὅ,τι κι ἄν ἀκούσει, λέει καί λίγα μοῦ λένε, χειρότερα ἔπρεπε νά μοῦ ποῦνε, γιατί δέν ἀξίζω τίποτα, εἶμαι χειρότερος ἀπ’ τό χῶμα.

Τό χῶμα δέν τό βάζει κανείς στό κεφάλι του, τό πατάει. Ὁπότε καλά κάνουν καί μένα καί μέ πατᾶνε. Ἔτσι λειτουργεῖ ὁ ταπεινόφρων. Ὁ ἄλλος πού ἔχει κόμπλεξ μέ τό παραμικρό πού θά ἀκούσει παθαίνει κατάθλιψη. «Δέν μ’ ἀγαπάει κανένας, δέν νοιάζεται κανένας..», ὅλο τέτοια ἀκοῦς ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους τούς καταθλιπτικούς. Ἐσύ νοιάστηκες ποτέ γιά κανέναν; Νά τόν ρωτήσουμε… Ποτέ δέν σκέφτηκε τούς ἄλλους. Εἶναι ὁ ἐγωιστής. Αὐτός παθαίνει κόμπλεξ κατωτερότητας.