«Νὰ θυμᾶσαι πὼς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπὸ τὸν Θεὸ» (Ἅγιος Σεραφείμ της Βίριτσα)

Ἔχεις ποτὲ σκεφτεῖ ὅτι ὅλα ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καὶ Ἐμένα; Διότι αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα ἀφοροῦν τὴν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μοῦ; Εἶσαι πολύτιμη στὰ μάτια Μοῦ καὶ σὲ ἔχω ἀγαπήσει, γι’ αὐτὸ εἶναι ἰδιαίτερη χαρὰ γιὰ Μένα το νὰ σὲ ἐκπαιδεύσω. Ὅταν οἱ πειρασμοὶ ἔρχονται ἐπάνω σου καὶ ὁ πολέμιος, σὰν τὸ ποτάμι, θέλω νὰ ξέρεις ὅτι, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἡ ἀδυναμία σου ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δύναμη Μοῦ, καὶ ἡ ἀσφάλειά σου βρίσκεται στὸ νὰ Μὲ ἀφήσεις νὰ σὲ προστατεύω. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι, ὅταν βρίσκεσαι σὲ δύσκολες συνθῆκες, μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν σὲ καταλαβαίνουν, δὲν λογαριάζουν αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶναι εὐάρεστα, καὶ σὲ ἀπομακρύνουν Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Εἶμαι ὁ Θεός σου, οἱ περιστάσεις τις ζωῆς εἶναι στὰ χέρια μου, δὲν βρέθηκες τυχαία στὴ θέση σου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ θέση ποὺ σοῦ ἔχω ὁρίσει. Δὲ Μὲ παρακαλοῦσες νὰ σοῦ μάθω τὴν ταπείνωση;

Καὶ νά, σὲ ἔβαλα σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ περιβάλλον, στὸ σχολεῖο ὅπου διδάσκουν αὐτὸ τὸ μάθημα. Τὸ περιβάλλον σου, καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν γύρω σου, μόνο ἐκτελοῦν τὸ θέλημά Μοῦ. Ἔχεις οἰκονομικὲς δυσκολίες καὶ μόλις τὰ βγάζεις πέρα, νὰ ξέρεις ὅτι, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι Ἐγὼ διαθέτω τὰ χρήματά σου καὶ νὰ καταφεύγεις σὲ μένα, καὶ νὰ γνωρίζεις ὅτι ἐξαρτᾶσαι ἀπὸ Μένα. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι τὰ ἀποθέματά Μοῦ εἶναι ἀνεξάντλητα, καὶ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι εἶμαι πιστὸς στὶς ὑποσχέσεις Μοῦ. Νὰ μὴ συμβεῖ ποτὲ νὰ σοῦ ποῦν τὴν ἀνάγκη σου «Μὴν πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ Θεό σου»!

Ἔχεις περάσει ποτὲ νύχτα μέσα στὴ θλίψη; Εἶσαι χωρισμένος ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶς; Σοῦ τὸ ἐπέτρεψα γιὰ νὰ στραφεῖς σὲ Μένα, καὶ σὲ Μένα νὰ βρεις τὴν αἰώνια παρηγοριὰ καὶ ἀνακούφιση. Σὲ ξεγέλασε ὁ φίλος σου ἢ κάποιος ποὺ τοῦ εἶχες ἀνοίξει τὴν καρδιά σου, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σὲ ἀγγίξει αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ καλύτερος φίλος σου εἶναι ὁ Κύριος. Θέλω νὰ τὰ φέρνεις ὅλα σὲ Μένα καὶ ὅλα νὰ Μοῦ τα λές. Σὲ συκοφάντησε κάποιος, νὰ τὸ ἀφήσεις σ’ ἐμένα, σὲ Μένα νὰ προσκολληθεῖς, σὲ Μένα ἡ καταφυγή σου, γιὰ νὰ κρυφτεῖς ἀπὸ τὴν ἀντιλογία ἐθνῶν. Θὰ κάνω τὴν δικαιοσύνη σου νὰ λάμψει σὰν τὸ φῶς καὶ τὴν ζωή σου σὰν μέρα μεσημέρι. Καταστράφηκαν τὰ σχέδιά σου, λύγισε ἡ ψυχή σου καὶ εἶναι ἐξαντλημένη, Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Ἔκανες σχέδια καὶ εἶχες δικούς σου σκοπούς; Μοῦ τὰ ἔφερες νὰ τὰ εὐλογήσω. Ἀλλὰ Ἐγὼ θέλω νὰ ἀφήσεις σὲ Μένα, νὰ κατευθύνω καὶ νὰ χειραγωγῶ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, διότι εἶσαι τὸ ὀρφανό, καὶ ὄχι ὁ πρωταγωνιστής. Σὲ βρῆκαν ἀπροσδόκητες ἀποτυχίες, καὶ ἡ ἀπελπισία κατέλαβε τὴν καρδιά σου, νὰ ξέρεις, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι μ’ αὐτὴ τὴν κούραση καὶ τὸ ἄγχος δοκιμάζω πόσο ἰσχυρὴ εἶναι ἡ πίστη σου στὶς ὑποσχέσεις Μοῦ καὶ τὴν παρρησία σου στὴ προσευχὴ γιὰ τοὺς συγγενεῖς σου.

«Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό!» -Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα (Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου)

 Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα γράμμα που στάλθηκε από τον Πατέρα Σεραφείμ σ’ ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στη ψυχή του ανθρώπου.

Έχεις ποτέ σκεφτεί ότι όλα που αφορούν εσένα, αφορούν και Έμενα; Διότι αυτά που αφορούν εσένα αφορούν την κόρη του οφθαλμού Μου. Είσαι πολύτιμη στα μάτια Μου (ομιλεί για τη ψυχή), και σε έχω αγαπήσει, γι’ αυτό είναι ιδιαίτερη χαρά για Μένα να σε εκπαιδεύσω. Όταν οι πειρασμοί έρχονται επάνω σου και ο πολέμιος, σαν το ποτάμι, θέλω να ξέρεις ότι, Από Μένα ήταν αυτό.

...ἔτσι θά εἶναι καί ἡ ζωή τῆς ἐκκλησίας στήν ἔσχατη ἐποχή...

πηγή
https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_18.html

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα: «Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν ἀρχίσουμε τό φαγητό μας καί δέν ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά τό εὐλογήσει»

Ὅταν ὁ πατήρ Σεραφείμ τελοῦσε εὐχέλαια καί ἁγιασμούς, μετά τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, ἔκανε γιά ὅλους κοινό τραπέζι. Πρίν ἀρχίσει τό φαγητό ὁ Γέροντας μόνος του ἔκοβε τό ψωμί καί ἔδινε στόν καθένα ἀπό ἕνα κομμάτι. 

Ἐπίσης μαζί μέ τό ψωμί ἔδινε στόν καθένα ἀπό τρία κομμάτια ζάχαρι. Δίνοντάς τα στόν ἄνθρωπο τόν εὐλογοῦσε ταυτόχρονα. Στούς ἀρρώστους ὁ Γέροντας ἔδινε πρόσφορα τά ὁποῖα τρώγοντας οἱ ἄνθρωποι γίνονταν καλά.

Ὁ πατήρ Σεραφείμ ἔλεγε συχνά: «Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν ἀρχίσουμε τό φαγητό μας καί δέν ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά τό εὐλογήσει.

Ὁ τρόπος πού θά γίνονται οἱ διωγμοί θά εἶναι πολύ πονηρός καί θά εἶναι πολύ δύσκολο κανείς νά προβλέψει τούς διωγμούς

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών... Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται.

Ὅσιος Σεραφείμ: Θά φύγουν οἱ ἁμαρτίες σου καί θά θεραπευτοῦν οἱ ἀρρώστιες!

Όσιος Σεραφείμ της Βύριτσας (1866-1949).

Πολλοί στην Βύριτσα θυμούνται το απίστευτο περιστατικό, όταν χάρη στις προσευχές του π. Σεραφείμ [όσιος Σεραφείμ της Βύριτσας] μίλησε ένα κωφάλαλο κοριτσάκι.

Ο γέροντας είχε θεραπεύσει από πολλές αρρώστιες και την άρρωστη μητέρα του. Τότε την είχε καλύψει και αυτήν με το επιτραχήλιο και την ώρα που έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι της, είπε:

Ἔκανε καλά τό πόδι τοῦ νέου πού οἱ γιατροί ἤθελαν νά ἀκρωτηριάσουν!

Όσιος Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949).

Το 1946 έφεραν στον Γέροντα [τον όσιο Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949)] ένα νέο 15 χρονών που το ένα του πόδι ήταν άρρωστο και ήδη είχε αρχίσει να σαπίζει.

Οι γιατροί ζήτησαν να γίνει αμέσως χειρουργική επέμβαση και να ακρωτηριάσουν το πόδι.

Ο πατήρ Σεραφείμ του έδωσε αγιασμό και του είπε να ραντίζει μ’ αυτό το πόδι του.

Θαύματα τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Διήγηση της Αντωνίνα Νικολάγεβνα Λ.

«Τον καιρό του πολέμου ήμουν στο μέτωπο. Το 1944 τραυματίστηκα και με έστειλαν στο σπίτι. Από διάφορους ανθρώπους είχα ακούσει ότι στην Βίριτσα ζει ένας ιερεύς, ο πατήρ Σεραφείμ, πού έχει διορατικό χάρισμα και ότι σ· αύτον πηγαίνουν πολλοί άνθρωποι για να πάρουν την ευλογία του και να άκούσουν τις συμβουλές του. Είχα μία σοβαρή ερώτηση και ήθελα πολύ να πάω στον Γέροντα και να ακούσω τί θά μού πει, αλλά δεν μπόρεσα να βρω εύκαιρία. Μια φορά, ήταν Κυριακή, βρέθηκα κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό και πήγα να ρωτήσω τί ώρα ξεκινάει το τρένο για την Βίριτσα. Μού είπαν ότι ξεκινά σε ένα τέταρτο. Πήρα εισιτήριο και πήγα. Στο δρόμο άρχισαν αμφιβολίες : ''δύο ώρες δρόμο, το φουστάνι μου είναι πολύ έλαφρό – θά κρυώσω, και άν θά βρέξει, δεν είναι καθόλου σοβαρό αύτό πού κάνω!''

Αποφάσισα όμως να συνεχίσω το δρόμο. Όταν έφτασα στην Βίριτσα συνάντησα έκεΐ μία παλιά μου φίλη πού είχα να την δώ δεκατέσσερα χρόνια. Αύτή χάρηκε πάρα πολύ όταν με είδε. Νοίκιαζε ένα έξοχικό σπίτι στή Βίριτσα και με κάλεσε να έλθω στο σπίτι της. Τής είπα:

-Έχω μία δουλειά έδώ. Θά πάω πρώτα να κάνω την δουλειά μου και μετά θά έλθω σε σένα.

Μού είπε ότι θά ετοιμάσει φαγητό και θά με περιμένει. Είπε επίσης ότι θά στείλει την κόρη της να με πάρει. Τότε εγώ σκέφτηκα” «Νά, ο Κύριος μού δίνει και σπίτι να διανυκτερεύσω και φαγητό να φάω».

Όταν έφτασα στο σπίτι του πατρός Σεραφείμ, τον περίμεναν περίπου τριάντα άτομα. Πρώτα ο Γέροντας δεχόταν τους ιερείς και μετά ήλθε η σειρά μας. Ο Γέροντας δεν αισθανόταν καλά εκείνη την ήμερα γι· αυτό η αδελφή Σεραφείμα μας είπε να γράψουμε τις ερωτήσεις μας σε χαρτάκια και εκείνη θά τα πάει στον Γέροντα. Όταν γύρισε, μας είπε:

-Σήμερα ήλθαν πολύ καλοί άνθρωποι. Ο Γέροντας για όλους θά προσεύχεται και σε όλους εύχεται χρόνια πολλά για την σημερινή γιορτή (ήταν Κυριακή). Και έδωσε σε όλους τις άπαντήσεις γραμμένες σε χαρτάκια. Επίσης έδωσε σε όλους από ένα πρόσφορο. Σέ μένα και σε μία άλλη γυναίκα έδωσε δύο πρόσφορα, λέγοντας ότι αύτό είναι για τους ασθενείς. Αύτή άρχισε άμέσως να λέει:

-Και πώς κατάλαβε ότι έχω στο σπίτι μου τέσσερις ασθενείς;

Άλλά εγώ άπορούσα γιατί μού έδωσε το δεύτερο πρόσφορο, έπειδή κανένας από τους γνωστούς μου δεν ήταν άρρωστος. Πήρα όμως και το χαρτάκι και τα πρόσφορα εύχαριστώντας την άδελφή Σεραφείμα. Η άπάντηση πού μού έδωσε ο Γέροντας δεν μού άρεσε. Ένας άνδρας μού έκανε πρόταση γάμου και ρωτούσα τον Γέροντα άν πρέπει να τον παντρευτώ. Το χαρτάκι πού μού έστειλε ο Γέροντας έλεγε” Ό Κύριος μόνος του θά σού δείξει το δρόμο».

-Τί άπάντηση είναι αύτή, – σκέφτηκα. Και πώς θά μάθω αύτό το δρόμο;

Γυρίζω στο σπίτι μου και βρίσκω έκεί ένα γράμμα στο όνομα του γαμπρού μου. Δεν διαβάζω ξένα γράμματα. Σκέφτηκα όμως ότι μπορεί να είναι κάτι επείγον και ο γαμπρός μου μπορεί να έλθει μετά από μία έβδομάδα. Το άνοιξα. Το γράμμα έλεγε ότι η γυναίκα του γέννησε γιό. Έτσι ο Κύριος μού έδειξε το δρόμο – άν πρέπει η όχι να παντρευτώ αύτό τον άνθρωπο.

Την επόμενη μέρα πήρα τηλέφωνο σε μία φίλη μου και έκείνη κατευθείαν άρχισε να μού παραπονιέται”

-Πού χάθηκες, ούτε τηλέφωνο. Η μητέρα μου είναι στο νοσοκομείο, δύο εβδομάδες τώρα και ζητάει έσένα.

Την ίδια ήμέρα έπισκέπτηκα την μητέρα της στο νοσοκομείο και αύτή μού είπε”

-Σέ περίμενα. Πάρα πολύ σε χρειάζομαι. Οι δικοί μου (η κόρη και ο γιός) είναι κομμουνιστές, είναι μάταιος κόπος να τους παρακαλώ. Πήγαινε στην έκκλησία και παρακάλεσε τον ιερέα να διαβάσει ευχή για μένα. Μεθαύριο έχω εγχείριση. Ναί, φέρε άν μπορείς και κανένα πρόσφορο.

-Ήδη το έχω φέρει.

-Και πώς το έμαθες;

-Ο πατήρ Σεραφείμ μού το έδωσε και είπε ότι είναι για τους ασθενείς»…

Ο Γέροντας βοηθάει τους άνθρώπους πού επισκέπτονται τον τάφο του ζητώντας βοήθεια

Μία γυναίκα, πνευματικό παιδί του πατρός Σεραφείμ, έπασχε από μία πολύ σοβαρή άσθένεια. Ήθελε πάρα πολύ να έπισκεπτεί τον τάφο του Γέροντα. Μέχρι το ναό όπου βρισκόταν το νεκροταφείο έπρεπε να περπατήσει δύο χιλιόμετρα. Γιά να κάνει αύτό το δρόμο τής πήρε σχεδόν όλη την ήμέρα. Όταν έφτασε στον τάφο άρχισε να κλαίει, λέγοντας τον πόνο της στον Γέροντα. Μιλούσε μ· αύτον σάν να ήταν ζωντανός. Όταν ήλθε η ώρα κάί έπρεπε να γυρίσει σπίτι σκέφτηκε πώς μάλλον δεν θά μπορέσει να κάνει ξανά αύτό τον δρόμο. Ξαφνικά εΐδε έναν γέρο. Την χαιρέτησε και τής έδωσε δύο κουλουράκια και δύο μικρά κομμάτια ζάχαρη. Τά έφαγε και επέστρεψε στο σπίτι της χωρίς καμία δυσκολία. Δεν έμεινε ούτε ϊχνος από την παλιά άσθένεια…

Μία γυναίκα από μικρό παιδί είχε πολύ δυνατό πόνο στο άριστερό της πόδι. Τον καιρό του πολέμου, όταν ήταν μικρό κορίτσι, τραυματίστηκε σοβαρά – κοντά της εξερράγη μία βόμβα και τής έσπασε τα δάκτυλα στο πόδι. Εμφανίστηκε η οστεομυελίτιδα. Η άρρώστια αύτή την βασάνιζε έπί σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια. Έκανε πολλές εγχειρίσεις χωρίς κανένα άποτέλεσμα.

Το 1983, στίς 22 Μαΐου, όταν η Όρθόδοξη Εκκλησία τής Ρωσίας εορτάζει την άνακομιδή των λειψάνων του άγίου Νικολάου άρχιεπισκόπου Μύρων τής Λυκίας, η γυναίκα αύτή προσευχόταν στο ναό του Άγίου Νικολάου μπροστά στην εικόνα του Άγίου. Ξαφνικά την πλησίασε μία άγνωστη κυρία και τής είπε να πάει στην Βίριτσα στον τάφο του πατρός Σεραφείμ.

Μέ πολλή δυσκολία περπάτησε από το σιδηροδρομικό σταθμό μέχρι την έκκλησία τής Παναγίας του Καζάν όπου βρίσκεται ο τάφος του Γέροντα. Άλλά μόλις πλησίασε τον τάφο του κατάλαβε πώς ο πόνος πού την βασάνιζε τόσα χρόνια την άφησε. Το βράδυ, πρώτη φορά στή ζωή της, κοιμήθηκε ήρεμα χωρίς να τής πονάει τίποτα. Από τότε πηγαίνει τακτικά στην Βίριτσα στον τάφο του Γέροντα και πάντα βρίσκει βοήθεια και παρηγοριά…

Το 1952 μία γυναίκα πού ήταν τότε τριάντα δύο χρονών άρρώστησε. Η διάγνωση πού έβγαλαν οι γιατροί ήταν: καρκίνος του εντέρου. Τής είπαν ότι γρήγορα πρέπει να γίνει η χειρουργική έπέμβαση. Πριν γίνει η έγχείριση την έστειλαν σ· ένα σανατόριο, το όποιο βρισκόταν στην Βίριτσα. Έδώ έμαθε για τον πατέρα Σεραφείμ. Μέ πολλή δυσκολία πήγε μέχρι την εκκλησία τής Παναγίας του Καζάν όπου ήταν το νεκροταφείο. Γονάτισε μπροστά στον τάφο του Γέροντα και είπε:

-Παππούλη, έσύ ξέρεις το πρόβλημά μου, βλέπεις πώς οι δυνάμεις μου με άφήνουν. Βοήθησέ με την άμαρτωλή να γίνω καλά.

Έμεινε στον τάφο μέχρι άργά το βράδυ. Όταν σηκώθηκε για να φύγει κατάλαβε πώς αισθάνεται καλύτερα. Όλο τον καιρό πού ήταν στο σανατόριο πήγαινε κάθε μέρα στον τάφο του Γέροντα. Όταν γύρισε σπίτι κατάλαβε πώς ο πόνος έφυγε. Σέ ένα χρόνο δεν έμεινε ούτε ίχνος από την παλιά άσθένεια.

«Πρέπει να σταματήσεις να πίνεις!»

Ένας ιερέας άρχισε να πίνει. Δύο φορές είδε στο όνειρο του τον πατέρα Σεραφείμ πού του είπε αυστηρά:

-Πρέπει να σταματήσεις να πίνεις! Εκείνος όμως δεν σταμάτησε. Τότε ο Γέροντας εμφανίστηκε μπροστά του και του είπε:

-Άν δεν θά πάψεις να πίνεις, θά πεθάνεις!

Άλλά ούτε αύτό τον έκανε να σταματήσει.

Μετά από λίγο άρρώστησε. Οι γιατροί είπαν ότι έχει καρκίνο. Τότε ο ιερέας εκείνος άρχισε να κλαίει και να μετανοεί. Αύτό όμως δεν μπόρεσε ν· άλλάξει την κατάσταση, η άσθένεια προχωρούσε και σε λίγο, όπως και το είχε πει ο πατήρ Σεραφείμ, ο ιερέας αυτός πέθανε.

Βίος-Θαύματα-Προφητείες του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα – Νέου Αγίου της Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας 1866-1949, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη, 2003.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2019/07/blog-post_10.html#more

Γράμμα ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ τῆς Βίριτσα σ ἕνα πνευματικοπαίδι του

   Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι όλα που αφορούν εσένα, αφορούν και εμενα ; Διότι αυτά που αφορούν εσένα αφορούν την κόρη του οφθαλμού μου.Είσαι πολύτιμη στα μάτια και σε εχω αγαπήσει (μιλά για τη ψυχή). Γι αυτό είναι ιδιαίτερη χαρά για μένα να σε εκπαιδεύσω. Όταν οι πειρασμοί έρχονται επάνω σου και ο πολέμιος σαν το ποτάμι, θέλω να ξέρεις ότι από μένα ήταν αυτό.

  Θέλω να ξέρεις ότι η αδυναμία σου έχει ανάγκη από τη δύναμή μου, και η ασφαλεια σου βρίσκεται στο να με αφήσεις να σε προστατεύω. Θέλω να ξέρεις ότι , όταν βρίσκεσαι σε δύσκολες συνθήκες, μεταξύ των ανθρώπων που δεν σε καταλαβαίνουν, δεν λογαριάζουν αυτά που σου είνα ευάρεστα, και σε απομακρυνουν από μένα ηταν αυτό.

 Δεν με παρακαλούσες να σου μάθω την ταπείνωση ; Και να, σε έβαλα σε αυτό ακριβώς το περιβαλλον, στο σχολείο όπου διδάσκουν αυτό το μάθημα. Το περιβάλλον σου και αυτοί που ζουν γύρω σου μόνο εκτελούν το θέλημά μου. Έχεις οικονομικές δυσκολίες και μόλις τα βγάζεις πέρα, να ξέρεις ότι από μένα ήταν αυτό. 

 Θέλω να ξερεις οτι εγώ διαθέτω τα χρήματά σου και να καταφεύγεις σε μένα, και να γνωρίζεις ότι εξαρτάσαι από μένα. Θέλω να ξέρεις ότι τα αποθέματά μου είναι ανεξάντλητα και να βεβαιωθείς ότι είμαι πιστός στις υποσχέσεις μου.

Τουλάχιστον μία φορὰ στὴ ζωὴ μας πρέπει ν’ ἀνάψουμε κερὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ...

 Πνευματικοὶ Λόγοι: Ὅσιος Σεραφεὶμ τῆς Βύριτσα (1866)

«Τουλάχιστον μία φορὰ στὴ ζωὴ μας πρέπει ν’ ἀνάψουμε κερὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ προσβάλαμε, ποὺ ἀπατήσαμε, ποὺ κλέψαμε κάτι, ποὺ χρωστούσαμε καὶ δὲν ξεχρεώσαμε».

Ὅταν κάποιοι παραπονιοῦνταν στὸν Γέροντα ὅτι τοὺς συκοφαντοῦν, ἐκεῖνος ἔλεγε· «Ἂς λένε οἱ ἄλλοι γιὰ μᾶς ἄσχημα λόγια. Ἐμεῖς νὰ προσπαθοῦμε νὰ τὰ κάνουμε ὅλα καλά».

Ὁ Γέροντας ἔλεγε, ὅτι θὰ ἔλθει καιρὸς ποὺ κοντὰ σὲ κάθε πιστὸ θὰ εἶναι σαράντα ἄπιστοι καὶ θὰ τὸν ἱκετεύουν νὰ τοὺς σώσει.

«Ὁ Κύριος μπορεῖ καὶ χίλια χρόνια νὰ περιμένει γιὰ νὰ σωθεῖ ἔστω καὶ ἕνας ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἀναπληρωθεῖ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀγγέλων ποὺ ἔπεσαν».

«Καὶ στοὺς πιὸ δύσκολους καιροὺς θὰ μπορέσει εὔκολα νὰ σωθεῖ αὐτὸς ποὺ θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἐπιμέλεια μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἀνεβαίνοντας μὲ τὴν συχνὴ ἐπίκληση τοῦ....ὀνόματος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή».

Ὁ Γέροντας πολλὲς φορὲς ἔλεγε ὅτι πρέπει ὁπωσδήποτε ὁ χριστιανὸς νὰ προσεύχεται γιὰ τοὺς ἐχθρούς του, καὶ πιὸ συγκεκριμένα ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Ὁπωσδήποτε νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας. Ἂν δὲν προσευχόμαστε εἶναι σὰν νὰ ρίχνουμε πετρέλαιο στὴ φωτιὰ καὶ ἡ φλόγα γίνεται ὅλο καὶ πιὸ μεγάλη… Πάντα νὰ εὐχαριστεῖς γιὰ ὅλα, ἀκόμα καὶ γιὰ τὶς θλίψεις τὸν Κύριο καὶ τὴν Παναγία»…

Περπατοῦσε μέ σπασμένη τήν σπονδυλική του στήλη!

 Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949).

 Μια φορά ένας από τους κατοίκους της Βίριτσα έκανε σκι και έσπασε την σπονδυλική του στήλη. Οι συγγενείς του έτρεξαν αμέσως στον πατέρα Σεραφείμ [Άγιο Σεραφείμ της Βίριτσας] με την παράκληση να προσευχηθεί για την υγεία του.

Ο Γέροντας τους καθησύχασε, λέγοντάς τους ότι όλα θα πάνε καλά.

Ὁ Ὅσιος Σεραφείμ ἐμφανίζεται στή Γερμανία καί σώζει ἕνα τάγμα τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ

Ο Ρώσος άγιος Σεραφείμ της Βίριτσας (1866-1949).

 Ένας άνθρωπος διηγήθηκε την εξής ιστορία. Στο στρατό ήταν υπολοχαγός. Μία μέρα το τάγμα του κατέλαβε ένα εργοστάσιο οινοπνεύματος στη Γερμανία[κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο]. Εκεί βρίσκονταν πολλές στέρνες γεμάτες οινόπνευμα.

Όλοι χάρηκαν και ήθελαν να το δοκιμάσουν. Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας συνταγματάρχης και είπε στον διοικητή του τάγματος:

– Σας δίνω διαταγή να πυροβοληθούν αμέσως όλες οι στέρνες.

  

Ο υπολοχαγός εκτέλεσε αμέσως την εντολή του συνταγματάρχη και είπε στους στρατιώτες να πυροβολήσουν τις στέρνες. Κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί έδωσε ο συνταγματάρχης αυτή την εντολή.

Τότε σκέφτηκαν να ρωτήσουν τον ίδιο τον συνταγματάρχη. Δεν μπόρεσαν όμως πουθενά να τον βρουν. Είχε εξαφανιστεί.

 

«Μήπως ήταν κανένα φάντασμα», -σκέφτηκε ο υπολοχαγός. Και άρχισε να ρωτάει τους στρατιώτες αν είδαν ή όχι τον συνταγματάρχη και αν πραγματικά έδωσε αυτός αυτή την εντολή.

Όλοι οι στρατιώτες του έλεγαν ότι πραγματικά είδαν τον συνταγματάρχη και άκουσαν απ’ αυτόν αυτή την εντολή.

Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσας θεραπεύει ἕναν ὁλόκληρο θάλαμο καρκινοπαθῶν!

 Η μητέρα μιας κοπέλας είχε καρκίνο και βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ήταν σ’ ένα δωμάτιο μαζί με τους άλλους ασθενείς και περίμενε την εγχείριση. Πολύ σπάνια άνθρωπος έβγαινε ζωντανός απ’ αυτό το δωμάτιο. 

Μαζί με μία φίλη της αυτή η κοπέλα πήγε στον πατέρα Σεραφείμ [1866-1949] για να του πει τον πόνο της. Αλλά στην πόρτα, στο σπίτι του Γέροντα στην Βίριτσα [μικρή πόλη της Ρωσίας], ήταν κολλημένο το χαρτί που έλεγε· «Ο Γέροντας δεν δέχεται επισκέπτες». Η κοπέλα δεν ήξερε τι να κάνει και άρχισε να κλαίει. Ξαφνικά βγήκε η βοηθός του Γέροντα και της είπε·

 

– Ο Γέροντας με έστειλε. Έχετε μεγάλο πόνο. Γράψτε το πρόβλημά σας σε χαρτάκι.

 

Το όνομα της ασθενούς ο πατήρ Σεραφείμ έγραψε στο τετράδιό του όπου συνήθως έγραφε τα ονόματα για μνημόνευση και στην κοπέλα είπε·

  

–Νά προσεύχεσαι. Η μητέρα σου θα επιστρέψει.

 

Μετά η μοναχή έδωσε στην κοπέλα ένα πρόσφορο από τον Γέροντα και της είπε ότι ο πατήρ Σεραφείμ θέλει να το μοιράσει σε όλους που είναι στο νοσοκομείο στο ίδιο δωμάτιο μαζί με την μητέρα της.

 

Όταν η κοπέλα έκανε αυτό που είχε προστάξει ο Γέροντας, συνέβη το εξής:

Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βυρίτσα εἶπε ὅτι θά ἔρθει ὁ καιρός πού θά προσκολληθούν σε κάθε πιστό σαράντα ἁμαρτωλοί, ὥστε νά τούς τραβήξει ἀπό τό βάλτο τῆς ἁμαρτίας. Σύγχρονη ἀσκήτρια ἡ Εὐλογημένη Λιουμπούκα (Susaninskaya). (1912-1997).

Από τα απομνημονεύματα της Claudia Georgievna P .:

- Η  ταξιδιώτης εγκαταστάθηκε στη Βυρίτσα, στην οικογένεια της Λουκίας Ιβάνοβνα Μιρόνοβα, και όταν η ιδιοκτήτης μετακόμισε στο Σούζανινο, πήγε εκεί μαζί της. Ένας γείτονας ζούσε πίσω από τον τοίχο. Ήταν δυσαρεστημένος που όλη η νύχτα από την αίθουσα Lubushkina άκουγε δυνατά λυγμούς: ευλογημένε κλαίει για τον κόσμο που πεθαίνει, προσεύχονταν ικετευτικά για  τους ανθρώπους.

Ο Άγιος  Σεραφείμ της Βυρίτσα  είπε ότι θα έρθει ο καιρός που θα προσκολληθούν σε κάθε πιστό σαράντα αμαρτωλοί, ώστε να τους τραβήξει από το βάλτο της αμαρτίας. Ένας τέτοιος σωτήρας για εκείνους που την ήξεραν ήταν η ευλογημένη Λιουμπούκα.

Ὅσιος Σεραφείμ τῆς Βύριτσα (1866)

Νουθεσίες του πατρός Σεραφείμ της Βιρίτσα

«Ο Κύριος έχει δύναμη να αναδείξει τους εργάτες αν εμείς θα Τον παρακαλάμε. Ας προσευχόμαστε και ας Τον ικετεύουμε και τότε από τις πέτρες θα αναδείξει ο Κύριος τους εκλεκτούς του».

«Τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας πρέπει ν’ ανάψουμε κερί γι’ αυτούς που προσβάλαμε, που απατήσαμε, που κλέψαμε κάτι, που χρωστούσαμε και δεν ξεχρεώσαμε».

Όταν κάποιοι παραπονιούνταν στον Γέροντα ότι τους συκοφαντούν, εκείνος έλεγε· «Ας λένε οι άλλοι για μας άσχημα λόγια. Εμείς να προσπαθούμε να τα κάνουμε όλα καλά».

Ο Γέροντας έλεγε, ότι θα έλθει καιρός που κοντά σε κάθε πιστό θα είναι σαράντα άπιστοι και θα τον ικετεύουν να τους σώσει.

«Ο Κύριος μπορεί και χίλια χρόνια να περιμένει για να σωθεί έστω και ένας άνθρωπος για να αναπληρωθεί ο αριθμός των αγγέλων που έπεσαν».

«Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή».

Ο Γέροντας πολλές φορές έλεγε ότι πρέπει οπωσδήποτε ο χριστιανός να προσεύχεται για τους εχθρούς του, και πιο συγκεκριμένα έλεγε τα εξής: «Οπωσδήποτε να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας. Αν δεν προσευχόμαστε είναι σαν να ρίχνουμε πετρέλαιο στη φωτιά και η φλόγα γίνεται όλο και πιο μεγάλη… Πάντα να ευχαριστείς για όλα, ακόμα και για τις θλίψεις τον Κύριο και την Παναγία»…

«Θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί, αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών…

Από την μια, θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους σταυρούς, και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος.

«…Ὡραία θά εἶναι ἐκείνη ἡ ἐποχή. Τό ὅτι σήμερα ἁμαρτάνουν πολύ, θά τούς ὁδηγήσει σέ πιό βαθιά μετάνοια…»

«Είναι πάρα πολύ μεγάλος ο ρόλος της νεολαίας στην μελλοντική αναβίωση της εκκλησιαστικής ζωής.
Θα έλθει η εποχή που η διαφθορά και η ακολασία μεταξύ των νέων θα φτάσει σε έσχατο σημείο. 

Παρθένοι νέοι σχεδόν δεν θα υπάρχουν. 

Θα βλέπουν την ατιμωρησία τους και θα νομίζουν ότι όλα τους είναι επιτρεπτά για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους… 

Θα τους καλέσει, όμως, ο Θεός και θα καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν μία τέτοια ζωή και με διάφορους τρόπους θα οδηγηθούν στον Θεό. 

Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό...Ἁγ. Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Ἔχεις ποτέ σκεφτεῖ ὅτι ὅλα που ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καί Ἐμένα; Διότι αὐτά πού ἀφοροῦν ἐσένα ἀφοροῦν τήν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μου.

Εἶσαι πολύτιμη στά μάτια Μου (ὁμιλεῖ γιά τήν ψυχή), καί σέ ἔχω ἀγαπήσει, γιά αὐτό εἶναι ἰδιαίτερη χαρά γιά Μένα νά σέ ἐκπαιδεύεω.

Ὅταν οἱ πειρασμοί ἔρχονται ἐπάνω σου καί ὁ πολέμιος, σάν τό ποτάμι, θέλω νά ξέρεις ὅτι,

Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νά ξέρεις ὅτι ἡ ἀδυναμία σου ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν δύναμή Μου, καί ἡ ἀσφάλειά σου βρίσκεται στό νά Μέ ἀφήσεις νά σέ προστατεύω.

Θέλω νά ξέρεις ὅτι, ὅταν βρίσκεσαι σέ δύσκολες συνθῆκες, μεταξύ τῶν ἀνθρώπων πού δέν σέ καταλαβαίνουν, δέν λογαριάζουν αὐτά πού σοῦ εἶναι εὐάρεστα, καί σέ ἀπομακρύνουν,

Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Εἶμαι ὁ Θεός σου, οἱ περιστάσεις τῆς ζωῆς εἶναι στά χέρια μου, δέν βρέθηκες τυχαῖα στή θέση σου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ θέση πού σοῦ ἔχω ὁρίσει.

Δέν Μέ παρακαλοῦσες νά σοῦ μάθω τήν ταπείνωση; Καί νά, σέ ἔβαλα σ’αὐτο ἀκριβῶς τό περιβάλλον, στό σχολεῖο ὅπου διδάσκουν αὐτό τά μάθημα.

Τό περιβάλλον σου, καί αὐτοί πού ζοῦν γύρω σου, μόνο ἐκτελοῦν τό θέλημά Μου. Ἔχεις οἰκονομικές δυσκολίες καί μόλις τά βγάζεις πέρα, νά ξέρεις ὅτι,

Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Ὅσιος Σεραφείμ τῆς Βύριτσα - Κοντά στούς πονεμένους ἀνθρώπους

Μέχρι την τελευταία του πνοή ο άγιος Σεραφείμ, ο φιλόστοργος αυτός γέροντας της Βύριτσα (1866–1949), στάθηκε με απέραντη αγάπη στον άνθρωπο, στον κάθε άνθρωπο. Στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου έβλεπε καθαρά και ακατάπαυστα τον «ελάχιστο αδελφό του Ιησού» (πρβλ. Ματθ. 25, 40 και 45), σύμφωνα και με τον περίφημο λόγο του αββά Απολλώ: «Είδες τον αδελφό σου, είδες τον Κύριο και τον Θεό σου» (βλ. «Το Γεροντικόν», εκδ. «Αστήρ», 1970, σελ. 20-21). Όλοι οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι» (πρβλ. Ματθ. 11, 28) έβρισκαν κοντά του ανάπαυση. Για όλους είχε έτοιμο τον καλό, τον παρηγορητικό και παραμυθητικό λόγο. Άλλοι έβρισκαν απάντηση στα δυσεπίλυτα προβλήματά τους. Σ’ άλλους άνοιγε δρόμους, εκεί που τα πάντα ήταν κλειστά. Σ’ άλλους, με τη χάρη του Θεού, προέβλεπε τη μελλοντική τους πορεία και τους νουθετούσε κατάλληλα. Άλλοι έβρισκαν τη γιατρειά από ανίατες αρρώστιες. Άλλους τους βοηθούσε να βρουν σπίτι, γιατί υπήρχε τότε τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα και οι άνθρωποι έφταναν σε απόγνωση. Ο κατάλογος των ευεργετημένων από το γέροντα είναι μακρύς. Οι επόμενες μαρτυρίες προέρχονται απ’ αυτή την τελευταία περίοδο της ζωής του.

Η Λιουμπώφ Νικολάγιεβνα Σπυριντόβνα κληρονόμησε από τον π. Σεραφείμ τη βαθιά πίστη και την αγάπη στον Θεό. Για χρόνια διακονούσε στη Λαύρα του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι και, σαν μια άλλη Προφήτιδα Άννα, «δεν απομακρυνόταν από το ναό, λατρεύοντας το Θεό με νηστείες και δεήσεις, νύχτα και μέρα» (Λουκ. 2, 37). Όλοι εκεί τη γνωρίζουν και την αγαπούν. Χαίρονται να την ακούνε να μιλάει και με πολλή ταπείνωση να επαναλαμβάνει:

–Δεν κρίνω ποτέ κανένα! Θεός φυλάξοι! Εγώ η ίδια είμαι τόσο χάλια, τόσο χάλια!

Οι μαρτυρίες που μας καταθέτει για τον στάρετς Σεραφείμ, τόσο αυτή η ίδια όσο και πολλοί άλλοι στη θέση της, είναι πολύ σημαντικές και τα περιστατικά εξίσου πολύ συγκλονιστικά:

Στούς δύσκολους καιρούς θά ὑπάρχει τρόπος κάποιος νά σωθεῖ: «Ἐκεῖνος πού θά ἀσκηθεῖ στήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ…»

«…Η υπερηφάνεια και το µίσος µπορούν να νικηθούν µόνο µε τις αντίθετες αυτών αρετές, την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη, οι οποίες προσελκύουν την παντοδύναµη χάρη του Θεού…».

Ο γέροντας για την γεµάτη αυτοθυσία αγάπη του προς όλους είχε µετάσχει πολλών θείων θεωριών και αρπαγών: Έλεγε χαρακτηριστικά: «…Εκεί είναι πολύ ωραία. Αχ, να ξέρατε µόνο τι ωραία πού είναι εκεί…».

Προσπαθούσε αλλά δεν κατάφερνε να κρυφτεί, η χάρη του Θεού τον «πρόδιδε», όπως δείχνει και το επόµενο περιστατικό.

Συµβούλευε ο γέροντας: «Με όλη σας την καρδιά αγαπήστε τον Κύριο µας Ιησού Χριστό… Στους δύσκολους καιρούς θα υπάρχει τρόπος κάποιος να σωθεί: Εκείνος που θα ασκηθεί στην ευχή του Ιησού (την αδιάλειπτη επίκληση “Κύριε Ιησού Χριστέ -Υιέ του Θεού- ελέησόν µε”, ως και το “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον µε” -ΛΜ∆), ανερχόµενος πνευµατικά από τη συχνή επίκληση του ονόµατος του Υιού του Θεού µε την αδιάλειπτη προσευχή, αυτός και θα σωθεί».

«Ἡ μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Μιά μέρα ἐπισκέπτηκε τόν Γέροντα μία γυναίκα:

• Ὁ γιός μου πίνει, ἔχει ζωή ἁμαρτωλή καί ἐμένα μέ χτυπάει. Ὅλη τήν ἡμέρα κλαίω. Σᾶς παρακαλῶ παππούλη κάντε προσευχή γι᾿ αὐτόν.

• Νά εὐχαριστεῖς τόν Κύριο γι᾿ αὐτά πού σοῦ γίνονται.

• Γιατί παππούλη;

• Ἄν αὐτός ὁ γιός σου δέν ἔπινε, δέν θά πήγαινες στήν ἐκκλησία καί σέ μένα δέν θά ἐρχόσουν. Πήγαινε, νά προσεύχεσαι γιά τόν γιό σου – οὔτε ἕνα δάκρυ τῆς μητέρας δέν θά χαθεῖ. Ἡ προσευχή τῆς μητέρας ἔχει πολλή δύναμη. Ὁ γιός σου θά πεθάνει χριστιανός.