*Περί Φαγητοῦ*

❈ Τί ποιό ταπεινό καί ἁπλό πράγμα εἶναι ἀπό τό νά τρώει κανείς καί νά πίνει; Καί ὅμως ὁ Ἀπόστολος μᾶς διδάσκει νά τά κάνουμε αὐτά πρός δόξαν Θεοῦ, ὥστε νά γίνονται μέ τόν σκοπό αὐτό, ἔργα εὐγενή, ἔργα ὑψηλά, ἔργα μεγάλα, κατά κάποιον τρόπο, ἔργα Θεϊκά.

Σκεφτήκατε ποτέ γιατί τρῶμε; Τρῶμε γιά νά συντηρηθοῦμε, γιά νά μποροῦμε νά δουλέψουμε; Ὅλα εἶναι λάθος. «Εἴτε τρῶτε, εἴτε πίνετε, εἴτε κάνετε κάτι, ὅλα νά τά κάνετε γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ» (Α’ Κορ. 10,31).

Διὰ νὰ εἶναι «γλυκὸ» τὸ φαγητό

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Διὰ νὰ εἶναι «γλυκὸ» τὸ φαγητό

«Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας, ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων» (Ματθ. ιδ΄ 19).

(: Καὶ ἀφοῦ παρεκίνησε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ ἐξαπλωθοῦν εἰς τὴν πρασινάδα, ἐπῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, καί, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανόν, ηὐχαρίστησε καὶ ἐπεκαλέσθη τὸν Πατέρα του καὶ ἀφοῦ ἔκοψε τὰ ψωμιά, τὰ ἔδωκεν εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ οἱ μαθηταὶ εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ. Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν, καὶ ἐσήκωσαν ὅ,τι ἐπερίσσευσεν ἀπὸ τὰ κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα. Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν περίπου πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ συνυπολογίζωνται εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν γυναῖκες καὶ παιδιά»).

Ὁ θεῖος Χρυσόστομος ἐπισημαίνει:

«Ἐπειδὴ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ὁ διάβολος ἐνεδρεύει στὰ συμπόσια, ἔχοντας σύμμαχο τὴ μέθη, τὴν πολυφαγία, τὸν ἀπρεπῆ γέλωτα καὶ τὴν ἀδιαφορία τῆς ψυχῆς, τότε πρὸ πάντων πρέπει, καὶ πρὶν ἀπ’ τὸ τραπέζι καὶ μετὰ τὸ τραπέζι, νὰ περιφρουρούμαστε ἀπ’ αὐτὸν μὲ τὴν ἀσφάλεια τῶν ψαλμῶν, κι ἀφοῦ σηκωνόμαστε ἀπ’ τὸ φαγητὸ ὅλοι μαζί, μὲ τὴ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά, νὰ ψάλλουμε τοὺς ἱεροὺς ὕμνους στὸν Θεό».

Ὁ μακαριστὸς π. Σάββας Ἀχιλλέως μᾶς συμβουλεύει:

Τὸ φαγητὸ ποὺ φτιάχνεται μὲ προσευχὴ ἁγιάζεται καί μεταδίδει ἁγιασμό , (Ἁγίου Παϊσίου)

 

...Τότε τό ἐπιπλέον αὐτό φαγητό, τό «δανείζουμε» στόν διάβολο...

«Λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, ότι εάν υπερβούμε το μέτρο της ποσότητας στην διατροφή μας και παραφάμε, τότε το επιπλέον αυτό φαγητό, το «δανείζουμε» στον διάβολο, διότι είναι του φτωχού και του πεινασμένου που πεθαίνει της πείνας. Χάνουμε έτσι την παρρησία μας απέναντι στον Θεό…»

π.Έφραίμ-Σκήτη Αγίου Ανδρέου

https://proskynitis.blogspot.com/2022/08/blog-post_41.html

Γιατί πρέπει νά κάνουμε τό σταυρό μας τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ;

Λένε οι Πατέρες, ότι όσοι δεν κάνουν το σταυρό τους, πριν και μετά το φαγητό, ομοιάζουν με τα ζώα. Πάρα πολλοί άνθρωποι, κάνοντας την προσευχή τους πριν φάνε τρόφιμα, που ήταν χαλασμένα και δηλητηριασμένα, δεν έπαθαν απολύτως τίποτα! Κάναντας το σταυρό τους με πίστη, ενήργησε η Χάρη του Αγίου Πνεύματος στα τρόφιμα αυτά και τα κατέστησε βρώσιμα και μη βλαβερά! 

Όταν όμως δεν κάνει κανείς το σταυρό του πριν φάει και υγιεινά να είναι, μπορούν να τον βλάψουν, γιατί μπορεί στην ύλη της τροφής, να κρύβεται ένα δαιμόνιο!

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα: «Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν ἀρχίσουμε τό φαγητό μας καί δέν ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά τό εὐλογήσει»

Ὅταν ὁ πατήρ Σεραφείμ τελοῦσε εὐχέλαια καί ἁγιασμούς, μετά τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, ἔκανε γιά ὅλους κοινό τραπέζι. Πρίν ἀρχίσει τό φαγητό ὁ Γέροντας μόνος του ἔκοβε τό ψωμί καί ἔδινε στόν καθένα ἀπό ἕνα κομμάτι. 

Ἐπίσης μαζί μέ τό ψωμί ἔδινε στόν καθένα ἀπό τρία κομμάτια ζάχαρι. Δίνοντάς τα στόν ἄνθρωπο τόν εὐλογοῦσε ταυτόχρονα. Στούς ἀρρώστους ὁ Γέροντας ἔδινε πρόσφορα τά ὁποῖα τρώγοντας οἱ ἄνθρωποι γίνονταν καλά.

Ὁ πατήρ Σεραφείμ ἔλεγε συχνά: «Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν ἀρχίσουμε τό φαγητό μας καί δέν ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά τό εὐλογήσει.

Ὅταν ἤμουν μικρός, εἶπα μία μέρα: - Δέν μοῦ ἀρέσει τό φαγητό αὐτό...

- Καλά παιδί μου, δεν είσαι υποχρεωμένος να το φας, απάντησε ο πατέρας μου.

Σέρβιρε η μάνα μου το φαγητό σε όλους, εκτός από εμένα.

- Εγώ δεν θα φάω τίποτα;

- Αφού δεν σε αρέσει το φαγητό, ασφαλώς δεν θα φας τίποτα... Αν θέλεις, μπορείς και να σηκωθείς από το τραπέζι.

- Μα δεν με αρέσει, επανέλαβα και πάλι.

Σε αυτό το σημείο και ο πατέρας και η μητέρα μου, απέφυγαν κάθε συζήτηση. Τέλειωσαν το γεύμα, έκαναν την προσευχή τους και σηκώθηκαν από το τραπέζι. Εγώ θυμωμένος κατευθύνθηκα στη κουζίνα. Ζήτησα κασέρι, ζήτησα σαλάμι...

Πῶς πρέπει νά τρῶμε. Δέν πρέπει νά τρῶμε γιά τήν ἀπόλαυση, ἀλλά γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώματος, Εὐεργετινός, 14-2-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πῶς πρέπει νά τρῶμε. Δέν πρέπει νά τρῶμε γιά τήν ἀπόλαυση, ἀλλά γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώματος, Εὐεργετινός, 14-2-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Γιατί τά ἡγεμονικά φαγητά δέν ἦταν τόσο νόστιμα ὅσο τά μοναστηριακά!

  O όσιος Θεοδόσιος, ηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.

Στους ευσεβείς επισκέπτες που έρχονταν για πνευματική ωφέλεια, ο όσιος Θεοδόσιος, ηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, παρέθετε μαζί με τη θεία διδασκαλία και γεύμα με ψωμί, κρασί και φαγητά του μοναστηριού.

Αυτό το έκανε αρκετές φορές και στον ηγεμόνα Ιζιασλάβο, ο οποίος κάποτε, ενώ έτρωγε, είπε στον όσιο:

– Στο σπίτι μου, πάτερ, υπάρχουν όλα τα καλά του κόσμου. Οι υπηρέτες μου είναι άριστοι γνώστες της μαγειρικής τέχνης. Και όμως, τα ηγεμονικά μου φαγητά ποτέ δεν έχουν τη νοστιμάδα που βρίσκω στα δικά σας. Για εξήγησέ μου, σε παρακαλώ, πού οφείλεται η επιτυχία σας αυτή;

 

Και ο θεοφώτιστος ηγούμενος, που ήθελε να ελκύσει τον ηγεμόνα στην αγάπη του Θεού, αποκρίθηκε:

– Άρχοντά μου, αφού ζητάς να μάθεις την αιτία, θα σου την αποκαλύψω. Εδώ στο μοναστήρι μας, πριν αρχίσουν οι αδελφοί το μαγείρεμα, τηρούν τον εξής κανονισμό:

 

Ο προϊστάμενος του μαγειρείου έρχεται και παίρνει την ευλογία μου. Έπειτα γονατίζει τρεις φορές μπροστά στην Αγία Τράπεζα και μ’ ένα κερί παίρνει φωτιά από το καντήλι του Ιερού, για ν’ ανάψει μ’ αυτή την εστία του μαγειρείου ή τον φούρνο.

««Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν.......»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Ὅταν ὁ πατήρ Σεραφείμ τελοῦσε εὐχέλαια καί ἁγιασμούς, μετά τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, ἔκανε γιά ὅλους κοινό τραπέζι. Πρίν ἀρχίσει τό φαγητό ὁ Γέροντας μόνος του ἔκοβε τό ψωμί καί ἔδινε στόν καθένα ἀπό ἕνα κομμάτι. Ἐπίσης μαζί μέ τό ψωμί ἔδινε στόν καθένα ἀπό τρία κομμάτια ζάχαρι. Δίνοντάς τα στόν ἄνθρωπο τόν εὐλογοῦσε ταυτόχρονα. Στούς ἀρρώστους ὁ Γέροντας ἔδινε πρόσφορα τά ὁποῖα τρώγοντας οἱ ἄνθρωποι γίνονταν καλά.

Ὁ πατήρ Σεραφείμ ἔλεγε συχνά:

Στάρετς Σάββας ὁ Παρηγορητής: "Κατά τή διάρκεια τοῦ φαγητοῦ ποτέ μή λέγεις κάτι ἁμαρτωλό..."

Ἀποσπάσματα ἀπό τό ἡμερολόγιό του

ΕΠΙΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΚΟΝΗΜΑΤΑ, ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ,  ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ, ΤΟΝ ΒΛΑΠΤΙΚΟ ΚΟΡΕΣΜΟ

Ἐπιπλέον στήριξε τόν ἑαυτό σου κατά τήν ἐργασία σου μέ ὕμνους πνευματικούς, μέ μυστική προσευχή, μέ στοχασμούς στίς χριστιανικές ἀλήθειες, μέ καλούς λογισμούς γιά τά ἔργα μέ τά ὁποῖα ἀσχολεῖσαι, γενικῶς μέ τήν ἀνύψωση τῆς καρδιᾶς σου πρός τόν Κύριο, μέ σύντομες προσευχές πρός Αὐτόν. Γιά παράδειγμα πολύ ὠφέλιμες εἶναι οἱ ἀκόλουθες ἐπικλήσεις:

-Πόσο ἀπεριόριστα μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος!

-Τί δέν ἔκανε καί τί δέν κάνει γιά μας!

-Τί δέ δίνει σέ μας!

-Θεέ μου, πόσο ὀφείλουμε νά Σέ εὐχαριστήσουμε!

-Κύριε, εὐλόγησέ με, καθάρισέ με, ἁγίασέ με!

-Μόνο ἐσύ, Κύριε, μᾶς ἀγαπᾶς τόσο πολύ.

-Ἄχ! ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν πόσο ἀγαθός εἶσαι, Κύριε!

-Θά ἔπρεπε Κύριε, νά Σέ ἀγαπῶ πολύ, μέ ὅλη μου τήν καρδιά!

-Κύριε, πότε ἐγώ θά Σέ ὑμνῶ αἰώνια μετά πάντων τῶν ἁγίων Σου;

-Κύριε, ἐσύ εἶσαι ἡ καταφυγή μου, ἡ παρηγοριά μου. Ἐσύ εἶσαι ἡ ἐλπίδα μου, ἡ εἰρήνη μου, τό φῶς μου, ἡ δόξα μου. Ἐσύ εἶσαι ἡ χαρά μου καί ἡ μακαριότητά μου!

Προσευχή πρίν τό φαγητό ( Ἅγιος Παΐσιος )

(Ο Γέροντας θυμάται τα παιδικά του χρόνια).
Στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και υστέρα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός πόρνευσε».
Την έλλειψη εγκράτειας την θεωρούσαμε πορνεία.
Είναι διάλυση της οικογενείας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, οποία ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.

Τί σημαίνει τό : «Οὐ τό εἰσερχόμενον εἰς τό στόμα κοινοῖ τόν ἄνθρωπον ἀλλά τό ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος.»;

 «Και προσκαλεσάμενος τον όχλον είπεν αυτοίς· ακούετε και συνίετε· ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον· τότε προσελθόντες οι μαθηταί αυτού είπον αυτώ· οίδας ότι οι Φαρισαίοι εσκανδαλίσθησαν ακούσαντες τον λόγον; Ο δε αποκριθείς είπε· πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε· άφετε αυτούς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών· τυφλός δεν τυφλόν εάν οδηγεί, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15, 10-14).

Οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ αυτά τα λόγια του Κυρίου. Δεν περίμεναν να ακούσουν κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και παραξενεύτηκαν πολύ όταν το άκουσαν. Γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Μωυσής έχει απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να τρώνε κάποια από τα φαγητά, τα οποία θεωρούνταν ακάθαρτα: π.χ. το χοιρινό κρέας. Και τώρα ο Χριστός τούς λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο, ότι τίποτα απ’ αυτά που μπαίνουν στο στόμα του ανθρώπου δεν μπορούν να τον κάνουν ακάθαρτο. Πώς μπορούσαν να μην σκανδαλιστούν απ’ αυτό που άκουσαν; Αλλά δεν έλεγαν τίποτα. Σιωπούσαν. Σιωπούσαν γιατί λίγο πριν ο Χριστός τους έλεγξε για την υποκρισία τους και ότι ακύρωσαν τον νόμο του θεού με την παράδοσή τους.

Στέκονταν μπροστά Του χωρίς να αρθρώσουν λέξη. Τότε οι μαθητές είπαν στον Κύριο:

Γαστριμαργία: νόσος τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος

Γαστριμαργία: νόσος της ψυχής και του σώματος

Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε τη γαστριμαργία θα λέγαμε ότι είναι η αναζήτηση της ηδονής στο φαγητό.
Η γαστριμαργία είναι ένα πάθος, προϊόν εφεύρεσης του ανθρώπου και επακόλουθο του προπατορικού αμαρτήματος, το οποίο συγκαταλέγεται στα πνευματικά νοσήματα.

Ο Jean Claude Larchet αναφέρει ότι εμφανίζει δύο κύριες μορφές. Η πρώτη αφορά την ποιότητα των τροφών και έχει ως ζητούμενο την ικανοποίηση του στόματος και της γεύσης και η δεύτερη την ποσότητα που στοχεύει στην ικανοποίηση της κοιλιάς[1]. Το παράδοξο είναι ότι ενώ η γαστριμαργία δεν προέρχεται από κάποια σωματική ανάγκη, το σώμα έχει άμεση εμπλοκή. Το γεγονός ότι η επιθυμία υπερβαίνει την ανάγκη, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γαστριμαργία είναι πάθος της ψυχής το οποίο εκδηλώνεται στο σώμα.

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος μιλᾶ γιά τήν προσευχή κατά τήν ὥρα τοῦ φαγητοῦ

Όταν τρώμε θα πρέπει να προσευχόμαστε. Όλες οι τροφές έχουν μέσα τους την δημιουργική ενέργεια του Θεού. Έτσι με προσευχή πλησιάζουμε την υλική τροφή για να μας βοηθά.

Το φαγητό δίνει ενέργεια στο σώμα. Το χρειαζόμαστε και για να εργαζόμαστε, και για να έχουμε δυνάμεις για προσευχή.

Φαγητό-ἄσκηση: «Νὰ εἶναι πιὸ ἁπλὰ τὰ φαγητά μας. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε τόσο πολὺ μ’ αὐτά» (Γέρων Πορφύριος)

«Παχεία γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίκτει νόον»

Γέρων Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Δέν γίνεστε ἅγιοι κυνηγώντας τὸ κακό. Ἄστε τὸ κακό. Νὰ κοιτάζετε πρὸς τὸν Χριστὸ κι αὐτὸ θὰ σᾶς σώσει. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, δὲν μπορεῖ, δὲν μπορεῖ... Καὶ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ἀσκήσεις,νὰ κάνει τέτοια πράγματα καὶ νὰ καταπονεῖ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

 Κανεὶς ἀσκητὴς δὲν ἅγιασε χωρὶς ἀσκήσεις. Κανεὶς δὲν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στὴν πνευματικότητα χωρὶς ν’ ἀσκηθεῖ. Πρέπει νὰ γίνονται ἀσκήσεις. Ἄσκηση εἶναι οἱ μετάνοιες, οἱ ἀγρυπνίες κ.λπ.,ἀλλὰ ὄχι μὲ βία. Ὅλα νὰ γίνονται μὲ χαρά.

Μπορεῖ νά ἀδυνατεῖτε νά φροντίσετε ὅσους πεινᾶνε (καί εἶναι πολλοί). Μπορεῖτε ὅμως νά τούς δείξετε πού μποροῦν νά χορτάσουν

Μπορεί να αδυνατείτε να φροντίσετε όσους πεινάνε (και είναι πολλοί). Μπορείτε όμως να τους δείξετε που μπορούν να χορτάσουν

 Δωρεάν Φαγητό.... ΑΤΤΙΚΗ     

1.   Αγ. Αικατερίνη, οδ. Κειριαδών - Αιγηιδών,118 53 Πετράλωνα, τηλ. 210-3458133. 
2. Αγ. Αιμιλιανός οδ. Αθαμανίας 17, 104 44, Σκουζέ, τηλ. 210-5129091. 
3. Αγ. Ανάργυροι, Πλ. Αγ. Αναργύρων, 135 61 Αγ. Ανάργυροι, τηλ. 210-2611689. 
4. Αγ. Ανάργυροι, οδ. Κεφαλληνίας και Δαμασκηνού, 163 42 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9930 817. 
5. Αγ. Ανδρέας, οδ. Ωρωπού και Τεω, 111 42 Άνω Πατήσια, τηλ. 210-2914686. 
6. Αγ. Ανδρέας, οδ. Γιάνναρη 24, 104 45 Κ. Πατήσια, τηλ. 210- 8323193. 
7. Αγ. Απόστολοι Τζιτζιφιών, οδ. Αγ. Αποστόλων 4, 176 75 Καλλιθέα, τηλ. 210- 9422021. 

Κύριε, εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων Σου (Γ´ Μέρος)

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό (ἀπὸ τὸ Γεροντικό):

Ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες διηγήθηκε ὅτι κάποιος μεγάλος καὶ διορατικὸς γέροντας κάθησε μιὰ φορὰ νὰ φάει μαζὶ μὲ ἀρκετοὺς ἀδελφούς. Καὶ, καθὼς ἔτρωγαν, τοὺς παρατηροοῦσε ὁ γέροντας μὲ τὰ πνευματικά του μάτια καὶ ἔβλεπε ἄλλους νὰ τρῶνε μέλι, ἄλλους ψωμὶ καὶ ἄλλους ἀκαθαρσίες. Ἀποροῦσε γι’ αὐτὸ καὶ παρακαλοῦσε τὸν Θεό: «Κύριε, ἐξήγησέ μου τὸ μυστήριο τοῦτο. Πῶς, ἐνῶ πάνω στὸ τραπέζι βρίσκονται γιὰ ὅλους τὰ ἴδια φαγητά, τὴν στιγμὴ ποὺ τὰ τρῶνε φαίνονται τόσο διαφορετικά;». Ἄκουσε τότε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ τοῦ λέει: «Αὑτοὶ ποὺ (φαίνονται ὅτι) τρῶνε μέλι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ κάθονται στὸ τραπέζι μὲ φόβο Θεοῦ καὶ πνευματικὴ χαρά, ποὺ προσεύχονται ἀδιάλειπτα καὶ ποὺ ἡ προσευχή τους σὰν θυμίαμα ἀνεβαίνει στὸν Θεό. Αὐτοὶ ποὺ (φαίνονται ὅτι) τρῶνε ψωμί, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ εὐχαριστοῦν τὸν Θεὸ γιὰ τὴν βρώση ὅσων Ἐκεῖνος τοὺς δώρισε. Αὐτοί, τέλος, ποὺ (φαίνονται ὅτι) τρῶνε ἀκαθαρσίες, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ γκρινιάζουν καὶ λένε: “Αὐτὸ εἶναι καλό”, “Αὐτὸ εἶναι μπαγιάτικο”».

Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ συλλογιζόμαστε μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀλλ’ ἀπεναντίας νὰ δοξολογοῦμε καὶ νὰ ὑμνοῦμε τὸν Θεό, ἐκπληρώνοντας τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου: «Εἴτε ἐσθίετε εἴτε πίνετε εἴτε τι ποιεῖτε, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε» (Α´ Κορ.10:31).

Κύριε, εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων Σου (B´ Μέρος)

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα:

Ὅταν κάθεσαι στὸ τραπέζι μαζὶ μὲ ἄλλους ἀδελφούς, μὴν ἁπλώνεις τὸ χέρι σου στὸ φαγητὸ ποὺ ἔχει μπροστά του ὁ διπλανός σου.

Ὅταν πίνεις νερό, νὰ μὴν κάνεις θόρυβο μὲ τὸν λάρυγγά σου.

Νὰ μὴν τεντώνεις τὸ σῶμα σου ὅταν σὲ βλέπουν ἄνθρωποι.

Ἂν σὲ πιάσει χασμουρητό, μὴν ἀνοίξεις τὸ στόμα σου μπροστὰ σὲ ἄλλους, καὶ θὰ σοῦ φύγει.

Νὰ μὴν γελᾶς μὲ τὸ στόμα ὁλάνοιχτο, γιατὶ αὐτὸ εἶναι σημάδι ἀναίδειας.

Ἂν τρῶτε καὶ κάποιος ἀπὸ σᾶς δὲν θέλει τὸ φαγητό, ἂς μὴν πεῖ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὸ φάει. Ἂς πιέσει τὸν ἑαυτό του μέχρι θανάτου, καὶ ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀναπαύσει.

Ἂν ὁ ἀδελφός σου μαγειρέψει ἕνα φαγητὸ καὶ δὲν τὸ πετύχει, μὴν τοῦ πεῖς ὅτι δὲν μαγείρεψε καλά· γιατὶ αὐτὸ εἶναι θάνατος γιὰ τὴν ψυχή σου. Ἐξέτασε τὸν ἑαυτό σου, πόσο θὰ στενοχωριόχουν ἐσύ, ἂν τὸ ἄκουγες ἀπὸ ἄλλον, καὶ θὰ βρεῖς (ψυχικὴ) ἀνάπαυση.

Κύριε, εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων Σου (Μέρος Α´)

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ:

Εἶναι προτιμότερο νὰ τρώει κανεὶς καὶ νὰ εὐχαριστεῖ τὸν Κύριο, παρὰ νὰ μὴν τρώει καὶ νὰ κατακρίνει αὐτοὺς ποὺ τρῶνε καὶ εὐχαριστοῦν τὸν Κύριο.

Ἀδελφέ, κάθησες στὸ τραπέζι; Φάε ψωμὶ καὶ μὴν κατακρίνεις τὸν πλησίον, γιὰ νὰ μὴν καταντήσεις νὰ φᾶς τὶς σάρκες τοῦ ἀδελφοῦ σου μὲ τὴν κατάκριση. Γιατὶ εἶναι γραμμένο: Ὁἱ ἐσθίοντες τὸν λαόν μου ἐν βρώσει ἄρτου τὸν Κύριον οὐκ ἐπεκαλέσαντο» (Ψαλμ.13:4).

Ἂν ἔχεις ὑγιὴ πίστη, τρῶγε ὅ,τι σοῦ παραθέτουν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Ἂν πάλι παρατεθεῖ κάποιο φαγητὸ ποὺ ἐσὺ δὲν τὸ θέλεις, μὴν τὸ καταφρονήσεις, ὅταν οἱ περισσότεροι θέλουν νὰ φᾶνε εὐχαριστώντας τὸν Κύριο.

Κάθησες στὸ τραπέζι; Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου καὶ μὴν κοιτᾶς δεξιὰ κι ἀριστερὰ σὰν ἀνάγωγος.

Ἔλλειψη καλῆς ἀγωγῆς ἔχει ἀκεῖνος ποὺ (παίρνει καὶ) τρώει τὰ ὁλόκληρα (ψωμιά, φροῦτα κ.ἄ.), ὅταν στὸ τραπέζι ἔχουν παρατεθεῖ καὶ κομμάτια (ἀπὸ τὰ ἴδια εἴδη). Μὴν τὰ περιφρονεῖς τὰ κομμάτια· γιατὶ ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του νὰ μαζέψουν «τὰ περισσεύσαντα κλάσματα, ἵνα μὴ τι ἀπόληται» (Ἰω.6:12).

Τρῶγε ἥσυχα καὶ πίνε ἀθόρυβα.

Ἀδελφέ, ἔφαγες καλά; Δόξασε λοιπὸν τὸν Θεό, ποὺ σὲ χόρτασε.