Μνήμη ἁγίου Συμεῶν Θεσσαλονίκης. Ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ Ἅπαντα τοῦ ἁγίου

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στον «Διάλογό» του «ἐν Χριστῷ κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων», τον οποίο συνέγραψε στις αρχές του 15ου αιώνα, ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης πραγματεύεται σε διαλογική μορφή σειρά θεολογικών και αιρεσιολογικών ζητημάτων. Στο κεφάλαιο ΙΔ΄ που ακολουθεί, ο άγιος Συμεών, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης απαντά σε ερώτηση κληρικού σχετικά με το ποιοι παρασύρθηκαν στην ασέβεια από τις κακοδοξίες του Νεστορίου. Πιο συγκεκριμένα αποκρίνεται ότι παρασύρθηκαν εκείνοι που αποκαλούνται «ἐθνικοί», ονομασία με την οποία, όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα, προσδιορίζει τους Μωαμεθανούς, δηλαδή τους οπαδούς της ισλαμικής θρησκείας. Κατ’ επέκταση, όταν στη συνέχεια χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «ὁ παμμίαρος προστάτης τῆς τῶν ἐθνικῶν ἀσεβείας», «ὁ δυσσεβέστατος καὶ μαινόμενος Βάρβαρος, ὁμογενὴς ὢν αὐτοῖς, ἀκάθαρτος καὶ ἀσελγής», «ὁ τὴν ἐνέργειαν πᾶσαν τοῦ πονηροῦ δεξάμενος», «ὁ πλάναις ὑποπεσὼν δαιμονικαῖς» είναι φανερό ότι εννοεί τον Μωάμεθ, τον ιδρυτή της θρησκείας του Ισλάμ, τον οποίο συνδέει με μεταγενέστερη πρόσληψη νεστοριανών κακόδοξων διδασκαλιών στις περιοχές όπου είχε εξοριστεί ο Νεστόριος.

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ (επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ΄: «ΚΑΤΑ ΕΘΝΩΝ» [:ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ]

ΚΛΗΡΙΚΟΣ: Σε ποιους έγινε αιτία ασέβειας ( Νεστόριος), δέσποτα;

ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ: Αίτιος για ασέβεια έγινε ο Νεστόριος στους λεγόμενους «εθνικούς». Αυτοί προηγουμένως λάτρευαν τον εωθινό αστέρα [[Ο άγιος Συμεών αναφέρεται εδώ στην προϊσλαμική θρησκευτική κατάσταση των Αράβων, μεταξύ των οποίων ήταν διαδεδομένη η λατρεία ουρανίων σωμάτων. Με το «ἄστρον τὸ ἑωθινόν» εννοείται ο Αυγερινός, δηλαδή ο πλανήτης Αφροδίτη όταν εμφανίζεται πριν από την ανατολή του ήλιου]] · αργότερα, όμως, εξαπατήθηκαν από κάποιον βάρβαρο, ομοεθνή τους, πάρα πολύ ασεβή και παράφρονα, ακάθαρτο και ακόλαστο [[Ο άγιος Συμεών εννοεί εδώ τον Μωάμεθ]], ο οποίος γι’ αυτό δέχθηκε μέσα του όλη την ενέργεια του πονηρού. Ισχυρίζονται βέβαια ότι υπάρχει Θεός, στην πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς άθεοι, όπως ακριβώς ήταν και προηγουμένως, διότι δεν γνώρισαν τον αληθινό Θεό ούτε ομολογούν τον άναρχο Πατέρα του ζώντος Λόγου, τον αγέννητο, τον αίτιο των πάντων, τον προαιωνίως υπάρχοντα, τον γεννήτορα της ζώσας Σοφίας, δηλαδή του μονογενούς και ασώματου Υιού, Εκείνον από τον Οποίο εκπορεύεται η αληθινή Ζωή, δηλαδή το αγαθό και Άγιο Πνεύμα, που ζωοποιεί και αγιάζει τα πάντα.

Ἁγίου Συμεών, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων, κεφάλαιον ΚΒ :Ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ΄:

Ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται

Γι’ αυτό φανερό είναι ότι ένα είναι και το θείο Πνεύμα από τον ένα Πατέρα. Ένα το Πνεύμα, επειδή εκπορεύεται από Αυτόν, όπως ένας και ο Κύριος και Μονογενής Υιός είναι εκ Πατρός γεννητός. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατό το ένα και το αυτό να έχει δύο αρχές, όπως ισχυρίζονται οι Λατίνοι· επειδή και ο Μονογενής ένας είναι εξ ενός Πατρός, και μόνος εκ μόνου γεννητός, όπως και το θείο Πνεύμα ένα είναι και μόνο, εκ μόνου του Πατρός εκπορεύεται. Και ένας από Αυτούς είναι ο αίτιος, επειδή προς Αυτόν τα εξ Αυτού αναφέρονται και γι’ αυτό μοναρχία είναι Αυτό που προσκυνείται από εμάς, επειδή προς τον Πατέρα ως ένα και μόνο αίτιο αναφέρεται το μόνο γεννητό και εντελώς αναλλοίωτο, ο Υιός, και το μόνο εκπορευτό Άγιο Πνεύμα, και αυτό όμοια μη αλλοιούμενο καθόλου.

Δεν δηλώνει φύση το γεννητό και εκπορευτό, όπως λέγουν οι Πατέρες, αλλά ιδιότητα μόνο· διότι μία φύσις είναι σε τρία πρόσωπα και φυλάγει κάθε ένα τα δικά Του γνωρίσματα, διότι και ένας ο αίτιος του μονογενούς Υιού και του εκπορευτού Πνεύματος, ο Πατήρ αυτού, ο Οποίος γεννά τον Υιό αφράστως και ασωμάτως και εκπορεύει το Πνεύμα. Γι’ αυτό και μία ενότητα εν Τριάδι και η Τριάς αδιαίρετη· διότι «ἒνωσις Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ὁ Πατήρ», λέγει η θεολόγος φωνή· του δε Αγίου Πνεύματος διάφοροι είναι οι καρποί, που είναι ενέργειες και δυνάμεις.

Ἁγίου Συμεών ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων:Περί τῶν Λατίνων

AΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

(επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΛΗΡ. […] Αρκετά διδαχθήκαμε, άγιε δέσποτα, και τον λόγο γι’ αυτό· υπολείπεται τώρα να μάθουμε και ποια άραγε αίρεσις αναβλάστησε στην εκκλησία, ύστερα από την Ζ΄ (:εβδόμη) Οικουμενική Σύνοδο, και ποια φθορά προξένησε και πώς πρέπει να απολογούμαστε στους κυριευομένους από αυτήν την αίρεση.

ΑΡΧ. Και τους προηγουμένους λόγους, αδελφέ, δεν τους είπαμε από τον εαυτό μας, αλλά από όσα είχαμε ακούσει από Αγίους Πατέρες και από αυτούς μερικά, διότι ούτε σκοπό έχουμε να πούμε για όλα, ούτε δύναμη έχουμε ικανή γι’ αυτό· θαρρώντας, όμως, στον Θεό, για να αναπαύσουμε το ζήτημά σας ερχόμαστε να μιλήσουμε και γι’ αυτό το οποίο είναι πάνω από τη δύναμή μας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

ΑΡΧ. Ύστερα, λοιπόν, από την έβδομη Σύνοδο δεν έγινε καμία άλλη Οικουμενική εκτός της λεγομένης ογδόης, την οποία και οι Λατίνοι αναφέρουν και τα πρακτικά αυτής της Συνόδου εν μέρει είναι φανερά και παραδεδομένα, στα οποία μπορεί να μάθει κανείς ακριβέστερα και για τον νεωτερισμό των Λατίνων και πώς η Σύνοδος αυτή αναθεμάτισε εκείνους, που τολμούν να πουν, ότι το θείο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και μας παρέδωσε να φυλάγουμε με κάθε τρόπο απαρασάλευτα τα του ιερού συμβόλου.

Αλλά δεν γνωρίζω πώς οι Λατίνοι τα περιφρόνησαν αυτά. Νομίζω ότι αυτό το έπαθαν από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τα οποία προηγουμένως ετάραξαν και εκείνους που πριν ήσαν Άγγελοι και έγινε αυτό πρόξενος αιτίας θανάτου στους αρχηγούς των προγόνων μας. Αυτά, λοιπόν, έγιναν αιτία του σχίσματος στην των Λατίνων εκκλησία, η οποία προηγουμένως μεν δόξαζε και ακολουθούσε καλά το Ιερό Σύμβολο (της Πίστεως) και τις παραδόσεις των Αποστόλων και Πατέρων και ήταν η πρώτη· διότι δεν κρύβουμε την αλήθεια, αλλά ιδιαιτέρως επιθυμούμε πάλι να έχουμε αυτήν πρώτη, εάν μόνον φύλαγε καθαρό και ακηλίδωτο τον χαρακτήρα της ορθοδόξου πίστεως· τώρα, όμως, αφού καταφρόνησαν τα πάντα, ούτε το «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος(:Αν κανείς θέλει να είναι πρώτος στην τιμή, οφείλει με την ταπείνωσή του προς τους άλλους να γίνει τελευταίος απ’ όλους και υπηρέτης όλων με την άσκηση της αγάπης)» [Μάρκ. 9,35] στοχάζονται, ούτε το «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (:Όποιος υψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί)» [Λουκ. 14,11], αλλ’ αυτοί οι πιστοί του Χριστού, αφού πόθησαν και αναζήτησαν τα των Ελλήνων, επειδή θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφούς και νόμισαν ότι είναι σοφότεροι από τους άλλους αδελφούς, όπως λέγει ο Παύλος, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό, έπεσαν «πτῶμα χαλεπόν».

Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης. Περί τῶν νυχθημερινῶν ἀκολουθιῶν, Κεφάλαιο ΜΒ

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΝΥΧΘΗΜΕΡΙΝΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΒ΄:

Περί της λεγομένης Αρτοκλασίας

Τότε [:στο προηγούμενο κεφάλαιο ο άγιος έκανε λόγο για την ακολουθία της Λιτής], λοιπόν, και άλλη ιεροπραξία τελείται, από τον ουρανό παραδομένη από αυτόν τον Σωτήρα. Τοποθετούνται σε μία τράπεζα πέντε άρτοι και σε μερικά σκεύη κατάλληλα λίγος σίτος, οίνος και έλαιο, τα οποία, ενώ ψάλλεται το «Θεοτόκε Παρθένε», ο ιερέας θυμιάζει κυκλοειδώς σε τύπο σταυρικό, όχι ως σε άγια, αλλά όπως σε αυτά που πρόκειται να αγιασθούν, μάλλον δε ως προαγιάζοντας αυτά με τον Σταυρό και με το θυμίαμα· γι’ αυτό ούτε υποκλίνει την κεφαλή τότε θυμιάζοντας, αλλά με ορθή την κεφαλή μένει και μιμούμενος τον Σωτήρα, διότι Αυτόν παριστάνει, και επικαλούμενος Αυτόν, λαμβάνει τον ένα από τους πέντε άρτους.

Και αφού ο διάκονος ειπεί το «τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», ο ιερέας εκφωνεί «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ εὐλογήσας τοὺς πέντε ἄρτους καὶ πεντακισχιλίους ἄνδρας χορτάσας, αὐτὸς εὐλόγησον καὶ τοὺς ἄρτους τούτους»· και, ενώ λέγει, κάνει με τον ένα άρτο επάνω στους άλλους τέσσερες τον τύπο του Σταυρού, δείχνοντας ότι ο Χριστός τούτο έπραξε, λαμβάνοντας όμοια πέντε άρτους στα χέρια Του.

Γιατί ψάλλουμε τό «Κύριε ἐλέησον» 12 καί 40 φορές;

Στις ακολουθίες της Εκκλησίας απαγγέλλεται η σύντομη προσευχή «Κύριε ελέησον» άλλοτε δώδεκα (ιβ΄) και άλλοτε σαράντα φορές (μ΄).

Πρόκειται για μια σύντομη προσευχή με βαθύτατο συμβολισμό. Όπως τονίζει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, εκφωνείται το «Κύριε ελέησον» δώδεκα φορές «διά το δωδεκάωρον της ημέρας και το δωδεκάωρον της νύκτας, εις αγιασμόν ημών και κάθαρσιν».

Όσον αφορά τις σαράντα φορές του «Κύριε ελέησον», ο όσιος πατήρ, θα σημειώσει: «Το Κύριε ελέησον», τεσσαράκοντα εις αγισμόν του καιρού παντός της ζωής ημών.

Των γαρ τριακοσίων εξήκοντα πέντε ημερών αποδεκάτωσις, ως φασί τινές, αι τεσσαράκοντα, εν αίς η μεγάλη νηστεία, και εν εκάστω καιρώ προσευχής, το Κύριε ελέησον τεσσαράκοντα εις εξάλειψιν των εν πάση ημέρα και ώρα αμυθήτων ημών αμαρτιών».

«Περί τοῦ θείου ναοῦ», Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Περί τοῦ θείου ναοῦ», Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης

Κήρυγμα τοῦ Ἁρχ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 29-04-2022

«Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με»[1]. Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε μέ τό παράδειγμά Του νά ἐπιδιώκουμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις νά ὑπάρχει εὐπρέπεια εἰς τόν οἶκο Του, ὁ ὁποῖος πρέπει νά εἶναι οἶκος προσευχῆς καί ὄχι οἶκος ἐμπόρων καί ληστῶν. Καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία εὔχεται γι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀγαποῦν τήν εὐπρέπεια τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ[2]. Καί σήμερα ἑορτάζουμε τά ἐγκαίνια ἑνός οἴκου τοῦ Θεοῦ καί συγκεκριμένα τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, πού ὑπάρχει εἰς τό λεγόμενο σήμερα Μπαλουκλί, εἰς τήν Κωνσταντινούπολη.

«Ὁ ναός τοῦ Θεοῦ», λέει ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ὅτι ὁ ναός τοῦ Θεοῦ «εἶναι οἶκος Θεοῦ». Ἔχει ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο εἰς τά συγγράμματά του, περί τοῦ θείου ναοῦ καί τί εἰκονίζει αὐτός καί τά περιεχόμενα ἐν αὐτῷ. Γιά νά καταλάβουμε μέ πόσο σεβασμό πρέπει νά στεκόμαστε στόν ναό τοῦ Θεοῦ. Ἀξίζει νά δοῦμε λίγα ἀπό αὐτά πού λέγει ὁ μεγάλος αὐτός λειτουργιολόγος καί Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ναός λοιπόν, λέγει, «ἄν καί συντεθειμένος ἀπό ἄψυχον ὕλη, εἶναι ὅμως οἶκος Θεοῦ»[3], ἐπειδή ἁγιάζεται διά τῆς Θείας Χάριτος καί μέ τίς εὐχές τίς ἱερατικές. Δέν εἶναι ἕνα ἁπλό σπίτι οὔτε μιά ἁπλή αἴθουσα, ἀλλά εἶναι κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ καί εἶναι ἁγιασμένος μέ τήν Θεία Χάρη. Καί ὅταν λέμε Θεία Χάρη ἐννοοῦμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Γιατί εἰς τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Θεία Χάρις λέγεται καί Ἅγιο Πνεῦμα. Διαφέρει βέβαια ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στό Ὁποῖο δέν μετέχουμε ἐμεῖς οἱ πιστοί, ἀλλά ταυτίζεται μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Θεία Χάρις, ἡ ὁποία εἶναι καί ἐνέργεια τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ. Εἶναι ἡ κοινή ἐνέργεια τῶν τριῶν προσώπων.

«Τί εἰκονίζει ὁ Ἱερὸς ναὸς- Ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Τί εἰκονίζει ὁ Ἱερὸς ναὸς- Ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 30/4/22

Ὁ Θεὸς ἀληθής ἐστιν καὶ οἱ Λόγοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Ἀλλὰ καὶ οἱ λόγοι τῶν Ἁγίων Πατέρων μας οἱ ὁποῖοι φέρουν μέσα τους τὸν Θεόν, εἶναι Ἀλήθεια. Λέγαμε χθές, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς ἐπονομαζομένης Ζωοδόχος Πηγή, ὅτι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἱερὸς ναός, αὐτὸ ποὺ λέμε ἐκκλησία μὲ τὴν ἔννοια τοῦ κτηρίου, τοῦ οἰκοδομήματος εἶναι κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Καὶ συγκεκριμένα, ἀναφέραμε τὸν Ἅγιο Συμεὼν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, μέγα Λειτουργιολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ ὁποῖος ἔχει τὰ συγγράμματά του εἰς τὴν Πατρολογία τοῦ Migne (στὸν 155ο τόμο καὶ μπορεῖ κανεὶς ἐκεῖ νὰ τὰ βρεῖ αὐτὰ ποὺ λέμε). Λέγει λοιπὸν ὅτι «ὁ ναός, ἄν καὶ εἶναι συντεθειμένος ἀπὸ ἄψυχη ὕλη, εἶναι ὅμως οἶκος Θεοῦ, ἐπειδὴ ἁγιάζεται μὲ τὴν Θεία Χάρη καὶ μὲ τὶς ἱερατικὲς εὐχές, καὶ δὲν εἶναι πλέον ὅπως οἱ ἄλλοι οἶκοι, τὰ ἄλλα σπίτια, ἀλλὰ ἀφιερωμένος εἶναι ἐπὶ γῆς εἰς τὸν Θεόν, καὶ πλουτεῖ τὴν Χάριν τοῦ νὰ ἔχει ἔνοικον αὐτὸν τὸν Θεόν»· νὰ κατοικεῖ δηλαδὴ μέσα του ὁ Θεὸς καὶ ἔχει τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ σ’ αὐτόν, καὶ τὴν δύναμη καὶ τὴν Χάρη.

Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ βλασφημοῦν καὶ λέγουν ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μολύνσεως μέσα στὸν ναό, ὅπου ὁ ναὸς εἶναι ἅγιος, εἶναι κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, μένει ὁ Θεὸς μέσα σ’ αὐτὸν καὶ ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἄν εἶναι δυνατόν, μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο τὸν ἁγιασμένο ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς παρὼν μὲ τὴν Χάρη Του, καὶ τὴν δύναμή Του, καὶ τὴν δόξα Του, νὰ πάθεις κάτι κακό, νὰ μολυνθεῖς ἤ νὰ μολύνεις κάποιον ἀδελφό σου! «Ὁ ναὸς εἶναι ὀνομασμένος, εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἤ καὶ μαζὶ μ’ αὐτόν» λέει ὁ Ἅγιος, «καὶ στὸ ὄνομα κάποιου Ἁγίου· καὶ ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Ἅγιος μὲ τὴν ψυχή του, καὶ πολλὲς φορὲς καὶ σωματικά, γιατὶ ἔχουμε συνήθως καὶ Ἅγια Λείψανα τοῦ Ἁγίου στὸν ὁποῖο τιμᾶται ὁ ναός».

Καὶ τί ἄλλο μᾶς δίδαξε χθὲς ὁ Ἅγιος: γιὰ νὰ μὴν τὰ ἐπαναλάβουμε ὅλα, μᾶς λέγει ὅτι ὅλα ἐκεῖ εἶναι ἅγια, ὅσα ὑπάρχουν μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο. Ὅλα ἐνεργοῦν καὶ σώζουν διὰ τῆς Χάριτος ποὺ ὑπάρχει σ’ αὐτά. Καὶ τὸ χῶμα, καὶ τὰ ξύλα, καὶ τὰ σίδερα, καὶ ἀκόμα καὶ ὁ ἀέρας μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι, ἁγιάζεται μὲ τὸ ἅγιο θυμίαμα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς εὐχές, τὶς ἐπικλήσεις ποὺ κάνουμε εἰς τὸν Πανάγιο Τριαδικὸ Θεό. Ὅποιος αὐτὰ δὲν τὰ πιστεύει καὶ τὰ καταφρονεῖ, αὐτὸς τιμωρεῖται. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει ἕνα μικρὸ κεφάλαιο (τὸ τρίτο κατὰ τὴ σειρὰ) ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης καὶ λέγει ὅτι «οἱ καταφρονητὲς τῶν ἱερῶν οἴκων, τῶν ἱερῶν ναῶν» - καὶ σὲ αὐτοὺς κατατάσσονται καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν τοὺς οἴκους τοῦ Θεοῦ σήμερα νὰ μοιάζουν μὲ χώρους καρναβαλιστῶν, ἀφοῦ ἐπιβάλλουν νὰ φοροῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτὰ τὰ φίμωτρα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαράδεκτο, γιατὶ προσβάλλουν τὸ ‘κατ’ εἰκόνα’ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ποὺ φανερώνεται κατ’ ἐξοχὴν στὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, καὶ προσβάλλουν τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου τὸ ὁποῖο εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ‘κατ’ εἰκόνα’, ἀναγκάζοντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ φιμώνονται σὰν τὰ ἄλογα ζῶα· αὐτοὶ λοιπὸν ὅλοι οἱ καταφρονητὲς τῶν ἱερῶν οἴκων ποὺ μᾶς λένε ὅτι πρέπει νὰ κρατᾶμε ἀποστάσεις ἀσφαλείας μέσα εἰς τὸν χῶρο τὸν ἱερὸ τοῦ ναοῦ, ὅπου ὅλα εἶναι ἔμπλεα Χάριτος καὶ ἑπομένως, ὄχι μόνο δὲν φροντίζουν γιὰ τὴν εὐταξία καὶ γιὰ τὴν εὐπρέπεια τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα, λειτουργοῦν μὲ μία μεγάλη ἀπρέπεια καὶ ὁδηγοῦν σὲ μία μεγάλη ἀπρέπεια μὲ ὅλη αὐτὴ τὴν τακτικὴ τοὺς ἱεροὺς ναούς, αὐτοὶ λοιπὸν ὅλοι, λέγει, «ἔχουσι κακὸν τέλος. Πολλὲς φορὲς προφανῶς καὶ ἐμπράκτως εἴδαμε αὐτὸ τὸ μεταδοτικὸ τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν ἱερῶν καὶ ὅτι οἱ καταφρονηταὶ αὐτῶν ἔπαθαν καὶ ἐν σώματι -ὅπως καὶ ὁ Ζάν, ἐκεῖνος ὁ ἀσεβὴς Ζὰν ποὺ ἅπλωσε τὰ χέρια του στὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης- καὶ τελείως ἀπώλοντο, καὶ ὄχι ἕνας ἤ δύο ἀλλὰ πολλοί.

« Οἱ καταφρονητὲς τῶν ἱερῶν ναῶν ἔχουσι κακὸν τέλος (Ἁγίου Συμεὼν)» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

« Οἱ καταφρονητὲς τῶν ἱερῶν ναῶν ἔχουσι κακὸν τέλος (Ἁγίου Συμεὼν)»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 30/4/22

…Καὶ συγκεκριμένα, ἀναφέραμε τὸν Ἅγιο Συμεὼν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, μέγα Λειτουργιολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ ὁποῖος ἔχει τὰ συγγράμματά του εἰς τὴν Πατρολογία τοῦ Migne (στὸν 155ο τόμο καὶ μπορεῖ κανεὶς ἐκεῖ νὰ τὰ βρεῖ αὐτὰ ποὺ λέμε). Λέγει λοιπὸν ὅτι «ὁ ναός, ἄν καὶ εἶναι συντεθειμένος ἀπὸ ἄψυχη ὕλη, εἶναι ὅμως οἶκος Θεοῦ, ἐπειδὴ ἁγιάζεται μὲ τὴν Θεία Χάρη καὶ μὲ τὶς ἱερατικὲς εὐχές, καὶ δὲν εἶναι πλέον ὅπως οἱ ἄλλοι οἶκοι, τὰ ἄλλα σπίτια, ἀλλὰ ἀφιερωμένος εἶναι ἐπὶ γῆς εἰς τὸν Θεόν, καὶ πλουτεῖ τὴν Χάριν τοῦ νὰ ἔχει ἔνοικον αὐτὸν τὸν Θεόν»· νὰ κατοικεῖ δηλαδὴ μέσα του ὁ Θεὸς καὶ ἔχει τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ σ’ αὐτόν, καὶ τὴν δύναμη καὶ τὴν Χάρη.

Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ βλασφημοῦν καὶ λέγουν ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μολύνσεως μέσα στὸν ναό, ὅπου ὁ ναὸς εἶναι ἅγιος, εἶναι κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, μένει ὁ Θεὸς μέσα σ’ αὐτὸν καὶ ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἄν εἶναι δυνατόν, μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο τὸν ἁγιασμένο ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς παρὼν μὲ τὴν Χάρη Του, καὶ τὴν δύναμή Του καὶ τὴν δόξα Του, νὰ πάθεις κάτι κακό, νὰ μολυνθεῖς ἤ νὰ μολύνεις κάποιον ἀδελφό σου! «Ὁ ναὸς εἶναι ὀνομασμένος, εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἤ καὶ μαζὶ μ’ αὐτόν» λέει ὁ Ἅγιος, «καὶ στὸ ὄνομα κάποιου Ἁγίου, καὶ ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Ἅγιος μὲ τὴν ψυχή του, καὶ πολλὲς φορὲς καὶ σωματικά, γιατὶ ἔχουμε συνήθως καὶ Ἅγια Λείψανα τοῦ Ἁγίου στὸν ὁποῖο τιμᾶται ὁ ναός».

Τί εἰκονίζει ὁ Ἱερός ναός, Ἁγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Τι εἰκονίζει ο Ιερός ναός, Αγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, 30-4-2022, Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Περί τοῦ Θείου Ναοῦ, Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Περί τού Θείου Ναού, Αγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, 29-4-2022, Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Περί τοῦ Θείου Ναοῦ. ...Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών

''Ο ναός αν και φτιαγμένος από άψυχη ύλη (όπως και το Τίμιο ξύλο που ανέστησε νεκρούς) είναι οίκος Θεού, επειδή αγιάζεται από την Θεία Χάρη και τις ευχές των Ιερέων και ΔΕΝ είναι όπως οι άλλοι οίκοι, (ενώ πολλοί λένε πως ο Ναός αποτελείται από φθαρτά υλικά ξεχνώντας πως αυτά τα του Ναού έχουν άλλες ιδιότητες), και έχει μέσα του ο Ναός την Δόξα και την Χάρη του Θεού. ...και είναι αγιασμένος αυτός ο άγιος οίκος εκ του Πατρός δια του Παναγίου Υιού εν τω Αγίω Πνεύματι καί είναι ο Ναός αυτός σκήνωμα της Αγίας Τριάδος....Για αυτό ΚΑΙ σε αυτά τα υλικά ΕΦΙΣΤΑΤΑΙ η Θεία Χάρις και επιφοιτώσα ΔΙΑΜΕΝΕΙ και ΕΝΕΡΓΕΙ για εμάς, ευδοκία του ΠΑτρόςκαι του Υιού και του αχωρίστου Αγίου Πνεύματος.....

Τί συμβολίζει λοιπόν τό καντήλι καί γιατί πρέπει νά εἶναι πάντα ἀναμμένο; Καί ποιά εἶναι ἡ εὐχή πού πρέπει νά συνοδεύει τό ἄναμμά του;

Καντήλι: Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση έχουμε αναμμένο στο εικονοστάσι του σπιτιού μας ένα καντήλι ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους.

Η συνήθεια αυτή φωτίζει τις ψυχές μας, αλλά διατηρεί και τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της. Τι συμβολίζει λοιπόν το καντήλι και γιατί πρέπει να είναι πάντα αναμμένο; Και ποια είναι η ευχή που πρέπει να συνοδεύει το άναμμά του;

Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει ότι το λάδι που καίει στα καντήλια μας «τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον». Το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας.

Ή όταν ο Ιησούς, καθώς προσευχόταν εκτενώς, πότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτα του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε τη μαρτυρική εκείνη νύχτα στο Όρος των Ελαιών.

Το λάδι λοιπόν συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα καντήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Και όπως ο Κύριος προσευχήθηκε στον κήπο των Ελαιών, έτσι και ο ναός με τα καντήλια, αλλά και το εικονοστάσι μας, μετατρέπεται σε νέο κήπο και ελέους (λαδιού) και ελέους θεϊκού.

Γιατί πρέπει να κρατάμε το καντήλι μας αναμμένο μπροστά στις άγιες εικόνες;

1ον: Γιατί η πίστη μας είναι φως.

«Εγώ ειμί το φως του κόσμου», είπε ο Κύριος.

Το φως της κανδήλας λοιπόν μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.

Ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης γιά τούς ἱερούς ναούς

Από τη διδασκαλία του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης για τους ιερούς ναούς

Ιωάννης Λίτινας

Για τους ορθοδόξους πιστούς η ιερότητα των ναών είναι δεδομένη. Ο ιερός ναός δεν είναι ένας κοινός χώρος, δεν έχει καμμία ομοιότητα με οποιοδήποτε άλλο κτίριο, και ο νεότερος εξ΄αυτών είναι ασυγκρίτως ανωτέρας αξίας και σπουδαιότητος ακόμα και από το σημαντικότερο προχριστιανικό αρχαιολογικό μνημείο του κόσμου.

Σύγχρονη αμφισβήτηση εγείρεται κατά των ιερών ναών, εξισώνοντάς τους με οποιοδήποτε άλλο χώρο, ή κτίριο. Ο σκοτισμένος άνθρωπος, εγκλωβισμένος στην ολιγοπιστία -ή μάλλον απιστία του- αδυνατεί να παραδεχθεί ότι «ὅπου Θεός βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις», πράγμα που ιδιαιτέρως συμβαίνει μέσα στον κατ΄εξοχήν χώρο παρουσίας του Θεού, τους ιερούς ναούς. Εμπιστεύεται, δυστυχώς, περισσότερο αυτό που του συστήνει η πεπερασμένη επιστήμη -με τους διαφωνούντας εκατέρωθεν "ειδικούς"- παρά αυτό που η πίστη υπαγορεύει και αποδεικνύει με τη δισχιλιόχρονη πείρα.

Τι θα έλεγαν οι σύγχρονοι επιδημιολόγοι στους δέκα λεπρούς που θεράπευσε ο Χριστός μας και έστειλε στους ιερείς να τους δουν από κοντά; Θα πλησίαζαν τους πρώην λεπρούς; Θα εμπιστεύονταν την επιστήμη τους που αρνείται το θαύμα ή τον Χριστό που τους θεράπευσε; Και όταν τελικά θα διαπίστωναν το θαύμα, θα το ομολογούσαν άραγε ή θα το έκρυπταν; Πιθανότατα το δεύτερο, καθώς δύο μήνες μετά το άνοιγμα των εκκλησιών, με τους κατά χιλιάδες προσερχομένους στον εκκλησιασμό και στο Μυστήρια της Θείας Ευχαριστίας, κοινωνώντας από την ίδια λαβίδα, η καμπύλη του ιού δε μεταβλήθηκε ούτε λίγο προς το χειρότερο και οι επιστήμονες το έκρυψαν επιμελώς.

Ας έλθουμε όμως επί το προκείμενον. Τι μας διδάσκουν λοιπόν οι Άγιοι; Καταφεύγουμε στη διδασκαλία ενός εξ΄αυτών, του Αγίου Συμεών αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Στους λόγους του είναι διάχυτη η ευλάβεια και το δέος απέναντι στο χριστιανικό ναό. Ιδιαιτέρως η διδασκαλία του «περὶ τοῦ ἁγίου ναοῦ καὶ τῆς τούτου καθιερώσεως»[1] προκαλεί θαυμασμό καθώς ερμηνεύει τα τελούμενα. Πόσο ευλογημένοι είμαστε οι ορθόδοξοι, τι χάριτες μας έχουν δοθεί και εμείς αγνοούμε!

Ὁ Ἅγιος Συμεών μᾶς λέει ὅτι τό κερί τό ἀνάβουμε καί συμβολίζει:

α. Την καθαρότητα της ψυχής, επειδή το γνήσιο κερί κατασκευάζεται από καθαρό κερί μέλισσας.

β. Το εύπλαστο της ψυχής μας. Όπως εύκολα πάνω στο κερί χαράζουμε ότι θέλουμε έτσι και στη ψυχή μας χαράζουμε το κακό ή το καλό.

γ. Την ευωδία της Θείας Χάριτος, επειδή το κερί προέρχεται από τα άνθη που ευωδιάζουν.

δ. Τον σκοπό της ζωής του χριστιανού που είναι ομοίωση προς τον Θεό, δηλ. την θέωση.

Περί τῆς Ἱερᾶς καί Θεοποιοῦ Προσευχῆς - Τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Συμεών

 

Αυτή η θεία προσευχή, η επίκλησις του Σωτήρος μας, το Κύριε Ίησού Χριστέ, ελέησόν με, είναι και προσευχή καί ευχή καί ομολογία πίστεως. Παρέχει το Άγιον Πνεύμα, είναι χορηγός θείων δωρεών, κάθαρσις της καρδίας, εκδίωξις των δαιμόνων, κατοίκησις μέσα μας του Ίησού Χριστού, πηγή πνευματικών εννοιών καί θείων λογισμών, απολύτρωσις από τις αμαρτίες, θεραπεία των ψυχών καί τών σωμάτων, χορηγός θείου φωτισμοΰ, βρύσις του ελέους τού Θεού, δωρητής θείων αποκαλύψεων εις τόν ταπεινόν ανθρωπον, καί τό μόνον σωτήριον, διότι 

περιέχει τό σωτήριον Ονομα του Θεού μας, πού είναι τό μόνο όνομα πού μας εδόθη. Αυτό είναι τό Ονομα του Ίησου Χριστού, του Υιού του Θεού, καί δεν είναι δυνατόν νά σωθούμε μέ κανένα άλλο όνομα, όπως λέγει ο 'Απόστολος (Πράξ. δ' 12).

 

Διά τούτο τό Κύριε Ιησού Χριστέ, έλέησόν με είναι: 

 

Προσευχή, διότι δι' αυτής επιζητούμεν τό θείον έλεος.

 

Ευχή, διότι παραδίδομεν τόν εαυτόν μας εις τόν Χριστόν διά της επικλήσεως του.

 

Ομολογία, επειδή τούτο τό όνομα ομολογήσας ο Πέτρος εμακαρίσθη. 

 

Μεταδοτική Πνεύματος Άγιου, διότι κανείς δεν λέγει Κύριον Ίησούν παρά μόνον μέ τό "Αγιον Πνεύμα. 

Ἁγίου Συμεών ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης – Γιά τήν ἱερή καί θεοποιό προσευχή (τήν λεγομένη νοερά προσευχή).

ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Αυτή λοιπόν η θεία προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι και προσευχή, και ευχή, και ομολογία της Πίστεως, που παρέχει το Άγιο Πνεύμα, είναι χορηγός θείων δωρεών, κάθαρση της καρδιάς, εκδίωξη των δαιμόνων, κατοίκηση μέσα μας του Ιησού Χριστού, πηγή πνευματικών εννοιών και θείων λογισμών, απολύτρωση από τις αμαρτίες, θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων, χορηγός του θείου φωτισμού, βρύση του ελέους του Θεού, δωρητής θείων αποκαλύψεων και μυήσεων στον ταπεινό, και το μόνο σωτήριο, γιατί έχει το σωτήριο όνομα του Θεού μας, που είναι το μόνο όνομα που μας δόθηκε, το όνομα του Ιησού Χριστού, του υιού του Θεού, αφού δεν είναι δυνατό να σωθούμε με κανένα άλλο όνομα, όπως λέει ο Απόστολος (1).

Είναι εν πρώτοις προσευχή, γιατί με αυτή ζητούμε το θείο έλεος. Και ευχή, γιατί παραδίνομε τον εαυτό μας στο Χριστό με την επίκλησή Του.

Και ομολογία, γιατί αυτό ομολόγησε ο Πέτρος και δέχτηκε το μακαρισμό του Κυρίου (2). Και παρέχει το Πνεύμα, γιατί κανένας δε λέει Κύριο τον Ιησού παρά μόνο με το Άγιο Πνεύμα (3). Είναι και χορηγός θείων δωρεών, αφού γι’ αυτή την ομολογία υποσχέθηκε ο Χριστός στον Πέτρο να του δώσει τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών (4). Και κάθαρση της καρδιάς, γιατί βλέπει και καλεί το Θεό, και καθαίρει αυτόν που Τον βλέπει. Και εκδίωξη δαιμόνων, γιατί με το όνομα του Ιησού Χριστού εκδιώχθηκαν και εκδιώκονται όλοι οι δαίμονες.

Περί πολυθεΐας, ἀστρολογίας, εἰμαρμένης καί τύχης (Ἅγιος Συμεών Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης)

  

Διάλογος αρχιερέως και κληρικού

Κληρικός: Αρκετά είναι αυτά, Δέσποτα, προς ανατροπήν των αθέων, και νομίζω ότι κανείς δεν θέλει αντειπή εις αυτά, ειμή αν είναι χειρότερος και από αυτούς τους δαίμονας, επειδή και αυτοί οι ίδιοι ομολόγησαν, και μη θέλοντες, τον Υιόν του Θεού του ζώντος. Τι δε όμως πάλιν θέλομεν ειπή και προς εκείνους όσοι είναι παραδεδομένοι εις την πολυθεΐαν και πλανώνται εις τηνΑστρολογίαν και Γένεσιν των Αστέρων, και Ειμαρμένην και Τύχην;

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε.

Κατά των πολυθέων Ελλήνων.

Αρχιερεύς: Είναι προφανής η απάτη αυτών και εύκολος να ελεχθή, η οποία και κατεβλήθη ήδη λαμπρώς με την δύναμιν του Χριστού, και κανείς την σήμερον δεν διαμάχεται μήτε αγωνίζεται δι’ αυτήν. Διότι με αλιείς εκρήμνισε την μωράν σοφίαν των Ελλήνων, Εκείνος ο οποίος εσταυρώθη υπέρ ημών, η ζώσα και ενυπόστατος Σοφία του Πατρός. Όμως από εκείνα τα οποία γράφει και ο Παύλος, και από την Κτίσιν αυτήν, ημπορεί τις να μάθη ότι Εις είναι ο εν Τριάδι μόνος Θεός, και ουδείς άλλως έξω από Αυτόν. Επειδή αν είναι πολλοί και διάφοροι οι θεοί, καθώς οι έλληνες λέγουσιν, ακολουθεί να είναι και αι δυνάμεις των, και ενέργειαι διάφοροι, και μήτε θέλουν είναι δυνατοί να συνέχουν και να διοικούν το Παν. Αλλά, όντες αυτοί εν πλήθος, θέλουν είναι και στασιώδεις και ασύμφωνοι και εναντίοι μεταξύ των, κατά την δύναμιν, και όχι θεοί. Διότι Θεός αληθινός και πάντων Δεσπότης είναι ο Δημιουργός του Παντός, όστις ημπορεί να διακυβερνά πανσόφως τα πάντα. Ακολουθεί προσέτι να είναι και περιγραπτοί οι θεοί, αν είναι πολλοί και διάφοροι. Και αν είναι περιγραπτοί, ακολούθως πρέπει να είναι και ασθενείς. Και αν ασθενείς, δεν είναι άρα και παντοδύναμοι. Διότι και το να έχωσι διαφόρους δυνάμεις, και αυτό δεν μας παριστά παντοδυνάμους, αλλά εναντίους μεταξύ των και μαχομένους, κατά την διαφοράν της δυνάμεως.

«Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος πού μέ ἀκολουθεῖ δέν θά περπατήσει στό σκοτάδι ἀλλά θά ἔχει τό φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. Η΄ : 12)

Ἡ θεία αὐτή προσευχή, ἡ ἐπίκληση τοῦ Σωτήρα μας, τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, εἶναι καί χορηγός θείου φωτισμοῦ. Διότι ὁ Χριστός εἶναι τό ἀληθινό φῶς καί μεταδίδει ἀπό τή λαμπρότητα καί χάρη Του σ᾿ αὐτούς πού Τόν ἐπικαλοῦνται».

(Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης,

Περί τῆς ἱερᾶς καί θεοποιοῦ προσευχῆς,

Φιλοκαλία Ε΄, 60-61)

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό: «ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ»

«Τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μοναδικό πού μᾶς σῶζει»

Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης

Ἀπόσταγμα σοφίας Πατέρων

Τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μοναδικό πού μᾶς σῶζει. Διότι λέει ὁ Ἀπόστολος ὅτι δέν εἶναι δυνατόν μέ κανένα ἄλλο ὄνομα νά σωθοῦμε (Πράξ. Δ΄: 12) καί ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Σωτῆρας του κόσμου.

«Μακάριοι οἱ κατοικοῦντες ἐν τ οἴκῳ σου, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων αἰνέσουσί σε».

«Σύ Κύριε εἶσαι εὐεργετικός καί ἀγαθός, ἐπιεικής καί πολυέλεος πρός ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι σέ ἐπικαλοῦνται».

«Ἡ θεία αὐτή προσευχή, ἡ ἐπίκληση τοῦ Σωτήρα μας, τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με, εἶναι βρύση θείου ἐλέους, διότι ζητᾶμε τό ἔλεός Του. Καί ὁ Κύριος εἶναι ἐλεήμων καί σπλαχνίζεται ὅλους ἐκείνους, πού Τόν ἐπικαλοῦνται, καί ἀποδίδει γρήγορα τό δίκιο σ᾿ ὅσους φωνάζουν πρός Αὐτόν»

Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης,
Περί τῆς ἱερᾶς καί θεοποιοῦ προσευχῆς, Φιλοκαλία Ε΄, 60-61