Τῆς Ἀριάδνης Νούκα, Δικηγόρου
Τὸ μεταναστευτικὸ ἢ γιὰ νὰ ἀκριβολογοῦμε τὸ λαθρομεταναστευτικὸ (αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ λέξη ἀναφέρεται καὶ τὸ ἄρθρο 79 περ. γ' τῆς Συνθήκης λειτουργίας τῆς Ε.Ε.) εἶναι σήμερα τὸ κρισιμότερο καὶ πρωταρχικὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ πρόβλημα. Μὲ δεδομένο δέ, τὸν ἐξελισσόμενο δημογραφικό μας “θάνατο”, ποὺ σκοπίμως μᾶς τὸν παρουσιάζουν, ὡς μὴ ἀναστρέψιμο, ὡς Ἔθνος ἔχουμε ἐλάχιστα χρονικὰ περιθώρια γιὰ τὴν συνέχιση τῆς κυριαρχίας ἐπὶ τῆς χώρας μας, καὶ ἄρα καὶ ἐλάχιστα χρονικὰ περιθώρια γιὰ τὴν σωτηρία μὲ εἰρηνικὰ μέσα. Ἑπομένως ἡ ἐπιβίωσή μας, τόσο ὡς ἔθνος, ὅσο καὶ ὡς κράτος ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν δύο ἀλληλένδετων ζητημάτων. Τὸ θεσμικὸ πλαίσιο, ἀναπτύσσεται σὲ τρία ἐπίπεδα, τὸ διεθνές, τὸ εὐρωπαικὸ καὶ τὸ ἐθνικό.
Ἡ Ἑλλάδα εἶναι συμβαλλόμενο μέρος στὴ Σύμβαση τῆς Γενεύης τοῦ 1951 γιὰ τὸ Καθεστὼς τῶν Προσφύγων, καθὼς καὶ στὸ σχετικὸ Πρωτόκολλο τῆς Νέας Ὑόρκης τοῦ 1967.
Ἤδη τὸ νομοθέτημα ποὺ ψηφίστηκε πρόσφατα (Ν.4636/2019) περιέχει τὸ σύνολο τῶν....διατάξεων ποὺ διέπουν:
- τὴν ἀναγνώριση καὶ τὸ καθεστὼς τῶν πολιτῶν τρίτων χωρῶν ἢ τῶν ἀνιθαγενῶν, ὡς δικαιούχων διεθνοῦς προστασίας
- τὸ καθεστὼς τῶν προσφύγων ἢ τῶν ἀτόμων ποὺ δικαιοῦνται ἐπικουρικὴ προστασία, τὴν ὑποδοχὴ τῶν ἀνωτέρω αἰτούντων
- τὴ διαδικασία χορήγησης καὶ ἀνάκλησης τοῦ καθεστῶτος διεθνοῦς προστασίας καθὼς καὶ τὴν διαδικασία παροχῆς δικαστικῆς προστασίας.
Ἐπρόκειτο σύμφωνα μὲ τὴν αἰτιολογικὴ ἔκθεση γιὰ ἕνα ἑνιαῖο νομοθέτημα τῶν ἐθνικῶν ρυθμίσεων μὲ τὶς ὁποῖες ἐνσωματώνονται οἱ Ὁδηγίες ποὺ συγκροτοῦν, κατὰ κύριο λόγο, τὸ Κοινὸ Εὐρωπαϊκὸ Σύστημα Ἀσύλου.
Ἀρχικὰ θὰ πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ δὲν θὰ πρέπει νὰ συγχέεται τὸ πρόσωπο τοῦ πρόσφυγα καὶ τοῦ μετανάστη.
Ἡ Μετανάστευση κατὰ τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, εἶναι ἡ γεωγραφικὴ μετακίνηση ἀνθρώπων, εἴτε μεμονωμένα, εἴτε ὁμαδικὰ καὶ διακρίνεται σὲ νόμιμη καὶ παράνομη.
- Νόμιμοι μετανάστες εἶναι οἱ «ὑπήκοοι» τρίτων κρατῶν, οἱ ὁποῖοι διαμένουν νόμιμα στὸ ἐνωσιακὸ ἔδαφος καὶ σαφῶς στὴν χώρα μας, ὅπως ἐνδεικτικὰ γιὰ ἐργασία, σπουδές.
