Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων πρὸς τοὺς διοικοῦντας τὸ Ἅγιον Ὄρος.

εἰδικὰ σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὸ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ - ΑΒΑΤΟ - ΥΠΑΡΞΗ τοῦ Ἁγίου Ὅρους ...!!!

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 15//28.8.2024.

Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας καὶ Ἀειπαρθένου Θεοτόκου.

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων

πρὸς τοὺς διοικοῦντας τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Πρός :

Τούς Καθηγουμένους, Ἀντιπροσώπους τῶν Ἱερῶν Μονῶν

καὶ ὅλους τοὺς Προϊσταμένους, τοὺς διοικοῦντας τὸν Ἅγιο τοῦτο Τόπο τοῦ Ἄθωνος.

Γνωρίζουμε ὅτι ἡ συνολικὴ ἔμψυχος δύναμη τοῦ Ἁγίου Ὅρους εἶναι 2.100 μοναχοὶ καὶ Ἱερομόναχοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὰ δύο τρίτα -2/3- δηλαδὴ οἱ 1.400 περίπου ἐγκαταβιοῦν σὲ Ἱερὰ Κελλιὰ καὶ Σκῆτες, οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἑφτακόσιοι -700- στὰ Ἱερὰ εἴκοσι -20- γνωστὰ Κοινόβια.

Ἐν πρώτοις ἀποσαφηνίζεται ὅτι ἡ Φωνή τῶν Κελλιωτῶν ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖται στὰ θεσμικὰ ὄργανα διοικήσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους μετὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου (Κ.Χ.Α.Ο.1924) καὶ ἐπικυρώσεως μὲ τὸ Νομοθετικὸ Διάταγμα (Ν.Δ.) 1926, Ἄρθρο Συντάγματος Ἑλλάδος 105.

Τὸ αὐτοδιοίκητο καθεστὼς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἡ σχέση του πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ συνταγματικὴ τάξη, ὑπὸ τὸ φῶς τῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἐπιφέρει τὸ Προεδρικὸ Διάταγμα 22/2022.

 

Τὸ αὐτοδιοίκητο καθεστὼς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἡ σχέση του πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ συνταγματικὴ τάξη, ὑπὸ τὸ φῶς τῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἐπιφέρει τὸ Προεδρικὸ Διάταγμα 22/2022.

Ὑπό Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων.

Τό Αὐτοδιοίκητον τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας

 

Τό Αὐτοδιοίκητον τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή

Ἀπρίλιος 2022- ٫βκβ΄ μ.Χ.

Τὸ Αὐτοδιοίκητο τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἡ μεθόδευση καταργήσεως του μὲ Προεδρικὰ Διατάγματα (Πρ.Δ.22/2022 καί 34/2023)

Μεταθέτουν τὸν ἀστυνομικὸν ἔλεγχον ἀπὸ τὸν Πολιτικὸν Διοικητὴν εἰς τὸ Ἀρχηγεῖον τῆς ΕΛ.ΑΣ.

ΚΡΙΣΙΜΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠρΔ34/2023 ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

«Ἡ ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴν βούληση τῆς Ἱ. Κοινότητος δράση

τῶν ἀστυνομικῶν μέσων καταργεῖ θεμελιῶδες δικαίωμα αὐτῆς

καὶ καταστρατηγεῖ τὴν βασικὴ προϋπόθεση ὑπάρξεως

αὐτοῦ τούτου τοῦ αὐτοδιοικήτου».

Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων

Ὑπὸ τὴν πρόφαση διαρθρωτικῶν ἀλλαγῶν, ἀναφορικὰ πρὸς τὴν κρατικὴ ἀστυνομικὴ παρουσία ἐν Ἁγίῳ Ὄρει (στὸ ἑξῆς, ΑΟ), τὸ Προεδρικὸ Διάταγμα 22/2022 (στὸ ἑξῆς, ΠρΔ22) ἐπέβαλε μία ἄκρως βλαπτικὴ ἐπέμβαση ἐπὶ τῆς ἀκεραιότητος τοῦ ἁγιορειτικοῦ αὐτοδιοικήτου, καθιστώντας τὴν κρατικὴ ἀστυνομικὴ παρουσία εἰς αὐτό, πλήρη Περιφερειακὴ Ἀστυνομικὴ Διεύθυνση, ἡ ὁποία, ἐξομοιώνεται πλήρως ὡς πρὸς τὴν συγκρότηση, τὴν ἀποστολή, τὶς ὑπηρεσίες καὶ τὶς ἐν γένει ἁρμοδιότητες, μὲ τὶς λοιπὲς Περιφερειακὲς Ἀστυνομικὲς Διευθύνσεις, μὲ τὶς ὁποῖες καὶ συγκαταριθμεῖται (ἄρθρο 2 παρ.7 τοῦ ΠρΔ22). Ἡ νέα Διεύθυνσις ὑπήχθη στὸν ἑνιαῖο διοικητικὸ μηχανισμὸ ἐλέγχου καὶ ἐποπτείας, ἐξίσου μὲ τῶν λοιπῶν Περιφερειακῶν Ἀστυνομικῶν Διευθύνσεων (βλέπε τὸ συναφὲς κεντρικὸ ἄρθρο στὸ φύλλο 2447 τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου τῆς 12.5.2023).

Τὸ ΠρΔ22 ἐπιχειρεῖ νὰ ἀπευθυνθεῖ στὶς “νέες” ἀνάγκες “ἀσφαλείας”, ποὺ προκύπτουν στὸ ΑΟ· ἐδῶ ὀφείλεται μία πρώτη διευκρίνηση ὡς πρὸς τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς ἀσφαλείας: ἐπὶ τῆς συγκεκριμένης ἐννοίας θεμελιώνεται –ὑποτίθεται– ἡ ἔννοια τῆς “προστασίας” τοῦ ΑΟ ἐκ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (στὸ ἑξῆς, ΕΚ). Πλήν, ὅλως ἀντιθέτως, ἡ ἀσφάλεια δὲν ὁρίζει τὴν προστασία, ἀλλὰ ἡ προστασία ὁρίζει τὴν ἀσφάλεια. Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ ἄρθρο 105 τοῦ Συντάγματος (στὸ ἑξῆς, Σ.) ἀναγνωρίζει τὸ αἰωνόβιο (καὶ προϋπάρχον καὶ αὐτοῦ τοῦ ΕΚ) αὐτοδιοίκητο καθεστὼς τοῦ ΑΟ, τὸ ὁποῖο καὶ καλεῖται στὴν νομικὴ βιβλιογραφία “ἰδιότυπο”, λόγῳ τοῦ μὴ διαρρυθμιζόμενου χαρακτήρα του ὑπὸ τοῦ ΕΚ. Ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἁγιορειτικοῦ αὐτοδιοικήτου (καὶ ὄχι ἡ “παροχή”, “παραχώρηση” κ.λπ. συναφεῖς ἐκφράσεις ποὺ χρησιμοποιοῦνται –λανθασμένα– στὴν σχετικὴ βιβλιογραφία), ἀποτελεῖ τὴν μόνη ὀρθὴ περιγραφὴ τῆς εἰδικῆς νομικῆς σχέσης ποὺ διαμορφώθηκε μεταξὺ ΑΟ καὶ ΕΚ, καὶ ἐκφράσθηκε συνταγματικὰ στὸ συνταγματικὸ ἄρθρο. Ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἁγιορειτικοῦ αὐτοδιοικήτου ἀποτελεῖ νομικὴ ὑποχρέωση τοῦ ΕΚ, καὶ ὀφείλεται στὴν συμμόρφωσή του στὶς διεθνεῖς συνθῆκες ποὺ ἀναγνώρισε/ὑπέγραψε: Βερολίνου (1878), Λονδίνου (1913), Ἀθηνῶν (1913), Σεβρῶν (1920) καὶ Λωζάννης (1923). Στὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα ἡ ὑπ’ ὄψιν ὑποχρέωση καταγράφεται στὸ ἄρθρο 28 παρ. 1 τοῦ Σ.

1. Οἱ γενικὰ παραδεγμένοι κανόνες τοῦ διεθνοῦς δικαίου, καθὼς καὶ οἱ διεθνεῖς συμβάσεις, ἀπὸ τὴν ἐπικύρωσή τους μὲ νόμο καὶ τὴ θέση τους σὲ ἰσχὺ σύμφωνα μὲ τοὺς ὅρους καθεμιᾶς, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ἐσωτερικοῦ ἑλληνικοῦ δικαίου καὶ ὑπερισχύουν ἀπὸ κάθε ἄλλη ἀντίθετη διάταξη νόμου.

Ἡ ὁποιαδήποτε λοιπὸν προσπάθεια ὑποκατάστασης ἢ ἀντικατάστασης τῆς ὀρθῆς ἐννοίας τῆς προστασίας μὲ ἄλλη, ποὺ φέρει ἄλλο περιεχόμενο, ἀποτελεῖ πράξη ποὺ ἐνέχει δόλο, ὁπότε καὶ δὲν δύναται νὰ υἱοθετηθεῖ.

Στὰ πλεῖστα προβληματικὰ σημεῖα τοῦ ΠρΔ22, ἔρχονται νὰ προστεθοῦν ἐπιπλέον νέα, στὸ Προεδρικὸ Διάταγμα 34/2023 (στὸ ἑξῆς ΠρΔ34), Συνοπτικὰ θὰ παρουσιάσουμε τὰ κυριότερα ἀπὸ αὐτά:

Ἔσχατος κίνδυνος διά τό Ἅγιον Ὄρος

Συνάντησις Ἱ. Κοινότητος καὶ ΠτΔ παρουσίᾳ τοῦ Πολιτικοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγ. Ὄρους (8.5.2023).

Ἐκχωροῦνται θεσμικαὶ ἁρμοδιότητες εἰς ἐξωαγιορειτικὸν πρόσωπον, τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας;

Tὸ Ἁγιορειτικὸν Αὐτοδιοίκητον καὶ τὸ νέον Προεδρικὸν Διάταγμα 22/2022

ΕΣΧΑΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ὑπὸ Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων

Εὐρεῖα εἶναι ἡ συζήτηση ποὺ ἐν γένει διεξάγεται ὡς πρὸς τὶς προσπάθειες πολιτικῆς “ἐργαλειοποίησης” τοῦ Ἁγίου Ὄρους (εἰς τὸ ἑξῆς, ΑΟ), καὶ ἐνσωμάτωσής του σὲ σχεδιασμοὺς καὶ νέες πολιτικές. Ἐπὶ παραδεί­γματι, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ “3ου συνεδρίου Θρησκευτικῆς Διπλωματίας” (Ἰανουάριος 2022, ἕνα μόλις μήνα πρὶν τὴν Ἔναρξη τοῦ πολέμου στὴν Οὐκρανία), τὸ κεντρικὸ μήνυμα ποὺ ἐπαναλαμβανόταν σταθερὰ ἦταν ὅτι: “τὸ ΑΟ ἀποτελεῖ ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ πόλο τῆς ἤπιας ἰσχύος (soft power)”.

Τὸ συνέδριο αὐτὸ εἶχε διοργανωθεῖ: ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων, τὴν Γενικὴ Γραμματεία Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ καὶ Δημόσιας Διπλωματίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ τὸ Ἐθνικὸ καὶ Καποδιστριακὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν (Ἐργαστήριο «Ἐκκλησία καὶ Πολιτισμὸς» Θεολογικῆς Σχολῆς). Τὸ συνέδριο ὑποστήριξαν τὸ περιοδικὸ Foreign Affairs The Hellenic Edition καὶ ἡ Αἰγέας ΑΜΚΕ (ἡ Μ.Κ.Ο. τοῦ Πολιτικοῦ Διοικητῆ τοῦ ΑΟ, κ. Ἀθ. Μαρτίνου).

Ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 2000, στὸ πεδίο μελέτης τῶν Διεθνῶν Σχέσεων καὶ τῆς Διπλωματίας, πρόβαλλε ὡς πυλώνας ἰσχύος ἡ ἐργαλειοποίηση τῆς Θρησκείας, καθὼς εἶχε θεωρηθεῖ ὅτι ἀναπλήρωνε τὴν ἔκλειψη τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας, ποὺ συνέβη (κατ’ αὐτὴ τὴ σχολὴ ἀνάλυσης τῶν Διεθνῶν Σχέσεων) μετὰ τὸ πέρας τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Τότε γεννήθηκε καὶ ὁ ὅρος “ἤπια δύναμη” (soft power), θέλοντας νὰ δηλώσει ἕνα πραγματικὸ πυλώνα ἐπιβολῆς ἰσχύος, πλήν, ὄχι στὸ πεδίο τῆς ὠμῆς δύναμης (βίας), ποὺ τὸ ἀπαρτίζουν οἱ στρατιωτικὲς δυνάμεις καὶ τὰ κάθε λογῆς πολιτικὰ μέτρα ἐπιβολῆς αὐτῆς τῆς ἰσχύος, ἀλλά, στὸ πεδίο τῆς πειθοῦς, ὁπότε καὶ σχετίζεται ἀμεσότερα μὲ τὴν “ἠπιότερη” προώθηση θέσεων, καθὼς καὶ τὴν προπαγάνδα, μὲ κύριο ἀντικείμενο– στόχο τὴν διαμόρφωση τῆς κοινωνικῆς συνείδησης πρὸς τὴν ἐπιδιωκόμενη κατεύθυνση.

Στὸ ἐν λόγῳ συνέδριο ὅμως, ὁ συμμετέχων Ὑφυπουργὸς Προστασίας τοῦ Πολίτη, κ. Ἐλευθέριος Οἰκονόμου, στὴν ὁμιλία του «Φυσικὴ καὶ πνευματικὴ ἀσφάλεια τοῦ Ἁγίου Ὄρους» ἐξαίφνης ἀνακοίνωσε τὶς νέες πολιτικὲς ἀποφάσεις τῆς Κυβέρνησης γιὰ μία βαθιὰ ἀναπροσαρμογὴ τῆς ἀστυνομικῆς παρουσίας στὸ ΑΟ, ἀναπτύσσοντας στὴν συνέχεια τὰ σχετικὰ ζητήματα ποὺ –δῆθεν– τὴν ἐπιβάλλουν. Οἱ ἐν λόγῳ ἀποφάσεις ἔλαβαν τὴν μορφὴ τοῦ Προεδρικοῦ Διατάγματος 22 (εἰς τὸ ἑξῆς, ΠρΔ22) τῆς 23ης Μαρτίου 2022, τὸ ὁποῖο τροποποιεῖ τὸν νόμο 4249/2014 μὲ τίτλο: “Ἀναδιοργάνωση τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”, καὶ ἐκδόθηκε στὸ ΦΕΚ Τεῦχος Α΄62/23.03.2022.

Τῆς ἐκδόσεως τοῦ νέου ΦΕΚ ἀκολούθησε μία ἐξαιρετικὰ ὕποπτη ἐπικοινωνιακὴ καταιγίδα στὸν ἠλεκτρονικὸ καὶ ἔντυπο Τύπο –ἡ ὁποία ὅπως ἀπότομα ξέσπασε, ἔτσι καὶ ἀπότομα σταμάτησε– τοῦ τύπου: “Παιχνίδια συμφερόντων στὸ Ἅγιον Ὄρος, στὴ σκιὰ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου”[1].

Στὴν συντονισμένη ἐπικοινωνιακὴ προσπάθεια (ποὺ παρουσιάστηκε σὲ ὅλα τὰ συστημικὰ Μ.Μ.Ε., πρωτίστως τὰ φιλικὰ πρὸς τὴν Κυβέρνηση), παρουσιάστηκε μία ὅλως φανταστικὴ καὶ ἄνευ τῆς παραμικρῆς ἀπόδειξης σειρὰ “ἀπειλῶν” κατὰ τοῦ ΑΟ, καὶ τοῦτο, βάσει μὴ κατονομασμένων πηγῶν. Ἐνεπλάκησαν καὶ μοναχικοὶ κύκλοι, ποὺ “κατήγγειλαν” τὴν ὕπαρξη αὐτῶν τῶν ἀπειλῶν, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν ἐναντίον τους γενικὴ κατακραυγή, ἔσπευσαν νὰ δικαιολογηθοῦν καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὰ ὑπ’ αὐτῶν καταγγελλόμενα…

Πρόσφατα, ἀκολούθησε δεύτερη ἐπικοινωνιακὴ σπερμολογία, ποὺ ἐμφάνιζε αὐτὸν τοῦτον τὸν Ὑφυπουργὸ Προστασίας τοῦ Πολίτη, κ. Ἐλευθέριο Οἰκονόμου, νὰ ἀναλαμβάνει νέος Πολιτικὸς Διοικητὴς τοῦ ΑΟ! Καθίσταται ἑπομένως σαφὲς ὅτι οἱ συγκεκριμένες ἐπικοινωνιακὲς κινήσεις –χρονικὰ ἐνορχηστρωμένες, οὕτως ὥστε, ἡ προηγούμενη νὰ παραπέμπει στὴν ἑπόμενη– ἐπιβεβαιώνει τὴν σοβαρότητα καὶ τὴν σημασία τῶν ἐπερχόμενων ἐξελίξεων στὸ ΑΟ, στὸ πλαίσιο τῆς ἐπιδιωκόμενης ἐργαλειοποίησής του…

Ἐνδεικτικὸ τῶν νέων προθέσεων τῆς ἀναβαθμισμένης ἀστυνομικῆς παρουσίας ἐντός τοῦ ΑΟ, ἦταν καὶ τὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη κατὰ τὴν κορύφωση τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, τὴν Μ. Παρασκευή, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Πρωτάτου τῶν Καρυῶν, ὅπου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς περιφορᾶς τοῦ Ἐπιταφίου πέριξ του Ἱεροῦ Ναοῦ, ἄνωθεν τῶν πατέρων ποὺ συμμετεῖχαν στὴν ἱερὰ πομπή, πετοῦσε ντρόουν (drone) τῆς Ἀστυνομίας, παρουσιάζοντας ἐλεεινὸ θέαμα ἀνίερης ἐκκοσμικεύσεως τῆς ἱερᾶς τελετῆς, τοῦ ὁποίου τόσο ἡ παρουσία ὅσο καὶ ὁ δαιμονιώδης θόρυβος τῶν ἑλίκων του, κατέστρεψε τὴν ἱερότητά της καὶ τὸ κατανυκτικὸ κλίμα, κατασκανδαλίζοντας τοὺς συμμετέχοντες πατέρες. Τὸ ἴδιο συμβὰν ἐπανελήφθη προκλητικὰ κατὰ τὴν πανίερο ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, ὅταν καὶ πάλι, ἔξωθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτάτου κατὰ τὴν στιγμὴ ποὺ ψαλλόταν τὸ κοσμοχαρμόσυνο “Χριστὸς Ἀνέστη” ἀπὸ τοὺς πανηγυρίζοντες ἁγιορεῖ­τες πατέρες, ἵπτατο τὸ ἐν λόγῳ ντρόουν, προσθέτοντας σκάνδαλο στὸ σκάνδαλο…

Στὶς εὔλογες διαμαρτυρίες τῶν πατέρων, οἱ ἀπαντήσεις ποὺ δόθηκαν ἦσαν –οἱ σύμφωνες μὲ τὸ ἐπίσημο ἀφήγημα– ἀσαφεῖς ἀναφορὲς σὲ “κατασκόπους” καὶ “τρομοκράτες”, οἱ ὁποῖοι φαίνεται ὅτι εἶχαν βάλει στόχο τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Πρωτάτου καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τελούμενη λατρεία…!

Πέραν τῆς φαιδρότητας τῶν ἐξηγήσεων, τὸ ὅλο γεγονὸς ἀποτελεῖ καθεαυτὸ κίνηση ὑψηλῆς συμβολικῆς ἀξίας, μίας καὶ συνέβη στὸ κέντρο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὡς πρώτη ἐπίδειξη τῶν νέων ἁρμοδιοτήτων παρακολούθησης καὶ καταστολῆς τῶν ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἀστυνομικῶν δυνάμεων, ποὺ τοὺς παρέχει τὸ νέο Προεδρικὸ Διάταγμα.

Τὰ ἀνωτέρω ἔρχονται νὰ προστεθοῦν σὲ μία περίοδο ὅπου γίνεται κατανοητὸ τοῖς πᾶσι τῆς ποικιλίας τῶν κινδύνων καὶ τῶν συνθέτων προκλήσεων ποὺ ἀντιμετωπίζει, καὶ καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίσει στὸ ἄμεσο μέλλον, ἡ Ὀρθοδοξία. Οἱ ἐπερχόμενες ἐξελίξεις (ἐπιβολὴ κοινοῦ πασχαλίου, ποὺ θὰ προετοιμάσει τὴν ἕνωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὴν παπικὴ “ἐκκλησία”), δυστυχῶς θὰ ἐπηρεάσουν τοὺς πάντες, μηδενὸς ἐξαιρουμένου, οὔτε αὐτοῦ τούτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Μάλιστα, ἡ σκανδαλώδης παρουσία σὲ αὐτὸ τῶν Οὐκρανῶν σχισματο–αιρετικῶν, πρόκειται νὰ ἐπιτείνει τὸ πρόβλημα, καθὼς οἱ τελευταῖοι ἀνοικτὰ ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ τοὺς Οὐνίτες τῆς Οὐκρανίας, ἐνῷ δὲν ἀποκρύπτουν τὸ γεγονὸς τῆς ἐπερχόμενης ἕνωσης μεταξύ τους. Ἄλλωστε, σὲ ὅσους παρατηροῦν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὰ γεγονότα, δὲν εἶναι ἄγνωστο ὅτι ἡ περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ἔχει ἐπιλεχθεῖ ὡς τὸ κατεξοχὴν πρότυπο τῆς σχεδιαζόμενης ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσης…

Ἑπομένως, τὸ τί πορεία θὰ πάρει τὸ Ἅγιον Ὄρος –καὶ τὸ κυριότερο– τὸ πῶς αὐτὴ θὰ ἐπιβληθεῖ σὲ αὐτό, δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήσει οὐδένα Ἁγιορείτη Μοναχὸ ἀσυγκίνητο.

Ἡ παροῦσα μελέτη ἀποτελεῖ τὸ τελευταῖο τμῆμα μίας μεγαλύτερης καὶ διεξοδικότερης (ἡ ὁποία πρόκειται σύντομα νὰ ἐκδοθεῖ σὲ ἔντυπη μορφή), ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὶς συνολικὲς ἐπιπλοκὲς ποὺ ἐπιφέρουν οἱ, βάσει τοῦ νέου Προεδρικοῦ Διατάγματος, διευρυμένες ἀστυνομικὲς ἁρμοδιότητες, στὸ Ἁγιορειτικὸ Αὐτοδιοίκητο, στὰ γενικότερα πλαίσια λειτουργίας τοῦ Αὐτοδιοικήτου ἐν σχέσει πρὸς τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα.

Πρὶν ὅμως ἐξετασθοῦν οἱ σχετικὲς παράμετροι ποὺ συνθέτουν τὸ ὅλον πρόβλημα τῶν νέων ἀστυνομικῶν ρυθμίσεων, πρῶτα θὰ παρουσιασθεῖ ἡ συμπεριληπτικὴ ἀποτύπωση τῶν διαπιστώσεων ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς σχέσης τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Αὐτοδιοικήτου πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Συνταγματικὴ Τάξη, βάσει τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ἡ ἀπόλυτη ἰδιαιτερότητα τοῦ συγκεκριμένου αὐτοδιοικήτου, ὅλως διάφορου πρὸς κάθε ἄλλη ὑφιστάμενη νομικὴ ἔννοια “αὐτοδιοικήτου”. Οἱ ἐν λόγῳ διαπιστώσεις ἔχουν ἀναλυθεῖ διεξοδικῶς στὴν προαναφερθεῖσα –διεξοδικότερη– μελέτη, καὶ οἱ ὁποῖες ἀναλύονται σ’ αὐτὴν στὶς ἀκόλουθες ἑνότητες: αὐτοδιοίκητα Νομικὰ Πρόσωπα καὶ ΑΟ, ἡ ἰσχὺς τῶν θεμελιωδῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων στὸ ΑΟ, ΚΧΑΟ καὶ ἀπαγόρευσις εἰσόδου γυναικῶν στὸ ΑΟ, Καταστατικὸς Χάρτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους (εἰς τὸ ἑξῆς, ΚΧΑΟ) καὶ ἡ συνταγματικὴ ὑποχρέωσις τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως στὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, ΚΧΑΟ καὶ ὁ συνταγματικὸς ὁρισμὸς τῆς ὑποχρεώσεως στράτευσης, ΚΧΑΟ καὶ τὸ συνταγματικὸ δικαίωμα τοῦ ἐκλέγεσθαι καὶ ἐκλέγειν, ΚΧΑΟ καὶ τὸ συνταγματικὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι, ΚΧΑΟ καὶ ἡ συνταγματικὴ προστασία τοῦ ἀκωλύτου τῆς μετακινήσεως ἐντός τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικρατείας, ΚΧΑΟ καὶ ἡ νομοθεσία περὶ δασῶν καὶ δασικῶν ἐκτάσεων, ΚΧΑΟ καὶ τὸ νομικὸ καθεστὼς τῶν ἐπιτάξεων, ΚΧΑΟ καὶ τὸ συνταγματικὸ δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας, ΚΧΑΟ καὶ οἱ ἐν γένει οἰκονομικὲς σχέσεις, ΚΧΑΟ καὶ ἡ Νομοθετικὴ καὶ Δικαστικὴ Ἐξουσία ἐν Ἁγίῳ Ὄρει.

Ἅγιο Ὄρος: Διπλή ἐπίθεση στό κύρος καί στήν αὐτοδιοίκησή του

Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν

Δέν πέρασε πολύς καιρός ἀπό τή σφοδρή ἐπίθεση πού δέχτηκε τό Ἅγιο Ὄρος ἀπό ὀργανωμένα συμφέροντα, πού ἤθελαν νά πλήξουν τό κύρος καί νά μειώσουν τήν ἀξία του στά μάτια τῶν Ἑλλήνων, κατασκευάζοντας «σκάνδαλα» καί διασύροντας μέ ἀνυπόστατες κατηγορίες ἁγιορεῖτες μοναχούς.

Τότε τά συστημικά κανάλια δίκαζαν καί καταδίκαζαν ὁμόφωνα συγκεκριμένη Ἱερά Μονή, ἐνῶ χρόνια ἀργότερα ἡ ἐπίσημη Δικαιοσύνη τήν δικαίωσε χωρίς φυσικά νά ὑπάρξει ἡ παραμικρή ἀνάκληση ἤ μεταμέλεια ἀπό τούς συκοφάντες, οἱ ὁποῖοι μέ τή λάσπη πού ἔριξαν, ἀκόμα ἐπηρεάζουν τούς μόνιμα... κακοπροαιρέτους, πού ψάχνουν ὡς στήριγμα στήν ἀπιστία τους, τυχόν ἀπρεπῆ συμπεριφορά κληρικῶν, μοναχῶν καί ἁπλῶν πιστῶν.

Καί αὐτές τίς ἡμέρες, τό Ἅγιο Ὄρος ἔχει πέσει θύμα μίας ἀκατάσχετης καί ἀστήρικτης συνομωσιολογίας, ἀπό ἑλληνικά καί ξένα μέσα, ὡς τόπος πού δῆθεν ὑποθάλπει ἐγκληματίες καί ἐγκληματικές πράξεις, ἰδίως Ρώσων, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καί χρόνια ἔχουν ἀναλάβει τό ρόλο τοῦ «κακοῦ» καί «χρηματοδοτοῦν ἀνεξέλεγκτα μέ ρούβλια», ὁποιονδήποτε εἶναι ἀντίθετος μέ κάθε νεοταξική ἰσοπέδωση. Φθάσαμε, ἀκόμη, στό σημεῖο νά περιδιαβαίνει εἰσαγγελέας τά κελλιά τῶν ἐρημιτῶν, ἔπειτα ἀπό παραγγελίες ἀνθρώπων ἐντός τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Πάντα, ἄλλωστε, ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν οἱ πρόθυμοι. «Οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι».

Ἡ εὐφάνταστη συκοφάντηση ἀπό τά ΜΜΕ, ἐνισχύει τήν προσπάθεια τῆς Πολιτείας - σταθερά ἐχθρικῆς τίς τελευταῖες δεκαετίες πρός τά ὀρθόδοξα ἤθη καί τίς παραδόσεις - νά καταργήσει σταδιακά τό χιλιετές αὐτοδιοίκητο του Ἁγίου Ὄρους, καταπατώντας τό Σύνταγμα καί τίς Διεθνεῖς Συνθῆκες πού τό ἀναγνωρίζουν.