Ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου γυναικῶν στό Ἅγιον Ὄρος

ΑΝΑΣΤ. Ν. ΜΑΡΙΝΟΥ Δρ Νομικής

Συμβούλου της Επικράτειας

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Εισαγωγικά

Είναι «αντισυνταγματική» η απαγόρευση εισόδου των γυναικών στο Άγιον Όρος; Πολλοί λένε: Ναι. Είναι αντισυνταγματική, γιατί βάζει σε χαμηλότερη θέση τη γυναίκα σε σχέση με τον άνδρα. Την μειώνει, την υποβάλλει σε μια άνιση μεταχείριση και της περιορίζει την προσωπική ελευθερία της στο μέτρο, που η ελευθερία αυτή εκδηλώνεται με το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να κι­νείται ελεύθερα σε όλο το ελληνικό έδαφος. Συμπέρασμα αυτής της συλλογιστι­κής είναι ότι με την απαγόρευση αυτή έχουμε παραβίαση των άρθρων 4 και 5 του Συντάγματος, τα οποία καθιερώνουν την αρχή της ισότητας και την προ­σωπική ελευθερία, αυτά τα δύο ατομικά δικαιώματα, για τα οποία έχει χυθεί, στους αιώνες που κύλησαν, αίμα πολύ, και την απόλαυση των οποίων δυστυ­χώς ακόμα και σήμερα στερούνται πολλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας, σε πείσμα όλων των Διακηρύξεων, που ακολούθησαν στο τέλος του Μεγάλου Πο­λέμου και που επαναλαμβάνονται από καιρού σε καιρό, μεγαλόστομα αλλά μά­ταια, από ηγέτες κρατών και από διεθνείς οργανισμούς, για να αποδεικνύεται έτι περίτρανα, πόσο κούφιες είναι αυτές οι Διακηρύξεις, όταν δεν υπάρχει ειλι­κρινής διάθεση να τηρηθούν και να εφαρμοσθούν στην πράξη, και πόσο δίκηο έχουν πολλές φορές οι ρεαλιστές και πόσο εξωπραγματικοί είναι οι ρωμαντικοί και οι ιδεολόγοι. Αλλά ας έλθουμε στο συγκεκριμένο θέμα, που παρου­σιάζει σήμερα μια επίμονη επικαιρότητα.

Η έννοια του άβατου

«Άβατο» σημαίνει την απαγόρευση εισόδου των γυναικών στο Άγιον Όρος.

Το άβατο ίσχυε ανέκαθεν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, με την έννοια ότι ήταν απαγορευμένη η είσοδος στις μονές προσώπων, τα οποία είναι δυνατό να δώσουν αφορμή βλασφημίας και σκανδάλου, ιδίως δε γυναικών. Ο ΙΗ’ Κα­νόνας της εν Νικαία Β’ Οικουμενικής Συνόδου ορίζει, ότι: «το δε γυναίκας ενδιαιτάσθαι εν επισκοπείοις ή μοναστηρίοις παντός προσκόμματος αίτιον». Η αρχή της απαγορεύσεως αυτής ανατρέχει στον ιδρυτή του μοναχικού βίου, το Μ. Αντώνιο, που με τον Γ Κανόνα του παραγγέλλει προς τους μοναχούς: «Μη συγχώρει να σε πλησιάση γυνή, μηδέ ανέχου, ίνα θέση τον πόδα εις την κατοι­κίαν σου, διότι έρχεται οπισθόπους οργή». Η απαγόρευση αυτή, που δεν είναι χαρακτηριστικό μόνον της Ορθοδοξίας(*) ίσχυσε στην πράξη ανέκαθεν στο Άγιον Όρος, όπου απαγορευόταν όχι μόνον η είσοδος των γυναικών άλλα και των «αγενείων νέων» και κάθε θηλυκού ζώου. Μερικοί προσπαθούν να αμφισβητήσουν τον κανόνα αυτής της απαγορεύσεως, επικαλούμενοι το γεγονός ότι έγιναν στο παρελθόν πολλές παραβάσεις αυτού. Τούτο όμως έχει σαν συνέπεια να επιβεβαιώνεται ο κανόνας, που απλώς παραβιάσθηκε στις περιπτώσεις αυτές. Πάντως, είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι είτε με βάση τους κανόνες, την ύπαρξη των οποίων μερικοί αμφισβητούν, είτε με βάση την πρακτική, που τη­ρήθηκε τόσα χρόνια μέχρι σήμερα, το συμπέρασμα είναι ένα: ότι απαγορεύεται η είσοδος των γυναικών στη Χερσόνησο του Άθω, παραβίαση δε της απαγορεύσεως αυτής τιμωρείται από το έτος 1953 με φυλάκιση, που δεν επιτρέπεται να την εξαγοράσεις.

Και γεννιέται το ερώτημα: Η απαγόρευση αυτή συμπορεύεται με το Σύν­ταγμα ή είναι αντισυνταγματική;

Την άποψη περί «αντισυνταγματικότητος» του Αβάτου, που πολλοί έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει, θεωρώ πέρα για πέρα λαθεμένη για τους εξής λόγους:

Το άβατο και το «αυτοδιοίκητο» του Αγίου Όρους

Το άρθρο 105 του Συντάγματος κατοχυρώνει το ειδικό «προνομιακό» καθ­εστώς του Αγίου Όρους και ειδικότερα το «αυτοδιοίκητο» της Χερσονήσου του Άθω1. Τι σημαίνει όμως «αυτοδιοίκητο»; Για να αντιληφθούμε σε ύλη την έκταση την έννοια αυτή, πρέπει να τη συγκρίνουμε με δυο άλλες περιπτώσεις «αυτοδιοικήτου», που αναγνωρίζει το Σύνταγμα: Την αυτοδιοίκηση των Δή­μων και Κοινοτήτων και την αυτοδιοίκηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων2.

Η αυτοδιοίκηση των Δήμων και Κοινοτήτων αναφέρεται σε όλες τις υπο­θέσεις, που έχουν ενδιαφέρον και χαρακτήρα «τοπικό» και επί των οποίων οι Δήμοι και οι Κοινότητες έχουν αποφασιστική αρμοδιότητα, όπως έχει δεχθεί το Συμβούλιο της Επικράτειας με σειρά όλη αποφάσεών του (βλ. π.χ. τις απο­φάσεις ΣτΕ 565, 579, 678/32, 82/38, 1063/57, 1089/59, 2266/64, 1061/66 2940-2941/75, 3611/76 κ.α.). Το ποια υπόθεση έχει «τοπικό» χαρακτήρα, είναι ζήτημα πραγματικό και θα κριθεί ανάλογα με την περίπτωση. Συνέπεια αλλά και προϋπόθεση της αυτοδιοικήσεως αυτής είναι, ότι η ανάδειξη των οργά­νων διοικήσεως των Δήμων και Κοινοτήτων γίνεται με εκλογή από το λαό, πράγμα το οποίον, άλλωστε, ρητά ορίζει το Σύνταγμα. Παρ’ όλη όμως αυτή τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοδιοίκηση, η Πολιτεία μπορεί με νόμο να αφαιρέσει ορισμένες τοπικές υποθέσεις από την αρμοδιότητα των Δήμων και Κοινοτήτων και να τις περιλάβει στον κύκλο των υποθέσεων δικής της αρμοδιότητας, αρκεί βέβαια να μη καταλήξει στο τέλος να περιορίζει τόσο πολύ τον κύκλο των τοπικών υποθέσεων, ώστε να καταργεί στην ουσία την αυτοδιοίκηση . (βλ. για όλα αυτά Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, Αθήναι 1961, σελ. 135 έπ.) Η Πολιτεία ασκεί επί πλέον επί των οργάνων διοικήσεως των Δήμων και Κοινοτήτων έλεγχο, που αναφέρεται τόσο σ’ αυτά τα ίδια τα όργανα, τα οποία μπορεί με ορισμένες προϋποθέσεις να τιμωρήσει ή και να απολύσει, όσο και στις πράξεις, που εκδίδουν και που τις θέτει κάτω από τον έλεγχο της τόσο το διοικητικό (νομιμότητας η σκοπιμό­τητας) όσο και το δικαστικό δια μέσου του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων πρὸς τοὺς διοικοῦντας τὸ Ἅγιον Ὄρος.

εἰδικὰ σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὸ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ - ΑΒΑΤΟ - ΥΠΑΡΞΗ τοῦ Ἁγίου Ὅρους ...!!!

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 15//28.8.2024.

Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας καὶ Ἀειπαρθένου Θεοτόκου.

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων

πρὸς τοὺς διοικοῦντας τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Πρός :

Τούς Καθηγουμένους, Ἀντιπροσώπους τῶν Ἱερῶν Μονῶν

καὶ ὅλους τοὺς Προϊσταμένους, τοὺς διοικοῦντας τὸν Ἅγιο τοῦτο Τόπο τοῦ Ἄθωνος.

Γνωρίζουμε ὅτι ἡ συνολικὴ ἔμψυχος δύναμη τοῦ Ἁγίου Ὅρους εἶναι 2.100 μοναχοὶ καὶ Ἱερομόναχοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὰ δύο τρίτα -2/3- δηλαδὴ οἱ 1.400 περίπου ἐγκαταβιοῦν σὲ Ἱερὰ Κελλιὰ καὶ Σκῆτες, οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἑφτακόσιοι -700- στὰ Ἱερὰ εἴκοσι -20- γνωστὰ Κοινόβια.

Ἐν πρώτοις ἀποσαφηνίζεται ὅτι ἡ Φωνή τῶν Κελλιωτῶν ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖται στὰ θεσμικὰ ὄργανα διοικήσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους μετὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου (Κ.Χ.Α.Ο.1924) καὶ ἐπικυρώσεως μὲ τὸ Νομοθετικὸ Διάταγμα (Ν.Δ.) 1926, Ἄρθρο Συντάγματος Ἑλλάδος 105.

Ἐπιτρέπεται γυναῖκες εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος;

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἐπιτρέπεται γυναῖκες εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος;

Τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ὁ ἱερὸς χῶρος τῆς χερσονήσου τοῦ Ἄθω, δῶρο τοῦ Κυρίου στὴν Παναγία μας, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοση τὸ ἐπισκέφθηκε.

Αὐτὸ τὸ γεγονὸς τὸ περιλαμβάνουν καὶ οἱ Κώδικες Λ΄- 66 καὶ Ι΄- 31 τῆς Λαυριωτικῆς Βιβλιοθήκης, ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρουν:

«Ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἔβαλαν κλήρους ποῦ θὰ πᾶνε, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο, τότε θεώρησε καλὸ καὶ ἡ Θεοτόκος νὰ ζητήση καὶ αὐτὴ κλῆρο, ὥστε καὶ αὐτὴ νὰ κηρύξη. Καὶ ἔπεσε στὴν Παναγία ὁ κλῆρος νὰ κηρύξη στὴν Ἰβηρία. Ὅταν ὅμως ἑτοιμαζόταν νὰ φύγη, ἐμφανίστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ καὶ τῆς εἶπε: «Θεοτόκε Παρθένε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἀπὸ ἐσένα, σὲ προστάζει νὰ μὴ φύγης ἀπὸ τὴν Ἰουδαία, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ὁ τόπος ποὺ κληρώθηκε γιὰ σένα δὲν εἶναι ἡ Ἰβηρία, ἀλλὰ ἡ χερσόνησος τῆς Μακεδονίας ποὺ ὀνομάζεται Ὄρος τοῦ Ἄθω καὶ ἡ ὁποία θὰ φωτισθῆ ἀπὸ τὸ δικό σου πρόσωπο.» Μόλις ἡ Θεοτόκος ἔφθασε ἐκεῖ, φωνὴ μεγάλη, σύγχυση καὶ φοβερὸς θόρυβος ἔγινε ἀπὸ ὅλα τὰ εἴδωλα ποὺ ὑπῆρχαν στὸν Ἄθωνα, καὶ ἀκούγονταν τὰ ἑξῆς: «Ὅλοι οἱ ἄνδρες τοῦ Ἀπόλλωνα νὰ πᾶτε στὸ λιμάνι τοῦ Κλήμεντα καὶ νὰ ὑποδεχθεῖτε τὴν Μητέρα τοῦ Μεγάλου Θεοῦ τὴν Μαρία». Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἔτρεξαν ὅλοι στὸ λιμάνι καὶ μὲ σεβασμὸ τὴν Θεοτόκο καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη καὶ ὅλους τοὺς συνταξιδιῶτες τοὺς ὁδήγησαν στὸ Συναγωγεῖο καὶ τοὺς ἐρωτοῦσαν γιὰ τὸ Μεγάλο Μυστήριο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας καὶ θαύμαζαν πῶς ἡ Παναγία, ἐνῷ ἦταν Ἑβραία, τοὺς τὰ ἐξήγησε ὅλα στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἡ Θεοτόκος ἐπειδὴ εὐχαριστήθηκε πολὺ ἀπὸ τὸν τόπο ποὺ κληρώθηκε σὲ αὐτήν, εἶπε τὴν ἑξῆς εὐχή: «Υἱέ μου καὶ Θεέ μου, εὐλόγησε αὐτὸν τὸν τόπο ποὺ εἶναι ὁ κλῆρος μου καὶ ἐλέησον αὐτὸν καὶ φύλαξέ τον ἀβλαβῆ μέχρι τὴν συντέλεια τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ αὐτοὺς ποὺ μένουν σὲ αὐτόν, γιὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιο καὶ τὸ ἰδικό μου, ὥστε νὰ συγχωρεθοῦν τὰ πολλὰ ἁμαρτήματά τους μὲ μικρὸ κόπο καὶ ἀγῶνα μετανοίας, πλήρωσε αὐτοὺς μὲ ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ ἀναγκαῖα γιὰ αὐτὸν τὸν αἰῶνα καὶ γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ στὸ μέλλον, καὶ δόξασε τὸν τόπο αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο τόπο, καὶ ἀξίωσέ τον νὰ γίνη θαυμαστὸς μὲ πολλὰ θαύματα καὶ γέμισέ τον μὲ ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλα τὰ Ἔθνη ποὺ ὑπάρχουν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ποὺ ἔχουν κληθῆ στὸ δικό σου ὄνομα, ἐξάπλωσε τὰ σώματα αὐτῶν σὲ αὐτὸν τὸν τόπο ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον, ἀπὸ βορρᾶ καὶ νότο, ἀπάλλαξέ τους ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλαση καὶ σῶσε τους ἀπὸ κάθε εἴδους πειρασμό, ἀπὸ ἀόρατους καὶ ὁρατοὺς ἐχθρούς, καὶ ἀπὸ κάθε αἵρεση, καὶ δῶσε τους εἰρήνη ποὺ χορηγεῖ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα».

Τό Ἄβατο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, κατά τόν Ἅγιο Νεκτάριο.

Το όρος είναι άβατο ως χώρος σε όλους αυτούς που είναι άβατο ως πνεύμα. Με αυτή την έννοια είναι άβατο και για τους άνδρες! Δέχεται μόνο αυτούς που έρχονται για δουλειά δική Του, και όχι δική τους. Αυτοί είναι αναγκαίοι. Η αυτούς που το επισκέπτονται με σκοπό συμβατό με την ασκητική του προοπτική. Αυτοί είναι επιθυμητοί. Από αυτούς προκύπτουν οι μοναχοί. Αυτοί επιβεβαιώνουν τον προορισμό του.

Το άγιον όρος δεν είναι ούτε μουσείο, ούτε τόπος αναψυχής. Δεν πάμε ούτε να δούμε, ούτε να μας δούνε.

Το όρος είναι τόπος πραγματικής βίας και ασκήσεως. Πάμε για να κρυφτούμε και να ταπεινωθούμε.!

Ή παρουσία των γυναικών δεν είναι συμβατή με τις ανάγκες του.

Τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, ζητεῖ τήν κατάργηση τοῦ ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΖΗΤΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΒΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η είδηση ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), επιζητεί την κατάργηση του αβάτου του Αγίου Όρους, λύπησε τους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), συμπεριφέρεται ως υπερ-εκκλησία, με την αυθαίρετη στάση του στο θέμα του αβάτου του Αγίου Όρους. Πως είναι δυνατό να γίνει αποδεκτό αυτό το απαράδεκτο αίτημα;

Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Μεννονιτών για το άβατο του Αγίου όρους; Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Πεντηκοστιανών για το άβατο του Αγίου όρους; Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Μεθοδιστών για το άβατο του Αγίου όρους; Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Λουθηρανών για το άβατο του Αγίου όρους; Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Πρεσβυτεριανών και λοιπών Προτεσταντών για το άβατο του Αγίου όρους; Να αποφασίζουν οι αιρετικές κοινότητες των Παλαιοκαθολικών, αλλά και οι λοιπές αιρετικές κοινότητες για το άβατο του Αγίου όρους; Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν μπορούμε να δεχθούμε κάτι τέτοιο.

Ἡ παγκοσμιότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τό Ἄβατον

Αρχιμ. Χριστοδούλου,

Ηγουμένου Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου

Αγίου Όρους

 

Σήμερα μιλᾶμε γιὰ παγκοσμιοποίηση, δηλαδὴ γιὰ ἑνοποίηση τοῦ κόσμου. Ἀλλά δὲν εἶναι ξεκάθαρο γιὰ τί ἀκριβῶς μιλᾶμε. Ἂς ποῦμε ὅτι εἶσαι σὲ ἕνα νυχτερινὸ τοπίο στὴ φύση. Τὰ ζῶα, τὰ πουλιά, τὰ λουλούδια κοιμοῦνται, καὶ ἔτσι ἐπικρατεῖ γαλήνη καὶ ἡσυχία. Ἐξίσου γαλήνη καὶ ἡσυχία ἐπικρατεῖ σὲ ἕνα τοπίο μετὰ τὴν ἔκρηξη ἀτομικῆς βόμβας. Πόσο διαφορετικὴ ὅμως εἶναι αὐτὴ ἡ ἡσυχία!

Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ προωθεῖται σήμερα στὸ ὄνομα τῆς εἰρήνης καὶ δικαιοσύνης. Εἶναι μᾶλλον ἕνας ὁδοστρωτήρας, ποὺ ἰσοπεδώνει ὄχι μόνο πολιτισμοὺς ἀλλὰ καὶ συνειδήσεις. Πρόκειται γιὰ μιὰ κατασκευασμένη ἑνότητα. Μιὰ ἑνότητα φόβου καὶ οἰκονομικῶν συμφερόντων.

Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλου εἴδους παγκοσμιότητα. Τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα πανορθόδοξο προσκύνημα, ἀλλὰ καὶ τόπος ποὺ ἑλκύει πλῆθος ἀνθρώπων ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο. Θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι ἕνας τόπος παγκόσμιος. Ἡ παγκοσμιότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἐν προκειμένῳ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εἶναι διαφορετικὸ πρᾶγμα.

Περί δύο προσφάτων πλαστῶν "ὑπερ-μνημονίων". Γιά τά memoranda περί ἁγιορείτικου Ἀβάτου καί Παγκοσμίου Θρησκείας

 

Περί δύο προσφάτων πλαστῶν «ὑπερ-μνημονίων».

Γιά τά memoranda περί ἁγιορειτικοῦ Ἀβάτου

καί Παγκοσμίου Θρησκείας

 

Ἡ παραπληροφόρηση (“disinformation”) ἀποτελεῖ πάντοτε μία ἀπό τίς πιό ἀποτελεσματικές μεθόδους ζημίας, ἐκεῖ ὅπου ἡ ὀρθή κατανόηση ἀποτελεῖ προϋπόθεση τῆς ἐπιτυχίας. Ἰδιαιτέρως λ.χ. στίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις ἡ παραπληροφόρηση τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἄκρως συντελεστική στήν ἐπίτευξη τῆς νίκης, ὅπως ἀπέδειξε καί ἡ περίπτωση τῆς συμμαχικῆς ἀποβάσεως στή Νορμανδία, τόν Ἰούνιο τοῦ 1944 [1].

Κατά τό τελευταῖο ἔτος «διέρρευσαν» στή δημοσιότητα δύο περίεργα κείμενα: (α) τό πρῶτο, περί τήν  Ἄνοιξη τοῦ 2014 (συνταχθέν προφανῶς ἐντός τοῦ 2013, πρίν ἀπό τήν 10^η Γενική Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στό Πουσάν) ὑπό τόν τίτλο «Συμφωνίες τῶν Χριστιανικῶν “ Ἐκκλησιῶν”» καί (β) τό δεύτερο, ὑπό τόν τίτλο «Ὑπερμνημόνιο-Memorandum καί ἡ ἐπιβαλλόμενη μία νέα παγκόσμιος μασσονική ὑπερθρησκεία καί ἐκκλησία ἀπό 2016 ἕως 2020», πού ὑποτίθεται ὅτι ὑπεγράφη τόν Ἰούνιο τοῦ 2014, ἀλλά κυκλοφόρησε εὐρύτερα τούς τελευταίους δύο μῆνες. Τό πρῶτο  ἀφοροῦσε στήν ὑπογραφή τῆς καταργήσεως τοῦ Ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας, τόν Νοέμβριο 2013, στό πλαίσιο ἐργασίας τοῦ Π.Σ.Ε. (σάν νά ἔλειψαν καταλληλότερα πρός τοῦτου fora τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων !!!), ἐνῷ τό δεύτερο περιγράφει μία εὐρείας κλίμακας σύγκλιση πολιτικο-θρησκευτική μέ πολλές παραμέτρους καί τή δημιουργία μιᾶς παγκοσμίου θρησκείας.

Τά δύο αὐτά ὑπομνήματα τά ἐξετάζουμε μαζί ἐν συντομίᾳ, λόγῳ τῆς ἐκπληκτικῆς ὁμοιότητός τους σέ ὕφος καί περιεχόμενο· νομίζουμε δέ, ὅτι ὑπηρετοῦν καί τόν ἴδιο σκοπό.

Στά ἐν λόγῳ ὑπομνήματα, παρατηροῦνται τά ἑξῆς ἀληθῆ ἐκ πρώτης ὄψεως στοιχεῖα:

Τό ἄβατον τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἡ χειροτονία τῶν γυναικῶν κατά τήν παράδοση τῆς ἐκκλησίας

Αρχιμ. Γεώργιος (†2014),

Προηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την κατάργησι του αβάτου του Αγίου Όρους και την χειροτονία γυναικών. Εζητήθη και η ιδική μου γνώμη, την οποία και καθηκόντως διατυπώνω, διότι κατά τον σοφόν Σολομώντα «καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» (Εκκλ. 3, 7).

Οι φεμινίστριες ζητούν την κατάργησι του αβάτου του Αγίου Όρους, γιατί θεωρούν ότι θίγεται το ατομικό δικαίωμά τους να μπορούν να επισκεφθούν και πιθανώς να εγκαταβιώσουν και στο Άγιον Όρος.

Λησμονούν όμως ότι και οι Μοναχοί έχουν το ατομικό δικαίωμα να μονάζουν σ’ έναν τόπο που οι ίδιοι τον διάλεξαν, οι ίδιοι τον δημιούργησαν και οι ίδιοι τον θέλησαν άβατο. Και ακόμη, ότι όσοι βοήθησαν να δημιουργηθή το Άγιον Όρος, Ορθόδοξοι Αυτοκράτορες και Ηγεμόνες, Έλληνες και μή Έλληνες, και Οικουμενικοί Πατριάρχαι, έτσι το ήθελαν και έτσι με χρυσόβουλα και σιγίλλια το κατωχύρωσαν.

Ακόμη ότι και η Έφορος του Αγίου Όρους, η Κυρία Θεοτόκος, με σημεία και θαύματα έδειξε την θέλησί της το Άγιον Όρος να παραμείνη άβατο.

Κάποτε ερώτησαν έναν Αγιορείτη Γέροντα, γιατί οι μοναχοί θέλουν το άβατο, και αυτός έδωσε μία παράδοξη απάντησι:

Ἐπιστολή μετανοίας τῆς γυναίκας πού παραβίασε τό Ἄβατο τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Το 1930 ήμουν αντιπρόσωπος της Μονής μου παρά τη Ιερά Κοινότητι και κατά Οκτώβριον ελήφθη επιστολή της εκλεγείσης «Μις Ελλάς» δεσποινίδος (*) …………. έχουσα επί λέξει ούτως :

Εν Νταβώς Ελβετίας κλπ.

Σεβάσμιοι Πατέρες, σας εξομολογούμαι ολοψύχως το σφάλμα που διέπραξα τον περασμένον Μάϊον εις την Μονήν Βατοπαιδίου. Έφθασα εκεί δια πλοίου του μνηστήρος μου κ. Μωράν, και συνέπεσε να είναι αγκυροβολημένα εκεί και τα θωρηκτά Λήμνος και Κιλκίς, οπότε ο πονηρός μοι ενέβαλε την σκέψην να ανέλθω εις την Μονήν καίτοι εγνώριζα, ότι απαγορεύετο. Και δανεισθείσα ναυτικήν στολήν εισήλθον μετά του μνηστήρος μου και περιήλθον εκκλησίας και άλλα μέρη ως ναύτης, χωρίς να με γνωρίσει τινάς.

Τό «ἄβατον» τοῦ Ἁγίου Ὄρους

1.Ο όρος «άβατον» γενικώς

Θεμελιώδης έκφανση της μοναχικής υποσχέσεως που δίνει κάθε μοναχός και μοναχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την κουρά του είναι και η υπόσχεση της σαρκικής εγκράτειας, της παρθενίας. Από τη συνθήκη αυτή απορρέει σειρά εκδηλώσεων και συνεπειών που συνήθως παρουσιάζονται με τον όρο άβατο.

Στο άβατο, με την ευρεία έννοια του όρου. περιλαμβάνονται πιο αναλυτικά η απαγόρευση εισόδου και διαμονής σε γυναικεία μονή ανδρών και σε ανδρική μονή γυναικών, η απαγόρευση και διαμονή στις ανδρικές μονές ευνούχων και παιδιών, η απαγόρευση διατηρήσεως στις ανδρικές μονές ζώων θηλυκού γένους, η απαγόρευση εξόδου από τη μονή μοναχού ή μοναχής χωρίς σοβαρό λόγο και άδεια του ηγουμένου και η απαγόρευση συστάσεως αδελφοποιίας και συντεκνίας και αναλήψεως επιτροπείας.

Το άβατον του Αγίου Όρους και η χειροτονία των γυναικών κατά την παράδοση της εκκλησίας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την κατάργησι του αβάτου του Αγίου Όρους και την χειροτονία γυναικών. Εζητήθη και η ιδική μου γνώμη, την οποία και καθηκόντως διατυπώνω, διότι κατά τον σοφόν Σολομώντα «καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» (Εκκλ. 3, 7).

Οι φεμινίστριες ζητούν την κατάργησι του αβάτου του Αγίου Όρους, γιατί θεωρούν ότι θίγεται το ατομικό δικαίωμά τους να μπορούν να επισκεφθούν και πιθανώς να εγκαταβιώσουν και στο Άγιον Όρος.

Λησμονούν όμως ότι και οι Μοναχοί έχουν το ατομικό δικαίωμα να μονάζουν σ’ έναν τόπο που οι ίδιοι τον διάλεξαν, οι ίδιοι τον δημιούργησαν και οι ίδιοι τον θέλησαν άβατο. Και ακόμη, ότι όσοι βοήθησαν να δημιουργηθή το Άγιον Όρος, Ορθόδοξοι Αυτοκράτορες και Ηγεμόνες, Έλληνες και μή Έλληνες, και Οικουμενικοί Πατριάρχαι, έτσι το ήθελαν και έτσι με χρυσόβουλα και σιγίλλια το κατωχύρωσαν.